Πέμπτη, Απριλίου 13, 2006

χρόνος - φόνος

Oh how I realised how I wanted time,
Put into perspective, tried so hard to find

Νιώθω το χρόνο να κυλάει μέσα από τα χέρια μου όπως τα χρυσά δολάρια μέσα από τα δάχτυλα του Ντόναλντ Ντακ (ως γνωστόν το ναυτοντυμένο παπί ποτέ δε μπόρεσε να κρατήσει χρήματα στα χέρια του). Και δε θέλω ούτε να γίνω ο Σκρουτζ Μακ Ντακ των στιγμών ούτε να μπλέξω σε ατέρμονες φιλοσοφικές συζητήσεις - για το αν ο χρόνος είναι σχετικός, κυκλικός, ανύπαρκτος κτλ-. Θέλω απλά να ξέρω γιατί, μα το διάβολο, κάθε φορά που τελειώνει η μέρα, αισθάνομαι πως δεν έχω προλάβει να κάνω τίποτα από όλα αυτά που ανάδευα στο αγουροξυπνημένο μυαλό μου, την αυγούλα, όταν η αφύπνιση του κινητού βάραγε για έκτη φορά.
Στη δουλειά ξεκινάς να κάνεις κάτι που ξέρεις -μόνο εσύ όμως (και δεν είναι ανάγκη να ταυτίζεστε, για μένα χρησιμοποιώ το δεύτερο πρόσωπο)- πως έχει ήδη καθυστερήσει και ο πέλεκυς του ντεντλάιν επίκειται βαρύς, αλλά μια σειρά σατανικών συγκυριών φαίνεται να επιβραδύνουν τα πάντα:
Η κυρά Κούλα που δουλεύει στο ίδιο γραφείο με σένα θα σου ζητήσει να της δείξεις πως δουλεύει το φωτοτυπικό, αλλά μια και το ξέρεις τόσο καλά, δεν της βγάζεις εσύ φωτοτυπίες το παιδικό βιβλίο των αγγλικών που δανείστηκε από τη κυρά Μάγδω, για να το δώσει στην δεκάχρονη ανιψιά της που λατρεύει τα αγγλικά; -(θα μου πείτε θα μπορούσες να αρνηθείς αλλά υπάρχει και η ηθική αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ). Την άλλη μέρα μπορεί και να σου ζητήσει να το μεταφράσεις γιατί η ανιψιά της δεν κατάλαβε λέξη αλλά είπαμε έχει και η ηθική τα όριά της-.
Ο διευθυντής άξαφνα θα θυμηθεί τον κατευθυντήριο ρόλο του και θα συγκαλέσει μίτινγκ.
Η Χρυσάνθη που βγαίνει στη σύνταξη αποφασίζει να κάνει μια γιορτή, έτσι για να τη θυμόμαστε (αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό γιατί μετά από μερικά κρασάκια όλοι γίνονται γκολ και μπορείς να παρακολουθήσεις φοβερά σκηνικά, έλα όμως που βιαζόμαστε).
Να μην δεις λίγο και τα e-mail; Αν έκανε κανείς κανά κόμεντ στο μπλογκ;
Τελικά θα αρχίσεις να κάνεις αυτό που ήθελες-έπρεπε και εκεί που έχεις πιάσει ρυθμό συνειδητοποιείς πως πάπαλα για σήμερα, πρέπει να φύγεις για κάπου αλλού όπου σε καλεί το καθήκον, για το πανεπιστήμιο ας πούμε. Εκεί θα πρέπει να παρακολουθήσεις το μάθημα του Κου Νυσταλογείτονα όπου για να μην κοιμηθείς θα πρέπει να έχεις κάνει ενέσεις καφεΐνης με αυτές τις σύριγγες που κάνουν τις τσιμεντοενέσεις στα σεισμόπληκτα. Μετά από την εμπνευσμένη παράδοση, ο Κος Νυσταλογείτονας θα σου παραδώσει μια ογκώδη βιβλιογραφία για να σε βοηθήσει να συντάξεις την εργασία σου για τη σεξουαλική ζωή του ιππόκαμπου (λέμε τώρα).
Μετά πες πως φεύγεις για το σπίτι. Είναι πολλά αυτά που θα ήθελες: να διαβάσεις ένα βιβλίο, να ακούσεις μουσική, να γράψεις, λίγη γυμναστικούλα, γιατί έχουμε γίνει και ερέιπια, άντε να ξεκινήσεις και την εργασία (μία από τις πολλές). Δεν τα κάνεις όμως γιατί πρέπει πρώτα να κάνεις κάτι να φας, να ξαπλάρεις λίγο, λίγο ΤV (βοηθάει στο να μη σκέφτεσαι τίποτα και έτσι καθαρίζει και το μυαλό), κάπου εκεί ρίχνεις και έναν υπνάκο.
Ξυπνάς και πρέπει να συγυρίσεις λίγο γιατί δεν έχεις που να πατήσεις, να βάλεις πλυντήριο γιατί δεν έχεις τι να φορέσεις. Με απίστευτη βαρεμάρα θα ανοίξεις το βιβλίο του Νυσταλογείτονα για τον ιππόκαμπο και καθώς η φωτογραφία του αρσενικού ζώου που έχει στο στομάχι του τα αυγά του θηλυκού θα σε οδηγήσει στη δισκοθήκη γιατί κάπου το έχεις ξαναδεί αυτό, των Νιρβάνα είναι όχι του Νυσταλογείτονα, θα χτυπήσει το κινητό. Ο Πέτρος είναι (λέμε τώρα), ναι φυσικά θα βγεις, πρέπει να ξεσκάσεις και λίγο.
Και όταν θα γυρίζεις μετά τα μεσάνυχτα, με πολύ καλούς λόγους για να έχεις χανγκόβερ την επομένη, ξέρεις πως έχει περάσει μια μέρα…

(συνεχίζεται, κάποτε)

Μόνγκο

3 Comments:

Anonymous Γ. Ντακ said...

Βάλε στο ποτήρι λίγο Jens Lekman, ξεφύλλισε μια (οποιαδήποτε) ταινία του Παρατζάνοφ, παρακολούθησε σκηνές (προσεχώς) από το παγάκι που λιώνει στο Τζέιμσον.

Ετσι καθαρίζει το μυαλό. Μπουγάδα κάνει.

Τσίρς!

9:07 μ.μ.

 
Anonymous Μόνγκο said...

Καλή μου Γιαγιά Ντακ

Χαίρομαι πού οι βαριές δουλειές στη φάρμα και η παρασκευή ταρτών σου αφήνουν το χρόνο να εντρυφείς σε τέτοιες αλκοολούχες αισθητικές εμπειρίες. Μάλιστα με την καλή παρέα του παρεξηγημένου "χαζού" χήνου Πασχάλη...πως η φαύλη κοινωνία μας κολλάει ταμπέλες στον διαφορετικό. Μπράβο, το μέλλον είναι στας επαρχίας.
Όσο για μας τους κάτοικους της Λιμνούπολης, ε, έχουμε εκφυλιστεί για τα καλά, που καιρός για Jens Lekman και Παρατζάνοφ; Μάλλον πρέπει να ζητήσω από τον Ντον (ελλείψη Καρλ) να με στείλει λίγο στη χώρα του Τραλαλά, ίσως να είναι και ο Παρατζάνοφ εκεί.

11:43 π.μ.

 
Anonymous Μόνγκο said...

Καλή μου Γιαγιά Ντακ

Χαίρομαι πού οι βαριές δουλειές στη φάρμα και η παρασκευή ταρτών σου αφήνουν το χρόνο να εντρυφείς σε τέτοιες αλκοολούχες αισθητικές εμπειρίες. Μάλιστα με την καλή παρέα του παρεξηγημένου "χαζού" χήνου Πασχάλη...πως η φαύλη κοινωνία μας κολλάει ταμπέλες στον διαφορετικό. Μπράβο, το μέλλον είναι στας επαρχίας.
Όσο για μας τους κάτοικους της Λιμνούπολης, ε, έχουμε εκφυλιστεί για τα καλά, που καιρός για Jens Lekman και Παρατζάνοφ; Μάλλον πρέπει να ζητήσω από τον Ντον (ελλείψη Καρλ) να με στείλει λίγο στη χώρα του Τραλαλά, ίσως να είναι και ο Παρατζάνοφ εκεί.

11:43 π.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home