Κυριακή, Μαρτίου 12, 2006

aBsolute begiNners

Πρώτη του blog μας λοιπόν. Πάνε σχεδόν δύο μήνες από τότε που ο Sonick, πάνω από τα πολλές φορές γεμισμένα με ουίσκι ποτήρια μας –είθισται να παίρνουμε με αυτό το τελετουργικό τις αποφάσεις μας-, μου ζήτησε να τον ακολουθήσω σε αυτή τη μεγάλη βόλτα που θέλησε να κάνει στις ανεξερεύνητες χώρες που χαρτογραφούνται μόνο μέσα από την εμπειρία της γραφής: «Θα φτιάξουμε blog Μόνγκο».
Δυο μήνες μετά και ξέρω πως ένας τρόπος υπάρχει για να απαντηθούν τα ερωτήματα που μου γέννησε η πρό(σ)κληση του μπράδερ: να συνεχίσουν τα δάχτυλα μου να στέλνουν, χτυπώντας τα μαύρα πλήκτρα του λάπτοπ, ηλεκτρικά σήματα που θα γίνουν γράμματα στην οθόνη, θα γίνουν λέξεις, θα γίνουν το μήνυμα που θα βάλουμε στο μπουκάλι που θα πετάξουμε στον χωρίς όρια ωκεανό της blogοσφαιρας, όπως λέγαμε πάνω από τον ωκεανό των ποτηριών μας.
Ποιος ο λόγος ύπαρξης των blog;
Ποιος ο λόγος ύπαρξής μου στο blog;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που έθεσε η έτσι και αλλιώς σκεπτικιστική φύση μου ( παρένθεση:μήπως ο σκεπτικισμός είναι πρώτο ξαδελφάκι της αδράνειας;)
Είμαι φανατικός αναγνώστης του τυπωμένου-γραμμένου με απτά υλικά λόγου- σε χαρτί, μέταλλα, τοίχους, κορμιά. Αν και τακτικός χρήστης του κυβερνοχώρου ήμουν αρνητικός σε οποιαδήποτε χρήση του πέρα από την άντληση καθαρά πρακτικών πληροφοριών, από το σε ποιο σινεμά στη γειτονιά παίζει το Old boy και τι μάρκα τσιγάρα φούμαρε ο Cobain μέχρι από πού κλάνει το μπαρμπούνι και αν θα βρέχει αύριο για να μην πάρω το μηχανάκι. Ακόμα και τα πρώτα blog που διάβασα τυπωμένα ήταν σε κάποιο έντυπο που τα αναπαρήγαγε.
Δε χωράνε συναισθήματα, δε μπορούν βγουν παραλογές και μύθοι σε ένα τόσο τεχνικό, ψυχρό και μαζικό μέσο. Εδώ η αρχή είναι ο ηλεκτρικός ήχος που κάνει η γραμμή όταν συνδέεται και το τέλος έρχεται όταν γεμίσει η γραμμή του downloading. Έλεγα, και λέω αλλά λιγότερο τώρα. Θέλοντας να εξερευνήσω το μέσο όπου πρόκειται να μπω περιδιάβηκα λίγο τα ελληνικά blog και είδα. Είδα πως υπάρχει ένας κόσμος που πάλλεται ζεστός από το ψηφιακό του αίμα, οι κάτοικοί του γνωρίζονται μεταξύ τους και ζουν σε μια άτυπη δημοκρατία όπου ο διάλογος γίνεται με posts και στην αυλή του τόπου αυτού εκτός από πολλά ζιζάνια φυτρώνουν και μοναδικά λουλούδια που μπορούν να σε κάνουν ακόμη και να τα ποτίσεις με τα δάκρυά σου (το κείμενο του Πιτσιρίκου για το τελευταίο ταξίδι του πατέρα του στη Ζάκυνθο ήταν ένα από αυτά). Οπότε… δε μπορώ παρά να παραδεχτώ πως τα blog έχουν καλούς λόγους για να υπάρχουν.

Το άλλο ερώτημα τώρα, ο λόγος ύπαρξης μου στα blog, αποτελείται από ένα πλήθος υποερωτημάτων:
Θα βρω το θάρρος να εκτεθώ, να δείξω τη μέρα μου και τις σκέψεις μου και γιατί να θέλω να κάνω κάτι τέτοιο;
Θα γράφω τακτικά ή μετά το φόβο τη λευκής σελίδας θα ζήσω και το φόβο της λευκής οθόνης;
Πέρα από ημερολογιακές καταθέσεις χωράνε εδώ τα φίλτρα του παραμυθιού;
Θα μας διαβάσει κανείς;
Πως θα πάρω την άμεση κριτική και το σχόλιο (φυσικά αυτό προϋποθέτει πως θα μας διαβάσει κάποιος και θα μπει και στο κόπο να απαντήσει, βλέπε παραπάνω ερώτημα.)
Αλλά όλα αυτά θα απαντηθούν μόνο μέσα από το blog.


Μόνγκο

3 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

hh

11:33 π.μ.

 
Anonymous Γιαγιά Ντακ said...

Αγαπητέ Μόνγκο, οι απαντήσεις σου είναι γραμμένες στις ραγισμένες πτυχώσεις της παλάμης ενός νεπαλέζου γκουρού, τελευταίου απόγονου του σούφι Τζελαλαντίν Ρουμί.

Εχεις δυο όψιονς: ή θα τον συναντήσεις ή θα τον συνεχίσεις.

(συγκινημένος από το παρατσούκλι σου: το όνομα μου στη γλώσσα των Χόμπιτ είναι Mongo Moss Of Lake By Downs)

4:17 μ.μ.

 
Blogger dr.Uqbar said...

welcome
επραξες σωστα!

8:49 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home