Σάββατο, Απριλίου 22, 2006


Conditioner 2nd chapter

2.Ζapping

Αλήθεια τι θέλω εγώ, εδώ; Άφησα πίσω, το μόνο άνθρωπο που με αγαπά. Πάντα έτσι ήμουν μια ζωή άλλα θέλω, και άλλα κάνω, άλλα λέω και άλλα εννοώ. Έτσι και χθες το βράδυ όταν με έφερε ο Γιάννης μέχρι το σπίτι του Θοδωρή και με ρώτησε αν τον αγαπάω , εγώ αρκέστηκα να κουνήσω αδιάφορα τους ώμους μου. Εκείνος με κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια και μου είπε ότι με αγαπάει τόσο πολύ που θα με αφήσει να φύγω. Δεν μπόρεσα να του πω τίποτα, τον κοίταζα μέχρι που χάθηκε στην άκρη του δρόμου.

Μπήκα μέσα. Στο πάρτυ. Το είχα ξεχάσει τελείως. Εγώ ήθελα να εξαφανιστώ όχι να γνωρίσω τους φίλους του Θοδωρή. Η πρώτη εικόνα ήταν απογοητευτική. Μέσα βρίσκονταν οι συνήθεις ύποπτοι. Κουλτουριάρηδες τύποι που κάπνιζαν πίπα, ψόφιες γκόμενες που ζητάνε δικαιολογία κάθε πέντε λεπτά για να πουδράρουν τη μύτη τους, ο Θοδωρής με δύο γραβαταρισμένους χόντρους (μάλλον τα θύματα θα ήταν που θα χρηματοδοτούσαν τη νέα ταινία του), ηθοποιοί κομπάρσοι που δεν τους ήξερε ούτε η μάνα τους (από επιλογή βέβαια γιατί δεν τους αντιπροσωπεύει το mainstream θέατρο, όχι ότι παίζουν και πουθενά αλλού αλλά εντάξει μωρέ καλλιτέχνες είναι , πως κάνεις έτσι;),δημοσιογράφοι που έγραφαν κοσμικές στήλες του στυλ «Αποκλειστικό: Η Βίσση μαλλιοτραβήχτηκε με τη Βανδή», ενώ στην χειρότερη έγραφαν τα εφημερεύοντα φαρμακεία. Ω, τι υπέροχος κόσμος μαμά!

Προσπάθησα να αποφύγω το πηγαδάκι της κουλτούρας αλλά την κουλτούρα φυγείν αδύνατον. ‘Σόνια αγάπη μου’ είπε ένας από το απύθμενο πηγάδι της κουλτούρας, φιλώντας με στον αέρα λες και θα μου χάλαγε το ανύπαρκτο Μakeup.

-Νομίζω ότι είσαι η πιο κατάλληλη για να λύσεις τη διένεξη με το φίλο μου τον Αχιλλέα, είπε ο κουλτουριάρης νο1. Ο κουλτουριάρης νο2 ήταν καθ΄εικόνα και ομοίωση του Πάρη ή κουλτουριάρη νο1. Υπολείμματα γενιού διαγράφονταν αχνά κάτω από το πηγούνι τους, ένας μαύρος κοκάλινος σκελετός έκρυβε το μισό τους πρόσωπο καθώς στο δεξί του χέρι ο Πάρης είχε ένα αφιλτρο τσιγάρο ενώ ο Αχιλλέας έβηχε συνέχεια γιατί ο καπνός του ερχόταν στη μάπα.
-Εγώ νομίζω ότι ο Θοδωρής κάνει δοκιμιακό κινηματογράφο ενώ ο Πάρης πιστεύει ότι είναι επηρεασμένος από τη νέο-ρεαλιστική σχολή. Εσύ τι πιστεύεις;

Τώρα τι τους απαντάς;

-Εγώ πιστεύω ότι είστε δραπέτες της μεγάλης σχολής που εδρεύει στο Δαφνί, και συνέχισα την Οδύσσεια μου στο σαλόνι του Θοδωρή. Η Ιθάκη, το δωμάτιο του Θοδωρή, που θα με γλίτωνε από όλο αυτό το πανηγύρι των τρελών ήταν πολύ μακριά. Δίπλα μου βρισκόταν η νήσος των κοκοφάγων. Κατάφερα να φθάσω δίπλα στο Θοδωρή που μίλαγε με δύο κουστουμαρισμένους τύπους με ανοιχτά πουκάμισα και αλυσίδες.

-Τι γίνεται εδώ; Τον ρώτησα με αφέλεια

- Πάρτυ βρε κουτό, απάντησε, χαρούμενος για το χάος που επικρατούσε γύρω του.

-Κατάλαβα ψάχνεις να βρεις κοροΐδα να βάλουν λεφτά για την επόμενη ταινία σου, και έκανα να φύγω.

-Που πάς πρέπει να σε γνωρίσω στους κύριους, τον Χάρη και τον Πάνο. Οι κύριοι έχουν αλυσίδα κρεοπωλείων.
-Α, ώστε οι αδερφοί Κατσιμίχα έχουν αλυσίδα κρεοπωλείων, δεν γουστάρω να τους γνωρίσω, βαριέμαι πάω να κοιμηθώ, είμαι πολύ χάλια.

Ευτυχώς δεν προσπάθησε να με μεταπείσει, έπεσε με τα μούτρα για τον ιερό σκοπό πάνω στους κακόμοιρους τους Κατσιμιχαίους, και εγώ γύρισα να ψάξω το δωμάτιο μέσα από το αγριεμένο πλήθος. Σαν βγεις στο πηγαιμό για την Ιθάκη ανάθεμα και αν θα την βρεις ποτέ. Απέφυγα με μαεστρία τη Καλυψώ και την Κίρκη που μαλλιοτραβιόντουσαν ποια θα πάρει στα δίχτυα της τον άτυχο Γκοντάρ, κατάφερα να γλιστρήσω μακριά από τους πρόποδες του χιονισμένου βουνού των κοκοφάγων που υστερικά με καλούσαν κοντά τους και βρέθηκα έξω από την πολυπόθητη πόρτα. Άνοιξα, κλείδωσα πίσω μου και έπεσα ψόφια στο κρεβάτι. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή και έδειχνε τα πρωϊνάδικα σε επανάληψη. Ποτέ δε κατάλαβα τι νόημα έχει να δείχνει σε επανάληψη πρωινές εκπομπές τα άγρια μεσάνυχτα. Αυτός που την είδε το πρωί αποκλείεται να τη ξαναδεί τέτοια ώρα, άρα δε σέβονται αυτούς που έχουν αϋπνίες. Με τι κουράγιο να βλέπεις πρωινή γυμναστική τρεις ώρα το βράδυ; Τέλος πάντων η μουσική ήταν ίδια με την μουσική που ακουγόταν στο πάρτυ, σκυλοσουξέ τελευταίας σοδειάς. Σε όποιο κανάλι και να το γύρναγα η παρουσιάστρια ήταν ξανθιά με το ίδιο χαζό πλαστικό χαμόγελο και τα ίδια πλαστικά βυζιά. Στο απύθμενο ντεκολτέ τους έβλεπες την αόρατη υπογραφή του ίδιου πλαστικού χειρούργου. Ένας ισοπεδωτικός φασισμός όπου και να γύρναγες τα ίδια όπως και στις ειδήσεις, όλα τα δελτία ειδήσεων παρουσιάζονται από παρουσιαστές με το όνομα Νίκος. Μάλλον η τηλεόραση δε θα με βοηθούσε να κοιμηθώ. Μάλλον χρειαζόμουν τα χάπια του Θοδωρή επειγόντως. Άνοιξα το συρτάρι και πήρα τα μπλε χαπάκια που τον βοηθούσαν λέει να κοιμηθεί, για να δούμε. Κατέβασα δύο χωρίς νερό, και άρχισα να νιώθω τα βλέφαρα μου να βαραίνουν σιγά σιγά….το πάρτυ ακουγόταν πια τόσο μακρινό, βρίσκομαι σε σχεδία, ναι σε σχεδία, i love to turn you on, in, on in........

Πόσο μακρινό είναι το πάρτυ, οι πρωινοί καφέδες και τα απογευματινά εσπρέσσο που με καλούσαν κοντά τους. Το μόνο που άκουγα πλέον ήταν η φωνή της γνωστής τηλεπαρουσιάστριας, μα που με πάει αυτή η σχεδία; Ανοίγω τα βλέφαρα μου με δυσκολία, η σχεδία έχει φτάσει σε ένα τηλεοπτικό στούντιο κάποιοι με καλωσορίζουν, κάτι τύποι ουρλιάζουν, είχα αργήσει λέει.

-Κύριε Αβραμόπουλε από εδώ παρακαλώ, με τράβηξε ένας από τους καλωδιομένους προς το τηλεοπτικό σαλονάκι της οικοδέσποινας. Για κάτσε! Τι είπε «κύριε Αβραμόπουλε»; Ε, τι γίνεται, τι ναρκωτικά παίρνουν όλοι αυτοί; Ο τύπος με το μικρόφωνο συνέχισε να με τραβολογάει μέχρι που με τοποθέτησε πάνω στο πορτοκαλί καναπέ, απέναντι από τη βασίλισσα των πρωϊνάδικων. Φώτα έπεφταν από παντού, πρέπει να είναι μέρος του σχεδίου για να με τρελάνουν.

-Κύριε Αβραμόπουλε χαίρομαι παρά πολύ που επιλέξατε τη δικιά μας εκπομπή να εμφανιστείτε, έκανε όλο νάζι η Ελένη τονίζοντας με στόμφο «τη δικιά μας».

-Μα εγώ δεν ήξερα τίποτα, τι…, δεν μπορούσα καν να μιλήσω, μα τι λέει αυτή πάει καλά;

-Και τι υπέροχο κοστούμι κύριε υπουργέ, είπε η τύπισσα και γύρισα να κοιτάξω τι φοράω και τότε έπαθα ένα ισχυρό σοκ. Φορούσα ένα ανδρικό κουστούμι που συνοδευόταν από μια βαρετή μονόχρωμη γραβάτα. Νομίζω ότι η φάρσα είχε χοντρύνει. Είχε έρθει η ώρα για δραστικά μέτρα, τώρα θα τους δείξω εγώ, δεν ξέρουν πια είναι η Σόνια. Δε μπορεί θα περάσω για make up, θα δω τη φάτσα μου στο καθρέφτη τι έγινε ρε γαμώτο; Ακόμα και στους εφιάλτες μου με κυνηγάει ο Αβραμόπουλος;

Η κουστωδία που με τραβολογούσε τόση ώρα με πήρε σηκωτή για το μακιγιάζ, «αν και δε το χρειάζεστε κύριε υπουργέ» είπε ξεσπώντας σε ένα υστερικό γέλιο σύσσωμος όλος ο συρφετός από τηλεπαρουσιάστριες, κάμεραμαν, και λοιπούς παρατρεχάμενους. Η ώρα της αλήθειας είχε φτάσει θα λυνόταν η παρεξήγηση, με το που θα βλέπανε τη φάτσα μου στο καθρέφτη. Κάθισα στη καρέκλα και με τρόμο είδα το πρόσωπο μου. Ήμουν …Μα τι λέω ; Πάω καλά ; Αυτοί μπορεί να είχαν κατεβάσει όλο το βαπόρι από τη Περσία μαζί με το πλοίο αλλά εγώ τι φταίω ; Τι μεφιστεφολικα παιχνίδια είναι αυτά;

Λέγοντας αυτά με οδήγησαν γρήγορα στη θέση μου σε ένα μεταμοντέρνο πορτοκαλί καναπέ. Άντε και ο θεός βοηθός.. Η μάλλον τώρα θα δείτε….

3 2 1 είμαστε στον αέρα

-Γεια σας κύριε Αβραμόπουλε. Είναι τιμή μας που ήρθατε στην εκπομπή μας έκανε όλο νάζι από το διπλανό καναπέ η ξανθιά

-Όχι δικιά μου τιμή είναι που βρίσκομαι εδώ. Θα το διασκέδαζα άσε που μπορούσα να χαλάσω και την εικόνα του βλαχοδήμαρχου, grande maitre του τουρισμου και νυν υπουργο ραντζων.

-Κύριε Αβραμόπουλε πως αισθάνεστε που είστε δημόσιο πρόσωπο; Μου έκανε και καλά την ερώτηση παγίδα αλλά που να ‘ξερε τι θα απάνταγα

-Υπέροχα ξέρετε ήταν το όνειρο μου από μικρός όταν τα αλλά παιδιά έπαιζαν μπάλα εγώ πάντα ήμουν αυτός που δεν τον έπαιρνε καμία ομάδα αλλά δε καθόμουν στην γωνία να κλαίω. Είχα ανακαλύψει ένα παιχνίδι που μπορούσα να το παίζω μόνος μου. Λεγόταν ο δήμαρχος, και καταλαβαίνετε ποιος έπαιζε το δημαρχο..εεεε; Εξάλλου δεν υπήρχε και ανταγωνισμός αντίπαλος δεν υπήρχε, χάχα.. Αν δε του χάλαγα και τώρα την εικόνα το να πω..

-Χχχααααα. Έκανε με το γνωστό ημίτρελλο γέλιο της η ξενέρωτη. Την έβλεπα να ιδρώνει να χαλάει το make-up της και πλέον ήμουν σίγουρη ότι τα είχα καταφέρει. Ήταν καιρός να το χοντρύνω και άλλο.

-Ξέρετε τότε γεννήθηκαν όλες οι ιδέες που εφάρμοσα αργότερα στο Δήμο της Αθήνας όταν ήμουν πραγματικά Δήμαρχος.

-Σοβαρά; Για πείτε μας λοιπόν έκανε όλο ενδιαφέρον. Την έβλεπα είχε τσιμπήσει και μαζί με αυτήν δεκάδες ανύποπτες νοικοκυρές από το σπίτι τους, από το καναπέ τους, ανυποψίαστες για τον faux Αβραμοδήμαρχο. Τώρα θα έβλεπαν…

-Την ιδέα για τα κάγκελα τότε την συνέλαβα. ΄Όπως σας είπα και προηγουμένως τα παιδιά της γειτονιάς μου δεν με έπαιζαν ποτέ έτσι είχα αποφασίσει άμα μεγαλώσω (προσέξατε το άμα γιατί ήταν δύσκολα εκείνα τα χρόνια κύρια Μενεγάκη μου είχα φάει πολύ ξύλο, τέλος πάντων) να υψώσω κάγκελα να μην μπορούν να με πιάσουνε και να μου ρίχνουνε το καθημερινό ξυλοφόρτωμα. Έτσι πραγματοποίησα και ένα από τα παιδικά μου όνειρα, ξήλωσα τα πεζοδρόμια και έβαλα στη θέση τους ροζ πλάκες που είναι και το αγαπημένο μου χρώμα

-Ναι αλλά ως γνωστό δεν περιορίζεστε σε έργα βιτρίνας έχετε κάνει και άλλα πράγματα έτσι δεν είναι; Μα τι λέει το άτομο σκέφτηκα

-Μα αφού με διακόπτετε πώς να ολοκληρώσω; Είπα με το ύφος που είχα παρατηρήσει σε κάθε πολιτικό που έλεγε τις πιο μεγάλες μαλακίες έτσι σερβιρισμένες ώστε να μοιάζουν με ατάκα του μεγαλύτερου φιλόσοφου. Θα σας πω την αλήθεια Ελένη, μου επιτρέπετε τον ενικό, βεβαίως απάντησα μόνη μου και συνέχισα ακάθεκτη. Έχω ένα μικρό πρόβλημα, είμαι πιδακομανής, την βρίσκω με την εκτίναξη του νερού, τι να κάνουμε κάθε άνθρωπος έχει τις αδυναμίες του, δεν είμαι και κάνας ανώμαλος; Με το νερό τη βρίσκω.

Την έβλεπα να με κοιτάει με ανοικτό το στόμα τη λυπήθηκα για αυτό και αποφάσισα να της δώσω το οριστικό χτύπημα, θα της την έπεφτα.

-Ελένη θα ήθελες να κάνουμε μια βραδινή τουρνέ να σου δείξω όλα τα σιντριβάνια του Δήμου Αθηναίων; Θέλεις;

Το στόμα της παρέμενε ανοικτό, και συνέχιζε να με κοιτά με το ηλίθιο βλέμμα της

-Α ώστε δε θες; Τότε σηκώθηκα απότομα από το ομολογουμένως αναπαυτικό καναπέ και άρπαξα το ανθοδοχείο που βρισκόταν μπροστά μου και της χάλασα το μακιγιάζ με μια κίνηση. Της το έχυσα στη μάπα, δίνοντας την ευκαιρία στους τηλεθεατές για σουρεαλιστικές σκηνές . Η τύπισσα παρέμενε στη θέση της με λουλούδια να πέφτουν με χάρη στους ωμούς καθώς εκείνη είχε ξεσπάσει σε ένα άηχο κλάμα σαν αυτό του Αl pachino στο Νονός III. Πώρωση. Η κακομοίρα η Ελένη είχε χάσει πλήρως τον έλεγχο , για αυτό μπήκαν οι καλωδιωμένοι με τα μικρόφωνα που αποτελούσαν το συρφετό υποδοχής και τώρα ήταν οι δυνάμεις καταστολής για να επιβάλουνε τον έλεγχο. Ήταν φύσει αδύνατο όμως να τα βάλω με όλους αυτούς όποτε με ακινητοποίησαν μα εγώ συνέχιζα να φωνάζω «μη με φιμώνετε θα πω και άλλα αντίχριστοι, ε αντιχριστοι..,πάτε να φιμώσετε τη δημοκρατία…»

-Ξύπνα ρε Σόνια τι έπαθες όνειρο είναι, μου έκανε ο Θοδωρής. Σου έχω και ευχάριστα

-Τι ευχάριστα; τον ρώτησα με κλειστά τα μάτια. Ο Αβραμόπουλος θα παίξει στη καινούργια σου ταινία;

-Μα τι λες; Πιωμένη είσαι; Εσύ δεν είσαι που δεν αντέχεις να προφέρεις έστω και το όνομα του; Τι έπαθες;

-Μετά από αυτό το βράδυ τον νιώθω στο πετσί μου. Δε μου λες το πάρτι τελείωσε;

-Α εσύ είσαι κομμάτια δε πήρες χαμπάρι τίποτα εε; Φύγανε όλοι αγάπη μου.

Πάντα με ανατριχιάζανε αυτές οι εκδηλώσεις αγάπης, γιατί πάντα ήταν ψεύτικες ειδικά τέτοια ώρα. Για πες μου λοιπόν τα ευχάριστα του είπα ανόρεχτα

-Βρήκα τρόπο να χρηματοδοτήσω τη ταινία.

-Τους κατάφερες του Κατσιμιχαίους ε; Τι φούμαρα τους πούλησες και τους έψησες τους κακομοίρηδες;

-Τίποτα απολύτως, δε χρειάστηκε. Έλα μαζί μου και θα δεις, και με σήκωσε με το ζόρι από το κρεβάτι. Πήγαμε μέχρι τη του τουαλέτα. Εκεί άνοιξε απότομα τη πόρτα και είδα μια τύπισσα να είναι χυμένη στο πάτωμα δίπλα σε μια σακούλα. Για ένα περίεργο λόγο διατήρησα τη ψυχραιμία μου.

-Δε μου μες αυτή ζει; Τον ρώτησα σιγά, λες και θα τη ξυπνούσα.

-Ευτυχώς ζει γιατί που να ξεφορτώνεσαι πτώματα, αλλά η σακούλα δίπλα της ισοδυναμεί με το προϋπολογισμό της νέας μου ταινίας. Κατάλαβες ;

-Ομολογώ πως όχι αγάπη μου του είπα όλο ειρωνεία

-Είναι απλό εμείς θα το παραδώσουμε σε ένα κύριο που με πήρε τηλέφωνο πριν από λίγο.

-Εμείς; Κατάλαβα πάλι θα μπλέξουμε μονολόγησα και πήρα το δρόμο για το κρεβάτι, καλύτερα με τον Αβραμόπουλο σου λέω.


$onick

2 Comments:

Blogger suigenerisav said...

Ηθικό συμπέρασμα:
Όταν οι χασάπηδες δε σπρώχνουν τα μπικικίνια, η λύση για την Τέχνη είναι η πούδρα .. ;-)

2:48 μ.μ.

 
Blogger Jonas said...

Α! Μετά τον Elvis που έχει σουβλατζίδικο στον Ισθμό της Κορίνθου και τον Cobain που δουλεύει περίπτερο κάπου στο Κολωνάκι (δε θυμάμαι ακριβώς που..), λύνεται και το μυστήριο με τους αφους Κατσιμίχα. Μάλιστα..
Χαρδαβέλα, eat your heart out!

12:39 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home