Παρασκευή, Μαρτίου 31, 2006

"better"


…“Better than banks
are false banks
where you put
all your rough money
into legal tender.”..
-Leonard Cohen.

Όταν το βράδυ τα βλέφαρά σου βαραίνουν απαγορεύοντάς σου να αφομοιώσουν άλλη μια λέξη από την τόσο προσωπική αγωνία του, ξέρεις ότι αυτή υπήρξε μια καλή μέρα.
Άλλη μια μέρα που δεν αποκοιμήθηκες στη ρουτίνα που έχει βαλτώσει αρκετούς ... γύρω και … μακριά σου.
Ήταν μια καλύτερη μέρα γιατί προσπάθησες περισσότερο.
Άκουσες χωρίς να διακόπτεις.
Αντιλήφθηκες χωρίς να χρειαστείς να ρωτήσεις.
Προσφέρθηκες χωρίς να σου ζητηθεί.
Έδωσες χωρίς να περιμένεις να πάρεις.
Ανέχτηκες χωρίς να βαρυγκωμήσεις.
Υπέμεινες την σπάει-ρεκόρ, ακατάσχετη φλυαρία του-μακάρι-να-ήταν-ένα άτομο μόνο.
Χάρηκες γιατί χάρηκαν κι αυτοί.
Όλα κύλησαν φυσιολογικά γιατί οι δείκτες των συναισθημάτων αγνόησαν τον χρόνο - και έτσι ένας καφές εξελίχτηκε σε μπύρα, μια αμοιβαία ανταλλαγή τυπικοτήτων σε μια εγκάρδια κατάθεση απόψεων.
Μια μέρα χωρίς γκρίνια, πρωινό ξύπνημα, ανεπιθύμητες επισκέψεις - συναντήσεις.
Μια μέρα χωρίς διάβασμα πραγμάτων που δεν σ’ αφορούν.
Μια μέρα χωρίς δουλειά.
Καθώς αποκοιμιέσαι έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι τα περισσότερα από τα παραπάνω δεν ίσχυσαν αυτή την μέρα, γνωρίζεις ότι παρόλα αυτά θα κοιμηθείς ήρεμα αφού ούτε οπαδός του Paolo Coelho είσαι ούτε έχει τελειώσει το απόθεμα από καλύτερες μέρες.
-συγνώμη Leonard!
amy

Πέμπτη, Μαρτίου 30, 2006

το SMS του αιώνος ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στο Μπλογκ μας

Ω, τι θαυμαστό εργαλείο ο γραπτός λόγος. Μας επιτρέπει να προβάλλουμε τα σκιρτήματα του είναι μας στις απανταχού οθόνες της μπλογοσφαίρας. Μην λησμονούμε όμως πως η γραφή δεν μεγαλουργεί μόνο στους αιθέρες όπου ακροπατούμε εμείς οι Μπλόγερς αλλά και στα χαμηλά, στα ταπεινά, εκεί όπου η απόγνωση και η βουβή κραυγή για βοήθεια του απλού-θνητού ανθρώπου βρίσκουν διέξοδο στο αδίκως παραγνωρισμένο μέσο των Σύντομων Γραπτών Μηνυμάτων (Βαρβαριστί: SMS)
Αλί, τα λόγια περιττέυουν. Το ακόλουθο SMS είναι πραγματικό και το έστειλε σε φίλο και συνεργάτη του μπλογ ένας συναδελφός του -αγνοών την ευλογημένη πληκτρογραφίδα του- και αυτός, μεγαλοψύχως, μας το προώθησε.
Σας το παραθέτουμε -φυσικά εν πλήρη αγνοία του συντάκτη του- αυτούσιο και με την αυθεντική, ρηξικέλευθη ορθογραφία και συνταξή του που θρυμματίζουν τους στενούς γλωσσικούς κανόνες και επαναπροσδιορίζουν το μέσο. Ιδού:

ΝΗΚΟ ΠΡΕΠΗ ΝΑ ΜΑΙ ΚΑΤΑΛΑΥΕΤΑΙ ΔΕΝ
ΜΠΩΡΟ ΝΑ ΞΑΝΑΕΡΘΩ ΕΦΗΓΑ ΟΡΗΣΤΗΚΑ ΑΠΩ ΑΘΗΝΑ
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΗ ΣΟΒΑΡΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
ΚΗΝΔΗΝΕΥΗ Η ΖΩΗΜΟΥ ΜΑΘΑΝΑΙ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΑ
ΚΑΙ ΜΑΘ ΕΦΝΗΔΙΑΣΑΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΙ
ΔΕΝ ΦΤΕΙ ΤΗΠΟΤΑ ΤΟ ΜΑΓΑΖΗ ΓΙΑ
ΤΗΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΤΗΣ ΔΗΚΑΙΖΜΟΥ
ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕΜΑΙ ΔΕΝ ΓΗΝΕΤΑΙ ΝΑ ΓΗΡΗΣΩ
ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΗ Ο ΛΟΓΗΣΤΗΣ ΤΟ
ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΡΕΤΗΣΗΣ ΝΑ ΕΡΘΩ ΚΑΠΙΑ
ΣΤΗΓΜΗ ΝΑ ΤΟ ΗΠΟΓΡΑΨΩ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑ ΦΗΓΩ
ΨΑΧΝΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΚΤΟΣ ΑΘΗΝΩΝ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ
ΔΕΝ ΓΗΝΕΤΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΕΠΗ ΝΑ ΚΗΤΑΞΩ ΤΗ ΖΩΗΜΟΥ
Η ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΜΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΑΝΑΙ
ΠΑΝΤΟΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΗΓΟΡΟΣ ΘΑΟΡΘΩΠΟΔΗΣΩ ΠΑΛΗ
ΑΛΛΑ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΔΗΣΤΗΧΩΣ
ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΣ ΜΑΙ ΠΗΚΡΑΝΑΤΑΙ
ΠΟΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΝΚΡΑΤΩ ΚΑΚΙΑ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ
ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΜΑΙΤΑΦΕΡΗΣΑΥΤΑ
ΣΗΓΝΩΜΗ ΝΗΚΟΕΝ ΓΗΝΟΤΑΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ
ΘΕΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΗΤΑΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ
ΚΗΝΔΗΝΕΥΗ Η ΖΩΗΜΟΥ

Για την αντιγραφή Μόνγκο

Τετάρτη, Μαρτίου 29, 2006

-επειδή δεν τις ζητήσατε- Και άλλες φωτος από Barca









Φώτο Μόνγκο

Κυριακή, Μαρτίου 26, 2006

κομεντάρετε comandantes μου

Η τεχνολογία μπορεί να είναι πολλά βήματα μπροστά μας αλλά και εμείς τρέξαμε και γιππςς τη γραπώσαμε (στον επόμενο αιώνα μπορεί να αλλάξουμε και την κονσέρβα χρωματομορφή του μπλόγκ). Αλλάξαμε τα σετινγκς και έτσι τώρα τα ποστς είναι ανοιχτά για κομεντς στον ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ.
- Φωνή αυτογνωσίας από το βάθος:Ναι ρε, αυτό έφταιγε που δεν έγραφε κανένας.
- Μόνγκο:Σκάσε φωνή αυτογνωσίας από το βάθος

Σάββατο, Μαρτίου 25, 2006

prOxima EstaCion baRcelona



Βαρκελώνη. Μια πόλη που θα ήθελε η Αθήνα να της μοιάζει;
Ίσως.
Πάντως σίγουρα η Βαρκελώνη δε θα είχε την παραμικρή επιθυμία να μοιάζει στην Αθήνα αλλά κατά πάσα πιθανότητα και σε καμία άλλη πόλη στον κόσμο.
Αυτάρκης, αυτόνομη και αυτάρεσκη δέχεται όλον τον κόσμο στους δρόμους της αλλά δε θα κοιτάξει πέρα από τα όριά της, το παρόν και το παρελθόν της για έμπνευση και αναφορά.
Και γιατί να το κάνει όταν σε κάθε δρομάκι της υπάρχουν μυστικά που δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη, μερικές από τις μεγαλύτερες μεγαλοφυΐες της σύγχρονης τέχνης έχουν κεντήσει τον αστικό της ιστό με τα χρώματα τους και τα κτίρια τους, η οικονομία της κάνει την υπόλοιπη Ισπανία να δείχνει υπανάπτυκτη και έχει και την ας-αποδείξει-επιτέλους-πως-είναι καλύτερη ομάδα στον κόσμο.

Θα ήθελα να αφήσω πίσω:
Τις ορδές των τουριστών και κυρίως τους Αμερικάνους που όπου πατούν το πόδι τους γεννιούνται Ντίσνεϋλαντ.

Το σοβινισμό των Καταλανών και τη γλωσσική του έκφανση τα καταλανικά που ντε και σώνει προσπαθούν να τα κολλήσουν παντού.

Την πεποίθηση των Ισπανών εν γένει πως όλος ο κόσμος μιλάει τη γλώσσα τους, πεποίθηση που οδηγεί στην πλήρη άγνοια της Αγγλικής. Καλά για βγείτε λίγο από την España και τα λέμε χε, χε.

Τα περιβόητα Τάπας. Τα ελληνικά μεζεδάκια συγκρινόμενα μαζί τους παίρνουν αστέρι και το ανθρωπάκι Μισελέν μαζί.

Ε, και κάτι θα ήθελα να κρατήσω και να φέρω στο κλεινόν άστυ
Την εικόνα μιας πόλης που ο Γκαουντί και οι άλλοι της συμμορίας των μοντερνιστών μετέτρεψαν σε έργο τέχνης

Τα μπαράκια. Απίστευτα ζεστά, όμορφα και ταυτόχρονα απλά. Από τα μπαρ των κακόφημων συνοικιών που μαζεύονται μετανάστες μέχρι τα πιο κυριλέ νιώθεις κατευθείαν στο στοιχείο σου. Φτηνά, πεντακάθαρα ποτά , ο παράδεισος του bar-hopping. Μακριά από το κιτσαβαντγκαρντοδηθεναριό των δικών μας.

Τα Μοχίτος. Μάταια αναζητώ εδώ αυτήν την ποτική εμπειρία. Μόνη μου ελπίδα να αρχίσω καλλιέργεια δυόσμου.

Την αισιοδοξία και την ηρεμία που φαίνεται να έχουν οι άνθρωποι που ζούνε σε μια μεγαλούπολη με πολλές αναλογίες με τη δική μας.

Πως οι Iσπανοί και οι οικονομικοί μετανάστες (βορειοαφρικάνοι, πιο -νότια-αφρικάνοι, ασιάτες) αναμιγνύονται στους ίδιους δρόμους, μαγαζιά χωρίς να κοιτιούνται περίεργα (ξέρετε γιατί λέω).

Τη Μπαρσελονέτα.

Τα Μοχίτος

Μόνγκο

"well I..."


“Well I’ m running police on my back”

Monday: Λαχανιασμένη, χωρίς ίχνος επαρκούς ύπνου, τρέχω. Κυνηγώ το λεωφορείο. Και αυτό αγνοώντας την ύπαρξη οποιουδήποτε σήματος μουσικής πάνω μου, που θα μπορούσε να κάνει την έλευση του διαδόχού του υποφερτή, αδιαφορώντας για τις βεβιασμένες – άνευ καφεΐνης – κινήσεις μου, με προσπερνάει ˙ πράγμα που μου αφήνει μια μόνο ανώριμη αντίδραση εκ μέρους μου που δυστυχώς όμως στρέφει τα απρόσκλητα βλέμματα των μη μετακινούμενων με αυτοκίνητο συνοδοιπόρων μου πάνω στα ήδη τρωτά από την αϋπνία μάτια μου. «Διάβολε φύγε από μπροστά μου», δεν φοράω τα γυαλιά μου.
Μετρώντας τον χρόνο με τα αδιάφορα αποτσίγαρα των απαράλλαχτων εικόνων, ψάχνω κάτι να με μετακινήσει μακριά. Η καθημερινότητα μέσα από την χθεσινή εφημερίδα.
«Στο πλαίσιο των χθεσινών εξορμήσεων που είχαν αποτέλεσμα τη σύλληψη 6μελούς σπείρας των ληστών της «γριούλας», αποδεικνύεται ότι ο ΥΔΤ παραμένει πιστός στις εξαγγελίες του για την εν γένει εμπέδωση αισθήματος ασφάλειας στους πολίτες.» Κακόμοιρη ηλικιωμένη, θύμα της ενημέρωσης ή της έννομης τάξης; Μήπως υπάρχει διαφορά; Οι ληστές διαφεύγουν, αλλά πάντα κάποιος ΆΛΛΟΣ την πληρώνει. Δεν έχει σημασία ποιος είναι. Σημασία έχει ότι υπάρχει τάξη.
Tuesday: Πλήρης αταξία στα ρούχα μου. Δεν μπορώ να βρω τίποτα και η ώρα περνάει. Άλλο ένα χαμένο λεωφορείο. Άλλη μια προσπάθεια αναζήτησης του τι είναι αυτό που με κάνει να μένω σ’ αυτή την πόλη˙ πέρα από τα πρόσωπα, πέρα από τα χαμόγελα.
Ίσως είναι το αίσθημα ασφάλειας. Όπου πάω, μπλε ανθρωπάκια διασφαλίζουν την ηρεμία μου. Η Pouka και Ο Garoou . Cartoons μ’ ακολουθούν. Βέλη ανταλλάσσονται και το καλό υπερισχύει. Πάντα ο καλός τη γλιτώνει και εγώ δεν χρειάζεται να προχωρήσω την ταινία παραπέρα. Πάντα κάποιος τις τρώει για ’μένα. Ο Ultimate Warrior κερδίζει άλλον έναν αγώνα ενώ οι ψηφιακοί οπαδοί του χειροκροτούν την πλήρη άγνοιά τους
Wednesday: Welcome to Hell–as(s) : Your d.j for the night: ταξιτζήδες που αρέσκονται να ακούν Nταλάρα – στη δυνατότερη ένταση – και οποιαδήποτε είδους δικαιολογία αρκεί να μη θίγεται η φιλοπατρία τους. «Από πού είσαστε κοπελιές; Δεν μιλάτε πολλά ελληνικά …γι’ αυτό …ρωτάω.» Από τον χειρότερο εφιάλτη σου καταπιεστικέ …Έλληνα.
Αργότερα το βράδυ: αλκοτέστ παντού και οι διαμαρτυρίες του οπαδού του ελληνικού στοιχείου στη Eurovision σκεπάζουν το σαρδόνιο χαμόγελό των ξένων μουσικών από το αυτοκίνητο που τον προσπερνά. “Sweet emotions!”
Thursday: συγκεντρώσεις και πορείες, συλλαλητήρια για την εκπαίδευση με δίκαια αιτήματα, όλα όμως στον απόηχο των γαλλικών κινητοποιήσεων. Όχι ότι δεν βιάστηκαν να τις συγκρίνουν κι αυτές, να τις βυθίσουν σ’ ένα ένδοξο, γεμάτα οράματα παρελθόν. Κι αν πολλοί από αυτούς ξέχασαν, πολλοί λιγότεροι μπορούν να εξηγήσουν: ρεβιζιονιστές του ’68, businessmen του millennium. Ως πότε θα ειδωλοποιείτε αυτό που δεν μπορέσατε να υλοποιήσετε;
Friday: έλεγχοι παντού. Ο υπουργός, μέγας φιλλέλην, δεν παρεκκλίνει στιγμή από τα λόγια του Βρετανού ποιητή:
«There is booty – there is beauty! Up my boys and do your duty!”
Και αυτοί τον υπακούουν. Έλεγχοι παντού. Η αναπαραγωγή της εγχώριας και μη μουσικής, η εγκληματική συμπεριφορά καθώς και όλες οι είδους παραβατικές συμπεριφορές εμποδίζονται χάρη στην δράσή τους. Ακινητοποίηση πάνω στο πεζοδρόμιο, βλέμματα στραμμένα στην ηρωική πράξη – αγνοώντας το ακατάληπτο υβρεολόγιο – και άλλος ένας θρίαμβος.
Το λεωφορείο γρήγορα προσπερνά τη σκηνή και στο νου μου έρχονται τα λόγια κάποιου που πέθανε θυμωμένος γιατί η αρρώστια τον λύγισε και δεν τον άφησε να προσφέρει. Τον εμπόδισε από το να αντιστέκεται. Είμαι σίγουρη ότι αν είχε ακούσει το “Sadinistas”,θα το λάτρευε.
Οι μέρες περνούν και εμείς ούτε καν απαντούμε στο ερώτημά τους:
“Yes, I’m running down the railway track/
Could you help me? Police on my back”
amy

Δευτέρα, Μαρτίου 20, 2006

"αλήθεια"


Η αλήθεια που καταγράφεται ׂ η αλήθεια που τρομάζει ׂ η αλήθεια που δεν τη ζεις . Όταν από μακριά παρατηρείς χωρίς να συμμετέχεις έχεις στην πραγματικότητα δικαίωμα να κρίνεις; Πόση αλήθεια έχει ουσιαστικά οποιαδήποτε λέξη έρχεται από τα στόματα ανθρώπων που καταφεύγουν σε εύκολα συμπεράσματα και ρητορείες προκειμένου να κρύψουν την ληθαργική αδράνειά τους και την εγκλωβισμένη σε προκαθορισμένους τύπους και σχήματα απαξιωτική συμπεριφορά τους;
Βλέποντας την παρουσιάστρια σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σ’ ένα επιμελώς απαρατήρητο και διαρκές διάβασμα ειδήσεων από το auto cue καθώς και μια προσεκτική επιλογή φράσεων που να μην παρεκκλίνει από το «σεβαστό», το «πρέπων», αδυνατώ να πιστέψω ότι η φωνή της μπορεί να έχει οποιαδήποτε απήχηση. Η φράση της ανταποκρίτριας για ένα τουλάχιστον πιθανόν καλό από τα επεισόδια στην γαλλική πρωτεύουσα ηχεί στα αυτιά της σαν παράβαση. Αλίμονο, αυτή θα φροντίσει για μια εκ των υστέρων διόρθωση αφού η (ανύπαρκτη – άραγε; – προς το παρόν;) ποινικοποίηση της σκέψης δυστυχώς δεν εμπόδισε την εκστόμιση μιας τέτοιας απαράδεκτης φράσης. Επεισόδια και καλό δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν, δηλώνει θυμωμένη αλλά εμφανώς διπλά ικανοποιημένη που η ένταση στην φωνή της αποκάλυψε μεν την δυσαρέσκειά της αλλά ευτυχώς δεν μετακίνησε στο παραμικρό την προσωπικά επιμελημένη και παραφορτωμένη από το πολύ σπρέι φράντζα της.
Και αυτή δεν είναι παρά μία μόνο λεπτομέρεια, σαφώς ενδεικτική όμως, των επιλογών που έχουμε απέναντι μας. Και όντως έχουμε πολλές. Τα κριτήρια δυστυχώς είναι αυτά που εκλείπουν από αρκετούς ώστε να επιβάλλουν σε πολλούς δυσβάσταχτα σταθμά, ομοιόμορφα και περιοριστικά. Το οξύμωρο είναι ότι ενώ οι συγκεκριμένες επιλογές εμφανίζουν μια ισοπεδωτική ομοιότητα μεταξύ τους και δείχνουν μια τάση να λαμβάνονται και άλλοι – εκτός από το ίδιο το άτομο – υπόψη, στην ουσία καθοδηγούνται από ιδιοτελή κίνητρα. Θα πίστευε κανείς ότι αφού οι περισσότεροι κοιτάζουν τον εαυτό τους, ο φόβος θα εκλείπει και από τις πρακτικές τους.
Δύσκολο όμως να βρεις άνθρωπο με πρόσβαση στην δημοσιότητα που να μην φοβάται τα σχήματα, τα πρέπει, τις επιταγές τελοςπάντων, του φορέα, του μέσου που τον φιλοξενεί. Το αυτό–φιλτράρισμα της φωνής του προηγείται οποιουδήποτε ψαλιδίσματος μπορεί να επέλθει αργότερα εκ των άνω. Σαν οι περισσότεροι να θεωρούν χρέος τους την συμβατική καταγραφή των όσων συμβαίνουν περισσότερο από μια ανατρεπτική αλλά ειλικρινή εμβάθυνση στις αιτίες και στις απαρχές τους.
Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα μέσα ενημέρωσης. Πολλοί είναι εκείνοι που φοβούνται την αλήθεια. Δεν την αντέχουν και φροντίζουν να γνωστοποιούν αυτή τους τη διάθεση προς οποιαδήποτε κατεύθυνση ώστε να μην βρεθούν ξαφνικά αντιμέτωποι μ’ αυτήν. Γιατί… τότε… απλώς θα πρέπει να κάνουν κάτι. Είναι βολικό να μην χρειάζεσαι να κάνεις κάτι επειδή δεν ξέρεις. Βολεύει ως δικαιολογία και ως βιτρίνα για μια αθώα δράση, αθώα πράξη και εν-τέλει – εάν δεν ξυπνήσουν ποτέ από το όνειρο – ύπαρξη. «Δεν ήξερα», «δεν μου είπαν» ׂ άρα «δεν φταίω εγώ.» «Εγώ» … απλώς συλλέγω εικόνες, γνώμες, ήχους αλλά δεν επιτρέπω να μ’ αγγίζουν. «Εγώ» …δεν επιτρέπω στον καθρέφτη να γεμίσει με αντανακλάσεις. «Εγώ»…είμαι απλώς χαρούμενος που ο καθρέφτης μου δείχνει εμένα.
Όπως ο Jörgen Tessman, o καλόβολος επιστήμονας σύζυγος της Hedda Gabler που αρκείται στην έρευνα και καταγραφή του έργου άλλων έτσι και πολλοί άλλοι είναι πρόθυμοι και ικανοποιημένοι να ζουν και να εργάζονται στο περιθώριο, να αποτελούν ένα κομμάτι ύφασμα σ’ ένα πανί που δεν επιχείρησαν καν να ράψουν οι ίδιοι. Είναι απλώς ευγνώμονες ότι τους προσφέρεται κάτι για να σκεπάσουν την άγνοιά τους, να κρύψουν την απροθυμία τους.
Συρραφή ποτέ πιστή απεικόνιση. Η αλήθεια έχει προκαλέσει και προκαλεί σε πολλούς τα ίδια λάγνα συναισθήματα – όπως μας αποκαλύπτει o Wallace Stevens μέσα από το ποίημα του “Peter Quince At The Clavier” * – που νιώθουν δύο υπερήλικες όταν κρυμμένοι στον κήπο της όμορφης Suzanna αντικρίζουν το γυμνό της σώμα. Προκειμένου αυτή να υποκύψει στις διαθέσεις τους την απειλούν με ψεύτικες κατηγορίες. Το πάθος τους τυφλώνει παρασύροντάς τους στον δρόμο της εύκολης υφαρπαγής. Η δικαίωση για την παντρεμένη γυναίκα έρχεται τελικά αλλά δεν απαλείφει την ντροπή της πράξης των δύο αντρών που την επιθυμούν και ταυτόχρονα την διαπομπεύουν κατά αυτό τον τρόπο Έτσι μοιάζει η αλήθεια σε πολλούς: εύκολο θύμα – κάποτε και μέσο διαπόμπευσης, αλλά ποτέ αυτοσκοπός. Αυτό που ίσως δεν αντιλαμβάνονται όμως είναι ότι η μουσική της ομορφιάς – που αναμφίβολα συνδέεται με την αλήθεια – του κορμιού της κοπέλας που άγγιξε τους δύο ηλικιωμένους θα συνεχίσει να συνοδεύει την μνήμη της και όταν αυτή θα έχει πεθάνει ενώ αυτοί το μόνο που θα έχουν να επιδείξουν θα είναι η ασχήμια των προθέσεών τους γιατί προσπάθησαν να διεκδικήσουν ανέντιμα κάτι που δεν μπόρεσαν να κατακτήσουν.

* παραπέμποντας έτσι στο έργο του Shakespeare “Midsummer Night’s Dream”
amy



Τρίτη, Μαρτίου 14, 2006

Conditioner 1st chapter

no camera no videos go straight to the van.. kurt kobain

δεν θελω εισαγωγες, δεν εχει τονους, αυτο ειναι το πρωτο κειμενο.


-θέλω να σε σκοτώσω…
-γιατί;
-γιατί υπάρχεις….

Cause baby if nobody cares then the devil may care. The Last Drive

1.Sympathy for the devil

Που ακουμπάει κανείς το τσιγάρο του στην τουαλέτα; γιατί το πρωί έχω μόνιμα πονοκέφαλο; Γιατί δεν καταλαβαίνω τις δισκοκριτικές του Αργύρη Ζήλου; Γιατί ο Αβραμόπουλος γέμισε το κέντρο με κάγκελα; Τι κάνει αυτός ο κολόγερος στο δωμάτιο μου; Ομολογώ ότι αυτές οι ερωτήσεις με προβληματίζουν μια ζωή, αλλά απάντηση ακόμα δεν βρήκα. Μόνο για τον Αβραμόπουλο κατέληξα ότι μιας και δεν μπορεί να γίνει καγκελάριος αποφάσισε να γίνει κιγκιλάριος. Βασικά για τον Αβραμόπουλο μπορώ να μιλάω για ώρες, και πιστέψτε με θα είναι μόνο βρισιές. Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Ο άνθρωπος είναι πιδακομανής δεν έχει αφήσει δρόμο χωρίς συντριβάνι, όσο για τα πεζοδρόμια τα ξηλώνει όλα για να τα ξαναφτιάξει με ροζ πλάκες σαφές δείγμα της κακογουστιάς του.

-Φτάνει μεγάλε αρκετά με τον Αβραμόπουλο αν δεν το πρόσεξες έχουμε πλέον άλλο δήμαρχο άσε που είμαι και εγώ εδώ, με επανέφερε στη τάξη ο γέρος που στεκόταν μπροστά από το κρεβάτι μου. Μα τι κάνει αυτός ο γέρος εδώ;

Ξύπνησα και ήταν εκεί. Δηλαδή ήταν εκεί όσα περίμενε να βρει κανείς στο δωμάτιο, οι αφίσες των Stones, δέκα πόντοι σκόνης, ένας ανεμοστρόβιλος από πεταμένα ρούχα, τα άδεια μπουκάλια και ο έχων το γενικό πρόσταγμα μόνιμος πρωινός πονοκέφαλος. Αυτός ο τύπος όμως που έστεκε μπροστά μου δεν άνηκε στη διακόσμηση « Λωρίδα της Γάζας »του δωματίου μου. Πάει τελείωσε μέχρι και εγώ έχω τις αντοχές μου, χθες ξεπέρασα τα οινοπνευματικά μου όρια μονολόγησα Σύνελθε. Δεν είναι τίποτα καινούργιο. Έκλεισα τα μάτια και αναρωτήθηκα μήπως ήρθε η ώρα να κόψω το ποτό. Καλά, εντάξει , ένα αστείο κάναμε. Άνοιξα δειλά το ένα μάτι για να διαπιστώσω με έκπληξη ότι ήταν ακόμα εκεί. Ένας γέρος με άσπρο κουστούμι, μαύρη γραβάτα, ένα πρόσωπο που εξέπεμπε μια μυστήρια λάμψη και τα πιο διαπεραστικά μάτια που είχα δει στη ζωή μου, στηρίζονταν στη βάση του κρεβατιού μου.

-Ποιος στο διάβολο είσαι εσύ; κατάφερα να ρωτήσω κρατώντας το κεφάλι μου που ένιωθα ότι θα εκραγεί από στιγμή σε στιγμή.

-Ε, λοιπόν δεν το περίμενα. Το βρήκες με τη πρώτη. Έτσι θα αποφύγω τις περιττές εξηγήσεις και θα προχωρήσω στις απαραίτητες συστάσεις. Pleased to meet you, hope you guessed my name.

-Δεν μπορεί κάποιος μου κάνει πλάκα. Σιγά μην είσαι ο Mick Jagger. Μάλλον ο Michael Jackson είσαι στο videoclip του Smooth Criminal.

-Θα προτιμούσα τo Billie Jean φώναξε ο γέρος και κάθε βήμα του άφηνε μια φωτεινή σκιά ακριβώς όπως το videoclip. Πάει το είχα χάσει τελείως.

-‘Όπως και να’χει το thriller ήταν το καλύτερο album του και όχι το off the wall που έχουν φαγωθεί όλοι’, συνέχισε ο γέρος εκτελώντας με απίστευτη τεχνική το moonwalking. ‘Δεν μπορείς να φανταστείς πως τον περιμένω κάτω να γυρίσουμε χλιδάτες υπερπαραγωγές, όχι σαν αυτές τις φτηνιάρικες μαλακίες που γυρίζει τώρα’. Το τελευταίο του άλμπουμ δεν μπορείς να φανταστείς πόσο με απογοήτευσε, βέβαια κάθε τι άσχημο έχει και την ωραία του πλευρά. Θα έχει άσχημα ξεμπερδέματα με αυτή την υπόθεση με τα παιδάκια ψιθύρισε με υποχθόνια φωνή . ότι και να κάνει η καριέρα του καταστράφηκε και έτσι θα έρθει μια ώρα αρχύτερα κάτω, συνέχισε καταλήγοντας σε ένα ναι καλά καταλάβατε σατανικό γέλιο. Βάλε όμως κάτι να πιούμε, έχουμε πολλά να πούμε. Κάπου πήρε το μάτι μου ένα μπουκάλι γεμάτο. Δε θα τη βγάλουμε στεγνά.

-Ρε άσε την πλάκα και πες μου τι θες, ποιος είσαι;

-Ο έκπτωτος, ο ακατονόμαστος, πες με όπως θες.

-Θεέ μου! Ο Νταλάρας είσαι;

-Για πρόσεξε τα λόγια σου. Τι θες για να καταλάβεις ρε γαμώτο; το πλήρες σετ με φωτιά, κέρατα, και καζάνια; Είμαι κάτι σαν τον Μ από τον James Bond.

-Ας υποθέσουμε ότι είσαι αυτός που λες, τι θες από μένα;

-Φέρε πρώτα λίγο θολό νερό και θα μάθεις.

Σηκώθηκα με μεγάλη δυσκολία, βρήκα δυο ποτήρια μέσα στο χάος και έσταξα το Θείο Jack στα ποτήρια μας. Τι άλλο θα ακούσουμε ρε πούστη μου; Αυτός ο γεράκος με το άσπρο κουστούμι, ένας φανατικός οπαδός του Michael Jackson, είναι ο διάβολος; Του έδωσα το ποτήρι του και ξανακόλλησα στα διαπεραστικά του μάτια.

-Σε παρακολουθώ εδώ και μέρες Γιάννη. Ξέρεις βαριέμαι εύκολα, και έχω σιχαθεί να επιβλέπω καζάνια, να ελέγχω θερμοκρασίες, να βασανίζω κακόμοιρα ανθρωπάκια αιώνια. Έτσι τώρα τελευταία ανακάλυψα ένα καινούργιο χόμπι. Άρχισα να κοιτάω τι κάνουν κάτι άνθρώποι σαν και σένα στη γη. Πέστο προληπτική παρακολούθηση, πάντως έχει τρομερό ενδιαφέρον.

-Και έτσι μπήκες στο δωμάτιο ενός αλκοολικού συγγραφέα με χαμένη την έμπνευση εδώ και χρόνια, τον διέκοψα πίνοντας μια γερή γουλιά.

-Σωστά όλα αυτά που λες, αλλά χθες έκανες κάτι που μου τράβηξε τη προσοχή. Πήγες εκείνη ,διόρθωση παρακαλώ το Ε κεφαλαίο, τη γυναίκα της ζωής σου, μέχρι τη πόρτα του καινούργιου της αγαπημένου.

Αυτό ήταν αρκετό για να συνέρθω .Που ξέρει αυτός ο κολόγερος για χθες; Θυμήθηκα τα πάντα. Μετά από μια μεγάλη βόλτα , τη πήγα μέχρι τη πόρτα του μαλάκα του γκόμενού της, ενός κουλτουριάρη σκηνοθέτη, που γυρίζει όμως και διαφημιστικά για σερβιέτες. Η τέχνη όμως τέχνη και ας περνάει μέσα από δρόμους στρωμένους με σερβιέτες και δεν είναι το μίσος που με κάνει να τα λέω αυτά ούτε καν η ζήλια (μεγάλο ψέμα) που τα ΄χει με εκείνη. Είναι που κάτι τέτοιοι τύποι μου τη δίνουν στα νεύρα, τα ηλίθια γυαλάκια τους, τα trendy ρούχα τους, οι ηλίθιες συζητήσεις τους, όλα, τελεία χωρίς παύλα. Ένας μαλάκας που είναι δίπλα σε εκείνη. Τελεία και παύλα.

-Όπως τα πες. Μαλάκας και μάλιστα μεγάλος. Και για να σε προλάβω διαβάζω και τη σκέψη.

Έμεινα σαν χαζός να τον κοιτάζω. Εκείνος κατέβασε γρήγορα το απόσταγμα από το παιχνίδι των γέρων με τις τάπες, άναψε βιαστικά τσιγάρο και κατευθύνθηκε με ένα χορευτικό σήμα κατατεθέν του ινδάλματος του, το περίφημο moonwalking, σε ένα σωρό με ρούχα που αποτελούσε το θρόνο του.

-Πάρε ένα τσιγάρο, δεν είναι σαν αυτά τα σκατένια τα βιομηχανικά που καπνίζεις. Έχω στη δούλεψη μου ένα γέρο από το Νεπάλ, τώρα πριν από δύο εβδομάδες ήρθε κάτω. Καλό χαρμάνι.

Άναψα τσιγάρο. Είναι δυνατόν; Κάνω τσιγαράκι με τον πρόεδρο του fan-club κάτω κόσμου του Michael Jackson. Μάλλον όνειρο θα ΄ναι.

-Όχι δεν είναι όνειρο. Με συγκίνησες ρε μπαγάσα. Είσαι Ντοστογιεφσκικός χαρακτήρας, και ο Φιοντόρ αυτό μου έλεγε.

-Τι και αυτός κάτω είναι;

-Τι περίμενες; Θα έχανα τέτοια παρέα; Στο θέμα όμως. Αυτό που έκανες χθες δεν μπορούν να το κάνουν και πολλοί. Για την ακρίβεια κανείς. Την αγαπάς τόσο πού την άφησες να φύγει. Να αγαπάς χωρίς να παίρνεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα, δεν αντέχεται.

-Δεν διαφωνώ μαζί σου. Είναι ψυχοφθόρο. Αγάπη είναι μια γεμάτη αγκαλιά, αλλά ποτέ δεν απαιτείς, τα δίνεις όλα χωρίς να περιμένεις τίποτα. Μέχρι τη πόρτα του αν χρειαστεί, τη πόρτα του μαλάκα εννοώ.

-Εγώ πάντώς δεν θα το έκανα. Όταν αγαπάς θέλεις αυτό που αγαπάς να σου ανήκει, να είναι ολοκληρωτικά δικό σου. Να το βλέπεις να υπάρχει μόνο για σένα ένας ήλιος που ανατέλλει και δύει μόνο για την πάρτη σου.

-Μάλλον δεν έχεις αγαπήσει ποτέ κύριε Νταλάρα, πάντως έχεις ταλέντο, σκέφθηκές πότε να γίνεις ποιητής;

-Ε, είπαμε κομμένες οι βρισιές, όσο για τη ποίηση αυτά είναι για σας τους ανθρώπους. Το εφήμερο γεννά τη ποίηση όχι η αιωνιότητα. Πολύ στη φιλοσοφία όμως το ρίξαμε δε νομίζεις;
Εγώ ήρθα εδώ για να σου κάνω μια πρόταση. Πες ότι είμαι η καλή σου νεράιδα. Τρεις ευχές όλες δικές σου.

Τον κοίταξα μέσα από το ποτήρι μου θολά, έτσι όπως συνήθιζε να κάνει εκείνη, και αυτό πόνεσε πιο πολύ.

-Γιατί μιλάς για εκείνη με παρελθόντα χρόνο δεν πέθανε ακόμη και έτσι για να κάνουμε και λίγο χαβαλέ δεν πρόκειται να μετακομίσει σε άλλους κόσμους ακόμα, πίστεψε με, είπε ο μελλοντολόγος michael πίσω από ένα σύννεφο καπνού.

-Και εσύ τι θα κερδίσεις; Τον ρώτησα, κόβοντας τον από τον μονόλογο του. Μήπως τη ψυχή μου; Έχω διαβάσει τoν Φάουστ ξέρεις. Αυτές οι συμφωνίες θέλουν αντάλλαγμα.

-Έχω τις καλές μου. Δεν τη θέλω τη ψυχή σου, απλώς θα περάσω μερικές ώρες μαζί σου, θα το ρίξω λίγο έξω. Θα δώσουμε τα χέρια ή μάλλον θα τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας;

Σηκωθήκαμε και οι δύο, αυτός με χαρακτηριστική άνεση, εγώ με πολύ δυσκολία. Γεμίσαμε τα ποτήρια μας και τότε θυμήθηκα ότι δεν του είχα πει ακόμα τι ήθελα.

-Μην ανησυχείς μου είπε γελώντας, ξέρω τι θέλεις. Πριν από λίγα χρόνια ήθελες λεφτά , επιτυχία μια πεντάλεπτη έστω εμφάνιση στο «πλούσιοι και άπληστοι».Τώρα στα τριανταφεύγα σου θέλεις εκείνη, τη χαμένη σου έμπνευση και λίγα λεφτά να φύγεις από αυτή τη τρύπα. Μέσα είμαι;

-Μέσα είσαι, άλλη μια φορά διάβασες τη σκέψη μου. Κοιτά να δεις που έκανα και συμφωνία με το διάβολο. Άντε ρε στην υγειά μας.

Τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας και ήπιαμε μονορούφι τις τελευταίες σταγόνες του θείου jack.
-Βλέπεις αυτό το μπουκάλι; Μου φώναξε ταρακουνώντας με από τους ώμους. Μόλις φύγει οι ευχές θα αρχίσουν να πραγματοποιούνται.

Και το μπουκάλι έφυγε έξω από το ανοιχτό παράθυρο.


$onick

“Submission?” (... «μερικοί άνθρωποι δεν αλλάζουν»)

« Η ευτυχία του ανθρώπου είναι να μην ενεργεί ή σκέφτεται πέρα από την ανθρωπότητα. Ο παράδεισος δίνει αυτού του είδους, αυτό τον βαθμό τύφλωσης σ’ εσένα. Υποτάξου.»
(Λόγια του Α.Pope, όπως μας μεταφέρονται μέσα από τις σελίδες της εισαγωγής στην ρομαντική ποίηση από το βιβλίο “The Norton Anthology, English Literature,sixth edition, vol.2)

Γραμμένο περίπου τρεις δεκαετίες νωρίτερα, το τραγούδι των Sex Pistols “Submission” έχει μια περίεργα επίκαιρη χροιά. Ενώ από πολλές όψεις της καθημερινής μας ζωής διαχέεται αυτή η απαίτηση, η σκωπτική ματιά του τραγουδιού αυτού έχει σχεδόν εξαφανισθεί. Πολλοί δεν αφιερώνουν ούτε λίγα λεπτά για να διερωτηθούν εάν η απόλυτη αφοσίωση, η χωρίς δεσμεύσεις υποταγή δεν είναι και αφομοίωση. Όχι, δεν είναι παράπονο – περισσότερο με απορία μοιάζει: γιατί ενώ μας ενοχλούν τόσοι, τόσα, δεν κάνουμε τίποτα; Κάποτε η punk μουσική σαν μια νέο-ρομαντική εξέγερση απέναντι στην στασιμότητα του άθλιου κατεστημένου είπε, έδειξε, συμμετείχε, αντέδρασε. Σήμερα, παρότι υπάρχει μία θέληση για ανατροπή όσων μας αφορούν αλλά δεν φέρουν ούτε ίχνος για μια αξιοπρεπή ζωή, δεν διακρίνεται μια συλλογική κίνηση με παρόμοια συνοχή, επιμονή ή πάθος. Ναι, διασκορπισμένα κινήματα και διαμαρτυρίες κάνουν την εμφάνισή τους μ’ αφορμή παράλογους πολέμους, παράλογους ηγέτες και κατάφορες παραβιάσεις των δικαιωμάτών μας αλλά πού είναι η καθημερινή εναντίωση; Πού έχει χαθεί εκείνη η ορμή που θα κάνει το διαφορετικό να φαίνεται πιθανό και την ανάληψη πρωτοβουλίας τόσο απλή όσο το γράψιμο ενός τραγουδιού που ακόμα κι αν η μελωδία του δεν προϋποθέτει μουσικές γνώσεις είναι τόσο ωραίο; Μα δεν έχει βαρεθεί ο κόσμος να ακούει μόνο μουσική; Πότε θα δημιουργήσει τη δική του;
Λόγια, λέξεις…παρήγορες κινήσεις για να αποκοιμίσουμε τις ενοχές μας τα βράδια που οι σκέψεις τρέχουν και διεκδικούν επίμονες απαντήσεις, υλικό για συζητήσεις σε αμήχανες στιγμές. Κι όμως κανένας δεν μας ζήτησε να παίξουμε hardcore punk, μια μελωδία χρειάζεται να βρούμε για να αποφύγουμε το zapping από τα γεμάτα ερωτηματικά παιδικά μάτια που υφίστανται την ανεξήγητη αδράνειά μας ˙ (να αποφύγουμε) την αποστροφή μας για οτιδήποτε δεν μας περικλείει λες και σαν αντίθεση στο παλιό, φεμινιστικό motto «το προσωπικό είναι πολιτικό», το πολιτικό, το συλλογικό έχει εκδυθεί οποιοδήποτε ένδειξη προσωπικού ενδιαφέροντος, πόσο μάλλον οποιαδήποτε άμεση συμμετοχή μας. Ίσως από εκεί πηγάζει και η απάθειά μας, ή καλύτερα η άρνηση μας να μετασχηματίσουμε τα γεμάτα ελπίδα, ενθουσιασμό και ριζοσπαστικά πιστεύω μας σε πράξεις. Γιατί κανένας δεν μένει ανεπηρέαστος από τις εξελίξεις γύρω του και άρα είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει ότι τον αφορά ή ότι δεν έχει όνειρα για κάτι αν όχι καλύτερο, τουλάχιστον ομορφότερο. Απλώς έχει παραιτηθεί από την νεανική ενεργητικότητα να διαμορφώσει μια πιο θετική, μακροπρόθεσμη πραγματικότητα. Μας λείπει ο ρομαντισμός; Ναι, οι αρετές της ρομαντικής ποίησης δεν έχουν μόνο θεωρητική διάσταση καθώς οι πράξεις καθοδηγούνται από έναν συγκεκριμένο πνευματικό μικρόκοσμο, μια απτή ιδεολογική και αξιακή τοποθέτηση.
Οι ρομαντικοί ποιητές του 18-19ου αιώνα ορμώμενοι από την Γαλλική Επανάσταση του 1789 και τον αέρα ενός νέου ξεκινήματος άφησαν πίσω τους τις παραδομένες αξίες, τους κληροδοτημένους κανόνες σκέψης και γραφής και έκαναν τη δική τους επανάσταση που αν και συμβολική σίγουρα δεν είναι χωρίς ουσία ή επίδραση. Επενδύοντας σημασία στον ίδιο τον δημιουργό – αντί στον εξωτερικό κόσμο, όπως προγενέστερα, αναδεικνύοντας τον ποιητικό αυθορμητισμό, την ελευθερία, την επαφή με την φύση, την εξύμνηση του συνηθισμένου ανθρώπου και την σημασία τόσο του υπερφυσικού στοιχείου όσο και του παράταιρου στην εκτίμηση της ομορφιάς ήρθαν σε σύγκρουση με τις παραδόσεις, τον αυστηρό ορθολογισμό και την ακαμψία της τότε περιόδου. Έδειξαν τον δρόμο για μια άφοβη ρήξη με το παρελθόν, την αποβολή απ’ αυτό όσων στοιχείων δεν συμβάλλουν σε μια διαδρομή με περιεχόμενο, με τόλμη.
Το παρόν και το μέλλον αδιαμφισβήτητα στηρίζονται στο παρελθόν, η πορεία που βασίζεται σε μια άνευ όρων παραδοχή του όμως δεν μπορεί να είναι ουσιαστική ούτε να επιφέρει αλλαγές. Γι’ αυτό ο ρομαντισμός, η ποίησή του ως μια συμβολική έκφραση του ανέφικτου σ’ ένα από τα πιο γνώριμα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, τον (γραπτό) λόγο, είναι επίκαιρη και χρήσιμη τώρα περισσότερο απ’ οποτεδήποτε άλλοτε.


amy

Κυριακή, Μαρτίου 12, 2006

aBsolute begiNners

Πρώτη του blog μας λοιπόν. Πάνε σχεδόν δύο μήνες από τότε που ο Sonick, πάνω από τα πολλές φορές γεμισμένα με ουίσκι ποτήρια μας –είθισται να παίρνουμε με αυτό το τελετουργικό τις αποφάσεις μας-, μου ζήτησε να τον ακολουθήσω σε αυτή τη μεγάλη βόλτα που θέλησε να κάνει στις ανεξερεύνητες χώρες που χαρτογραφούνται μόνο μέσα από την εμπειρία της γραφής: «Θα φτιάξουμε blog Μόνγκο».
Δυο μήνες μετά και ξέρω πως ένας τρόπος υπάρχει για να απαντηθούν τα ερωτήματα που μου γέννησε η πρό(σ)κληση του μπράδερ: να συνεχίσουν τα δάχτυλα μου να στέλνουν, χτυπώντας τα μαύρα πλήκτρα του λάπτοπ, ηλεκτρικά σήματα που θα γίνουν γράμματα στην οθόνη, θα γίνουν λέξεις, θα γίνουν το μήνυμα που θα βάλουμε στο μπουκάλι που θα πετάξουμε στον χωρίς όρια ωκεανό της blogοσφαιρας, όπως λέγαμε πάνω από τον ωκεανό των ποτηριών μας.
Ποιος ο λόγος ύπαρξης των blog;
Ποιος ο λόγος ύπαρξής μου στο blog;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που έθεσε η έτσι και αλλιώς σκεπτικιστική φύση μου ( παρένθεση:μήπως ο σκεπτικισμός είναι πρώτο ξαδελφάκι της αδράνειας;)
Είμαι φανατικός αναγνώστης του τυπωμένου-γραμμένου με απτά υλικά λόγου- σε χαρτί, μέταλλα, τοίχους, κορμιά. Αν και τακτικός χρήστης του κυβερνοχώρου ήμουν αρνητικός σε οποιαδήποτε χρήση του πέρα από την άντληση καθαρά πρακτικών πληροφοριών, από το σε ποιο σινεμά στη γειτονιά παίζει το Old boy και τι μάρκα τσιγάρα φούμαρε ο Cobain μέχρι από πού κλάνει το μπαρμπούνι και αν θα βρέχει αύριο για να μην πάρω το μηχανάκι. Ακόμα και τα πρώτα blog που διάβασα τυπωμένα ήταν σε κάποιο έντυπο που τα αναπαρήγαγε.
Δε χωράνε συναισθήματα, δε μπορούν βγουν παραλογές και μύθοι σε ένα τόσο τεχνικό, ψυχρό και μαζικό μέσο. Εδώ η αρχή είναι ο ηλεκτρικός ήχος που κάνει η γραμμή όταν συνδέεται και το τέλος έρχεται όταν γεμίσει η γραμμή του downloading. Έλεγα, και λέω αλλά λιγότερο τώρα. Θέλοντας να εξερευνήσω το μέσο όπου πρόκειται να μπω περιδιάβηκα λίγο τα ελληνικά blog και είδα. Είδα πως υπάρχει ένας κόσμος που πάλλεται ζεστός από το ψηφιακό του αίμα, οι κάτοικοί του γνωρίζονται μεταξύ τους και ζουν σε μια άτυπη δημοκρατία όπου ο διάλογος γίνεται με posts και στην αυλή του τόπου αυτού εκτός από πολλά ζιζάνια φυτρώνουν και μοναδικά λουλούδια που μπορούν να σε κάνουν ακόμη και να τα ποτίσεις με τα δάκρυά σου (το κείμενο του Πιτσιρίκου για το τελευταίο ταξίδι του πατέρα του στη Ζάκυνθο ήταν ένα από αυτά). Οπότε… δε μπορώ παρά να παραδεχτώ πως τα blog έχουν καλούς λόγους για να υπάρχουν.

Το άλλο ερώτημα τώρα, ο λόγος ύπαρξης μου στα blog, αποτελείται από ένα πλήθος υποερωτημάτων:
Θα βρω το θάρρος να εκτεθώ, να δείξω τη μέρα μου και τις σκέψεις μου και γιατί να θέλω να κάνω κάτι τέτοιο;
Θα γράφω τακτικά ή μετά το φόβο τη λευκής σελίδας θα ζήσω και το φόβο της λευκής οθόνης;
Πέρα από ημερολογιακές καταθέσεις χωράνε εδώ τα φίλτρα του παραμυθιού;
Θα μας διαβάσει κανείς;
Πως θα πάρω την άμεση κριτική και το σχόλιο (φυσικά αυτό προϋποθέτει πως θα μας διαβάσει κάποιος και θα μπει και στο κόπο να απαντήσει, βλέπε παραπάνω ερώτημα.)
Αλλά όλα αυτά θα απαντηθούν μόνο μέσα από το blog.


Μόνγκο

"γιατί;"

Επειδή η αρχή δύσκολα υπάρχει χωρίς ελπίδα…. επειδή πολλά πράγματα τελειώνουν άδοξα πριν καν εκπνεύσει η ελπίδα ... επειδή βαρέθηκα να μου λένε πότε αρχίζει και πότε τελειώνει... επειδή δεν έχω αυταπάτες.. .επειδή δεν ξέρω εάν είμαι μικρή ή μεγάλη…. επειδή «αυτό το σκηνικό» δεν είναι δικό τους ...επειδή όσα μου αρέσουν έχουν μεγαλύτερη ένταση και διάρκεια απ’ όσα σιχαίνομαι… επειδή δεν έχω απαντήσεις. Για όλα αυτά ας μην πάψει ποτέ η συνέχεια να είναι μια διαρκής αρχή.

amy