Πέμπτη, Απριλίου 13, 2006

Ξε - pause ! ? ! ?

Καθώς οι γρίλιες αφήνουν τη νύχτα να διαπεράσει το δωμάτιο και να μαρκάρει στενά το φως στο κομοδίνο που τρεμοπαίζοντας χορεύει στις σελίδες της πρωινής εφημερίδας, αισθάνεσαι το χρόνο να επιδίδεται σ’ ένα ασυναγώνιστο τρέξιμο. Περισσότερο απ’ οποτεδήποτε άλλοτε, νιώθεις πιο έντονα τον χειμώνα αυτές τις μέρες. Κυλάει σαν χάδι σε βελούδινο ύφασμα, , ξεγλιστρά κάτω από τα σκεπάσματα και ψάχνει το φως που φεύγει νωρίς. Οι ρυθμοί είναι πιο βραδείς αυτή την εποχή και έτσι και εσύ βρίσκεις καταφύγιο σε αναβολές, επαναπαύεσαι στις σιωπές και ψάχνεις απαντήσεις σ’ όλα τα λάθος μέρη ˙ όλα τα λάθος πρόσωπα. Ας έρθει η ζέστη λοιπόν έστω κι αν συνοδεύεται από το ερωτηματικό: θα ξεπαγώσει το μυαλό;
Μα, δεν έχει κουραστεί πια να τρέχει; Τα βήματα βαραίνουν, τα βλέφαρα λυγίζουν και αυτό διανύει αποστάσεις που μόνο σπασμωδικές ερωτήσεις μπορούν να το επαναφέρουν στην ευφάνταστη … πραγματικότητα:
– Πώς μοιάζει ο κόσμος πίσω από μια πόρτα πλυντηρίου;
– Μπορεί μια αυθαίρετη, αισθητική παρέμβαση να αμβλύνει την ένταση της δημόσιας κακογουστιάς;
– Είναι δυνατόν ένα σοβαρό θέμα να εγείρει αστείες αντιδράσεις;
– Όταν προσφέρεις ένα χέρι βοήθειας, σε νοιάζει πράγματι ο αποδέκτης ή ο κατευνασμός της ένοχης συνείδησης που προσφέρει ή ίδια η πράξη;
– Τα σημεία στίξης έχουν σημασία στον προφορικό λόγο κι αν ναι γίνονται αντιληπτά …απ’ όλους …κατά τον ίδιο τρόπο;
– Γιατί το γεια φθείρεται όταν μετατρέπεται σ’ αντίο ενώ όχι το αντίστροφο;
Η χθεσινή μέρα ξεφτίζει στο ημερολόγιο κάτω από την ανυπομονησία της επόμενης και η σκέψη καθαρίζει κάποτε κάτω από το βουητό πράξεων που αποκτούν μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν επαναπροσδιορίζονται. Μία, μία οι ερωτήσεις απαντιούνται έστω και με την αντίστροφη φορά από εκείνη που είχες σχεδιάσει.
Αν πολλές προσόψεις πλυντηρίων μπορούν να φτιάξουν κάτι που να μοιάζει σαν καταφύγιο, κάτι που να θεωρείται τέχνη, κάτι που να προκαλεί συζήτηση τελοςπάντων, τότε δεν πειράζει να ονειρεύεσαι… διαφορετικά ˙ τότε ίσως η εναλλαγή των τεχνητών διαχωρισμών, ή ύπαρξη ορίων να είναι κάτι παραπάνω από μια επανάληψη ( οι εποχές μου, θυμάσαι το Μίλτο;)
Γι’ αυτό δεν λυπάσαι που φεύγει – οριστικά – ο χειμώνας; Μοιάζει με το γνωστό παιδικό τραγουδάκι: “ I know a turtle, he lives in a shell; he likes his home very well. He pokes out his head when he wants to eat and puts it back in when it’s time to sleep.” Σαν την χελώνα που βγάζει το κεφάλι από το όστρακο όταν πεινάσει, είναι καιρός προς αναζήτηση της βροχής. Όχι αυτής που θα σε κάνει μούσκεμα ένα απόγευμα Τρίτης που θα τρέχεις κάτω από τις στέγες, προσπαθώντας να προφυλαχθείς. Ούτε αυτής που θα σ’ αφήσει με μια αλμυρή γεύση όταν θα ’χεις πατήσει το κουμπί του rewind. Είναι αυτή που θα αφεθείς μέσα της χωρίς να χρειαστείς αδιάβροχο. Είναι μια βροχή που ψάχνεις, που θέλεις.
– «Εγώ θυμάμαι. Εσύ;»
– «Ναι, αλλά δεν θα ξεχειμωνιάσω περιμένοντας. Μου μύρισε άνοιξη.»
amy

3 Comments:

Anonymous Γιαγιά Ντακ said...

Στις έγχρωμες ρουχοπλύσεις γίνονται τα καλύτερα κάδρα. Ο Καντίνσκι παίζει μπουνιές με τα τισέρτια και ο Κοκόσκα ζαλίζεται ανάμεσα στα μποξεράκια. Το Σκιπ είναι το ψυχεδελικό σκονάκι του 21ου αιώνα.

Πρωτογερέλλης... Που τον θυμήθηκες! Ωραία κείμενα, στρωμένα κάτω από την άσφαλτο, λεκέδες από μπύρα. Ξεχάστηκε γρήγορα αυτός ο έρωτας (πήγε και πέθανε νωρίς ο μαλάκας) και ευτυχώς ήρθε ο Βακαλόπουλος να μας σώσει από τα σκοτάδια!

Λαβ εν πις.

9:03 μ.μ.

 
Anonymous amy said...

Το ariel με άρωμα alpine αντεπεξέρχεται εξίσου καλά στον ανταγωνισμό. Η αίσθηση του βουνίσιου αέρα βλέπεις ενίοτε καθαρίζει και το κολλημένο...φευγάτο? μυαλό.

Και ο Βακαλόπουλος δεν έφυγε νωρίς; Αυτός και ο Πρωτογερέλλης πάντως αποτελούν σταθερές αξίες καθώς αντιστέκονται στις επίμονες ...πλύσεις!

2:14 μ.μ.

 
Anonymous Γ Ν said...

Στην επιλογή του αντρικού ψευδώνυμου δεν κατέφυγε αδικαιολόγητα. Η Μπροντέ ήθελε να την πάρουν σοβαρά ως συγγραφέα, και στην εποχή της οι γυναίκες είχαν ταυτιστεί με την παραγωγή ελαφρών ψυχαγωγικών μυθιστορημάτων. «Η λογοτεχνία δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελεί τη ζωή μιας γυναίκας», της έγραφε ο κύριος Σάουθι, προτρέποντάς την να αποφύγει την απόλυτη εμπλοκή με τη γραφή. Η ίδια όμως, καθώς ήταν μια συνειδητοποιημένη επαγγελματίας, είχε σοβαρές απαιτήσεις από τον εαυτό της και ανάλογες διεκδικήσεις από τους κριτικούς. Σε επιστολή της σε έναν κριτικό της εποχής γράφει: «Θα ήθελα να μη με σκέφτεστε ως γυναίκα. Θα ήθελα όλοι οι κριτικοί βιβλίων να πίστευαν ότι ο Κάρελ Μπελ είναι άντρας· θα ήταν πιο δίκαιο απέναντί του. Θα εξακολουθήσετε, το ξέρω αυτό, να με κρίνετε σύμφωνα με κάποιο πρότυπο που θεωρείτε ταιριαστό προς το φύλο μου ... Ό,τι κι αν γίνει, δεν μπορώ, όταν γράφω, να σκέφτομαι διαρκώς τον εαυτό μου και το τι είναι κομψό και ελκυστικό για τη θηλυκότητα· δεν είναι σύμφωνα με αυτούς τους όρους, ή σύμφωνα με αυτές τις ιδέες, που έπιασα κάποτε την πένα στα χέρια μου: και αν πρόκειται μονάχα με βάση τέτοιους όρους να ανεχθεί κανείς το γράψιμό μου, θα εξαφανιστώ από τα μάτια του κοινού και δεν θα το ταλαιπωρήσω άλλο. Από την αφάνεια ήρθα, και στην αφάνεια μπορώ εύκολα να επιστρέψω».
Το παραπάνω απόσπασμα ήταν από εδώ.

«Πρέπει να γράφεις σαν γυναίκα» (Πρέπει του 19ου αιώνα).
«Πρέπει να γράφεις έτσι ώστε να αρέσεις στον κόσμο» (Πρέπει του σήμερα, εποχής που λατρεύει τις μετρήσεις και στιγματίζει ηθικά την αφάνεια).
«Πρέπει να γράφεις έτσι ώστε να μην πληγώνεις τους άλλους» (Διαχρονικό πρέπει).
Θηλυκότητα - Εμπορικότητα - Ανθρωπιά: διαφορετικές μάσκες του μεγαλύτερου εχθρού της γραφής: της Αυτολογοκρισίας.
Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη γραφή, παρά σαράντα χρόνια γραπτοί συμβιβασμοί.
Λέμε τώρα.

(από το ωραίο blog old-boy.blogspot.com)

Για την αντιγραφή, Γιαγιά Ντακ

7:27 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home