Τρίτη, Απριλίου 04, 2006

a letter to roberta sparrow


A letter to Roberta Sparrow

Η αδερφή του έχει μόλις γυρίσει σπίτι. Κλείνει τη πόρτα πίσω της και έχει ένα σκατογελάκι που δεν μπορεί να βγάλει με τίποτα. Τα κλειδιά είναι ακόμα στο χέρι, έχει περάσει καλά και δεν μπορεί να το κρύψει . Ξέρει ότι ο πατέρας την περιμένει για να την κράξει. θα είναι στο σαλόνι στην αγαπημένη του πολυθρόνα. θα έχουν βρει άλλη μια αφορμή για να τσακωθούν αλλά προς το παρόν είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεται. Στηρίζεται με τη πλάτη στη πόρτα και κλείνει τα μάτια, και τότε συμβαίνει, ανοίγει τα μάτια με τρόμο ,και όλα αλλάζουν μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο. Τι έγινε αλήθεια;

Wake up Donnie….Αργή, σταθερή και υποβλητική φωνή. Δεν θέλω να ξυπνήσω ˙ το μυαλό μου ταξιδεύει έξω από το παράθυρο του κίτρινου οχήματος. Κοιτάω έξω χωρίς να κοιτάω όμως ˙ μόνος η χωρίς παρέα. Το μυαλό μου είναι αλλού. Περίεργη ησυχία, μια συνομωσία της σιωπής, αργά μες τη πόλη που λατρεύω. Μόλις σ’ έχω αφήσει. Nothings gonna change my world or can something…..

I’ve been watching you. Σε μια άλλη άκρη της πόλης ένα μηχανάκι ξεκινά. Ίσως πέρασε άλλη μια νύχτα που σκεφτόταν εκείνη, ίσως σκέφτεται ότι δεν έπρεπε να την αφήσει να περάσει όλη τη νύχτα μαζί της ˙ για ένα περίεργο λόγο έφυγε ˙ ίσως τη δει αύριο η μήπως όχι;….

Come closer. Παλλόμενα φανάρια η εικόνα της μου δίνει τον τόνο, μου δίνει το χτύπο, μου δίνει το beat και εγώ ραπαρω πάνω στην ίδια λούπα για εκείνη .

Closer. Πόσο πιο κοντά ; πιο κοντά ˙ κανείς από τους δυο δεν ξέρει ότι σε λίγο θα συναντηθούν. Έχουν τόσα κοινά αλλά μάλλον δεν θα γνωριστούν ποτέ. Οι διαδρομές τους δεν το επέτρεψαν ποτέ. Θα είχαν τόσα να πουν, ειδικά απόψε που αυτή η τρύπα στο στομάχι όλο και μεγαλώνει και μοιάζει με μαύρη τρύπα που θα τα ρουφήξει όλα μέσα σε λίγα λεπτά.

28days 6hours 42minutes 12seconds. Άραγε πιστεύεις στο τυχαίο; Έχεις την αυταπάτη ότι μπορείς να ελέγξεις τα πάντα γύρω σου; Εγώ δεν έχω βρει ακόμα απάντηση ˙ δεν ξέρω καν αν πρέπει να πιστέψω στη διαίσθηση. Ξέρω είναι ηλίθιο αλλά θα μπορούσα να είχα ξεκινήσει λίγο πιο αργά, λίγο πιο νωρίς όμως μάλλον το ίδιο θα έκανες και εσύ.

That is when the world will end. Η μηχανή έχει αποκοπεί από το αεροπλάνο ˙ έχει αρχίσει τη πορεία της με ένα τρομαχτικό θόρυβο ˙ όλα θα τελειώσουν αλλά μπορεί και όχι, we are moving in spirals…..Δε κατάλαβα τίποτα ˙ άνοιξα τη πόρτα και πλέον έχουμε συναντηθεί μόνο που τώρα θα μιλάω μόνο εγώ. Σκόρπιος και διαλυμένος όπως εγώ, είχα κάνει λάθος ˙ ούτε εγώ μπορώ να πω τίποτα…και επιπλέον δεν έχω και το κουράγιο να σε κοιτάξω ˙ φεύγω …

Why? Γιατί με τρομάζει η ιδέα ότι αυτός που έβλεπα ήταν κάποιος γνωστός μου. Θα μπορούσε να είσαι εσύ…


Αγαπητή κυρία Sparrow,

Το βιβλίο σας έπεσε τυχαία στα χέρια μου και ομολογώ ότι το ξεκίνησα με δυσπιστία στην αρχή όμως αργότερα με κέρδισε γιατί διαπίστωσα ότι δεν είχε καμία σχέση με αυτές τις μελλοντολογικες μαλακίες που πουλάνε οι τηλεβιβλιωπωλες με τις χιτλερικές φράντζες ούτε με τις προβλέψεις του κύριου Χορταρέα. Μακρηγορώ όμως και δεν έχω πολύ χρόνο και για αυτό φταίτε εσείς. Νaι, κύρια Sparrow εσείς. Μου υποδείξατε το τρόπο να αλλάξω τα πάντα. Τα ακριβή σας λόγια ήταν τα εξής: everything has changed aabsolutely nothings changed because I can change by not changing anything at all. Θα αλλάξω τα πάντα, θα διώξω μακριά τις πιο σκοτεινές ώρες, ότι μου γάμαγε τη ψυχολογία γυρνώντας πίσω εκεί όπου όλα ξεκίνησαν. Στο σημείο που την είχα γνωρίσει. Όταν θα γυρίσω πίσω στη στιγμή μηδέν όλα θα ξεκινήσουν από τηn αρχή και το κουβάρι της γνωριμίας θα ξετυλιχτεί πάλι. Ο βάλτος των ανθρώπινων σχέσεων θα αποχτήσει και πάλι νόημα.

Και πάλι σας ευχαριστώ από βάθους καρδίας για όσα μου υποδείξατε.
Δεν αντέχω τον πειρασμό, θα κλείσω με τα δικά σας λόγια
“…and I find it kind of funny I find it kind of sad the dreams in which I’m dying are the best I’ve ever had….”

Ειλικρινά δικός σας,

Ένας θαυμαστής του έργου σας.


The morning after…. Ο χοντρός που ξεφούσκωσε μετά την εξαντλητική δίαιτα (τη γνωστή δίαιτα: όλα είναι προς βρώση, όλα είναι προς πόση), και έπαιζε καντενάτσιο κάθε πρωί διαβάζοντας τους τίτλους των πρωινών εφημερίδων (γιατί πως αλλιώς θα γέμιζε μια τρίωρη πρωινή εκπομπή που άρχιζε από τα μαύρα χαράματα, αφιέρωσε τριάντα πολύτιμα δευτερόλεπτα του πολύτιμου χρόνου του σε μια είδηση που δεν άξιζε τίποτα παραπάνω για αυτόν από το να περάσει στα ψιλά. Επιστρέφουμε λοιπόν το μικρόφωνο στο μουσάτο χοντρούλη.

Τραυματίστηκε σοβαρά τις πρώτες πρωινές ώρες νεαρός που επέβαινε σε μηχανάκι μικρού κυβισμού όταν συγκρούστηκε με ένα ταξί . Σύμφωνα με τη κατάθεση του ταξιτζή ο νεαρός έτρεχε με υπερβολική ταχύτητα. Το μόνο που είπε πριν μεταφερθεί με το ασθενοφόρο ήταν τα εξής: Σ’ ευχαριστώ Roberta , γύρισα πίσω…


$onick


γράφηκε υπό την επήρεια των παρακάτω:

Sonic youth – wildflower soul
Michael Andrews – mad world
The clash – straight to hell
Luis Bonfa – manha de carnival
Morphine – cure for pain
Bokomolech – slow freedom
The earthbound – answer
Yeah yeah yeahs – warrior.

3 Comments:

Anonymous Γιαγιά Ντακ said...

Ο Πασχάλης έφερε μια εκτύπωση. Στο πάνω μέρος της σελίδας ήταν τυπωμένο σε γραφομηχανή: by Robert Rodriguez.


Good Morning Class!
Α famous film-maker said something about
'Everything you need to know about film you can learn in
a week.' He was being generous.You can learn it in 10
minutes.
Set your watches we will be out of here in ten, kids.
Okay, so you wanna be a film-maker?
(Class choruses 'YES')
Wrong! You ARE a film-maker. The moment you think
about that you want to be a film-maker you're that.
Make yourself a business card that says you're a
film-maker,pass them out to your friends, soon
as you get that over with and you've got it in your
mind that you're one you'll be one, you'll start
thinking like one. Don't dream about being a
film-maker, you are a film-maker. Now let's get
down to business.
Let's Play!!
What you need to learn is that being creative is
not enough in this business. You have to become
techinical. Creative people are born creative - you're
lucky. Technical people however can never be creative.
Its something they'll never get. You can't buy it, find
it, study it - you're born with it. Too many creative
people don't want to learn how to be technical, so what
happens? they become dependent on technical people.
Become technical, you can learn that. If you're creative
and technical, you're unstoppable.
Experience - Do you have experience in movies? You
do, right - you WATCH movies. Now you need to have movie
experience - you're not going to learn from just watching
movies, you're learn some things, you'll learn more picking
up a camera, making your own films, your own mistakes - mistakes
don't have to be mistakes, everything is subjective - a
mistake to one person is actually a piece of art to someone
else. Hide behind that, tell everyone its art, you can get
away a lot.
Start with a screenplay. Does anybody here know
how to write? No - good. Everyone else writes the same
way. Start writing your way. That makes you unique. You
can take writing classes, that's good, but don't bother to
go to film school or you'll be making films like everybody
else. We want to see your film.
How do you write a script? Well, you obviously don't
have a lot of money or you wouldn't be in my class. So you
wanna make a movie but you don't want to spend a lot. You're
gonna come up with problems everyday on your set. You can get
rid of the problem one of two ways - you can do it creatively
or you can wash it away with the money hose. You got no money,
you got no hose. So let's make a screenplay for a movie you
can actually make without having to make your parents poor.
Let's make a cheap movie.
How do you make a cheap movie? - Look around you,
what do you have around you? Take stock in what you have.
Your father owns a liquor store - make a movie about a liquor
store. Do you have a dog? Make a movie about your dog. Your
mom works in a nursing home, make a movie about a nursing
home. When I did El Mariachi I had a turtle, I had a guitar
case, I had a small town and I said I'll make a movie around that.
How do you visualise a movie? With storyboards, you
can do that. You can previsualise your movie and draw them
out, but what you should really do is make a blank screen for
yourself and watch your movie. Close your eyes and stare at
this. Imagine a screen, imagine your movie. Shot for shot,
cut for cut. Sit there, close your eyes and get rid of everybody,
get rid of all your thoughts in your head except your movie
and watch your movie. Is it too slow? Is it too fast? Is it
funny? Does it make sense? Watch it and then write down
what you see. Write down the shots that you see. And then
just go get those shots.
Equipment. OK let's go over the equipment. The worse the
better. You don't want anything too fancy, remember this is
your first movie - you're not Spielberg yet. I used this one
for El Mariachi, almost the same one, I used a 16M this is a
16S, this is exactly what I had. It helped me move fast because
it was light, it was very noisy so I could do the sound in a
wacky way, but this thing here would cost you about $2000.
Don't spend that kind of money, find some monkey that own's
one. I found somone who had one of these sitting around,
he wasn't using it. I borrowed it from him, I shot my movie.
(Points at what look's like a damn heavy tripod) Look at it,
this is a nice stand, its a very solid stand, y'know what's
gonna happen? The camera is gonna stay on the stand, you're
just gonna keep it there, 'cos its so nice, meaning your movie's
gonna look...stiff. Take it off of there, sit in a wheelchair,
push yourself around, get some energy in your film. That's the
great thing about first films is that they have so much life and
so much energy. Big productions can't even duplicate that energy,
because they've got too good a stand and too much crew and
everything is really smooth and polished and its lifeless.
Add life to your film by getting rid of the fancy stuff.
(Points at the tripods) Too good, too heavy, too good - just
use your hands.
Here's a lightmeter, this isn't the right one, I broke
my other one. This is a spotmeter, that's OK but it's too
fancy. You just need one with a little white dome on it,
point it to your subject, read the light, look at the
number on your lightmeter - remember your lightmeter
is your friend - feed that into lens and the iris, and
then you're set. Start shooting.
Don't overlight. On Mariachi I had two lights,
regular lightbulbs, they were balanced for indoor
film, so look fine. In fact everyone said the lighting
looked moody because there was very little light .
Your mistakes, your shortcomings suddenly becomes
artistic expression.
Finally, postproduction. When you've finished
shooting your movie what do you do? (Picks up video mixer)
These are your friends my friends. Video editing systems,
computer editing systems, anything like that, its immediate,
its easy, its cheap. Do not cut on film. Film is your enemy.
You may be shooting on film but don't cut on film. If any of
you want to cut on film get out of my class right now.
Go spend $20,000 on a real film school and do that.
You'll never get a job though - believe me.
Everything is on computers or video these days. Film
is slow, film is expensive, film is not creative - film
take's too long. Cut on tape that's what I do. I shot
Mariachi for nothing. I edited on video. I had a
three-quarter inch master that looked beautiful because
the negative was transferred right to tape. There was no
middleman so it looked like 35mm - clean, pristine. I
made VHS copies of this, sent them out all over Hollywood.
I never made a film print. (Picks up film strip) Waste of
money. You have to string them up, they get worn out.
They're expensive. They're copies of your negative. You don't
want that, you don't want copies of your negative, you
want your negative...on tape. Where people can duplicate
it and watch it and get you work.
OK so you've made your movie, you've cut it, you've got
it out, people want you. What do you do? The first thing
you want to do is get an agent - right away. Hollywood is
full of sharks, you need a shark working for you. These
guys go and get you the best deals, they get you the
best prices, they get you the best movies.
What you've learnt is what no one else has. How to
make a movie dirt cheap. No one else in Hollywwod knows
how to do that. You guys can make them cheap, you guys
can make them better, don't get swallowed in the system,
take advantage of your position.
Now I make movies that are still low budget but they
look like big budget movies because I learnt the techniques
that I just showed you today.
All right I've got to go back and do my own films
so I hope you guys learnt something today, I hope you
grab some of these cameras and go shoot something of
your own, I hope you write down the ideas that you have,
the dreams that you have.

Stop aspiring, start doing.



Διάβασα το κείμενο. O Πασχάλης μου είπε ότι είναι διάσημος σκηνοθέτης. Ζει στο Χόλιγουντ. Καλό παιδί. Σκέφτομαι να τον καλέσουμε μια μέρα για χυλοπίτες στο αγρόκτημα. Θα φωνάξω κι αυτό το καλόπαιδο που κάνει παρέα με τα τρελά κουνέλια.

Θα γίνει πατιρντί ωραίο.

9:11 μ.μ.

 
Blogger zero_jackie said...

...απόψε παίξε κάτι για αυτό το νεαρό,
αν και δεν νομίζω πως τελικά ευχαρίστησε την κα. Sparrow
εκείνη τη στιγμή. χλωμο να ευχαριστήσεις κάποιον τέτοια στιγμή,
(και δη αν είσαι σε νεαρά ηλικία). εγώ, μάλλον θα ούρλιαζα
για να γυρίσω τη στιγμή πίσω -- τώρα το αν θα ακουγόμουν
ειναι μια άλλη ιστορία --
παίξε κάτι για αυτόν απόψε .. που ξέρεις,
κάπου κοντά μας θα τριγυρνά.
cu out..

1:34 μ.μ.

 
Blogger Jonas said...

H.G. Wells vs The Giant Bunny Rabbit σημειώσατε Χ...

Forward, Rewind, Stop, Play.. does it matter? "Every living creature on earth dies alone"...

3:05 π.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home