Τετάρτη, Απριλίου 19, 2006

φόβος και ελπίδα (φόβος ή ελπίδα)

Πόση απόσταση χωρίζει τον φόβο από την ελπίδα; Κοιτάζοντας την λανθασμένη σχηματική αναπαράσταση μιας μηχανής που υπό – λειτουργεί από την σκωπτικά επίκαιρη ματιά των Καναδών Godspeed You Black Emperor, αναρωτιέμαι αν τα συναισθήματα αυτά όντως απέχουν μίλια μεταξύ τους η αν ο χιλιομετρητής του μυαλού μας είναι πειραγμένος.
Μήπως η κινητήρια πηγή δράσης δεν είναι πολλές φορές κάποια απ’ αυτά τα συναισθήματα ή πολλές περισσότερες (φορές ) η αρχικώς ανεξήγητα στενή αιτιακή σχέση που συνδέει αυτά τα δύο; Ο φόβος μήπως… ή μήπως δεν… σπάνια εφησυχάζει. Συχνά μάλιστα κρατάει τα άτομα σ’ επαγρύπνηση διοχετεύοντάς τα μ’ ένα απόθεμα ενέργειας ή έστω ανικανότητας για στασιμότητα και αποδοχή της απραξίας που είναι δύσκολο να μην εκτονωθεί. Αν και το αποτέλεσμα ανατροπής ή και διατήρησης μιας κατάστασης ( που μόνο και μόνο πηγαίνοντας κόντρα στο μονίμως εξελικτικό ρεύμα της εποχής είναι δύσκόλο εγχείρημα εφ’ αυτό ) δεν είναι εύκολο να προβλεφθεί, η προσπάθεια σπανίως σταματάει. Συνεπώς, δεν είναι η σιγουριά για την επιθυμητή έκβαση μιας προσπάθειας που θέτει σε λειτουργία το μείγμα αδρεναλίνής – ενθουσιασμού – δράσης αλλά μάλλον μια τάση εκτόνωσης. Συχνά μάλιστα ο φόβος που φωλιάζει μέσα μας για μία απευκταία εξέλιξη της κατάστασης που μας αφορά ανθίζει σε ελπίδα υπό τις δυσμενέστερες συνθήκες.
Επιθυμία – ανάγκη, ρεαλισμός – ουτοπία, στάση – εξέλιξη, λόγια – πράξεις . Η ζωή μας σε μορφή δυαδικών αντιθέσεων. Ποιο επικρατεί, ποιος φόβος μεταμορφώνει οποιοδήποτε απ’ αυτά σε δεσμά; Δεν είναι δεσμευτική η πράξη – ασχέτως το αποτέλεσμά της. Η ελπίδα ανθίζει όπου καταπιέζεται και ο αναστεναγμός που βγαίνει είναι μια γλυκιά πνοή πριν την αναμονή. Φωνή δειλή, προθέσεις καθαρές και… μια ελπίδα για αλλαγή. Ποτέ πια τα ίδια. Ακόμα κι αν η διαδρομή είναι όμοια, οι σταθμοί έχουν νέο όνομα. “Proxima ectasion: esperanza!!” ένα ευθύβολο βλέμμα, αναπνοή πριν βυθιστείς …στο απόλυτο άγνωστο.
Βήματα διστακτικά…ένα, δύο, τρία – αργά, γρήγορα στο πλάι και μετά…., μην κοιτάς κάτω, νιώσε τον ρυθμό / δεν ξέρω … δεν νομίζω ότι μπορώ να θυμηθώ / κι αν…/ αν χάσεις τον βηματισμό σου, θα σ’ οδηγήσει εκείνος και η μουσική. Σημασία έχει η αρμονία. Ξέρεις και οι χάντρες όταν πέφτουν, συμπαρασύρουν και άλλες στον τρελό χορό τους, ποτέ δεν είναι μόνες τους./ κι αν δεν είναι καλύτερα; / σημασία έχει να το κάνεις καλά. Δεν χρειάζεται να κλέψεις την προσοχή. Έχεις στα αλήθεια ανάγκη από κοινό; Αγνόησε τους. συγκεντρώσου στο καλά.. το καλύτερα θα ‘ρθει όταν το καλό δεν θα είναι αρκετόΣτιχομυθίες χωρίς νόημα, συναισθήματα μ’ ουσία.
Πόσο πληγώνει η ανταλλαγή . έκθεση και ανταμοιβή. “Jewel box of sadness/ waiting to catch your tear/ you left some stars in my belly”…Μα δεν ξέρεις ότι μισώ τα κοσμήματα;
amy