Τρίτη, Μαρτίου 14, 2006

Conditioner 1st chapter

no camera no videos go straight to the van.. kurt kobain

δεν θελω εισαγωγες, δεν εχει τονους, αυτο ειναι το πρωτο κειμενο.


-θέλω να σε σκοτώσω…
-γιατί;
-γιατί υπάρχεις….

Cause baby if nobody cares then the devil may care. The Last Drive

1.Sympathy for the devil

Που ακουμπάει κανείς το τσιγάρο του στην τουαλέτα; γιατί το πρωί έχω μόνιμα πονοκέφαλο; Γιατί δεν καταλαβαίνω τις δισκοκριτικές του Αργύρη Ζήλου; Γιατί ο Αβραμόπουλος γέμισε το κέντρο με κάγκελα; Τι κάνει αυτός ο κολόγερος στο δωμάτιο μου; Ομολογώ ότι αυτές οι ερωτήσεις με προβληματίζουν μια ζωή, αλλά απάντηση ακόμα δεν βρήκα. Μόνο για τον Αβραμόπουλο κατέληξα ότι μιας και δεν μπορεί να γίνει καγκελάριος αποφάσισε να γίνει κιγκιλάριος. Βασικά για τον Αβραμόπουλο μπορώ να μιλάω για ώρες, και πιστέψτε με θα είναι μόνο βρισιές. Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Ο άνθρωπος είναι πιδακομανής δεν έχει αφήσει δρόμο χωρίς συντριβάνι, όσο για τα πεζοδρόμια τα ξηλώνει όλα για να τα ξαναφτιάξει με ροζ πλάκες σαφές δείγμα της κακογουστιάς του.

-Φτάνει μεγάλε αρκετά με τον Αβραμόπουλο αν δεν το πρόσεξες έχουμε πλέον άλλο δήμαρχο άσε που είμαι και εγώ εδώ, με επανέφερε στη τάξη ο γέρος που στεκόταν μπροστά από το κρεβάτι μου. Μα τι κάνει αυτός ο γέρος εδώ;

Ξύπνησα και ήταν εκεί. Δηλαδή ήταν εκεί όσα περίμενε να βρει κανείς στο δωμάτιο, οι αφίσες των Stones, δέκα πόντοι σκόνης, ένας ανεμοστρόβιλος από πεταμένα ρούχα, τα άδεια μπουκάλια και ο έχων το γενικό πρόσταγμα μόνιμος πρωινός πονοκέφαλος. Αυτός ο τύπος όμως που έστεκε μπροστά μου δεν άνηκε στη διακόσμηση « Λωρίδα της Γάζας »του δωματίου μου. Πάει τελείωσε μέχρι και εγώ έχω τις αντοχές μου, χθες ξεπέρασα τα οινοπνευματικά μου όρια μονολόγησα Σύνελθε. Δεν είναι τίποτα καινούργιο. Έκλεισα τα μάτια και αναρωτήθηκα μήπως ήρθε η ώρα να κόψω το ποτό. Καλά, εντάξει , ένα αστείο κάναμε. Άνοιξα δειλά το ένα μάτι για να διαπιστώσω με έκπληξη ότι ήταν ακόμα εκεί. Ένας γέρος με άσπρο κουστούμι, μαύρη γραβάτα, ένα πρόσωπο που εξέπεμπε μια μυστήρια λάμψη και τα πιο διαπεραστικά μάτια που είχα δει στη ζωή μου, στηρίζονταν στη βάση του κρεβατιού μου.

-Ποιος στο διάβολο είσαι εσύ; κατάφερα να ρωτήσω κρατώντας το κεφάλι μου που ένιωθα ότι θα εκραγεί από στιγμή σε στιγμή.

-Ε, λοιπόν δεν το περίμενα. Το βρήκες με τη πρώτη. Έτσι θα αποφύγω τις περιττές εξηγήσεις και θα προχωρήσω στις απαραίτητες συστάσεις. Pleased to meet you, hope you guessed my name.

-Δεν μπορεί κάποιος μου κάνει πλάκα. Σιγά μην είσαι ο Mick Jagger. Μάλλον ο Michael Jackson είσαι στο videoclip του Smooth Criminal.

-Θα προτιμούσα τo Billie Jean φώναξε ο γέρος και κάθε βήμα του άφηνε μια φωτεινή σκιά ακριβώς όπως το videoclip. Πάει το είχα χάσει τελείως.

-‘Όπως και να’χει το thriller ήταν το καλύτερο album του και όχι το off the wall που έχουν φαγωθεί όλοι’, συνέχισε ο γέρος εκτελώντας με απίστευτη τεχνική το moonwalking. ‘Δεν μπορείς να φανταστείς πως τον περιμένω κάτω να γυρίσουμε χλιδάτες υπερπαραγωγές, όχι σαν αυτές τις φτηνιάρικες μαλακίες που γυρίζει τώρα’. Το τελευταίο του άλμπουμ δεν μπορείς να φανταστείς πόσο με απογοήτευσε, βέβαια κάθε τι άσχημο έχει και την ωραία του πλευρά. Θα έχει άσχημα ξεμπερδέματα με αυτή την υπόθεση με τα παιδάκια ψιθύρισε με υποχθόνια φωνή . ότι και να κάνει η καριέρα του καταστράφηκε και έτσι θα έρθει μια ώρα αρχύτερα κάτω, συνέχισε καταλήγοντας σε ένα ναι καλά καταλάβατε σατανικό γέλιο. Βάλε όμως κάτι να πιούμε, έχουμε πολλά να πούμε. Κάπου πήρε το μάτι μου ένα μπουκάλι γεμάτο. Δε θα τη βγάλουμε στεγνά.

-Ρε άσε την πλάκα και πες μου τι θες, ποιος είσαι;

-Ο έκπτωτος, ο ακατονόμαστος, πες με όπως θες.

-Θεέ μου! Ο Νταλάρας είσαι;

-Για πρόσεξε τα λόγια σου. Τι θες για να καταλάβεις ρε γαμώτο; το πλήρες σετ με φωτιά, κέρατα, και καζάνια; Είμαι κάτι σαν τον Μ από τον James Bond.

-Ας υποθέσουμε ότι είσαι αυτός που λες, τι θες από μένα;

-Φέρε πρώτα λίγο θολό νερό και θα μάθεις.

Σηκώθηκα με μεγάλη δυσκολία, βρήκα δυο ποτήρια μέσα στο χάος και έσταξα το Θείο Jack στα ποτήρια μας. Τι άλλο θα ακούσουμε ρε πούστη μου; Αυτός ο γεράκος με το άσπρο κουστούμι, ένας φανατικός οπαδός του Michael Jackson, είναι ο διάβολος; Του έδωσα το ποτήρι του και ξανακόλλησα στα διαπεραστικά του μάτια.

-Σε παρακολουθώ εδώ και μέρες Γιάννη. Ξέρεις βαριέμαι εύκολα, και έχω σιχαθεί να επιβλέπω καζάνια, να ελέγχω θερμοκρασίες, να βασανίζω κακόμοιρα ανθρωπάκια αιώνια. Έτσι τώρα τελευταία ανακάλυψα ένα καινούργιο χόμπι. Άρχισα να κοιτάω τι κάνουν κάτι άνθρώποι σαν και σένα στη γη. Πέστο προληπτική παρακολούθηση, πάντως έχει τρομερό ενδιαφέρον.

-Και έτσι μπήκες στο δωμάτιο ενός αλκοολικού συγγραφέα με χαμένη την έμπνευση εδώ και χρόνια, τον διέκοψα πίνοντας μια γερή γουλιά.

-Σωστά όλα αυτά που λες, αλλά χθες έκανες κάτι που μου τράβηξε τη προσοχή. Πήγες εκείνη ,διόρθωση παρακαλώ το Ε κεφαλαίο, τη γυναίκα της ζωής σου, μέχρι τη πόρτα του καινούργιου της αγαπημένου.

Αυτό ήταν αρκετό για να συνέρθω .Που ξέρει αυτός ο κολόγερος για χθες; Θυμήθηκα τα πάντα. Μετά από μια μεγάλη βόλτα , τη πήγα μέχρι τη πόρτα του μαλάκα του γκόμενού της, ενός κουλτουριάρη σκηνοθέτη, που γυρίζει όμως και διαφημιστικά για σερβιέτες. Η τέχνη όμως τέχνη και ας περνάει μέσα από δρόμους στρωμένους με σερβιέτες και δεν είναι το μίσος που με κάνει να τα λέω αυτά ούτε καν η ζήλια (μεγάλο ψέμα) που τα ΄χει με εκείνη. Είναι που κάτι τέτοιοι τύποι μου τη δίνουν στα νεύρα, τα ηλίθια γυαλάκια τους, τα trendy ρούχα τους, οι ηλίθιες συζητήσεις τους, όλα, τελεία χωρίς παύλα. Ένας μαλάκας που είναι δίπλα σε εκείνη. Τελεία και παύλα.

-Όπως τα πες. Μαλάκας και μάλιστα μεγάλος. Και για να σε προλάβω διαβάζω και τη σκέψη.

Έμεινα σαν χαζός να τον κοιτάζω. Εκείνος κατέβασε γρήγορα το απόσταγμα από το παιχνίδι των γέρων με τις τάπες, άναψε βιαστικά τσιγάρο και κατευθύνθηκε με ένα χορευτικό σήμα κατατεθέν του ινδάλματος του, το περίφημο moonwalking, σε ένα σωρό με ρούχα που αποτελούσε το θρόνο του.

-Πάρε ένα τσιγάρο, δεν είναι σαν αυτά τα σκατένια τα βιομηχανικά που καπνίζεις. Έχω στη δούλεψη μου ένα γέρο από το Νεπάλ, τώρα πριν από δύο εβδομάδες ήρθε κάτω. Καλό χαρμάνι.

Άναψα τσιγάρο. Είναι δυνατόν; Κάνω τσιγαράκι με τον πρόεδρο του fan-club κάτω κόσμου του Michael Jackson. Μάλλον όνειρο θα ΄ναι.

-Όχι δεν είναι όνειρο. Με συγκίνησες ρε μπαγάσα. Είσαι Ντοστογιεφσκικός χαρακτήρας, και ο Φιοντόρ αυτό μου έλεγε.

-Τι και αυτός κάτω είναι;

-Τι περίμενες; Θα έχανα τέτοια παρέα; Στο θέμα όμως. Αυτό που έκανες χθες δεν μπορούν να το κάνουν και πολλοί. Για την ακρίβεια κανείς. Την αγαπάς τόσο πού την άφησες να φύγει. Να αγαπάς χωρίς να παίρνεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα, δεν αντέχεται.

-Δεν διαφωνώ μαζί σου. Είναι ψυχοφθόρο. Αγάπη είναι μια γεμάτη αγκαλιά, αλλά ποτέ δεν απαιτείς, τα δίνεις όλα χωρίς να περιμένεις τίποτα. Μέχρι τη πόρτα του αν χρειαστεί, τη πόρτα του μαλάκα εννοώ.

-Εγώ πάντώς δεν θα το έκανα. Όταν αγαπάς θέλεις αυτό που αγαπάς να σου ανήκει, να είναι ολοκληρωτικά δικό σου. Να το βλέπεις να υπάρχει μόνο για σένα ένας ήλιος που ανατέλλει και δύει μόνο για την πάρτη σου.

-Μάλλον δεν έχεις αγαπήσει ποτέ κύριε Νταλάρα, πάντως έχεις ταλέντο, σκέφθηκές πότε να γίνεις ποιητής;

-Ε, είπαμε κομμένες οι βρισιές, όσο για τη ποίηση αυτά είναι για σας τους ανθρώπους. Το εφήμερο γεννά τη ποίηση όχι η αιωνιότητα. Πολύ στη φιλοσοφία όμως το ρίξαμε δε νομίζεις;
Εγώ ήρθα εδώ για να σου κάνω μια πρόταση. Πες ότι είμαι η καλή σου νεράιδα. Τρεις ευχές όλες δικές σου.

Τον κοίταξα μέσα από το ποτήρι μου θολά, έτσι όπως συνήθιζε να κάνει εκείνη, και αυτό πόνεσε πιο πολύ.

-Γιατί μιλάς για εκείνη με παρελθόντα χρόνο δεν πέθανε ακόμη και έτσι για να κάνουμε και λίγο χαβαλέ δεν πρόκειται να μετακομίσει σε άλλους κόσμους ακόμα, πίστεψε με, είπε ο μελλοντολόγος michael πίσω από ένα σύννεφο καπνού.

-Και εσύ τι θα κερδίσεις; Τον ρώτησα, κόβοντας τον από τον μονόλογο του. Μήπως τη ψυχή μου; Έχω διαβάσει τoν Φάουστ ξέρεις. Αυτές οι συμφωνίες θέλουν αντάλλαγμα.

-Έχω τις καλές μου. Δεν τη θέλω τη ψυχή σου, απλώς θα περάσω μερικές ώρες μαζί σου, θα το ρίξω λίγο έξω. Θα δώσουμε τα χέρια ή μάλλον θα τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας;

Σηκωθήκαμε και οι δύο, αυτός με χαρακτηριστική άνεση, εγώ με πολύ δυσκολία. Γεμίσαμε τα ποτήρια μας και τότε θυμήθηκα ότι δεν του είχα πει ακόμα τι ήθελα.

-Μην ανησυχείς μου είπε γελώντας, ξέρω τι θέλεις. Πριν από λίγα χρόνια ήθελες λεφτά , επιτυχία μια πεντάλεπτη έστω εμφάνιση στο «πλούσιοι και άπληστοι».Τώρα στα τριανταφεύγα σου θέλεις εκείνη, τη χαμένη σου έμπνευση και λίγα λεφτά να φύγεις από αυτή τη τρύπα. Μέσα είμαι;

-Μέσα είσαι, άλλη μια φορά διάβασες τη σκέψη μου. Κοιτά να δεις που έκανα και συμφωνία με το διάβολο. Άντε ρε στην υγειά μας.

Τσουγκρίσαμε τα ποτήρια μας και ήπιαμε μονορούφι τις τελευταίες σταγόνες του θείου jack.
-Βλέπεις αυτό το μπουκάλι; Μου φώναξε ταρακουνώντας με από τους ώμους. Μόλις φύγει οι ευχές θα αρχίσουν να πραγματοποιούνται.

Και το μπουκάλι έφυγε έξω από το ανοιχτό παράθυρο.


$onick

1 Comments:

Anonymous Γιαγιά Ντακ said...

Πλήρη, οργισμένο και μεστό, σε βρίσκω ανηψιέ.

Αν ήμουν συγγραφέας θα τελείωνα εδώ την ιστορία, με το μπουκάλι να σχίζει τρυφερά το γλυκό κενό. Τελευταία στάση, πεζοδρόμιο.

Αλλά δεν είμαι.

4:37 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home