Δευτέρα, Μαρτίου 20, 2006

"αλήθεια"


Η αλήθεια που καταγράφεται ׂ η αλήθεια που τρομάζει ׂ η αλήθεια που δεν τη ζεις . Όταν από μακριά παρατηρείς χωρίς να συμμετέχεις έχεις στην πραγματικότητα δικαίωμα να κρίνεις; Πόση αλήθεια έχει ουσιαστικά οποιαδήποτε λέξη έρχεται από τα στόματα ανθρώπων που καταφεύγουν σε εύκολα συμπεράσματα και ρητορείες προκειμένου να κρύψουν την ληθαργική αδράνειά τους και την εγκλωβισμένη σε προκαθορισμένους τύπους και σχήματα απαξιωτική συμπεριφορά τους;
Βλέποντας την παρουσιάστρια σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σ’ ένα επιμελώς απαρατήρητο και διαρκές διάβασμα ειδήσεων από το auto cue καθώς και μια προσεκτική επιλογή φράσεων που να μην παρεκκλίνει από το «σεβαστό», το «πρέπων», αδυνατώ να πιστέψω ότι η φωνή της μπορεί να έχει οποιαδήποτε απήχηση. Η φράση της ανταποκρίτριας για ένα τουλάχιστον πιθανόν καλό από τα επεισόδια στην γαλλική πρωτεύουσα ηχεί στα αυτιά της σαν παράβαση. Αλίμονο, αυτή θα φροντίσει για μια εκ των υστέρων διόρθωση αφού η (ανύπαρκτη – άραγε; – προς το παρόν;) ποινικοποίηση της σκέψης δυστυχώς δεν εμπόδισε την εκστόμιση μιας τέτοιας απαράδεκτης φράσης. Επεισόδια και καλό δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν, δηλώνει θυμωμένη αλλά εμφανώς διπλά ικανοποιημένη που η ένταση στην φωνή της αποκάλυψε μεν την δυσαρέσκειά της αλλά ευτυχώς δεν μετακίνησε στο παραμικρό την προσωπικά επιμελημένη και παραφορτωμένη από το πολύ σπρέι φράντζα της.
Και αυτή δεν είναι παρά μία μόνο λεπτομέρεια, σαφώς ενδεικτική όμως, των επιλογών που έχουμε απέναντι μας. Και όντως έχουμε πολλές. Τα κριτήρια δυστυχώς είναι αυτά που εκλείπουν από αρκετούς ώστε να επιβάλλουν σε πολλούς δυσβάσταχτα σταθμά, ομοιόμορφα και περιοριστικά. Το οξύμωρο είναι ότι ενώ οι συγκεκριμένες επιλογές εμφανίζουν μια ισοπεδωτική ομοιότητα μεταξύ τους και δείχνουν μια τάση να λαμβάνονται και άλλοι – εκτός από το ίδιο το άτομο – υπόψη, στην ουσία καθοδηγούνται από ιδιοτελή κίνητρα. Θα πίστευε κανείς ότι αφού οι περισσότεροι κοιτάζουν τον εαυτό τους, ο φόβος θα εκλείπει και από τις πρακτικές τους.
Δύσκολο όμως να βρεις άνθρωπο με πρόσβαση στην δημοσιότητα που να μην φοβάται τα σχήματα, τα πρέπει, τις επιταγές τελοςπάντων, του φορέα, του μέσου που τον φιλοξενεί. Το αυτό–φιλτράρισμα της φωνής του προηγείται οποιουδήποτε ψαλιδίσματος μπορεί να επέλθει αργότερα εκ των άνω. Σαν οι περισσότεροι να θεωρούν χρέος τους την συμβατική καταγραφή των όσων συμβαίνουν περισσότερο από μια ανατρεπτική αλλά ειλικρινή εμβάθυνση στις αιτίες και στις απαρχές τους.
Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα μέσα ενημέρωσης. Πολλοί είναι εκείνοι που φοβούνται την αλήθεια. Δεν την αντέχουν και φροντίζουν να γνωστοποιούν αυτή τους τη διάθεση προς οποιαδήποτε κατεύθυνση ώστε να μην βρεθούν ξαφνικά αντιμέτωποι μ’ αυτήν. Γιατί… τότε… απλώς θα πρέπει να κάνουν κάτι. Είναι βολικό να μην χρειάζεσαι να κάνεις κάτι επειδή δεν ξέρεις. Βολεύει ως δικαιολογία και ως βιτρίνα για μια αθώα δράση, αθώα πράξη και εν-τέλει – εάν δεν ξυπνήσουν ποτέ από το όνειρο – ύπαρξη. «Δεν ήξερα», «δεν μου είπαν» ׂ άρα «δεν φταίω εγώ.» «Εγώ» … απλώς συλλέγω εικόνες, γνώμες, ήχους αλλά δεν επιτρέπω να μ’ αγγίζουν. «Εγώ» …δεν επιτρέπω στον καθρέφτη να γεμίσει με αντανακλάσεις. «Εγώ»…είμαι απλώς χαρούμενος που ο καθρέφτης μου δείχνει εμένα.
Όπως ο Jörgen Tessman, o καλόβολος επιστήμονας σύζυγος της Hedda Gabler που αρκείται στην έρευνα και καταγραφή του έργου άλλων έτσι και πολλοί άλλοι είναι πρόθυμοι και ικανοποιημένοι να ζουν και να εργάζονται στο περιθώριο, να αποτελούν ένα κομμάτι ύφασμα σ’ ένα πανί που δεν επιχείρησαν καν να ράψουν οι ίδιοι. Είναι απλώς ευγνώμονες ότι τους προσφέρεται κάτι για να σκεπάσουν την άγνοιά τους, να κρύψουν την απροθυμία τους.
Συρραφή ποτέ πιστή απεικόνιση. Η αλήθεια έχει προκαλέσει και προκαλεί σε πολλούς τα ίδια λάγνα συναισθήματα – όπως μας αποκαλύπτει o Wallace Stevens μέσα από το ποίημα του “Peter Quince At The Clavier” * – που νιώθουν δύο υπερήλικες όταν κρυμμένοι στον κήπο της όμορφης Suzanna αντικρίζουν το γυμνό της σώμα. Προκειμένου αυτή να υποκύψει στις διαθέσεις τους την απειλούν με ψεύτικες κατηγορίες. Το πάθος τους τυφλώνει παρασύροντάς τους στον δρόμο της εύκολης υφαρπαγής. Η δικαίωση για την παντρεμένη γυναίκα έρχεται τελικά αλλά δεν απαλείφει την ντροπή της πράξης των δύο αντρών που την επιθυμούν και ταυτόχρονα την διαπομπεύουν κατά αυτό τον τρόπο Έτσι μοιάζει η αλήθεια σε πολλούς: εύκολο θύμα – κάποτε και μέσο διαπόμπευσης, αλλά ποτέ αυτοσκοπός. Αυτό που ίσως δεν αντιλαμβάνονται όμως είναι ότι η μουσική της ομορφιάς – που αναμφίβολα συνδέεται με την αλήθεια – του κορμιού της κοπέλας που άγγιξε τους δύο ηλικιωμένους θα συνεχίσει να συνοδεύει την μνήμη της και όταν αυτή θα έχει πεθάνει ενώ αυτοί το μόνο που θα έχουν να επιδείξουν θα είναι η ασχήμια των προθέσεών τους γιατί προσπάθησαν να διεκδικήσουν ανέντιμα κάτι που δεν μπόρεσαν να κατακτήσουν.

* παραπέμποντας έτσι στο έργο του Shakespeare “Midsummer Night’s Dream”
amy



2 Comments:

Anonymous Γιαγιά Ντακ said...

You spin me right round, baby right round like a record, baby Right round round round...

O παππούς σου διαβάζει το ποστ στο λάπτοπακι και δακρύζει γαλήνιος. Νομίζω πως θα τον χάσουμε σύντομα.

4:43 μ.μ.

 
Blogger Jonas said...

Τον παππού δυστυχώς τον χάσαμε πριν λίγο καιρό. Ας μη ξεχνάμε τις τελευταίες του κουβέντες:

Thinking is not enough.

Nothing is. There is no final enough of wisdom, experience -- any fucking thing. No Holy Grail, no Final Satori, no final solution. Just conflict.

Only thing can resolve conflict is love, like I felt for Fletch and Ruski, Spooner and Calico. Pure love.

What I feel for my cats present and past.

Love? What is It?

Most natural painkiller what there is.

LOVE.

4:39 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home