Δευτέρα, Απριλίου 03, 2006

days 0f n0thing

Οι μέρες της μοναξιάς είναι δύσκολες
Τις μέρες της μοναξιάς η ανοιξιάτικη βροχή που ποτίζει τη γη γίνεται μπόρα που φτύνει ένας μολυβένιος ουρανός
Οι δουλειές της ημέρας γίνονται ένας φουρτουνιασμένος ωκεανός υποχρεώσεων
Τα πόδια γίνονται αργά, τα χέρια βαριά και το μυαλό στραγγίζει
Ο κόσμος φαίνεται ξένος και δύσκολος

Σε περιμένω να γυρίσεις

Μόνγκο

1 Comments:

Anonymous Γιαγιά Ντακ said...

Κρατάω την ανοιξιάτικη μπόρα. Για αδιάβροχο στο ψυχάλισμα...

9:00 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home