Τετάρτη, Απριλίου 19, 2006

εύσχημες δικαιολογίες

Μικροσκοπικά δάχτυλα – και ουχί δαχτυλάκια ( κόντρα σ’ όσους λατρεύουν τα υποκοριστικά αφού δεν είναι δυνατόν αυτά να αλλάξουν τις πραγματικές διαστάσεις των μερών του σώματος , γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε υπάρχουν τα επίθετα, αλλά ας μην επεκταθούμε περαιτέρω ) – σφίγγουν την κουβέρτα από την οποία προσπαθούν να απαγκιστρωθούν δεδομένης της υψηλής θερμοκρασίας σε κλειστό χώρο και μάλιστα λίγο πριν την έναρξη του καλοκαιριού. Ο κάτοχος τους αδυνατεί να επιστήσει την προσοχή των υπεύθυνων για τις ανάγκες και ανέσεις του στο πρόβλημά του. Η δυσφορία του όμως δεν δρα απογοητευτικά καθώς τα μάτια του ήδη ανοιγοκλείνουν ρυθμικά φανερώνοντας την ρέμβη του στην αναζήτηση των ασχημάτιστων – ακόμα – επιθυμιών του. Η αδερφή του από την άλλη, που πρέπει να τον περνάει κανέναν χρόνο, ήδη εξαργυρώνει τα προνόμια του μεγαλυτέρου ˙ μπροστινή θέση στο διπλό καρότσι, άπλα, θέα και συνεπώς δυσαρμονικά μεγάλο για το μικρό της πρόσωπο χαμόγελο, ιδιαιτέρως αποκαλυπτικό βέβαια ως προς την παιχνιδιάρικη διάθεση της.
Τα άνευ παπουτσιών – επενδυμένα όμως με το έχω-καιρό-ακόμα-για-να-μισήσω ροζ καλσόν – πόδια της κλωτσούν με επίμονη επιδεξιότητα τα κουρασμένα από την ορθοστασία δικά μου σκοράροντας απανωτούς πόντους στο μουντών, ασυναγώνιστα βαρετών αποχρώσεων καλσόν μου( είναι απίστευτο ότι δεν έχει βρεθεί ακόμα λέξη για να αντικαταστήσει αυτό το αποτέλεσμα εθισμένου μάλλον στην άρθρωση ενοχλητικού λόγου νου.) Η επιτυχία της αυτή στο σκοράρισμα κλέβει την προσοχή μου και με παρασύρει σε μια μάλλον απρεπή για το χώρο ανταλλαγή βλεμμάτων και μορφασμών που, εάν κρίνω από τα ενθουσιώδη επιφωνήματά της, της προκαλεί ικανοποίηση. Ας όψεται ο μικρός της αδερφός που ξεσπάει ξαφνικά σε κλάματα εκβιάζοντας την φυγή του από αυτό το μέρος που δεν αναγνωρίζει ως σπίτι του και βάζοντας οριστικό τέρμα στην διασκεδαστική – είναι η αλήθεια – επικοινωνία μας. Τώρα το βλέμμα θα είναι στραμμένο στην σωστή κατεύθυνση.
Η εκκλησία ακόμα αγιογραφείται και ίσως αυτός είναι ο λόγος που η ματιά μου στρέφεται προς τον ανολοκλήρωτο τρούλο αντί στον ευγενικό αλλά χαμηλών, ακόμα και με το μικρόφωνο, τόνων παπά που διαβάζει το ευαγγέλιο ˙ η περιέργεια κόντρα στα χιλιακουσμένα λόγια ; εύσχημες δικαιολογίες. Ίσως φταίει το σπρώξιμο, οι φωνές, το κυνηγητό των μικρών ασυγκράτητων μπροστά από το ιερό και οι ευπρόβλεπτες παραινέσεις για ησυχία από τα στόματα των ηλικιωμένων που φυσικά έχουν βρει θέση να καθίσουν από ώρες πριν και τώρα αναλαμβάνουν χρέη αυστηρού δικαστή. Στο μυαλό μου έρχεται η ευφάνταστη στιχομυθία μεταξύ μιας φίλης μου και ενός ταξιτζή – ως γνωστόν οι ανατρεπτικότερες συζητήσεις διεξάγονται σε ταξί, κατά προτίμηση σε βραδινή κούρσα:
– «Ζωοδόχου Πηγής, ε; Στην εκκλησία κατευθύνεστε; Δεν φαίνεστε της εκκλησίας.»
– «Τι μας πρόδωσε; Το χαμηλό ντεκολτέ ή το σαγηνευτικό άρωμα γιατί μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι ήμασταν εκεί νωρίτερα…τώρα για σας, δεν γνωρίζω.»
– «Αστειεύεσαι βέβαια. Ήμουν και θα πάω πάλι μετά το τέλος της βάρδιας. Με θέματα πίστης δεν παίζουμε.»
– «Όχι, βέβαια. Δεν μου λέτε, είχε κόσμο;»
– «Τι εννοείς, πέρα από τις γριές με τις κρεατολιές που πιάνουν τα στασίδια
ώρες πριν και φέρνουν και σκαμπό για καλό και για κακό;»
– «Εσείς, ένας άνθρωπος της πίστης, μιλάτε έτσι;»
– «Τι τα θες κοπέλα μου; Έτσι ήταν, έτσι είναι…εκτός κι αν εσείς η νέα
γενιά απομακρυνθείτε από τα clubs και τα bars και …»
Και τι; Η θρησκεία χρειάζεται προστάτες, κήρυκες και εκπροσώπους; Δεν μιλάει από μόνη της;
Ο απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς Κορινθίους επαναλαμβάνει διαρκώς την φράση χωρίς αγάπη …˙ ενώ ακούω προσεχτικά όλη την επιστολή μου φαίνεται ότι αυτή η φράση ξεχωρίζει σαν αυτόνομη πρόταση. Ίσως γιατί έργο της θρησκείας δεν είναι να συμπληρώσει το πάζλ των προσωπικών αναζητήσεων του καθενός ή να εκβιάσει την άνευ όρων πίστη του. Κάποια πράγματα τα συναρμολογούμε μόνοι μας με πολλές παύσεις, διακοπές και παρεκκλίσεις ενδιάμεσα.
Το ξέρει καλύτερα αυτό ο μικρός που βυθισμένος στην αγκαλιά της αδερφής του κάνει πρόβες τον σταυρό του ενώ δεν σταματά διαρκώς να χαμογελά, συγχρόνως υποβάλλοντας τον χώρο τόσο με τα περίεργα μάτια του όσο κυρίως με τον περίεργο νου του σε εξαντλητικό έλεγχο.
amy