Τρίτη, Μαρτίου 14, 2006

“Submission?” (... «μερικοί άνθρωποι δεν αλλάζουν»)

« Η ευτυχία του ανθρώπου είναι να μην ενεργεί ή σκέφτεται πέρα από την ανθρωπότητα. Ο παράδεισος δίνει αυτού του είδους, αυτό τον βαθμό τύφλωσης σ’ εσένα. Υποτάξου.»
(Λόγια του Α.Pope, όπως μας μεταφέρονται μέσα από τις σελίδες της εισαγωγής στην ρομαντική ποίηση από το βιβλίο “The Norton Anthology, English Literature,sixth edition, vol.2)

Γραμμένο περίπου τρεις δεκαετίες νωρίτερα, το τραγούδι των Sex Pistols “Submission” έχει μια περίεργα επίκαιρη χροιά. Ενώ από πολλές όψεις της καθημερινής μας ζωής διαχέεται αυτή η απαίτηση, η σκωπτική ματιά του τραγουδιού αυτού έχει σχεδόν εξαφανισθεί. Πολλοί δεν αφιερώνουν ούτε λίγα λεπτά για να διερωτηθούν εάν η απόλυτη αφοσίωση, η χωρίς δεσμεύσεις υποταγή δεν είναι και αφομοίωση. Όχι, δεν είναι παράπονο – περισσότερο με απορία μοιάζει: γιατί ενώ μας ενοχλούν τόσοι, τόσα, δεν κάνουμε τίποτα; Κάποτε η punk μουσική σαν μια νέο-ρομαντική εξέγερση απέναντι στην στασιμότητα του άθλιου κατεστημένου είπε, έδειξε, συμμετείχε, αντέδρασε. Σήμερα, παρότι υπάρχει μία θέληση για ανατροπή όσων μας αφορούν αλλά δεν φέρουν ούτε ίχνος για μια αξιοπρεπή ζωή, δεν διακρίνεται μια συλλογική κίνηση με παρόμοια συνοχή, επιμονή ή πάθος. Ναι, διασκορπισμένα κινήματα και διαμαρτυρίες κάνουν την εμφάνισή τους μ’ αφορμή παράλογους πολέμους, παράλογους ηγέτες και κατάφορες παραβιάσεις των δικαιωμάτών μας αλλά πού είναι η καθημερινή εναντίωση; Πού έχει χαθεί εκείνη η ορμή που θα κάνει το διαφορετικό να φαίνεται πιθανό και την ανάληψη πρωτοβουλίας τόσο απλή όσο το γράψιμο ενός τραγουδιού που ακόμα κι αν η μελωδία του δεν προϋποθέτει μουσικές γνώσεις είναι τόσο ωραίο; Μα δεν έχει βαρεθεί ο κόσμος να ακούει μόνο μουσική; Πότε θα δημιουργήσει τη δική του;
Λόγια, λέξεις…παρήγορες κινήσεις για να αποκοιμίσουμε τις ενοχές μας τα βράδια που οι σκέψεις τρέχουν και διεκδικούν επίμονες απαντήσεις, υλικό για συζητήσεις σε αμήχανες στιγμές. Κι όμως κανένας δεν μας ζήτησε να παίξουμε hardcore punk, μια μελωδία χρειάζεται να βρούμε για να αποφύγουμε το zapping από τα γεμάτα ερωτηματικά παιδικά μάτια που υφίστανται την ανεξήγητη αδράνειά μας ˙ (να αποφύγουμε) την αποστροφή μας για οτιδήποτε δεν μας περικλείει λες και σαν αντίθεση στο παλιό, φεμινιστικό motto «το προσωπικό είναι πολιτικό», το πολιτικό, το συλλογικό έχει εκδυθεί οποιοδήποτε ένδειξη προσωπικού ενδιαφέροντος, πόσο μάλλον οποιαδήποτε άμεση συμμετοχή μας. Ίσως από εκεί πηγάζει και η απάθειά μας, ή καλύτερα η άρνηση μας να μετασχηματίσουμε τα γεμάτα ελπίδα, ενθουσιασμό και ριζοσπαστικά πιστεύω μας σε πράξεις. Γιατί κανένας δεν μένει ανεπηρέαστος από τις εξελίξεις γύρω του και άρα είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει ότι τον αφορά ή ότι δεν έχει όνειρα για κάτι αν όχι καλύτερο, τουλάχιστον ομορφότερο. Απλώς έχει παραιτηθεί από την νεανική ενεργητικότητα να διαμορφώσει μια πιο θετική, μακροπρόθεσμη πραγματικότητα. Μας λείπει ο ρομαντισμός; Ναι, οι αρετές της ρομαντικής ποίησης δεν έχουν μόνο θεωρητική διάσταση καθώς οι πράξεις καθοδηγούνται από έναν συγκεκριμένο πνευματικό μικρόκοσμο, μια απτή ιδεολογική και αξιακή τοποθέτηση.
Οι ρομαντικοί ποιητές του 18-19ου αιώνα ορμώμενοι από την Γαλλική Επανάσταση του 1789 και τον αέρα ενός νέου ξεκινήματος άφησαν πίσω τους τις παραδομένες αξίες, τους κληροδοτημένους κανόνες σκέψης και γραφής και έκαναν τη δική τους επανάσταση που αν και συμβολική σίγουρα δεν είναι χωρίς ουσία ή επίδραση. Επενδύοντας σημασία στον ίδιο τον δημιουργό – αντί στον εξωτερικό κόσμο, όπως προγενέστερα, αναδεικνύοντας τον ποιητικό αυθορμητισμό, την ελευθερία, την επαφή με την φύση, την εξύμνηση του συνηθισμένου ανθρώπου και την σημασία τόσο του υπερφυσικού στοιχείου όσο και του παράταιρου στην εκτίμηση της ομορφιάς ήρθαν σε σύγκρουση με τις παραδόσεις, τον αυστηρό ορθολογισμό και την ακαμψία της τότε περιόδου. Έδειξαν τον δρόμο για μια άφοβη ρήξη με το παρελθόν, την αποβολή απ’ αυτό όσων στοιχείων δεν συμβάλλουν σε μια διαδρομή με περιεχόμενο, με τόλμη.
Το παρόν και το μέλλον αδιαμφισβήτητα στηρίζονται στο παρελθόν, η πορεία που βασίζεται σε μια άνευ όρων παραδοχή του όμως δεν μπορεί να είναι ουσιαστική ούτε να επιφέρει αλλαγές. Γι’ αυτό ο ρομαντισμός, η ποίησή του ως μια συμβολική έκφραση του ανέφικτου σ’ ένα από τα πιο γνώριμα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, τον (γραπτό) λόγο, είναι επίκαιρη και χρήσιμη τώρα περισσότερο απ’ οποτεδήποτε άλλοτε.


amy

1 Comments:

Anonymous Γιαγιά Ντακ said...

Διαφωνώ.

Ο Πασχάλης, ο επιστάτης στο κτήμα μου, κλάδευε τις τριανταφυλλιές προχτές. Μια ακίδα τον τρύπησε και ένα κόκκινο ρυάκι έσταξε στη χλόη. "Φρίντα Κάλο, φάε τη σκόνη μου" είπε, παρατηρώντας τις αιμάτινες κηλίδες πάνω στο πράσινο γρασίδι.

Ποίηση σκέτη. Ρομαντισμός στη φλέβα. Απλότητα.

4:27 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home