Κυριακή, Απριλίου 09, 2006

πιο ...κοντά

Κι αν νιώθεις τις σταγόνες από τις – βρετανικής αισθητικής – ταινίες με τις στυλιζαρισμένες μουσικές, τις χορογραφημένες κινήσεις και το κάτι απροσδιόριστα ψεύτικο στις μελωδίες, δεν χρειάζεται να ανησυχείς ˙ προλαβαίνεις ακόμα τη βροχή ˙ αυτή που θα σκεπάσει τις έγνοιες, θα εστιάσει μόνο σ’ εκείνους και εκείνα που σ’ αφορούν και θα σε πάει πίσω.
Όχι, μην ανησυχείς ˙ αυτή η μουσική δεν εξαντλείται στην αναπόληση και το αναμάσημα της μόδας έτσι που να προσιδιάζει σε κάτι που να μοιάζει με πάθος.
Τα συναισθήματα ανακυκλώνονται, οι μελωδίες αλλάζουν και όλα άπτονται του προσωπικού σου γούστου ˙ ακόμα κι αυτό όμως εξελίσσεται.
Και έτσι το σήμερα συνεχίζει να σε γεμίζει με αισθήματα αγαλλίασης, η κραυγή πριν από την πτώση επιμένει να μοιάζει αναπόφευκτη ενώ τα κομμάτια που προτίθεται να γίνει κάποιος που εκτίθεται μπροστά σου προκειμένου εκείνη να δει τον πόνο στα μάτια του εξακολουθούν να λειτουργούν λυτρωτικά ίσως γιατί ξεχνάς το ποιος, το γιατί και έρχεσαι …πιο κοντά.
amy