Σάββατο, Μαρτίου 25, 2006

"well I..."


“Well I’ m running police on my back”

Monday: Λαχανιασμένη, χωρίς ίχνος επαρκούς ύπνου, τρέχω. Κυνηγώ το λεωφορείο. Και αυτό αγνοώντας την ύπαρξη οποιουδήποτε σήματος μουσικής πάνω μου, που θα μπορούσε να κάνει την έλευση του διαδόχού του υποφερτή, αδιαφορώντας για τις βεβιασμένες – άνευ καφεΐνης – κινήσεις μου, με προσπερνάει ˙ πράγμα που μου αφήνει μια μόνο ανώριμη αντίδραση εκ μέρους μου που δυστυχώς όμως στρέφει τα απρόσκλητα βλέμματα των μη μετακινούμενων με αυτοκίνητο συνοδοιπόρων μου πάνω στα ήδη τρωτά από την αϋπνία μάτια μου. «Διάβολε φύγε από μπροστά μου», δεν φοράω τα γυαλιά μου.
Μετρώντας τον χρόνο με τα αδιάφορα αποτσίγαρα των απαράλλαχτων εικόνων, ψάχνω κάτι να με μετακινήσει μακριά. Η καθημερινότητα μέσα από την χθεσινή εφημερίδα.
«Στο πλαίσιο των χθεσινών εξορμήσεων που είχαν αποτέλεσμα τη σύλληψη 6μελούς σπείρας των ληστών της «γριούλας», αποδεικνύεται ότι ο ΥΔΤ παραμένει πιστός στις εξαγγελίες του για την εν γένει εμπέδωση αισθήματος ασφάλειας στους πολίτες.» Κακόμοιρη ηλικιωμένη, θύμα της ενημέρωσης ή της έννομης τάξης; Μήπως υπάρχει διαφορά; Οι ληστές διαφεύγουν, αλλά πάντα κάποιος ΆΛΛΟΣ την πληρώνει. Δεν έχει σημασία ποιος είναι. Σημασία έχει ότι υπάρχει τάξη.
Tuesday: Πλήρης αταξία στα ρούχα μου. Δεν μπορώ να βρω τίποτα και η ώρα περνάει. Άλλο ένα χαμένο λεωφορείο. Άλλη μια προσπάθεια αναζήτησης του τι είναι αυτό που με κάνει να μένω σ’ αυτή την πόλη˙ πέρα από τα πρόσωπα, πέρα από τα χαμόγελα.
Ίσως είναι το αίσθημα ασφάλειας. Όπου πάω, μπλε ανθρωπάκια διασφαλίζουν την ηρεμία μου. Η Pouka και Ο Garoou . Cartoons μ’ ακολουθούν. Βέλη ανταλλάσσονται και το καλό υπερισχύει. Πάντα ο καλός τη γλιτώνει και εγώ δεν χρειάζεται να προχωρήσω την ταινία παραπέρα. Πάντα κάποιος τις τρώει για ’μένα. Ο Ultimate Warrior κερδίζει άλλον έναν αγώνα ενώ οι ψηφιακοί οπαδοί του χειροκροτούν την πλήρη άγνοιά τους
Wednesday: Welcome to Hell–as(s) : Your d.j for the night: ταξιτζήδες που αρέσκονται να ακούν Nταλάρα – στη δυνατότερη ένταση – και οποιαδήποτε είδους δικαιολογία αρκεί να μη θίγεται η φιλοπατρία τους. «Από πού είσαστε κοπελιές; Δεν μιλάτε πολλά ελληνικά …γι’ αυτό …ρωτάω.» Από τον χειρότερο εφιάλτη σου καταπιεστικέ …Έλληνα.
Αργότερα το βράδυ: αλκοτέστ παντού και οι διαμαρτυρίες του οπαδού του ελληνικού στοιχείου στη Eurovision σκεπάζουν το σαρδόνιο χαμόγελό των ξένων μουσικών από το αυτοκίνητο που τον προσπερνά. “Sweet emotions!”
Thursday: συγκεντρώσεις και πορείες, συλλαλητήρια για την εκπαίδευση με δίκαια αιτήματα, όλα όμως στον απόηχο των γαλλικών κινητοποιήσεων. Όχι ότι δεν βιάστηκαν να τις συγκρίνουν κι αυτές, να τις βυθίσουν σ’ ένα ένδοξο, γεμάτα οράματα παρελθόν. Κι αν πολλοί από αυτούς ξέχασαν, πολλοί λιγότεροι μπορούν να εξηγήσουν: ρεβιζιονιστές του ’68, businessmen του millennium. Ως πότε θα ειδωλοποιείτε αυτό που δεν μπορέσατε να υλοποιήσετε;
Friday: έλεγχοι παντού. Ο υπουργός, μέγας φιλλέλην, δεν παρεκκλίνει στιγμή από τα λόγια του Βρετανού ποιητή:
«There is booty – there is beauty! Up my boys and do your duty!”
Και αυτοί τον υπακούουν. Έλεγχοι παντού. Η αναπαραγωγή της εγχώριας και μη μουσικής, η εγκληματική συμπεριφορά καθώς και όλες οι είδους παραβατικές συμπεριφορές εμποδίζονται χάρη στην δράσή τους. Ακινητοποίηση πάνω στο πεζοδρόμιο, βλέμματα στραμμένα στην ηρωική πράξη – αγνοώντας το ακατάληπτο υβρεολόγιο – και άλλος ένας θρίαμβος.
Το λεωφορείο γρήγορα προσπερνά τη σκηνή και στο νου μου έρχονται τα λόγια κάποιου που πέθανε θυμωμένος γιατί η αρρώστια τον λύγισε και δεν τον άφησε να προσφέρει. Τον εμπόδισε από το να αντιστέκεται. Είμαι σίγουρη ότι αν είχε ακούσει το “Sadinistas”,θα το λάτρευε.
Οι μέρες περνούν και εμείς ούτε καν απαντούμε στο ερώτημά τους:
“Yes, I’m running down the railway track/
Could you help me? Police on my back”
amy

1 Comments:

Anonymous Γιαγιά Ντακ said...

Τις προάλλες είδαμε με τον Πασχάλη στο dvd την ταινία Wonderland του κυρίου Γουίντερμπότομ. Πλάνταξα στο κλάμα. Εχει και ωραίο σάουνδρακ.

Οι λέξεις σου είναι η μπαγκέτα του σκηνοθέτη. Να το δεις.

4:48 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home