Σάββατο, Μαρτίου 25, 2006

prOxima EstaCion baRcelona



Βαρκελώνη. Μια πόλη που θα ήθελε η Αθήνα να της μοιάζει;
Ίσως.
Πάντως σίγουρα η Βαρκελώνη δε θα είχε την παραμικρή επιθυμία να μοιάζει στην Αθήνα αλλά κατά πάσα πιθανότητα και σε καμία άλλη πόλη στον κόσμο.
Αυτάρκης, αυτόνομη και αυτάρεσκη δέχεται όλον τον κόσμο στους δρόμους της αλλά δε θα κοιτάξει πέρα από τα όριά της, το παρόν και το παρελθόν της για έμπνευση και αναφορά.
Και γιατί να το κάνει όταν σε κάθε δρομάκι της υπάρχουν μυστικά που δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη, μερικές από τις μεγαλύτερες μεγαλοφυΐες της σύγχρονης τέχνης έχουν κεντήσει τον αστικό της ιστό με τα χρώματα τους και τα κτίρια τους, η οικονομία της κάνει την υπόλοιπη Ισπανία να δείχνει υπανάπτυκτη και έχει και την ας-αποδείξει-επιτέλους-πως-είναι καλύτερη ομάδα στον κόσμο.

Θα ήθελα να αφήσω πίσω:
Τις ορδές των τουριστών και κυρίως τους Αμερικάνους που όπου πατούν το πόδι τους γεννιούνται Ντίσνεϋλαντ.

Το σοβινισμό των Καταλανών και τη γλωσσική του έκφανση τα καταλανικά που ντε και σώνει προσπαθούν να τα κολλήσουν παντού.

Την πεποίθηση των Ισπανών εν γένει πως όλος ο κόσμος μιλάει τη γλώσσα τους, πεποίθηση που οδηγεί στην πλήρη άγνοια της Αγγλικής. Καλά για βγείτε λίγο από την España και τα λέμε χε, χε.

Τα περιβόητα Τάπας. Τα ελληνικά μεζεδάκια συγκρινόμενα μαζί τους παίρνουν αστέρι και το ανθρωπάκι Μισελέν μαζί.

Ε, και κάτι θα ήθελα να κρατήσω και να φέρω στο κλεινόν άστυ
Την εικόνα μιας πόλης που ο Γκαουντί και οι άλλοι της συμμορίας των μοντερνιστών μετέτρεψαν σε έργο τέχνης

Τα μπαράκια. Απίστευτα ζεστά, όμορφα και ταυτόχρονα απλά. Από τα μπαρ των κακόφημων συνοικιών που μαζεύονται μετανάστες μέχρι τα πιο κυριλέ νιώθεις κατευθείαν στο στοιχείο σου. Φτηνά, πεντακάθαρα ποτά , ο παράδεισος του bar-hopping. Μακριά από το κιτσαβαντγκαρντοδηθεναριό των δικών μας.

Τα Μοχίτος. Μάταια αναζητώ εδώ αυτήν την ποτική εμπειρία. Μόνη μου ελπίδα να αρχίσω καλλιέργεια δυόσμου.

Την αισιοδοξία και την ηρεμία που φαίνεται να έχουν οι άνθρωποι που ζούνε σε μια μεγαλούπολη με πολλές αναλογίες με τη δική μας.

Πως οι Iσπανοί και οι οικονομικοί μετανάστες (βορειοαφρικάνοι, πιο -νότια-αφρικάνοι, ασιάτες) αναμιγνύονται στους ίδιους δρόμους, μαγαζιά χωρίς να κοιτιούνται περίεργα (ξέρετε γιατί λέω).

Τη Μπαρσελονέτα.

Τα Μοχίτος

Μόνγκο

2 Comments:

Anonymous Γιαγιά Ντακ said...

Δεν ξέρω.

Θυμάμαι ένα ταξίδι στη Μαδρίτη, που μου έιχε προκαλέσει τον ίδιο εσμό συναισθημάτων αλλά στο πιο "βαθύ ισπανικό". Οι φίλες μου λένε οτι η Βαρκελόνα είναι πιο "ποπ". Εγώ κρατάω τις πάμφθηνες μαδριλένικες μπύρες με μεζέ, την αξιοζήλευτη εξωστρέφεια των ανθρώπων και τον chicano flamencista που έπαιζε στην υπόγα για τους φίλους του.

Το εσπάνια είναι το μέλλον, Θαπατέρο σπίκινγκ...

5:01 μ.μ.

 
Blogger S G said...

ταπας μαλλον δεν εφαγες στο καταλληλο μερος. Αν ξαναπας, δοκιμασε το Σαγάρδι (Sagardi) στο Μπόρνε...

2:18 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home