Τετάρτη, Μαΐου 31, 2006

(πως προέκυψε) μια απλή λύση για τα ελληνοτουρκικά

Άϋλος Αρχισυντάκτης Μπλογκ (ΑΑΜ): Μόνγκο, έρχεσαι λίγο εδώ αγόρι μου.
Μόνγκο (Μγκ): Μάλιστα κύριε άϋλε αρχισυντάκτα. Με θέλετε κάτι;
ΑΑΜ: Μόνγκο, εεε, ήθελα να σου πω κάτι για τα ποστς σου.
Μγκ: Τι; Δε σας αρέσουνε κύριε ΑΑΜ;
ΑΑΜ: Δεν είναι πως δε μου αρέσουνε. Σίγουρα έχουν κάποια καλλιτεχνικότητα και μιλάν για τον καημό του εν γένει πάσχοντος ανθρώπου, αλλά, να, θα πρέπει να είμαστε και πρακτικοί, να ζούμε στην εποχή μας ρε παιδάκι μου, να μιλάμε για πράγματα που είναι καυτά και εφήμερα.
Μγκ: Δηλαδή κύριε ΑΑΜ;
ΑΑΜ: Να τα ελληνοτουρκικά. Αυτό είναι το θέμα που νοιάζει τον κόσμο τώρα. Δε βλέπεις τι γίνεται στα άλλα μπλογκς, έχει βουίξει το Ίντερνετ.
Μγκ: Δεν το ήξερα κύριε ΑΑΜ, με έχει καταπιεί ο Νίτσε αυτές τις μέρες.

ΑΑΜ: Καλά αγόρι μου εσύ ζεις τελείως στον κόσμο σου. Ποιος Νίτσε και Νίντζα. Δε βλέπεις τι γίνεται εδώ. Έχει ξεσπάσει ο 1ος παγκόσμιος πόλεμος στα μπλογκς. Οι μπλόγκερς έχουν χωριστεί σε τουρκοφάγους, προσγειωμένο-σώφρονες και κοσμοπολίτες-απάτριδες και εκτοξεύουν μεταξύ τους πυρηνικά ποστς και κόμεντς αέρος-αέρος. Αυτά θέλουν οι αναγνώστες Μόνγκο, Αίμα, Τσόντα και Ξεκατίνιασμα. Άντε, πήγαινε στρώσου γράψε κάτι γιατί έχουμε χάσει ήδη πολύ χρόνο
Μγκ: Μα κύριε αρχισυντάκτα, δεν έχω κάτι να γράψω. Ε, και ξέρετε αυτά που λέγαμε περί ελευθερίας έκφρασης όταν ξεκίναγα…
ΑΑΜ: Δεν έχει μα. Και τι ελευθερία ρε αγόρι μου, σε μπίζνα έχεις μπει -μα αυτός ζει τελείως στον κόσμο του-.
Μγκ: Μα, δεν μου έρχεται τίποτα να γράψω. Να βάλω μήπως ένα ποίημα που απάγγειλα την 25η Μαρτίου στο Δημοτικό;
ΑΑΜ: Μόνγκο, βγάλε φτερά και πήγαινε γράψε ΤΩΡΑ γιατί θα κάνεις να δεις στην οθόνη τις άρτι-φάρτι αερολογίες σου μέχρι να ξαναπάρει ο ΠΑΟ πρωτάθλημα!
Μγκ: Μάλιστα κύριε ΑΑΜ.
ΑΑΜ: Και που είσαι, να το κάνεις να φαίνεται πως έχει βάθος, βάλε αναφορές στον Πρετεντέρη, σε θινκ-τανκς και σε πολιτικά περιοδικά της δεκαετίας του 80, αυτά θέλει ο κόσμος, άντε λεβέντη μου…
.
Μετά από 30 λεπτά
.
ΑΑΜ: Κιόλας αγορίνα μου! Μπράβο, το ήξερα πως μπορώ να βασίζομαι πάνω σου, εσείς ρε είστε η ψυχή του μπλογκ. Για να δούμε λοιπόν, είμαι όλος αυτιάς, εε αυτιά.
Μγκ: Κύριε αρχισυντάκτα, πήρα την πρωτοβουλία και σύνταξα κάτι πιο προχωρημένο. Από αναλύσεις, κορώνες, και αντεγκλήσεις έχουμε γεμίσει. Κοίταξα στη ρίζα του προβλήματος και έβγαλα ένα πρόχειρο σχεδίασμα για να λυθούν μια για πάντα τα ελληνοτουρκικά. Λέω μάλιστα να το ονοματίσω «Σχέδιο Μόνγκο».
ΑΑΜ: Σαν περίεργα μας τα λες, αλλά για συνέχισε να δούμε που το πας.
Μγκ:Ας ξεκινήσουμε ρωτώντας, γιατί η Τούρκικη εξωτερική πολιτική διακατέχεται από τέτοια επιθετικότητα;
Επειδή η Τουρκία ταλανίζεται από δομικά κοινωνικο-πολιτικά και οικονομικά προβλήματα, χαίρω πολύ.
Πως θα μπορούσε να βγει το τούρκικο κράτος από αυτό το τέλμα; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Με τον τουρισμό!
Ποιον τουρισμό; Με το δικό μας. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να σπρώξουμε στη γείτονα τους τουρίστες μας.
Αυτό είναι κάτι πολύ απλό και εύκολο για εμάς τους Έλληνες. Δεν έχουμε παρά να κάνουμε ακόμη πιο ακριβά τα αεροπορικά εισιτήρια. Να ακριβύνουμε λίγο ακόμη τα πάντα. Τα ξενοδοχεία, τα rooms-to-let, τα φαγητά, τον φρέντο, το κωλόχαρτο. Να προσφέρουμε ακόμη χειρότερης ποιότητας υπηρεσίες. Να δίνουμε αισχρής ποιότητας συνθήκες διαμονής, σε πανάκριβες τρώγλες. Να μειώσουμε και άλλο τις μερίδες, να βγάλουμε τη φέτα από τη χωριάτικη. Να γεμίσουμε τα καράβια τόσο ώστε ο κόσμος να βγαίνει από αυτά κυβωτιοποιημενός και να αφαιρέσουμε και το τελευταίο ίχνος συνέπειας από τα δρομολόγια πάσης φύσης μεταφορικού μέσου. Να εκπαιδεύσουμε νέες γενιές ταξιτζήδων, στα πρότυπα των δαιμόνιων προπατόρων τους γιατί αυτοί οι πιο νέοι έχουν αρχίσει να γίνονται ευγενικοί. Πολύ απλά θα σταματήσουμε να υποκρινόμαστε, δε θα είναι ανάγκη να φοράμε αυτό το μισοχαμόγελο, θα είμαστε επιτέλους οι εαυτοί μας απέναντι στους κουτόφραγκους.
Και τότε, όταν το τουριστικό προϊόν μας θα έχει γίνει άθλιο ακόμη και για 70χρονους χίπηδες τι θα κάνουν όλοι αυτοί οι τουρίστες που είναι εθισμένοι στα νερά της εδώ πλευράς της Μεσογείου;
Μα θα πάνε εκεί όπου οι συνθήκες και ο τόπος μοιάζουν περισσότερο με εδώ! Δηλαδή στην Τουρκία! Και θα προστεθούν στους ήδη πολλούς που έχουν. Οι Αμερικάνοι τουρίστες εξάλλου δεν γνωρίζουν πως είμαστε διαφορετικά κράτη. Έτσι η Τουρκία θα γίνει ένα ευημερούν κράτος που όμως ή οικονομία του θα βασίζεται σε ένα πολύ ευάλωτο και ασταθές προϊόν, όπως είναι ο τουρισμός. Και τότε δε θα έχουν καμιά διάθεση ούτε για θερμά επεισόδια, ούτε για επιθετικότητες και τσαμπουκάδες, ούτε για παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας. Θα προσέχουν τη χήνα που κάνει τα χρυσά αυγά (the tourism) σαν ιερή αγελάδα.
Και τότε εμείς θα παίρνουμε τα F-16 μας, θα σουλατσάρουμε πάνω από τη χώρα τους και αυτοί θα μας παρακαλάνε γονυπετείς: «Σας παρακαλούμε γραικοί, μην το κάνετε αυτό, τρομάζετε τους τουρίστες μας δε βλέπετε κλαψ, κλαψ..»
Η Ελλάδα θα βιώσει στιγμές ανυπέρβλητης εθνικής ανάτασης.
Τα καταδιωκτικά μας θα φτάνουν πάνω από το μαυσωλείο του Ατατούρκ και θα ζωγραφίζουν με τα απαέρια των τουρμπίνων κωλοδάκτυλα. Θα πετάνε φέιγ-βολάν που θα λένε πως ο τούρκικος καφές είναι ελληνικός ή θα δείχνουν έναν νταβραντωμένο τσολιά να κάνει ελληνικό σεξ –προσοχή όχι οθωμανικό- σε μια τουρκάλα με μαντίλα. Ο λαός μας θα ζει ένα διαρκές Εuro 2004, μια αέναη Eurovision 2005, φανταστείτε τα ηδονικά κύματα οργασμικής εθνικής υπερηφάνειας!
Και αναλογιστείτε όλες τις άλλες παράπλευρες ωφέλειες. Μπορεί να χάσουμε εθνικό εισόδημα από τον τουρισμό αλλά θα το αναπληρώσουμε, και με το παραπάνω, από τη σταδιακή μείωση των εξοπλισμών. Θα μπορείς να βρεις να μείνεις στη Σαντορίνη δεκαπενταύγουστο χωρίς να είναι ανάγκη να κλείσεις 2 χρόνια πριν. Θα σταματήσει η διαβρωτική επίδραση των ξένων στον προαιώνιο πολιτισμό μας. Οι ξένοι δε θα έχουν να πουν τίποτα κακό πια για εμάς γιατί δε θα βλέπουν τίποτα!
Πως σας φαίνεται;;
ΑΑΜ: Μόνγκο απολύεσαι. Να μου παραδώσεις αύριο τους κωδικούς του μπλογκ και να φέρεις ένα χάρτινο κουτί για να μαζέψεις τις ιδέες σου, τα συναισθήματα και τις εμπνεύσεις σου.

Μόνγκο

I don't want to spoil the party


Απ’ όλες τις εργασίες που αφορούν στο σπίτι, αυτή που μισεί περισσότερο είναι το ξεσκόνισμα. Την ενοχλούν τα στρώματα σκόνης που κρύβονται κάτω από τα πετσετάκια και τα τραπεζομάντιλα. Τα βλέπει με την άκρη του ματιού της να της ζητούν να τα απομακρύνει μα εκείνη επιδεικτικά τα αγνοεί ˙ έτσι κι αλλιώς σε λίγα λεπτά δεν θα διστάσουν να ξανά-σχηματιστούν. Είναι το ίδιο μάταιο όσο το να προσπαθεί να πείσει ότι το φτέρνισμά της δεν οφείλεται σε κρύωμα αλλά είναι σύμπτωμα αλλεργίας, δηλαδή, άδικος κόπος. Στην πολλοστή φορά διάψευσης του τόσο προφανούς γι’ αυτούς αντιλαμβάνεται ότι μεταμορφώνεται στον κυβερνητικό εκπρόσωπο τύπου και απλώς παραιτείται. Εξάλλου, αξίζει τον κόπο;
Οι καλύτερες διακοπές για ’σενα θα είναι στον τόπο καταγωγής μου, της προσφέρει με ένα ύποπτο χαμόγελο ως απάντηση – περισπασμό η μικρή της φίλη ονόματι Pucca, φέρνοντας προφανώς στην σκέψη της τις κερασιές που πλημμυρίζουν τον τόπο της τέτοια εποχή. Ποια εποχή; Η άνοιξη έχει αποχωρήσει ˙ τα χελιδόνια ήδη της γνέφουν αντίο καθώς αποδημούν σ’ άλλες περιοχές ενώ τα καλοκαιρινά στιγμιότυπα ήδη έχουν αρχίσει να αποτυπώνονται στη μνήμη της. Ο φωτογραφικός της φακός έχει θολώσει από την ζέστη όμως και έτσι θα πρέπει να αρκεστεί σε εφήμερες στιγμές, αναμνήσεις που δεν θα μπορεί να ξεφυλλίσει παρά μόνο στο μυαλό της, που με ή χωρίς αλκοόλ δεν είναι τόσο… νηφάλιο αυτό τον καιρό.
Το βλέπει και η ίδια άλλωστε αυτό στην φευγάτη διάθεση των γύρω της, τα απλωμένα κοντομάνικα ρούχα στα μπαλκόνια, τον ενθουσιασμό για το επερχόμενο μουντιάλ, τις παγωμένες μπύρες που στοιβάζονται πάνω στα τραπεζάκια καθώς το βλέμμα στρέφεται στις βραδινές εικόνες της τηλεόρασης ή δροσίζεται στην χωρίς τέλος κίνηση στους δρόμους – πασαρέλες.
Μόνο αυτή η πασχαλιά, το δέντρο απέναντί της, δεν λέει να απεκδυθεί την ανοιξιάτικη φορεσιά της. Επίμονα ανθοφορεί διεκδικώντας τον θαυμασμό της ενώ εκείνη μάταια αποζητά την χαμένη της αυτοσυγκέντρωση. Προσπαθεί να διαβάσει, αλλά ξεφυλλίζει τα μουσικά περιοδικά. Κάνει εργασίες υποτίθεται ενώ βυθίζεται στα δροσερά νερά των επερχόμενων soundtrack που δεν λένε να δυναμώσουν την ένταση. Έχουν μπουκώσει τα ηχεία, είναι και μεσημέρι. Και έτσι χαζεύει, ρίχνει κλεφτές ματιές απέναντι. Κλέβει στιγμιότυπα. Το μοβ χρώμα της τραβάει την προσοχή. Έχει βλέπεις πλημμυρίσει τα κλαδιά της, που ευγνώμονα ακλάδευτα στέκουν μοναχικοί μαχητές του δυνατού ήλιου,μ’ όλες τις αποχρώσεις του. Αντιστέκονται άλλα όχι για πολύ ˙ το διάβασε και σ’ εκείνο το περιοδικό άλλωστε: «αντέχει πάρα πολύ στο κρύο και δεν προσβάλλεται εύκολα από ασθένειες. Αγαπάει το φως, όχι όμως και την έκθεση στον δυνατό ήλιο του καλοκαιριού, που μπορεί να προκαλέσει ζημιά στο φύλλωμά της.»
Αντίο λοιπόν, πρόσκαιρα και μόνο, πρέπει να ετοιμάσει τις αποσκευές της και αυτή. Όλοι ετοιμάζονται για το καλοκαίρι, κάτι δεν πρέπει να κάνει και εκείνη; Η κοπέλα στην απέναντι πολυκατοικία για παράδειγμα από το πρωί βάζει συνεχώς πλυντήρια και γεμίζει τα σκοινιά του μικροσκοπικού της μπαλκονιού με πλούσιες υποσχέσεις. Σε λίγο έχει την εντύπωση ότι θα απλώσει και τις σελίδες των βιβλίων στις οποίες την έβλεπε να απορροφάται ολόκληρα απογεύματα, σημειώνοντας, διαγράφοντας, σκίζοντας ενώ ταυτόχρονα έκανε ατελείωτους γύρους στον μικροσκοπικό της στίβο προκειμένου να χωνέψει τους ακατανόητους γρίφους τους. Η αιωρούμενη εξεταστική όμως την έκανε ακροβάτρια πάνω στο τεντωμένο νήμα που ενώνει το νοικιασμένο της σπίτι με το αγαπημένο της νησί. Δύο μπαλκόνια πιο πάνω, κάτι πιτσιρίκια έχουν μπερδέψει το μπαλκόνι τους με πισίνα και με τα πολύχρωμα μαγιό τους (μπανιερά τα έλεγε η Εnid Blyton) κάνουν βουτιές στα πιο ρηχά νερά. Η μαμά φωνάζει στον πιτσιρικά της διπλανής μονοκατοικίας αλλά εκείνος ανένδοτος συνεχίζει να ρίχνει αυτοσχέδια βελάκια στους περαστικούς, που ανήμποροι να εξηγήσουν τι τους βρήκε και τρομοκρατημένοι από τα χτυπήματα του κουνουπιού – τίγρη, για τα οποία είχε προειδοποιήσει η αγουροξυπνημένη τηλεοπτική δημοσιογραφία, τρέχουν πανικόβλητοι στο γωνιακό φαρμακείο. Μονάχα ο εργένης ένοικος του τελευταίου ορόφου φαίνεται απαθής. Έχει χαλαρώσει στην ξαπλώστρα του επιδιδόμενος στο πιο ηλίθιο σπορ καθώς απολαμβάνει τα όσα συμβαίνουν γύρω του, ιδίως τις προτροπές του καθηγητή προς το μικρό μαθητή: μη πας στη συναυλία αύριο ˙ δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο ˙ διάβασε τα κεφάλαια που σου ’χω σημειώσει μέχρι να γίνουν το αγαπημένο σου τραγούδι.
I used to think that the day would never come, του υπενθυμίζει η αφίσα στην κολώνα με την οποία είναι έτοιμος να συγκρουστεί. Φταίει η ζέστη, η πίεση – από παντού, η αλμυρή τιμή του εισιτηρίου, τα απραγματοποίητα του όνειρα που σαν κατακάθι από ένα βαρύ καφέ επιμένουν να του αφήνουν μια μπερδεμένη γεύση.
You’ll get higher with violins and happy endings, μοιάζουν να του απαντούν οι Βέλγοι από την εισαγωγή της μουσικής συλλογής που εκείνη ετοιμάζει. Ίσως πολύ χαρούμενο για ξεκίνημα, σκέφτεται ενώ δίνει πάσα στους συμπατριώτες τους που παρεκκλίνοντας από την παρόμοια διάθεση που γενικά τους χαρακτηρίζει τραγουδούν: isn’t it always so?/ the story is unfold – at least/ you gotta a different road and now you gotta quit the scene. Ανεπίλυτοι γρίφοι, δεν μπορεί να τους ξεφύγει και τώρα μιλάει και αυτή με κώδικες… Δεν είναι αλήθεια ˙ απλώς γλιστράει στους ρυθμούς γιατί είναι πιο ευγενικοί από την χωρίς μελωδία φλυαρία. Η μάχη ανάμεσα σε τραγούδια που λένε κάτι και σε άλλα που περνάνε αδιάφορα συνεχίζεται καθώς η παρασκηνιακή μουσική του Guero αρνείται να δώσει περαιτέρω απαντήσεις και ο προπονητής ζητάει αλλαγή. Τα γυναικεία (ελεύθερα) φωνητικά ανταποκρίνονται στις προσδοκίες του καθώς με το maybe not ξαφνιάζουν την έμπνευση με δόσεις ειλικρίνειας. Πετάγονται μπροστά της όμως κάτι… υποκατάστατα που μπερδεύουν το παιχνίδι με το domino και θέλουν να κλέψουν την παράσταση με το hey! did you see me coming? Προφανώς όχι, του ανταποδίδουν οι four tet δείχνοντας τις σοβαρές προθέσεις τους και βολιδοσκοπώντας τον Patric που κάτι ψελλίζει για favor. Τι να κάνει κι αυτός, μουρμουράει κάτι για difficult day ενώ ψάχνει πιθανούς, πρόθυμους συμπαίχτες. Τα μάτια του φωτίζουν στο άκουσμα του we are nowhere and it’s now και μπορεί να κάνει διάλειμμα για λίγο. Ο προπονητής διακρίνει χαλαρότητα και σκέφτεται αλλαγή – ξανά. Ο ευαίσθητος John τον απαλλάσσει από το δίλημμα σηκώνοντας πρόθυμα το χέρι του, τραγουδώντας διαδοχικά: I am a loser/ I don’t want spoil the party. Αρνητικό το κλίμα και γι’ αυτό το ημίχρονο έρχεται νωρίτερα. Is it wicked not to care?
amy

Τρίτη, Μαΐου 30, 2006

Καλλιτεχνικά Δρώμενα



Αγαπητοί αναγνώστες και αναγνώστριες της στήλης θα ήθελα – για να μη χανόμαστε κιόλας- να μοιραστώ μαζί σας το γεγονός πως είδα μια ταινιάρα (δύο φορές) και άρχισα να διαβάζω ακόμα ένα βιβλίο που δε θα τελειώσω.
Σας μεταφέρω δύο μικρά αλλά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

  • Ώστε αυτό ήταν… το τελευταίο χαρτί
    Μπλακ Τζακ
    Ο Πατέρας του 8000 μίλια και 27 χρόνια μακριά, ακόμα μοίραζε στο γιο του από τον πάτο της τράπουλας
    Αλλά ο Τζέηκ, ο κρουπιέρης, είχε χιούμορ

    Τώρα είχε φτάσει στο σημείο όπου δεν άκουγε πια τον ήχο της μπίλιας
    Το γύρισμα του τροχού τον είχε φέρει πίσω στον τόπο που είχε γεννηθεί
    Η αποστολή του κρουπιέρη είχε ολοκληρωθεί
    Ήταν κυρίαρχος του παιχνιδιού
    Είχε αποκτήσει τη δύναμη να σε κάνει να χάνεις

    Από την ταινία «Ο κρουπιέρης» φυσικά

--------------------------------------------------------------------------------------------

  • Κι αν αναρωτηθούμε ποιες σχέσεις υπάρχουν ανάμεσα στην αγάπη, στη δικαιοσύνη και στον πραγματικό κόσμο, θα διαπιστώσουμε ότι παρόμοιες σχέσεις είναι ανύπαρκτες!
    ….
    Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι οι αξίες που επικρατούν δεν ανταποκρίνονται σε καμία πραγματικότητα και αποτελούν απλή ένδειξη της ισχύος όσων τις δημιούργησαν, προκειμένου ν’ απλοποιήσουν τη ζωή τους

    Φρειδερίκος Νίτσε, Ευρωπαϊκός Μηδενισμός

Μόνγκο

Κυριακή, Μαΐου 28, 2006

μία εικόνα...


ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ:
– Γυναίκες που μου απευθύνουν, με μια εκνευριστική ευκολία που αντιστοιχεί στην συχνότητα που κάποιοι χρησιμοποιούν το ευχαριστώ και το παρακαλώ, λέξεις οικειότητας του τύπου «χρυσή μου» και «αγάπη μου» χωρίς καν να με ξέρουν.
– Άντρες που περνούν από στενούς δρόμους επιδεικνύοντας με τον χειρότερο δυνατό βαθμό ηχορύπανσης τη δύναμη των …ίππων τους (τι ιπποτικό!)
– Γυναίκες και άντρες που βγάζουν βόλτα το άτυχο κατοικίδιό τους όχι για να πάρει λίγο αέρα και να ξεχάσει ότι δεν έχει επιλέξει τους ιδιοκτήτες του αλλά για να απομακρύνουν από την εστία τους – όχι όμως και από την αντίστοιχη των άλλων – τις ευθύνες υγιεινής και καθαριότητας με τις οποίες είναι επιφορτισμένοι.
– Γυναίκες και άντρες που περιφέρουν τα δεκάποντα τακούνια και τα καινούρια τους παπούτσια με την άφθαρτη σόλα ,αντιστοίχως, σε χώρους ησυχίας (βλέπε βιβλιοθήκες)
– Γυναίκες και άντρες μεγαλύτερης ηλικίας που με καμία άλλη ιδιότητα παρά μόνο αυτή υποθέτουν πως θα έχουν, και εάν δεν το αυτόματα πετυχαίνουν, εκβιάζουν, την προσοχή, το σεβασμό, το χρόνο σου.
– Γυναίκες και άντρες που δεν έχουν την ευγένεια να απαντούν σε (λογικές) ερωτήσεις.
– Γυναίκες και άντρες που κρέμονται κυριολεκτικά πάνω από το Μηχάνημα Αυτόματης Ανάληψης και τον τηλεφωνικό θάλαμο ενώ 1) είναι δεν είναι η δική τους σειρά 2) δεν χρονοτριβείς και 3) οι προσωπικές και χρηματικές συναλλαγές είναι προσωπική υπόθεση.
– Τέτοιες καταστάσεις γιατί με κάνουν να ταυτίζομαι με τον γκρινιάρη από τα στρουμφάκια και πάντοτε μου την έσπαγαν τα γαλάζια ανθρωπάκια.
ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ:
– Η εικόνα ενός νεογέννητου πουλιού που κοιτάζει απορημένο τους περαστικούς μέσα από την ασφάλεια της φωλιάς του που κάποιος φρόντισε να ανασυνθέσει τόσο πιστά και στοργικά όσο θα φρόντιζε και η ίδια η μάνα για το μικρό της.
– Που μια τέτοια εικόνα με κάνει να ξεχνάω όλες τις προηγούμενες.
amy

Σάββατο, Μαΐου 27, 2006

Έρωτες Γυναικών

Ήταν τρεις φίλες: η Μίνα, η Λίνα και η Τίνα. Ήταν πολύ δεμένες και είχαν ορκιστεί να μείνουν για πάντα φίλες. Οι κοπέλες της σύντομης ιστορίας μας γνωρίσανε τρεις φίλους: Το Μάκη, το Λάκη και τον Τάκη. Ήταν και αυτοί πολύ καλοί φίλοι, αλλά δεν είχαν ορκιστεί τίποτα γιατί το έβρισκαν γυναικουλίστικο. Μετά από λίγες μέρες που όλοι αυτοί έκαναν παρέα, τα πράγματα εξελίχτηκαν ως εξής:
Η Μίνα δάγκωσε τη λαμαρίνα για τον Τάκη. Η Λίνα ένιωθε μια βαθιά έλξη για το Μάκη. Η Τίνα έκοβε τις φλέβες της για το Λάκη.

Παρακαλώ προσέξτε τη ροή της επιθυμίας από την πλευρά των γυναικών:
Μίνα--------------------> Τάκης
Λίνα --------------------> Μάκης
Τίνα -------------------->Λάκης

Από τη μεριά των αγοριών τώρα, του Τάκη του άρεσε πολύ η Μίνα. Του Λάκη του γυάλισε η Λίνα (του άρεσε και αυτή η παρήχηση του Λ που έκαναν τα ονόματά τους). Ο Μάκης γούσταρε την Τίνα.

Παρακαλώ προσέξτε τις από εδώ αντιστοιχίες:
Τάκης ------------------->Μίνα
Λάκης ------------------->Λίνα
Μάκης ------------------->Τίνα

Η Μίνα που δάγκωσε τη λαμαρίνα για τον Τάκη, τα έριξε στο Μάκη για να κάνει τον Τάκη να ζηλέψει. Δεν υπήρχε κανένας προφανής λόγος για να το κάνει αυτό αφού και του Τάκη του άρεσε πολύ. Ο Μάκης παρόλο που γούσταρε την Τίνα δεν είχε κανένα πρόβλημα που του την έπεσε η Μίνα. Η Λίνα που ένιωθε μια βαθιά έλξη για το Μάκη, βλέποντας τη φίλη της τη Μίνα να του τα ρίχνει, άρχισε να κολλάει στον Τάκη για να την εκδικηθεί. Έτσι μείνανε ο Λάκης και Τίνα. Η Τίνα όπως ξέρουμε έκοβε τις φλέβες της για το Λάκη αλλά ο Λάκης ήταν κολλημένος με τη Λίνα, έτσι έριξε μια ξεγυρισμένη χυλόπιτα στη Τίνα και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να βρει το δρόμο προς την καρδιά της Λίνας παρόλο που αυτή κόλλαγε στον Τάκη και ένιωθε μια βαθιά έλξη για το Μάκη. Η Τίνα δε μπόρεσε να αντέξει το βάρος της απόρριψης από το Λάκη και έκοψε πραγματικά τις φλέβες της. Ο Μάκης πήδηξε τη Μίνα, ο Τάκης το έμαθε και με το Γιαπωνέζικο σπαθί του έκοψε το κεφάλι του Μάκη. Η Λίνα που αν και ήταν με τον Τάκη, στην πραγματικότητα ένιωθε μια βαθιά έλξη για το Μάκη, έριξε υδράργυρο στο αυτί του Τάκη την ώρα που κοιμότανε. Ο Λάκης που μέσα σε αυτό το χαμό ανακάλυψε πως είναι Gay και γούσταρε τον Τάκη, έφερε ένα αμόνι στο κεφάλι της Λίνας και έφυγε για τη Μύκονο.
Η Μίνα την έκανε με τον κηπουρό που από την αρχή ήταν ερωτευμένη μαζί του.


Μόνγκο

Παρασκευή, Μαΐου 26, 2006

ένα μη αντιπροσωπευτικό δείγμα


Αξιότιμη κυρία,

Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος θα διενεργήσει, κατά τη διάρκεια του Μαΐου 2006, τη δειγματοληπτική έρευνα για τη χρήση τεχνολογιών πληροφόρησης και επικοινωνίας.
Στα νοικοκυριά του δείγματος, που επιλέγονται τυχαία, περιλαμβάνεται και το δικό σας. Για το σκοπό αυτό, υπάλληλος της Υπηρεσίας μας θα σας τηλεφωνήσει και θα ζητήσει την συνεργασία σας στην συμπλήρωση στοιχείων που αφορούν στο νοικοκυριό σας και ειδικότερα στην οικιακή χρήση συσκευών υψηλής τεχνολογίας (τηλεόραση, κινητό τηλέφωνο, ηλεκτρονικό υπολογιστή κ.ά.), καθώς, επίσης, και να του χορηγηθούν ατομικές πληροφορίες σχετικά με τη χρήση ή μη ηλεκτρονικού υπολογιστή, στην πρόσβαση ή μη στο internet, στην αγορά ειδών και υπηρεσιών μέσω του internet κλπ.
Οι πληροφορίες που θα μας δώσετε είναι απόλυτα εμπιστευτικές. Πιστεύουμε ότι θα δείξετε κατανόηση και γι’ αυτό σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων.

Με τιμή,
Κάποιος από το τμήμα ειδικών ερευνών νοικοκυριών
__________________________________________________________________

Αξιότιμε υπεύθυνε των …ειδικών ερευνών,

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω εκ των προτέρων για την τυχαία προτίμησή σας στο πρόσωπό μου, συγνώμη στο νοικοκυριό μου, αλλά και να σας επιστήσω την προσοχή σας στο γιατί δεν αποτελώ το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα για την εν λόγω έρευνά σας και άρα δεν θα τιμήσω την συνεργασία που μου προτείνετε.
Παρακαλώ όπως δείξετε την απαιτούμενη κατανόηση.
Η επαφή μου με την υψηλή τεχνολογία είναι σαφώς επηρεασμένη αυτό τον καιρό από την τρικυμία των στοιχείων, αριθμών και bytes που κολυμπάνε στο μυαλό μου.
Θα σας πρότεινα πριν προχωρήσετε στην οποιαδήποτε εξαγωγή συμπερασμάτων να ακολουθήσετε την μέθοδο Δειγματοληψίας κατά Στρώματα. Βλέπετε εν’ όψει καλοκαιριού έχω διαταράξει τα στατιστικά δεδομένα και αποτελώ η ίδια έναν ολόκληρο πληθυσμό ο οποίος διαιρείται σε διαφορετικά στρώματα. Μόνο, επιτρέψτε μου χάριν έμφασης να επαναλάβω τη λέξη, και μόνο, όταν εκλέξετε ένα δείγμα από κάθε στρώμα μου θα μπορέσετε ίσως να βάλετε σε κάποια τάξη τα δεδομένα που θα συλλέξετε. Οφείλω να σας προειδοποιήσω βέβαια ότι τυχών προσδοκώμενη ομοιογένεια των στοιχείων ενδέχεται να αποβεί ανεκμετάλλευτη καθώς δύσκολα μπορεί να τα βάλει κανείς με τις τυχαίες μεταβλητές.
Προς διευκόλυνση σας ίσως θα χρησίμευε ο εξής ορισμός των στρωμάτων:
Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος ( εάν θέλετε να έχετε πλούσια συμπεράσματα, μη διστάσετε να καταχωρήσετε και τον Σεπτέμβριο στα θερινά στρώματα, αστάθμητοι παράγοντες με αποτρέπουν όμως από το να σας εγγυηθώ για την ασφάλεια μιας τέτοιας πρωτοβουλίας …άλλα όλο και κάποια διόρθωση θα μπορέσετε να κάνετε).
Καθένα από τα στρώματα αυτά χωρίζεται σε επιθυμίες, ανάγκες, υποχρεώσεις, ευχάριστες αποσπάσεις (όχι, δυστυχώς τα επαγγελματικά μου δεν έχουν μεταβεί ακόμα στο εξελικτικό στάδιο που εννοεί η τελευταία λέξη, τελευταία ο υπολογιστής μου αντιμετωπίζει δυσκολίες εκκίνησης και η τεχνικός μου – μπορείτε να την αποκαλείτε Μαριέττα – μεταθέτει συνεχώς την αναμενόμενη επίσκεψή της στο νοικοκυριό μου) και συναισθήματα που απορρέουν από την καθεμία κατηγορία καθώς και από τον συνδυασμό των τεσσάρων (όλοι μαζί και όλοι για έναν). Η κατηγοριοποίηση αυτή επιδέχεται περαιτέρω διαιρέσεων καθώς ο φιλόλογός μου στα μαθήματα της Δέσμης (όχι του κορμού, του οποίου δεν θυμάμαι το όνομα γιατί ήμουν απορροφημένη στο να μισώ τον τελευταίο /ερώτηση: πόσες φορές μπορεί να ζητήσει ένας καθηγητής από έναν μαθητή να μεταβεί στο βάθρο(=θρανίο εξέτασης) προκειμένου να καταθέσει για την αγάπη του Αινεία και της Διδώς;) συνήθιζε να επιμένει στην διάκριση ανάμεσα στις ορατές και τις λανθάνουσες καταστάσεις. Εγώ τις βάφτισα ανομολόγητες αλλά μάλλον συμφωνούμε ως προς το περιεχόμενο.
Εάν θέλετε να εκτιμήσετε την άγνωστη μέση τιμή μ του πληθυσμού αυτού, είναι καλό να χρησιμοποιήσετε την εξής εκτιμήτρια συνάρτηση:
x¯ = 1/n * ΣΧ1, όπου n μέγεθος των ατακτοποίητων σκέψεων.
Γενικά, είναι χρήσιμο να γράψετε :
â = x και να γνωρίζετε ότι το σύμβολο «^» καπελώνει όταν λειτουργεί εμμέσως – υπογείως.
Αν υποθέσουμε ότι θέλετε να εκτιμήσετε τη διακύμανση σ2 του ίδιου πληθυσμού, χρησιμοποιήστε την συνάρτηση που δίνεται από το ακόλουθο τραγούδι:
“What I’m Looking For” – Βrendan Benson.
Μην διανοηθείτε να κάνετε συνειρμικές σχέσεις με το νέο του συγκρότημα, τους Raconteurs που μπορεί να είναι μια καλή boy band’s pop effort αλλά περιλαμβάνει και τον φίλο του τον Jack White, που ως γνωστόν δεν έχει αντίστοιχες στιχουργικές ευαισθησίες (ίσως είμαι επηρεασμένη από την περσινή συναυλία, oops, εμφάνιση του με την αδερφή του Μeg αλλά ….όπως πάντα άνοιξα πολλές παρενθέσεις και είναι καλύτερα να σταματήσω). Ο στόχος μου επιτεύχθηκε, βλέπετε αφού ήθελα να σας δείξω ότι οι αναπάντεχες παρενθέσεις δεν συμβαδίζουν με την εξαγωγή συμπερασμάτων που ρευστοποιούνται σε αριθμητικές λύσεις οι οποίες ταυτίζονται με τις κρυμμένες στις τσέπες του σορτς (ένεκα ζέστης)σμικρύνσεις των απαντήσεων.
Όσο για τη χρήση υψηλής τεχνολογίας, η ροή εντολών προέρχεται από τις δυστυχώς γαλάζιες σημειώσεις μου που στον ύπνο μου μετατρέπονται σε μαυρόασπρο εφιάλτη που μου απαγορεύει την έξοδο από τον λογισμικό θάλαμο μέχρι να υπολογίσω τα δευτερόλεπτα που θα χρειαστούν για να κατεβάσω στον υπολογιστή μου,ταχύτητας 56Κbps,ένα αρχείο 3ΜΒ. Το κόστος του Ιnternet μπορώ να σας πω ότι είναι δυσβάσταχτο για το μυαλό μου ενώ η ηλεκτρονική μου διεύθυνση: http://www.idontknow/Imnotanswering.com έχει κατακλυστεί από σωρεία spam messageς και πλέον είναι ανενεργή. Γενικώς, τα ποσοστά επιτυχίας δεν κρίνονται υψηλά εάν δεν αντικαταστήσω την (5 subjects plus a couple of 2 huge question marks , a total of 7) 7up με την sprite – zero. Ίσως όταν επιτέλους αντιληφθώ εάν το νόμισμα είναι κίβδηλο και πόσο διάστημα εμπιστοσύνης χρειάζεται για να αποκλεισθεί η πιθανότητα απόρριψης, να έχω περισσότερους βαθμούς ελευθερίας ν και να πάψω να είμαι άλλη μια στατιστική,

Μέτα πάθους και εκνευρισμού,

amy




Υ.Γ Προτιμώ τα DVD από την τηλεόραση (ιδίως τώρα που καταποντίστηκε και η Juventus …) και το κινητό μου είναι εξοπλισμένο έτσι ώστε να προστατεύεται από τυχών πτώσεις. Δεν παίζω παιχνίδια ούτε ανησυχώ για το εάν έχει προηγμένες δυνατότητες. Ένα μέσο είναι όπως τόσα άλλα. Η είσοδος – έξοδος κλήσεων , αποστολή – λήψη μηνυμάτων είναι προσωπική μου υπόθεση και δεν νομίζω ότι έχει καμία σχέση με την έρευνά σας, speakin’ confidentially…

Τετάρτη, Μαΐου 24, 2006

0 comments

Ήμουνα αρνητικός (δες αν θες ) απέναντι στην περιαυτολογία των blogs (λέγονταs περιαυτολογία εννοώ να γράφει ο blogger για το blog του, για άλλα blogs ή γενικά για το νόημα και την ουσία του blogging). Επειδή όμως οι λαοί δεν είναι μαλάκες και οι θυμοσοφίες τους δε βγήκαν τζάμπα, έτσι και εγώ πρόκειται να λουστώ ενοποιώ σας αυτό που κορόιδευα, με άλλα λόγια όπως καταλάβατε ετοιμάζομαι να περιαυτολογήσω.
Αυτό το 0 (μηδέν) που βλέπετε στον τίτλο είναι ένα πολύ ύπουλο πραγματάκι.
Στην αρχή το αντιμετωπίζεις αδιάφορα, σχεδόν με συγκατάβαση- εντάξει λες, δεν είναι τα comments ο σκοπός μας,
σημασία έχει να δει το φως της οθόνης το κείμενο που σε διάλεξε απλά για να το κυοφορήσεις,
τουλάχιστον διαβαζόμαστε μεταξύ μας,
την πλάκα μας κάνουμε, και άλλα τέτοια.
Αυτό το 0 όμως δρα όπως η made in china σταγόνα του βασανιστηρίου, σιγά - σιγά διαπερνά τα προστατευτικά αναχώματα που έχεις στήσει και πνίγει τις πεποιθήσεις και την αυτοπεποίθησή σου.
Για μένα το ζητούμενο της δημιουργίας (από το να πλέκεις κάλτσες, μέχρι να συνθέτεις ορατόρια) είναι να φτάσεις τον άλλον, να τον αγγίξεις, να γεμίσεις αυτό το τρομακτικό μεταξύ σας κενό, να προκαλέσεις κάποια –ακόμη και αρνητική φυσικά- αντίδραση από τη μεριά του. Γιατί η γραφή που γράφεται για τη γραφή, για τον εαυτό της, θα βυθιστεί σαν τον Νάρκισσο στη λίμνη του τίποτα. Θα μου αρκούσε να με διαβάζανε 4-5-6-7 (stop ρε) άτομα.
Δεν έβλεπα άλλον τρόπο από τα comments για να έχω μια ιδέα του πόσοι διαβάζουν τα κείμενά μας και τι γνώμη έχουν για αυτά. Και αυτό το 0 το συνέδεα με μια ανάλογη (μηδενική δηλαδή) αναγνωσιμότητα των posts μου. Τα blogs δεν πουλιούνται στα περίπτερα, ούτε μοιράζονται στο metro για να έχεις ένα μέτρο της κυκλοφορίας τους. Ειδικά όταν είδα κάποια posts που ο τοκετός τους μου ήταν επώδυνος να μένουν ασχολίαστα, είπα αυτό ήταν πάει…

Αφού δε μας διαβάζει κανείς, πιο είναι το νόημα, μπορώ να τα γράφω και χωρίς να καταλαμβάνω και χώρο στο διαδίκτυο και να τα καταχωνιάσω κάπου στο σκληρό δίσκο.
Σαν τον απατημένο σύζυγο που θέλει να τραβήξει τα πράγματα μέχρι το τέρμα για να τραβήξει τη σκανδάλη, θέλησα να δω με τα ίδια μου τα μάτια την αποτρόπαια πράξη –απραξία στην προκειμένη περίπτωση- και έβαλα μετρητή στο blog και …
…και έμεινα με το στόμα ανοιχτό : ο
Είχαμε τουλάχιστον 30 χτυπήματα την ημέρα και αυτό αν αφαιρέσεις τις φορές που μπαίναμε στο blog η αγία τριάδα (εγώ, ο $onick και amy) γιατί όλο μας τρώει το χεράκι μας και θέλουμε να μπαίνουμε να το καμαρώνουμε το βλαστάρι μας. Υπήρχαν μέρες μάλιστα που τα χτυπήματα φτάναν και τα 60. Αυτοί οι αριθμοί φυσικά είναι pico-τοσοδόυληδες μπροστά στην mega-πολλαπλάσια αναγνωσιμότητα που έχουν άλλα blogs αλλά για μένα ήταν πολύ μεγάλη υπόθεση. Κάποιοι μπαίνανε και διαβάζανε (ελπίζω δηλαδή) αυτά που σκαλίζαμε στα πληκτρολόγια μας.
Ναι αλλά, τότε γιατί 0 comments;;
Η μια εξήγηση που μου φαίνεται να ταιριάζει είναι αυτή που δίνει ο thas του vita moderna (δες αν θες):Πως τα comments τα κάνουν αυτοί που βρίσκονται εντός των τοιχών, οι ίδιοι οι bloggers που κομεντάρονται μεταξύ τους. Εμείς είμαστε εκτός αυτών τειχών και θα παραμείνουμε από ΄τι φαίνεται. Διαβάζω –blogs- κάθε μέρα αλλά τα comments που έχω κάνει μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Η άλλη εξήγηση είναι πως κάποιοι μπαίνουν σε ό,τι βλέπουν να σκάει στο monitor και δεν τους λέμε και τίποτα. Οι μόνοι που μας διαβάζουν συνειδητά, οι μόνοι που επιστρέφουν, είναι οι φίλοι μας- και μιλώ για φίλους που τους βιώνουμε με σάρκα και οστά, όχι διαδικτυακούς.
Το θέμα σηκώνει πολύ συζήτηση αλλά όπως και να χει, μπορώ να πω (ακριβώς όπως ένα άντρας θα έλεγε με ένα ένοχο χαμόγελο μπροστά στην ομόφυλη ομήγυρη πως το Viagra έσωσε τη σεξουαλική του ζωή) πως αυτός ο μετρητής έσωσε τη blog ζωή μου και δε με βλέπετε αλλά σας διαβεβαιώνω πως αυτή τη στιγμή έχω ένα ένοχο χαμόγελο.


Μόνγκο

Τρίτη, Μαΐου 23, 2006

details from winter



A long overdue goodbye to… winter.

I thought little arithmetics had got me down,
Now I know I have to wave goodbye –
«Αντίο...Βουδαπέστη»

Δίνεις ποτέ προσοχή στα πράγματα που αξίζουν ή είναι οι λεπτομέρειες που σου κλέβουν ασυναίσθητα την προσοχή; Όσο κι αν νομίζεις ότι γνωρίζεις τον εαυτό σου είναι αρκετές στιγμές – πολύ κοινές και καθημερινές – που τον συλλαμβάνεις να σου κλέβει την αυτοκυριαρχία και αυτογνωσία σου. Είναι κάτι στιγμές που νιώθεις σαν λαθρεπιβάτης στο βαγόνι μικρών στιγμών, σαν αυτών που με απόλυτη αφαιρετικότητα φρόντιζε να επισημαίνει ο τεχνίτης των μικρών ιστοριών Raymond Carver. Δεν έχουν αντικειμενικά μεγάλη σημασία αλλά η αδυναμία σου να προβλέψεις την συμπεριφορά σου σ’ αυτές τις προσδίδουν αυτόματα ουσιαστική αξία για ’σένα. Το καθημερινό μέσα από την απλότητα και αμεσότητά του ανάγεται τότε σ’ ένα σημαντικό εργαλείο επαφής με τον αληθινό εαυτό.
Συνεχώς μιλάς - κλέβεις χρόνο και εκστομίζεις λόγια που κλέβουν την ουσία από τις στιγμές και αφαιρούν τον έμφυτο αέρα αυθεντικότητας που αυτές κρύβουν - λόγια χωρίς κίνηση. Τι διαφορετικό αέρα έχει η αυθόρμητη κίνηση! Αυτή που δεν κρύβει σκέψεις, δεν υπονοεί και δεν είναι καταφύγιο για συναισθήματα που βολικά τα βαφτίζουν λανθάνοντα τα άτομα θεωρητικών τάσεων, κατευθύνσεων και ενορμήσεων. Είναι αναπόδραστο το αληθινό. Τι θα κάνεις, θα δώσεις εντολή στο αριστερό σου χέρι να βαρέσει το δεξί επειδή δεν μέτρησε τα ρέστα από το μεγάλης αξίας χαρτονόμισμα που έδωσες στον υπάλληλο; Η προσοχή δεν εκβιάζεται και το μείγμα βιασύνης, ντροπής και αποστροφής για ένα μέσο που έχει αναχθεί σε σκοπό δεν κρύβεται όσο κι αν το τσαλακώνεις για να χωρέσει στην τσέπη που έχει ξεχειλίσει από τα πρέπει και όσα άλλα έχεις βολικά εντάξει στις «κοινωνικές επιταγές» προκειμένου να επιταχύνεις την ανώδυνη εξαργύρωσή τους.
Γράφεις συνεχώς επιταγές έχοντας υπόψη μόνο το άμεσο κέρδος, την άμεση ικανοποίηση (instant gratification). Ξεχνάς τι θέλεις να πεις γιατί πολλές φορές αρχίζεις να μιλάς χωρίς να έχεις κάτι να πεις. Τι κι αν δεν ξέρεις, στην πορεία θα ανακαλύψεις… εάν - εάν δεν σ’ έχουν πρώτα προδώσει οι κινήσεις σου. « Η επιθυμία από μόνη της », έλεγε ο T. S. Eliot, « είναι κίνηση/ όχι επιθυμητή στην ουσία της » - συγχωρείστε μου την πρόχειρη μετάφραση. Μπορεί λοιπόν οι κινήσεις μας , οι χειρονομίες μας να μην φέρουν το μεγάλο βάρος της αιτιολόγησης των λεγόμενών μας ή των πράξεών μας αλλά σίγουρα μπορεί να ρίξουν κάποιο φως στον πυρήνα της ουσίας τους.
Δεν μπορεί, σίγουρα θα ’χετε προσέξει τις αδέξιες κινήσεις που κάνουμε – αρκετοί από ’μας – προκειμένου να ενισχύσουμε την επιχειρηματολογία μας. Ολόκληρο βιβλίο θα μπορούσε να (ξανά)γράψει ο Umberto Echo για την σημειολογία αυτών των εικόνων. Πολλές φορές αδυνατούμε να πούμε όσα θέλουμε είτε λόγω αντικειμενικών δυσκολιών είτε λόγω αστάθμητων υποκειμενικών εμποδίων τα οποία όμως ο ενθουσιασμός και ο αυθορμητισμός της κίνησης του σώματός εύκολα ξεπερνά. Ταξιδεύει πριν από ’μας, για μας, στον προορισμό το όνομα του οποίου είναι δύσκολο να ονομάσουμε γιατί κάποτε οι επιθυμίες μας που βρήκαν το θάρρος να αρθρώσουν το δικαίωμα της έστω και καθυστερημένης διεκδίκησης προσκρούουν στο τείχος της πεζής ανάγκης. Και τότε παρατηρούμε χωρίς να μπορούμε να πούμε. « Τα λόγια που δεν είπαμε γεμίζουν ανάστροφα τα λόγια που είπαμε » για να παραφράσουμε τον Ρίτσο.
Τα λόγια χρωματίζουν αλλά τα χέρια είναι που μιλάνε.

Τα νευρικά δάχτυλα που κάνουν ολόκληρες διαδρομές στις ζάρες των βλεμμάτων που έπεσαν χωρίς να τα αντικρίσουμε επειδή δεν είχαμε το θάρρος να διεκδικήσουμε ευθέως αυτό που ίσως δεν μας ανήκει. Μιλάνε τα πόδια που αμήχανα σταυρώνονται καθώς προσπαθούν να βγάλουν μια άκρη στον λαβύρινθο των ανείπωτων. Δάχτυλα που βγάζουν... αποφασιστικά τσιγάρα από το πακέτο, ψάχνουν αφηρημένα για αναπτήρα , απασχολούν το στόμα και αγνοούν τις σκέψεις που παίζουν κρυφτό. Δάχτυλα κρύα που μπλέκονται σε μια χαλαρή χειραψία για να πουν ένα αποφασιστικό αντίο. Σώμα κυρτωμένο, χέρια σε στάση προσοχή - κόκκινο. Πώς να περάσεις; Το κρύο σ’ έχει τυλίξει και εσύ παίζεις με τα κρόσσια από το κασκόλ, μετράς τα πρέπει στους κόμπους που πλέκεις για να ξεμπλέξεις τις ελπίδες σου. Άλλο ένα πρέπει, άλλο ένα χλιαρό αντίο προτού κουλουριαστείς στη ζέστα του σπιτιού σου. Πράσινο. Μη χρονοτριβείς. Θα υπάρξει χρόνος για μια πιο ζεστή αγκαλιά, ένα πιο θερμό αποχαιρετισμό.

emy

Δευτέρα, Μαΐου 22, 2006

super...εμμονές

Κάπου, κάποτε είχε διαβάσει ότι τα γυαλιά ηλίου είναι η καλύτερη εφεύρεση. Κρατώντας την αναπνοή της – ενώ από το δεξί της χέρι στηρίζεται (και από το αριστερό της εκτείνεται ένα ανάλαφρο αλλά απαραίτητο … αξεσουάρ, που θα μπορούσε να το είχε αφήσει απλώς στην καρέκλα αλλά, βλέπεις, σε στιγμές αμηχανίας είναι καλό να κρατάς κάτι), σκέφτηκε ότι αυτή η δήλωση είναι μάλλον αναληθής. Προσφέρουν βέβαια ένα αδιαπέραστο βλέμμα (ιδίως όταν μιλάμε για φακούς – καθρέφτες) αλλά δεν σε εξοπλίζουν μ’ αυτή την ικανότητα που από τη μία αφοπλίζει τους άλλους και από την άλλη σε φέρνει πιο κοντά στον super ήρωά σου.
Όχι αυτό που χρειάζεσαι είναι: x – ray vision ˙ η όραση που ακτινογραφεί όλους τους άλλους και ταυτόχρονα σε θωρακίζει από περισσότερη (και ενοχλητικότερα: διεισδυτικότερη) ενδοσκόπηση ˙ κάτι σαν το μηχάνημα με το οποίο είναι εφοδιασμένοι οι ράθυμοι φύλακες – φρουροί οι οποίοι καθίστανται ικανοί κατ’ αυτόν τον τρόπο να διαπερνούν και πολλές φορές να κοροϊδεύουν τον πιο προσωπικό χώρο μιας γυναίκας: την τσάντα της ( ασχέτως εάν αυτή είναι στην οποία βασίζονται σε κάθε έξοδό τους). Ακτινοβολία όμως τέλος και το λεπτό σηματοδοτεί την εκπνοή αέρα και ηλίθιων σκέψεων. Today she’s …radiating!
Περπατάει και η μουσική αδυνατεί να απεγκλωβίσει τα τραγούδια των εμμονών της. Ο Hulk διαπληκτίζεται με τον Spiderman ενώ η Lois Lane θέτει συνεχείς ερωτήσεις. Ο Superman αγνοείται ενώ και το πλήρωμα του Star Trek αδυνατεί να ανταποκριθεί στις εκκλήσεις της για διακτινισμό στον προορισμό της. Μάλλον οι σκέψεις της χρειάζονται μια εκτεταμένη βόλτα.
Η μισητή ζέστη ξεγλιστρά μέσω του δροσιστικού ροφήματος και ενώ είναι έτοιμη να καταβάλει την απαιτούμενη προσοχή προκειμένου να φαίνεται ότι προσπαθεί, παρατηρεί ότι συγκεντρώνει το βλέμμα του καθηγητή της. Ο κρυπτονίτης που μισό-φαίνεται από την τσέπη του ήδη αρχίζει να της απορροφά την ενέργεια ενώ δεν χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες για να αντιληφθεί την άφιξη μιας αγγαρείας. Ας είναι, θα φορέσει το κουράγιο της και θα αλλάξει στο ασανσέρ.
Η επιστροφή αποδεικνύεται περισσότερο κουραστική και από την αναμονή του λεωφορείου ένα Κυριακάτικο απόγευμα και πλέον η ακοή της έχει δεχθεί ισχυρά πλήγματα. Το ραντάρ της δεν πιάνει υπερηχητικά σήματα παρά μόνο τον εξωτερικό θόρυβο ηχηρών λέξεων. Frame….capturing…. fractals…..changing… gear. Η φλυαρία που διαδέχεται τις περιγραφές εμπνέει το δικό της μοντάζ: Δευτέρα βράδυ, Παρασκευή βράδυ, Σάββατο, Κυριακή. Στη σκόνη του θρανίου σχηματίζει τελείες ενώ η παύλα κάνει προσωρινή αποχή. Οι κουρτίνες κρύβουν τον ουρανό αλλά τουλάχιστον οι πλανόδιοι μουσικοί δυνάμωσαν την ένταση. Ο Βιβάλντι άρχισε να διαγράφει τον χειμώνα από την αφηρημένη σκέψη καθώς τα δάχτυλα δοκιμάζουν τις αντοχές του θερινού ωραρίου στα κουρασμένα πόδια της που με τη σειρά τους κρατούν τον ρυθμό στην άχρωμη φωνή. Αριθμοί και μουσική/ Τεχνολογία και λογική/ Δεν είσαι παρά μια στατιστική σιγοψιθυρίζει ενώ ετοιμάζεται για την απογείωση.. 5,4,3,2,1. Πού πάτε; δεν τελειώσαμε. Βιάζεται και φεύγει χωρίς να απαντήσει, κρύβοντας τα χέρια της στις τσέπες του παντελονιού της. Δεν θέλει να την δουν. Θα προλάβει;
amy

lordi of the pricks



Για τη €vision μπορείτε να διαβάσετε απείρως καλύτερα πράγματα από ό,τι θα μπορούσα να γράψω εγώ, σε άλλα blogs (old-boy, πιτσιρίκος etc. etc.). Εγώ θέλω απλά να γράψω πως είμαι ενθουσιασμένος με το αποτέλεσμα της €vision γιατί μπορώ επιτέλους να φωνάξω:
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΡΧΙΣΕ

Μόνγκο

Σάββατο, Μαΐου 20, 2006

between the lines

Sketch=a copy with emotions

Working out the rhymes –
Sometimes it’s hard to read between
the lines.
Started to think about givin’ in
Or better yet handin’ out the key but
then felt depressed at the idea of running off copies
- see-through thrills.

Sitting comfortably in the livin’ room of an inaction,
decided to might as well force them to forge their way in –
allowing the unguaranteed reaction that doesn’t sit still.

Words, meanwhile, hit with force
And so I wish silence could take over and
Just embrace all the ones I deeply care for
Innuendos an’ – oh well – empty lines flying over,
Erasing a good deal of fertile will,
Please don’t make me weep because
I can’t take the grief.
(Words may sound locked but tell me can anyone say they have the code?)

amy

Σε είδα...

Καθόμουν στο καφέ στη Ζωοδόχου πηγής,
σε είδα με την άκρη του ματιού μου να έρχεσαι από την Ακαδημίας.
Έτρεχες πάνω στα παρμπρίζ των παρκαρισμένων αυτοκινήτων
που σπάγανε κάτω από τα βήματά σου.
Κατέβηκες στην άσφαλτο και όπως περπάταγες, ένα τροπικό δάσος φύτρωνε πίσω σου.
Απέναντι από το μαγαζί χρησιμοποίησες το τοιχίο του πάρκιν για δοκό ισορροπίας.
Οι Πακιστανοί, τα χαμίνια και οι τρελοί βαθμολόγησαν το πρόγραμμά σου με 10.
Με μια τελευταία περιδίνηση, πέρασες μέσα από το ανοιχτό παράθυρο και ήρθες δίπλα μου.
Κανείς άλλος δε σε είδε
Δε μπήκα στον κόπο να τους εξηγήσω
Δε θα πίστευαν ποτέ πως μπορείς να είσαι σε δυο μέρη ταυτόχρονα

Μόνγκο

Παρασκευή, Μαΐου 19, 2006

superfuzzed


Γιατί θα πάω τη Κυριακή στο gagarin

  • γιατί δίσκοι σαν το nevermind, dirt, siamese dream,superfuzz bigmuff, άλλαξαν τη σχέση μου με τη μουσική
  • τελευταία συναυλία των honeydive στο καφεθέατρο. Μια εποχή τελειώνει. Διασκευή στο hate the police. Στα ματια μας ηταν οι mydhoneydive.
  • για το εξώφυλλο του superfuzz bigmuff
  • για την απόλυτη φωνη του Mark Arm
  • γιατί θα ήθελα να ημουν στο reading του 91
  • γιατί έχω σιχαθεί να βλέπω αφίσες δύο και τρείς φορές το χρόνο των violent femmes, puressence, peter hamill, fuzztones,που μας δυνάστευσαν επι χρόνια
  • για να ουρλιάξω touch me i'm sick

$onick

Τετάρτη, Μαΐου 17, 2006

Z



Η μόνη ταινία του Γαβρά που είχα δει ως τώρα ήταν το Mad City. Στην Τρελή Πόλη, ο δημοσιογράφος της τηλεόρασης Ντάστιν Χόφμαν και ο απολυμένος σεκιουριτάς Τραβόλτα, με επίκεντρο της εξέλιξης την ομηρία μαθητών σε ένα μουσείο φυσικής ιστορίας (Άσχετο: να που μπορεί να συμβεί και κάτι ενδιαφέρον σε ένα μουσείο φυσικής ιστορίας ), ανοίγουν το κουτί της Πανδώρας των Media και η δίνη που δημιουργείται καταπίνει τελικά και τους ίδιους. Αν όμως το Mad City είναι εγκλωβισμένο στα στενά όρια του αμερικάνικου Mainstream, το Ζ καίγεται από το δημιουργικό πυρετό του γαλλικού σινεμά των 60’ς και απογειώνεται. Σε μια χώρα που δεν είναι η Ελλάδα αλλά είναι η Ελλάδα, το πολιτικό κατεστημένο, η στρατοκρατία και το παρακράτος συνωμοτούν και με εκτελεστικά όργανα ένα δίδυμο τραμπουκο-χαφιέδων τον Βάγκο και τον Γιάγκο δολοφονούν αυτόν που στέκεται απέναντί τους, τους κρίνει και τους ξεσκεπάζει – γιατί τα απολυταρχικά καθεστώτα πάντα κάποιον πρέπει να φοβούνται - Δεν αναφέρεται σε άλλον από τον Γρηγόρη Λαμπράκη.
Ο απολυταρχισμός, το πολιτικό παρασκήνιο, η σαπίλα μιας ολόκληρης κοινωνίας, λίγο πριν η χώρα μας μπει στον γύψο των συνταγματαρχών, μέσα από μια ταινία που δείχνει, για μια ακόμη φορά, πως ο καλύτερος τρόπος για να διηγηθείς την ιστορία είναι ο μύθος.
Το μοντάζ, οι εμβόλιμες σκηνές, τα φλασμπακ, διαστέλλουν και συστέλλουν το χρόνο όπως είθισται να κάνει η λογοτεχνία. Οι κινήσεις και οι τοποθετήσεις της κάμερας κάνουν την εσωτερικότητα, την ένταση, τον ίλιγγο, εικόνα. Η μουσική του Θεοδωράκη ξέρει να χορεύει και σε άλλους ρυθμούς πέρα από το συρτάκι. Οι χαρακτήρες που ενσάρκωσαν οι ηθοποιοί εξακολουθούν να ζουν κάπου σε αυτή τη χώρα φέροντας πάνω τους για πάντα τη σκουριά εκείνων των ημερών.
Το DVD της ταινίας έδωσαν πρόσφατα τα Νέα, παραμονές της πορείας για τον Λαμπράκη (όχι για αυτόν που είναι στο ίδρυμα, για τον άλλον, τον αείμνηστο). Όσοι δεν την έχετε δει βγάλτε την από το ράφι, κάψτε ή δανειστείτε το δίσκο και ρίξτε τον στη σχισμή του Player.
Υ.Γ. για τα σημεία που ο προβοκάτορας μεταφραστής δεν υποτίτλισε ρωτήστε τη φίλη/φίλο που ξέρει γαλλικά

Μόνγκο

Δευτέρα, Μαΐου 15, 2006

άλλη μια μέρα...


Η φωνή του μπαμπά της – σαλπιστή είναι ίσως το καλύτερο ξυπνητήρι και φυσικά το χειρότερο εγερτήριο για τον πονοκέφαλο που μόλις αρχίζει να ανατέλλει. Το μυαλό της αδυνατεί να εφοδιαστεί με το κατάλληλο κουράγιο για μια τόσο πρωινή εξόρμηση και μάλιστα Σάββατο πρωί ( αφού μόλις το προηγούμενο βράδυ η ίδια αδυνατούσε να κατανοήσει τις επιτακτικές προσταγές ενός πρωινού ξυπνήματος ) και πλέον γίνεται εμφανής η ανάγκη για λήψη έκτακτων μέτρων ˙ σαν γνήσια τουρίστρια θα πάρει μαζί της θερμός ώστε η καφεΐνη να ξεπεράσει τις αντοχές του οργανισμού της και να κάνει υποφερτή μια βαρετή, χρηματικά χρήσιμη όμως, βάρδια επιτήρησης.

Κάμψη των αρχών της; Άνευ όρων παράδοση; Ας μην είμαστε απόλυτοι ˙ απλώς έχει ξεμείνει από χρήματα και ας μην κρυβόμαστε, μπορεί να διαβάσει τον Στάθη και το βράδυ της ίδιας μέρας, αν δηλαδή ο εγκέφαλος υπακούσει στις εντολές της λογικής και ξυπνήσει εγκαίρως για να συγυρίσει όπως – όπως τα σημάδια της χθεσινής κραιπάλης. Απαραίτητα αξεσουάρ: concealer, υποφερτό ντύσιμο, καφές και walkman. Έλλειψη: let us not even begin that chapter.. για αρχή όμως: έλλειψη διάθεσηs, ύπνου, ανεχτικότητας: Ιf it’s good enough for you, it’s good enough for me.”

Οδηγίες προς ναυτιλλόμενους : νούμερο 730 και ευτυχώς τα γυαλιά ηλίου εκμηδενίζουν τις αποστάσεις ανάμεσα στις φραουλένιες πολιτείες της προηγούμενης νύχτας και την κατάθλιψη του καταναγκασμού που ήδη ταξιδεύει στο Liverpool των Beatles και του D. H. Lawrence. To ραδιόφωνο αηδιαστικά μουρμουρίζει ενώ οι σκέψεις – στάσεις περνούν από το παράθυρο:

– Ομόνοια: οι εφημερίδες έχουν φτάσει και για κάποιους η πρωινή ανάγνωση είναι – συνώνυμο της Κυριακάτικης λειτουργίας.

– Κεραμεικός: αφετηρία, έναρξη: δουλειάς, βόλτας, επιστροφής ή ερχομού;

– Λένορμαν : αγουροξυπνημένα πρόσωπα, βαριά βήματα , το Σάββατο μια ατέλειωτη λεωφόρος υπενθυμίσεων, υποχρεώσεων… θύμισέ μου την χαρά της ανάπαυλας όταν το μυαλό πέσει για ύπνο, χαλαρώσει, επιτέλους … σχολάσει.

Επόμενη στάση;

Πλέον οι γειτονιές είναι ψηφία και χρεώνονται τραγούδια που δεν θα αποτελέσουν σημαντικούς σταθμούς στην πορεία της επανεξέτασης, στο αποπληκτικό συμπέρασμα μιας βαρετής καταγραφής, μιας μονότονης εναλλαγής ημερών. “Wake me up before I sleep / can’t you see too many colours here, colours there/ colours everywhere/ cover only one ground / the blackest of blacks I don’t want to surround me.”

Στάση 10: Ζωοδόχου πηγής. «Νέα Ζωή»…; Μια στάση, ένα διάλειμμα , άνευ δικαιολογιών, απολογιών, εξηγήσεων…παρένθετο παραμύθι. Είσοδος σε ένα ιδιωτικό χώρο. Αναγραφή ώρας στην κάρτα εισόδου : 08.00.

Συστάσεις, χαμόγελα, διευκρινίσεις.

Παράξενο που αριθμοί και ονόματα λένε περισσότερα για ’κείνη απ’ ότι η ίδια η έκφρασή της. Μήπως να γίνει ευπρόβλεπτη; ή καλύτερα να πλασαριστεί σαν νεοεμφανιζόμενη ηθοποιός … «φανέρωσε μου την μάσκα που κρύβεις κάτω από την μάσκα που φοράς»;…Well,… whatevernevermind. Συναλλαγή υποχρέωσης με αποσαφήνιση στοιχείων υπό το άγρυπνο βλέμμα της επόπτριας – έχω-πολλή- αυταρχικότητα-να-επιδείξω-ακόμα – αστυνομικίνας . Γιατί κάτι τόσο τυπικό σαν τη καταγραφή του ονόματος, του τηλεφώνου, της κατοικίας και του επαγγέλματός της την απογυμνώνει; Ίσως γιατί νιώθει την ταυτότητά της (αυτό που νομίζουν οι άλλοι τελοςπάντων ακούγοντας τα στοιχεία της υπό τη μουσική μιας καθαρής και για αυτό αμήχανης σιωπής) να καθρεφτίζεται στο χασμουρητό και τον αστεϊσμό – έλα, ας κάνουμε παρέα – των φλώρων με τα επώνυμα ροζ μπλουζάκια που με επιδεικτικά γλαρωμένο ύφος (μετάφραση: χθες διασκέδαζα, μικρή) δηλώνουν συμμετοχή στο σεμινάριο: «αρπαχτή: come join us

H γλοιώδης γεύση που αισθάνεται δεν φεύγει ούτε με το χαρτομάντιλο με το οποίο σκουπίζει τα δάκρυά της αϋπνίας και την βαρεμάρα της επερχόμενης αγγαρείας. Κάτι άσχετα (δυστυχώς ενδεδυμένα με κολλητά μπλουζάκια , ευτυχώς όχι ροζ χρώματος) χαμόγελα σπάνε την μονοτονία της αν και υποψιάζεται ότι θα χρειαστεί πολύς κόπος για να διαδοθεί το μήνυμα «έλα-βοήθησέ-με-να-περάσει-αυτή-η-μέρα» . Κρίμα, το πρώτο πράγμα που έκανε μόλις έφυγε ήταν να ανοίξει τα παντζούρια. Δεν υπάρχει συνεπώς συνθηματική λέξη παρά μόνο καθυστερημένα αντανακλαστικά. Και έτσι είναι αυτοί εναντίων της μέρας που δεν λέει να τρέξει για να – επιτέλους – τερματίσει. Λανθασμένες αντιλήψεις, κοιμισμένες αναγνώσεις και….κουδούνι. Προσευχή: «Θεέ μου, κάνε με να αντέξω …και δεν θα ξανά-ξενυχτήσω ; συγχώρεσέ με για τα ψέματα που λέω… ανά καιρούς ˙ δεν είμαι το καλύτερο παιδί, δεν με λένε Γιάννη, ούτε καν Γιάννα…»

Αίθουσα 4: οι εξετάσεις αρχίζουν. Όχι, όχι… περιμένουν. Το βουητό των άχρωμων οδηγιών της κυρίας τα-ξέρω-όλα-και-συμφέρω ήδη έχει περιηγηθεί στις τρεις προηγούμενες αίθουσες και είναι ένα δευτερόλεπτο πριν το play όταν ο φλώρος νούμερο 1 εσπευσμένα προστρέχει στην βοήθειά της. Τουαλέτα; Μα, είναι μεγάλο παιδί! Α, όντως τα λέει χαριτωμένα, της λέει ενώ με το βλέμμα του την κατευθύνει σ’ ένα υπερβολικά αδύνατο κοριτσάκι που πρέπει επειγόντως να συνοδευτεί στην τουαλέτα από γυναίκα επιτηρήτρια.

– «Μπορώ να πάω και μόνη μου» της λέει. «Δεν καταλαβαίνω γιατί χρειάζομαι παρέα.»

Its hard to explain, της απαντάει εκείνη από το απόθεμα των παλιών επιτυχιών του αμερικάνικου συγκροτήματος. Χάθηκαν κι αυτοί ˙ μόνο μερικά τραγούδια από το Room on fire έλεγαν κάτι αλλά ήταν φανερό ότι the glorious days were over. …αλλά… που είναι η μικρή;

Αργεί υπερβολικά και αναγκάζεται να της χτυπήσει την πόρτα.

«Όλα εντάξει;»

«Δεν μπορώ, δεν θέλω», ξεσπάει σε κλάματα εκείνη

Ώρα για ψέματα: «μα, είναι για το καλό σου, θα τελειώσει πριν το καταλάβεις» – μήπως ακούγεται σαν γιατρός; – «εξάλλου, έχεις το δικαίωμα να ξαναπροσπαθήσεις, εάν…», καινούρια κλάματα ˙ κρίμα, τα πήγαινε τόσο καλά, έπρεπε να το υποπτευθεί ότι η αποτυχία τρομάζει τα παιδιά. «Κοίτα, μπορείς να τα παρατήσεις και να φύγεις αλλά δεν θα ήταν καλύτερο να προσπαθήσεις πρώτα;»

Κρατάει την αναπνοή της ενώ για απάντηση εμφανίζεται ένα αμυδρό χαμόγελο.

«Έλα πάμε, σκούπισε και τα δάκρυά σου. Θα πούμε ότι φρεσκάριζες το μακιγιάζ σου», της λέει και η δειλά εμφανιζόμενη γυναικεία αυταρέσκεια είναι το καλύτερο κίνητρο για την έξοδο από την τουαλέτα.

Back to the old house”, σκέφτεται και ταυτόχρονα βρίζει τον αυθορμητισμό και την κομμώτριά της που την έπεισαν να κόψει τα μαλλιά της και άρα να εξαφανίσει την ιδανική κρυψώνα για τα ακουστικά του walkman της. Τουλάχιστον, μπορεί να ατενίζει έξω από το παράθυρο, χαμογελάει βαδίζοντας προς την πόρτα που όμως απειλητικά έρχεται κατά πάνω της. Τι έγινε; Έφαγε πόρτα;

Πόρτες και παράθυρα κλειστά και αυτή απομακρύνει την ασφυξία ελαφρύνοντας την ατμόσφαιρα: "no, oxygen, oh no", πληροφορεί τους μικρούς που απότομα σταματούν το γέλιο τους αντιλαμβανόμενοι την άφιξη ενός εισβολέα που χτυπάει το τζάμι. Ο κέρβερος που περιφέρεται στον όροφο της κάνει νόημα από το παράθυρο. Δεν καταλαβαίνει όμως και αναγκάζεται να μπει μέσα. «Οι εξετάσεις αυτές πρέπει να παραμείνουν αδιάβλητες», της κουνά απειλητικά το δάχτυλο. «Όχι χάζεμα, ονειροπολήσεις και ας πάρουμε σοβαρά τα καθήκοντά μας», συνεχίζει απομακρύνοντας την κόλλα ενός μικρού από το πλάι του θρανίου. «Μπορούν να καταλάβουν οι διορθωτές εάν έχει γίνει αντιγραφή», υπενθυμίζει σ’ αυτόν και τον πισινό του που διέβλεψε ότι είχε πονηρές διαθέσεις.

Επιτέλους έφυγε και δεν έχει τι να κάνει. Θα μπορούσε να καθίσει αλλά η έδρα είναι στο μέσο της αίθουσας και η ένδυσή της δεν της επιτρέπει τέτοιες χαλαρές κινήσεις. Ξέχασε μέσα στην πρωινή της ζάλη να φορέσει ζώνη και έτσι πρέπει να βηματίζει πάνω – κάτω, κάτι σαν αυτά που κορόιδευε όταν ήταν μαθήτρια.

Οι σχολικές αίθουσες έχουν εκσυγχρονιστεί από τότε. Στους τοίχους διακρίνει ανακοινώσεις με οικολογικά μηνύματα, συστάσεις για ισορροπημένη διατροφή και τίποτα που μπορεί να της κερδίσει την προσοχή. Μόνο το εβδομαδιαίο πρόγραμμα μιας τάξης γυμνασίου, εργασίες με φωτογραφίες από περιοδικά και ….μία μ' ένα σκυλί.

Ένα κακάσχημο, μικρό, πυρόξανθο bulldog με έντονα μπλε μάτια που φαίνεται να την κοιτάζουν απορημένα. Τι; Θέλει συζήτηση; Θεέ μου, τι άλλο θα κάνει; Τα χεράκια και τα ποδαράκια στο ρολόι δεν λένε να μετακινηθούν – αντίθετα με τα δικά της – και αρχίζει να απελπίζεται. Οι μαθητές μικροκλέβουν και αυτή κάνει ότι δεν τους βλέπει. Νιώθει να βυθίζεται σε μια γλυκιά χαλάρωση. Νομίζει ότι βλέπει τον Τέρενς τον γρήγορο να ανταγωνίζεται τον δημοσιογράφο του αντίπαλου καναλιού – γνωστό παπαδοπαίδι – σε καμηλοδρομίες. Μάλλον οι φωτογραφίες με τις καμήλες στον πλαϊνό τοίχο της αίθουσας είναι πολύ ζωντανές ή …μπορεί απλώς τα ξενύχτια να έχουν παρενέργειες. Ευτυχώς το κουδούνι χτυπά και το διάλειμμα αποδεικνύεται αποπνιχτικά μικρό.

Τουλάχιστον, τις επόμενες ώρες οι πόρτες και τα παράθυρα παραμένουν ανοιχτά. Η σιδηρά κυρία αντιμετώπισε ξαφνικό, έντονο κοιλιακό πόνο (wishful, mean thinking materialised ?) και το πεδίο είναι ελεύθερο. Όχι, η αντιγραφή ήδη έχει εξαφανιστεί από το μυαλό μικρών εξεταζόμενων, που ήδη είναι απορροφημένοι στην κατάκτηση της…επιτυχίας, αντίθετα με την παιγνιώδη διάθεσή της που βρήκε καινούργια ευχάριστη απασχόληση.

Οι ώρες περνούν με απίστευτες παντομίμες και έναν διασκεδαστικό τρόπο επικοινωνίας. Στις άλλες αίθουσες, άλλοι σκοτώνουν τον χρόνο τρώγοντας, άλλοι σκεπάζοντας τον ύπνο κάτω από την ομπρέλα ενός βιβλίου και αυτή εκμεταλλεύεται το απωθημένο της αποτυχημένης ηθοποιού.

Ας είναι. Η υποκρισία σκεπάζει τις καλύτερες διαθέσεις, όχι όμως και τις προθέσεις.

Άλλη μια μέρα.

Ώρα αναγραφής εξόδου:17.30.

amy

Κυριακή, Μαΐου 14, 2006

Μαγειρεύοντας με τον Μόνγκο


To τελευταίο μου χόμπι είναι η δημιουργική μαγειρική και έτσι χθες είπα να συνδυάσω μια βόλτα στο ηλιόλουστο κέντρο της πόλης με την αγορά υλικών. Είχα όρεξη για ψάρι και έτσι πήγα στην πολύβουη και πολύχρωμη ψαραγορά. Εκεί μπορεί κανείς να βρει και μερικά φρέσκα ψάρια αλλά εμένα τα οικονομικά μου είναι ως συνήθως χάλια και έτσι πήγα στον πάγκο του φίλο μου του Χρήστου Καταλφαβητόπουλου που πουλάει ψάρια αμφίβολης ποιότητας και προέλευσης αλλά σε εξευτελιστικές τιμές. Έτσι και αλλιώς οι κατάλληλες μαγειρικές τεχνικές μπορούν να κάνουν ακόμα και το βάτραχο πρίγκιπα. Πήρα μια σιτεμένη μουρμούρα που μου έδωσε ο Χρήστος ο οποίος περιέργως έχει πάντα ένα μανταλάκι στη μύτη του. Του ζήτησα να μου ξεκοκαλίσει το ψαράκι και αυτός μου είπε «να ξεκοκαλίσω τα αρχίδια του», έτσι του έφερα τη μουρμούρα στη μάπα και έγινε ο χαμός, με ψάρια να πετάγονται παντού και τους ψαροπώληδες να φωνάζουν «ρε μαλάκα Καταλφαβητόπουλε, δε σου έχουμε πει να μην παίζεις με τα ψάρια σου, θα μας φέρεις τον Ευαγγελάτο».
Ο ξιφίας που κράτησε ο Χρήστος μπροστά μου ήταν ένα αφοπλιστικό επιχείρημα και έτσι πήρα τη μουρμούρα και έφυγα μουρμουρίζοντας μέσα από τα δόντια μου.

Κρέμασα τη μουρμούρα στο τιμόνι του σκούτερ και ξεκίνησα, αλλά όλες οι γάτες της περιοχής άρχισαν να τρέχουν πίσω μου και μία βλαμμένη από αυτές έβαλε το κεφάλι της στις ακτίνες της πίσω ρόδας. Οι γάτες είναι εφτάψυχες, ως γνωστόν, και έτσι η γάτα συνέχισε να ζει και χωρίς κεφάλι, το μηχανάκι όμως δε μπορούσε να κινηθεί με σπασμένη ρόδα και έτσι το παράτησα και συνέχισα με τα πόδια και τις γάτες. Πέρασα και από τη λαχαναγορά και πήρα και ένα ωραίο κουνουπιδάκι. Μετά από αρκετό περπάτημα, αφού όλοι οι μαλάκες οι λεωφορειατζήδες με πέταγαν έξω από τα λεωφορεία τους, μαζί με το ψάρι και τις γάτες, έφτασα σπίτι.

Το καλό με τη δημιουργική μαγειρική είναι πως δε μπαίνει στους στενούς κορσέδες λεπτομερών συνταγών αλλά σου δίνει την ελευθερία να «παίξεις» με ό,τι βρίσκεις όταν ανοίγεις την πόρτα του ψυγείου σου. Άνοιξα την πόρτα του ψυγείου και το μόνο που βρήκα ήταν μια φέτα που είχα αρκετές μέρες τώρα και κάποτε έπρεπε να τη φάω για να μην πάει και χαμένη. Η αντίληψη πως το τυρί δε συνδυάζεται με το ψάρι είναι ένα απολίθωμα του παρελθόντος που έχει ξεπεραστεί για τα καλά. Η μοριακή μαγειρική μάλιστα έχει καταδείξει πως η μοριακή δομή της φέτας έχει μια εκλεκτική συγγένεια με αυτή των ψαριών. Ξεκοιλιάζετε λοιπόν το ψάρι και γεμίζετε την κοιλίτσα του με κομμάτια φέτας. Δεν βγάζετε τα λέπια. Το λέπι αν τηγανιστεί σε δυνατή φωτιά σχηματίζει ένα γλάσο που συγκρατεί και τους χυμούς του ψαριού. Σοτάρετε το ψάρι και σβήνετε με ένα δυνατό αλκοόλ, εγώ προτιμώ το Ουίσκι γιατί αυτό πίνω, αλλά γίνεται μια χαρά και με βότκα ή τζιν (μόνο μη βάλετε τίποτα φλώρικα ποτά όπως Καμπάρι, Μαρτίνι κτλ. γιατί πνίγουν τις μυρωδιές της φέτας). Σε μια άλλη κατσαρόλα βράζετε το κουνουπίδι. Το αρωματίζετε με μοσχοκάρυδο, κανέλα, ταμπάσκο, κάρυ, κόλιανδρο και τζίντζερ. Για να σπάσει η κουνουπιδίλα προσθέτετε και μία κουταλιά της σούπας μέλι διαλυμένη σε ξύδι. Βράζετε για μια ώρα. Βγάζετε το κουνουπίδι κάνετε μια λακουβίτσα στη μέση του και τοποθετείτε το ψάρι. Σερβίρεται ζεστό, έτσι κι αλλιώς θα σας έχει ανοίξει τόσο η όρεξη που αποκλείεται να περιμένετε να κρυώσει.
Μια τέτοια πολύπλοκη γεύση θα πρέπει να συνδυαστεί με ένα ανάλογο κρασί. Σας συνιστώ τη ρετσίνα «Αστέρι» που μπορείτε να βρείτε και στα ψιλικατζίδικα και παρασκευάζει ένας θείος μου (με αυτό σας δίνω μια άκρη νήματος για να βρείτε την πραγματική ταυτότητά μου, αλλά χαλάλι αν είναι να πουλήσει ο Μπάρμπας μου κανά μπουκάλι παραπάνω).
Μερικές φορές, οι απλές τυποποιημένες γεύσεις της παιδικής ηλικίας μας επιφυλάσσουν εκπλήξεις και ξυπνάνε μνήμες, για αυτό για γλυκό προτείνω μια σοκοφρέτα.
Καλή σας απόλαυση

Μόνγκο and the fish

Σάββατο, Μαΐου 13, 2006

όλα τα blogs σας μοιάζουνε

ταμπλογκςγυριζουνγυρωαποτονεαυτοτους
ταμπλογκςγυριζουνγυρωαποτονεαυτοτους ταμπλογκςγυριζουνγυρωαποτονεαυτοτους ταμπλογκςγυριζουνγυρωαποτονεαυτοτους
ταμπλογκςγυριζουνγυρωαποτονεαυτοτους ταμπλογκςγυριζουνγυρωαποτονεαυτοτους ταμπλογκςγυριζουνγυρωαποτονεαυτοτους ταμπλογκςγυριζουνγυρωαποτονεαυτοτους ταμπλογκςγυριζουνγυρωαποτονεαυτοτους ταμπλογκςγυριζουνγυρωαποτονεαυτοτους

Αυτά. Βαρέθηκα να κάνω copy-paste το ταμπλογκςγυριζουνγυρωαποτονεαυτοτους

Μόνγκο

γράμμα από έναν φίλο που είχα για χαμένο

Πρόσφατα πήρα ένα γράμμα από ένα φίλο, που εδώ και τρία χρόνια δε γνώριζα ούτε που βρίσκεται, ούτε τι κάνει με τη ζωή του. Ανησυχούσα για αυτόν και έβαζα με το μυαλό μου τα χειρότερα, γιατί ο Γ.Χ. αν και ήταν ένα από τα ευγενέστερα και λαμπρότερα πνεύματα (μαθηματική ιδιοφυΐα) που έχω γνωρίσει, διέθετε και μια εξαιρετικά οξυμένη ψυχική ευαισθησία, που τον βύθιζε σε καταστρεπτικές αμφιθυμίες και βαθύτατη κατάθλιψη. Δυστυχώς η μόνη οδός που βρήκαν οι συγγενείς του για να αντιμετωπίσουν τα ψυχικά του πάθη ήταν ο εγκλεισμός του σε ιδρύματα κατά διαστήματα και η καταφυγή σε ψυχοφάρμακα που περισσότερο ακρωτηρίαζαν τον ψυχισμό και το μυαλό του παρά γιάτρευαν το πρόβλημα.

Κάποια μέρα εξαφανίστηκε ξαφνικά και οι δικοί του, παρά τις συνεχείς και έντονες κρούσεις μου, αρνιόντουσαν να μου πουν οτιδήποτε για αυτόν. Έτσι τον είχα για χαμένο μέχρι που πήρα αυτό το γράμμα και η χαρά μου ήταν πραγματικά μεγάλη γιατί η άφιξη του γράμματος από μόνη της δήλωνε την ύπαρξη του. Τα συναισθήματα όμως που μου γέννησε το περιεχόμενο του γράμματος ήταν αντικρουόμενα γιατί από τη μία είναι εξαιρετικά παρήγορο πως ο Γ. βρήκε έναν τρόπο να διαλύσει το σκοτάδι μέσα του αλλά από την άλλη είναι ακριβώς αυτός ο τρόπος που μου φαίνεται αμφίβολος και είναι μακριά από όλα αυτά που με ένωναν με τον Γ. και θαύμαζα σε αυτόν.
Αλλά έτσι κι αλλιώς ο καθένας βρίσκει το δρόμο του μόνος του.

Το γράμμα:

Καλέ μου Μόνγκο

Ζητώ να με συγχωρέσεις που δεν έδωσα κανένα σημείο ζωής όλο αυτό το διάστημα αλλά δε γινόταν διαφορετικά. Ξέρω πόσο ανησύχησες και μέχρι ενός χρονικού σημείου η θλίψη που ένιωθες για την εξαφάνιση μου ήταν και δική μου θλίψη (και πόνος), το γιατί λέω μόνο μέχρι ενός χρονικού σημείου θα σου γίνει ξεκάθαρο από τη συνέχεια του γράμματος.
Βρίσκομαι κάπου στα μεσοδυτικά των Ηνωμένων Πολιτειών και ασχολούμαι με αυτό που ήταν πάντα η μεγαλύτερή μου αγάπη, τα μαθηματικά. Εργάζομαι για την κυβέρνηση των ΗΠΑ σε ένα πρόγραμμα ανάπτυξης μαθηματικών μοντέλων που θα προβλέπουν τις γεωπολιτικές εξελίξεις στον πλανήτη. Δε θα σου πω περισσότερα για το που βρίσκομαι, γιατί, πίστεψε με, αυτό είναι το καλύτερο.
Θέλω να ξέρεις πως είμαι πολύ καλύτερα γιατί βρήκα έναν τρόπο να αντιμετωπίσω όλες αυτές τις ψυχικές καταπτώσεις που με ταλαιπωρούσαν, μου αφαιρούσαν τη διάθεση για ζωή και έκαναν τόσο κακό στους γύρω μου. Όπως είχε διαγνώσει και ο τελευταίος τρελογιατρουδάκος, η πηγή του προβλήματος, η γενεσιουργός αιτία της παράνοιάς μου ήταν η ευαισθησία που είχα απέναντι σε όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο μας. Η πλειοψηφία των ανθρώπων διαθέτουν ένα είδους ψυχολογικής θωράκισης απέναντι στη δυστυχία και τη παραφροσύνη της καθημερινότητας, ένα είδους φίλτρου που διυλίζει όλες αυτές τις εμπειρίες – αν και όχι ένα τόσο αποτελεσματικό φίλτρο τελικά γιατί όλο και κάτι περνάει ή καταχωνιάζεται στη χωματερή της ψυχής, το υποσυνείδητο. Εγώ δε διέθετα ένα τέτοιο φίλτρο, οι ταλαντώσεις που ξεκινούσαν οι εικόνες της ζωής μου επιταχύνονταν συνέχεια και με βομβάρδιζαν ανελέητα οδηγώντας με απαρέγκλιτα στην τρέλα. Κανένα είδος ψυχοθεραπείας, κανένα φάρμακο δε μπόρεσε να δημιουργήσει ένα προστατευτικό φιλμ ανάμεσα σε μένα και τον κόσμο. Όταν είχα φτάσει όσο πιο χαμηλά γίνεται, στο σημείο χωρίς γυρισμό όπως λέγανε οι «ειδικοί», μέσα στην αδιαπέραστη ομίχλη είδα το φως. Είχα ανακαλύψει ένα είδος αυτοθεραπείας μια στρατηγική μέθοδο που όχι μόνο με βοήθησε να ανανήψω αλλά και να αντιμετωπίσω την καθημερινότητα και να πορευτώ στη ζωή με επιτυχία.
Τον τρόπο μου τον έδωσε η επιστήμη μου, τα μαθηματικά. Η λύση ήταν τόσο απλή και τόσο κοντά στο πρόσωπό μου που δεν την έβλεπα. Αν το πρόβλημα ήταν τα συναισθήματα που μου γεννούσαν τα πάντα γύρω μου, η μόνη λύση δε θα μπορούσε παρά να είναι να απογυμνώσω τα πράγματα από το συναισθηματικό τους βάρος και την αντίληψη μου από τον υποκειμενισμό. Για να το καταφέρω αυτό δεν είχα παρά να καταφύγω στους αριθμούς και τη λογική.
Τη μέθοδο μου αυτή την έχω ονομάσει «Μαθηματικοποίηση» (Mathematisation). Θα σου δώσω μερικά απλά παραδείγματα. Ένα δέντρο μπορεί να είναι Πεύκο, Σημύδα ή Έλατο. Αν υποθέσουμε πως είναι Έλατο, θα έχει κάποιο ύψος που θα μετράται σε κάποιο σύστημα μονάδων (π.χ. 30 μέτρα), τα φύλλα του θα έχουν χρώματα που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένα μήκη κύματος του ορατού φάσματος, θα έχει κάποια συγκεκριμένη ηλικία κτλ. Αλλά σύμφωνα με τη «Μαθηματικοποίηση» ένα Έλατο δε θα μπορεί ποτέ να είναι αγέρωχο, μαγευτικό, υπέροχο, όμορφο ή άσχημο. Ένα ανθρώπινο μωρό μπορεί να είναι αγόρι ή κορίτσι, αλλά δε μπορεί να είναι χαριτωμένο, αξιολάτρευτο ή αγγελούδι. Ένα μουσικό κομμάτι είναι μια συγκεκριμένη αλληλουχία μουσικών φθόγγων που δεν έχει καμιά συναισθηματική επίδραση πάνω μου. Δεν πρέπει να υπάρχει κανένα περιθώριο για ποίηση και υποκειμενισμό, γιατί η ποίηση και ο υποκειμενισμός με σκότωσαν Μόνγκο.

Κάθε τι λοιπόν καταγράφεται στο μυαλό μου με βάση μετρήσιμα ή/και κατηγοριοποιήσιμα χαρακτηριστικά. Όσο αποκτώ εμπειρία και βελτιώνω τη μέθοδό μου τόσο εμπλουτίζεται και το πλήθος των χαρακτήρων που καταγράφω για το κάθε τι. Π.χ. για έναν άνθρωπο εκτός από τα βασικά (φύλλο, χρώμα ματιών, μαλλιών, ηλικία, καταγωγή κτλ.) μπορώ να καταγράψω συγκεκριμένες ανακλαστικές αντιδράσεις, μορφασμούς που συνδέονται με συγκεκριμένες ψυχικές διαθέσεις, φράσεις κλειδιά. Μετά όλα αυτά που έχουν καταγραφεί μπορούν να συσχετιστούν μέσω λογικών σχέσεων για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Η μέθοδος αυτή είναι σχεδόν αλάνθαστη και μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε τομέα του φυσικού κόσμου αλλά και της κοινωνικής ζωής, αυτήν τη μέθοδο πουλάω και στην υπηρεσία που εργάζομαι.
Υπάρχει πάντα το θέμα του Σεξ αλλά αυτό το έχω αποδεχτεί σαν μια οργανική ανάγκη που πρέπει να ικανοποιείται τακτικά όπως και ο Αλέκος Αλεξανδράκης σε εκείνη την ταινία που είναι καθηγητής και έχει αδελφό το Βουτσά και αρνείται τη ύπαρξη του Έρωτα (βλέπεις Μόνγκο μου δεν έχω «ξεφύγει» τόσο όσο ώστε να χάσω κάθε αίσθηση του χιούμορ), αλλά καμία Λάσκαρη δε θα μου αλλάξει άποψη γιατί ο έρωτας είναι που με σκότωσε Μόνγκο.
Τίποτα δεν είναι τέλειο φυσικά και έτσι και η «Μαθηματικοποίηση» παρουσιάζει αναπόφευκτα κάποιες μικρές ατέλειες. Οι άνθρωποι εντυπωσιάζονται από την οξύνοια μου και την ικανότητά μου να προβλέπω βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα (κάτι που φυσικά δεν έχει καμιά σχέση με τη μεταφυσική αλλά με τη καθαρή λογική), αλλά η ψυχρότητα μου τους απωθεί. Οι γυναίκες που επιλέγω για την εκτόνωση της λίμπιντό μου ( η συνουσία με χρηματιζόμενες γυναίκες έχει πολύ κατώτερα αποτελέσματα) δε μπορούν να μου αντισταθούν – αποτέλεσμα μιας εξονυχιστικά μελετημένης στρατηγικής προσέγγισης τους- αλλά μετά απομακρύνονται γεμάτες ερωτήματα. Αυτά φυσικά δε με στεναχωρούν, γιατί έχω πάψει να στεναχωριέμαι, απλά περνάω σχεδόν όλον τον καιρό μόνος μου και παρατηρώ τους ανθρώπους από μακριά.
Ακόμη μερικές φορές όλο αυτό το σύστημα που ανέπτυξα στον εγκέφαλό μου «κρεμάει» ή καταρρέει και πρέπει να κάνω κάτι σαν ένα είδος επανεκκίνησης, αλλά αυτό θα λυθεί με τη νέα βελτιωμένη έκδοση της «Μαθηματικοποίησης» που ετοιμάζω.

Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο
Γ.Χ.


Πόστιντ μπάι Μόνγκο

Παρασκευή, Μαΐου 12, 2006

are you going to sit on the fence?


“He was a sweet and tender hooligan, hooligan
And he said that he’d never, never do it again
And of course he won’t (oh, not until the next time).”

«Εν πλω βανδαλισμοί», ατελείωτοι διαπληκτισμοί, απλήρωτοι χουλιγκανισμοί. Ενώ τσεκάρεις στο ένθετο με τα σπορ της εφημερίδας έναν από τους ορισμούς της βίας (=φυσική δύναμη που ασκείται με τον σκοπό της παραβίασης, καταστροφής …), προσπαθείς να καταλάβεις τι έκταση καταλαμβάνουν οι υπόλοιποι ορισμοί στην μνήμη και συνείδηση αυτών που δεν την υφίστανται.
Το διαφανές, λεπτό δηλητήριο που διαπερνά τις στραγγισμένες φλέβες των μη – προνομιούχων αυτής της τόσο πυκνοκατοικημένης και ταυτόχρονα τόσο έρημης κοινωνίας κάποτε οδηγεί στην μοιραία απώλειά τους καθώς οι υπόλοιποι τυχεροί – άτυχοι νιώθουν ανακουφισμένοι που η δική τους δόση αργεί ακόμη και άρα έχουν ακόμα ευκαιρίες να ρίξουν την χαριστική τους βολή που….άραγε;
Η βία, η ελευθερία, η καταπίεση, η αντίσταση, η θέληση, η άρνηση, η ευκαιρία, το όχι, η δυνατότητα, το ναι αλλάζουν κατόχους καθώς τα νευρικά χέρια αδυνατούν να βρουν τον στόχο. Πόντοι και κέρδη, επιτυχίες και αποτυχίες: η ζωή σε μαθαίνει από την αρχή να ρωτάς τις σωστές ερωτήσεις. Το ερωτηματολόγιο δεν είναι καν δική σου ευθύνη. Απλώς, σου δίνεται η ευκαιρία πολλαπλών αναγνώσεων: σαν μαθητής που υποχρεώνεται να ξεφυλλίσει ύλη ατελείωτων σελίδων προκειμένου να εξεταστεί, ελεγχθεί, επικυρωθεί, πιστοποιηθεί και προπάντων ενσωματωθεί, τα δικαιώματά σου εξαντλούνται στην εναλλαγή των διαθέσεων: ευχάριστη, δυσάρεστη, αγγαρεία…ας είναι.
Οι καινούριες εξελίξεις στις μεθοδολογικές, διδακτικές προσεγγίσεις συνιστούν επικοινωνία. ˙ ανταλλαγή, αλληλοσεβασμός και αξίες χωρίς στερητικά προθέματα. Συνεπώς οι ερωτήσεις που οφείλουν να απευθύνουν οι καθηγητές στους μαθητές είναι καλό να μην εξαντλούνται στην αποδοχή ενός ναι, ενός όχι ( το δεν ξέρω/ δεν απαντώ ως συνεκτική γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στα δύο μέρη αποκλείεται αυτομάτως ως δείγμα ενός τρωτού οργανισμού – όχι, οι ανώτεροι οργανισμοί δεν έχουν αχίλλειο πτέρνα.) Οι ερωτήσεις με ανοιχτή φόρμα ευνοούνται, προβάλλονται και οι μικροί δεν μεγαλώνουν με ανικανοποίητη περιέργεια, στερημένη λαχτάρα. Τα μεγάλα μάτια δεν κλείνουν μπροστά στο δέος του αγνώστου, στον φόβο του ηττημένου από την λάθος ερώτηση – λάθος απάντηση. Και έτσι μεγαλώνουν με πρέπει, κανόνες, προδιαγεγραμμένες επιλογές. Μεγαλώνουν με συνώνυμα, αντίθετα και ορισμούς. Ορίστε μερικοί:
Βία= καταχρηστική, άδικη άσκηση εξουσίας.
Βία= κακοποίηση νοήματος, περιεχομένου και πρόθεσης.
Βία= εκφορά και άρα βιτρίνα (;) μιας συχνά απρόσωπης δράσης που εκμεταλλεύεται, κακοποιεί, αποσιωπά.
Η ΒΙΑ, που σαν ορμητική δύνη ενός ανεξέλεγκτου φυσικού φαινομένου παρασύρει νόμους, κανόνες (=αποτελέσματα κοινωνικής συναίνεσης), καταπατά κεκτημένα δικαιώματα και ακυρώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ. Μένει έξω από την διδασκόμενη ύλη ενώ οι μικροί διδασκόμενοι επιτηρούνται από το άγρυπνο βλέμμα της εξουσίας μέσα στο περιμετρικό κτίριο που έχει την μορφή ενός δαχτυλιδιού. Το ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ, η απάντηση του J.Bentham στα προβλήματα του ποινικού συστήματος (αρχές 19ου αιώνα) προνοούσε για την ύπαρξη ενός πύργου στο κέντρο του κτίσματος που έχοντας τεράστια παράθυρα καθίσταται ικανό να έχει άμεσο οπτικό έλεγχο του εσωτερικού χώρου του δαχτυλιδιού. Η σύλληψη ολοκληρώνεται με την διαίρεση του εξωτερικού κτίσματος σε κελιά. Καθένα απ’ αυτά έχει δύο παράθυρα. Το ένα απ’ αυτά βλέπει προς το εσωτερικό – τα παράθυρα του κεντρικού πύργου και το άλλο επιτρέπει το φως της ημέρας να διαπεράσει το κελί. Ο επιτηρητής και ο επιτηρούμενος. Διαρκής επιτήρηση χαμηλού κόστους και πολύ πιο αποτελεσματική, όπως υποστηρίζει άλλωστε ο Michel Foucault στο βιβλίο του Τhe Eye Of Power (1974).
Mόνο που στις μέρες μας η επιτήρηση έχει προσλάβει και άλλες μορφές. Διαρκώς ανασφαλής καθώς είναι αλλά και φοβούμενη μήπως δείξει πρόωρα τα δόντια της ωμής βίας της στους εύπλαστους μαθητευόμενους, η εξουσία – που αλλάζει ονόματα αλλά όχι πρόσωπο – φρόντισε να εξοπλίσει το περίτεχνο οικοδόμημά της με πρόσθετα μέτρα ασφαλείας. Χτίζει διαρκούς τοίχους και φράχτες. Κάποιους ορατούς και άλλους ανεπαίσθητους, δυσδιάκριτους κάτω από τα επιστρώματα επιφανειακής ελευθερίας και πολυφωνίας.
–Τείχη που περιορίζουν τις επιλογές.
–Εμπόδια στην εύκολη, γρήγορη, ανέξοδη πρόσβαση στην ελευθερία της γνώσης.
–Φραγμοί στο δικαίωμα της άρνησης, της εναλλακτικής απάντησης – διεξόδου.
–Έλλειψη ενθάρρυνσης για την κατασκευή ενός διαφορετικού, προσωπικού οράματος.
–Απλοποίηση των κοινά αποδεκτών ευκολιών προκειμένου οι δυσκολίες ενός άλλου δρόμου – δεν υπάρχουν μόνο στάσεις – να φανούν ανυπέρβλητες.
Πίσω από την εικονική αφθονία, την μεγέθυνση ενός ομοιόμορφου ονείρου – το ίδιο για όλους , η εξουσία ελπίζει να εγκλωβίσει το βλέμμα και να καταστήσει τα πάντα μια κακής ποιότητας φωτοτυπία.
Οι φράχτες όμως τελευταία έχουν πάρει κραυγαλέα μορφή και πολλοί έχουν αρχίσει να τους διακρίνουν. Βλέπουν ότι «πίσω από τους πραγματικούς φράχτες, οι οποίοι ισχυροποιούν τους εικονικούς(= εκείνους που στερούν αγαθά, δικαιώματα, ευκαιρίες από τόσο πολλούς), βρίσκονται πραγματικοί άνθρωποι, αποκλεισμένοι από σχολεία, νοσοκομεία, εργασίες, τις ίδιες τους τις φάρμες, τα σπίτια και τις κοινότητες - Naomi Klein: Fences of Enclosure, Windows of Possibility, www.nologo.org»
Έτσι, είναι καιρός να σταματήσουν τα ψέματα, τα παραμύθια.
Όπως λέει και ο P. B. Shelley στο φιλοσοφικό του ποίημα Queen MabQ:
“Let priest-led slaves cease to proclaim that man
Inherits vice and misery, when force
And falsehoods hang o’er the cradled babe,
Stifling with rudest grasp all natural good.”
Τα αγωνιώδη εξάλλου βλέμματα για βοήθεια δείχνουν ότι έχουν από καιρό πάψει να τους απασχολούν τέτοιες σκέψεις. Είναι πλέον (και δυστυχώς πρόωρα) βυθισμένα στην απελπισία της επιβίωσης για να αναλώνονται σε ευθύνες, σωτήρες, ερωτήσεις. Δεν διαχωρίζουν πολιτισμούς, δεν κάνουν διακρίσεις σε ανώτερους – κατώτερους, ούτε εναποθέτουν τις ελπίδες τους στα αγαθά της εκπαίδευσης και της επιτηδευμένης φιλανθρωπίας. Απλώς αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι όλα γίνονται... πιο βαριά. Κι όμως, αν οι υπεράνθρωποι, οι ήρωες φαίνεται ότι έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια….
“Tell everybody
Waitin' for Superman
That they should try to hold on
Best they can
He hasn't dropped them
Forgot them
Or anything
It's just too heavy for Superman to lift”

amy

Τετάρτη, Μαΐου 10, 2006

tired of tag questions?


seasonal moods / seasonal sales / tell me sth' s changed
Άπιστη γυναίκα αυτή η αμφιταλάντευση. Εκεί που νομίζεις ότι πάει κόντρα στη φύση της κατασταλάζοντας (επιτέλους ) κάπου, στρίβει στη γωνία χεράκι – χεράκι με τον αέναο κύκλο της ανασφάλειας, μη λησμονώντας βέβαια να κλείσει πονηρά το μάτι και σ’ άλλες λέξεις που αρχίζουν από α .
Δεν μπορείς να την κατηγορήσεις όμως. Το κίνητρο που τη σπρώχνει προς αυτή την αδιέξοδη κατεύθυνση δεν είναι το ξεβόλεμα του συνοδού της από τον καναπέ της ασφάλειας αλλά μάλλον το βύθισμα στην άνεση μιας σιγουριάς που δεν χρειάζεται καναπέδες για να νιώσει άνετα.
Βλέπεις, ύστερα από πολυετή εξοικείωση με το πιο αναπόσπαστο αξεσουάρ ακόμα και για τα πιο απέριττα σαλόνια, η σαν σε εκκρεμές αυτή κίνηση του μυαλού ξέρει όλα όσα άπτονται της διακόσμησης και της άνεσης του εσωτερικού χώρου. Ξέρει – τρόπος του (δικού) της λέγειν δηλαδή αφού όλη η πληροφόρηση για τις αποφάσεις που θα ανακυκλώσουν αυτή την αέναη κίνησή της αντλείται από εσωτερικευμένα συμπεράσματα, μονοσήμαντες διαπιστώσεις και ακλόνητες (=απολύτως ηλίθιες, για άλλους ) αρνήσεις στις εποχιακές προσφορές. Μα, τι να κάνουμε δεν ψωνίζουμε σε περίοδο εκπτώσεων. Όχι, ότι τα εν λόγω προς πώληση προϊόντα δεν αξίζουν αλλά να, τα κολλήματα και οι εμμονές είναι φυτά που διακοσμούν τον εσωτερικό χώρο παντός καιρού και άρα έχουν απόλυτη προτεραιότητα – τα άλλα θα ομορφύνουν, ζωντανέψουν τον χώρο για λίγο μόνο και εμείς δεν έχουμε την άνεση, την …δυνατότητα να λέμε χαίρετε και αντίο με την αλλαγή των εποχών. Η μόδα ποτέ δεν ήταν καλός σύμβουλος. Πότε ήταν βέβαια και το προσωπικό γούστο …αλλά είπαμε, everything is a matter of taste but even taste keeps evolving…
amy

Δευτέρα, Μαΐου 08, 2006

Just a toilet assumption?


Κουΐζ: τι έχει απαλά φώτα, λαμπερές και κόκκινες επιφάνειες και αναδύει μια καταπραϋντική…, υποβρύχια αίσθηση;
Απάντηση: οι καινούργιες πανάκριβες δημόσιες τουαλέτες του Βερολίνου.
Με είσοδο 50 cents, εάν βρεθείτε και εσείς στη Γερμανική πόλη (και σας καταλάβει μια ιδιαίτερη ανάγκη να…. θαυμάσετε την τελευταία λέξη της μόδας στην δημόσια αρχιτεκτονική), θα μπορέσετε να απολαύσετε χαλαρωτική μουσική, video – προβολές, φοβερές ανέσεις και να πετύχετε… διάνα τον στόχο σας (οι υπάρχουσες σημαίες golf άλλωστε έχουν κατασκευαστεί έχοντας υπ’ όψη ακριβώς τις αντρικές ανάγκες,*1 όπως τουλάχιστον υποστηρίζει ο Γερμανός επιχειρηματίας που ξόδεψε γύρω στα 750,000 € για να τις κατασκευάσει).*2
Δεν ξέρω τι οδήγησε αυτόν τον άνθρωπο να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια (η υπερβολική αγάπη του για την υγιεινή των συμπολιτών του, ο δωρεάν διαφημιστικός χώρος που του παραχώρησε η γερουσία σε αναγνώριση της κίνησης του, ανεξήγητα τίποτα από τα δύο, όμως τότε τι;) αλλά το όλο θέμα φέρνει στην επιφάνεια υπόγεια (υποβρύχια) θέματα ή αν θέλετε επιτείνει την σύγχυση μας όσον αφορά τα θέματα βάθους – ουσίας και εκείνα που συνοδεύονται από μπόλικο αφρό.
Όλο και περισσότερα θέματα που θα ’πρεπε να μας απασχολούν βυθίζονται στον αφρό της μεταμεσονύχτιας αποβλάκωσης ή / της πρωινής ελαφρότητας. Διαβάζοντας εφημερίδες, ξεφυλλίζοντας τον ξένο τύπο νιώθεις πόσο επιπόλαια σαρωτική μπορεί να είναι η διαπίστωση ότι «ο κόσμος έχει γίνει ένα παγκόσμιο χωριό». Τι να κάνεις τις τεχνολογικές δυνατότητες, τις γέφυρες επικοινωνίες όταν ο ίδιος ο ζωτικός χώρος στον οποίο εργάζεσαι, κινείσαι και αναπνέεις συστηματικά αγνοεί τα πράγματα που έχουν σημασία; Είναι ωραία η διαδικτύωση, η ανταλλαγή απόψεων με άτομα, γεγονότα, εξελίξεις μακριά από ’σενα αλλά κάποτε σε επηρεάζει η εντόπια εμμονή στην στασιμότητα, την επιπολαιότητα και την σαμπανιζέ νοοτροπία. Δεν μπορεί να συμφωνούμε με την άποψη ότι όταν αποφασίσουμε να εξαφανίσουμε κάτι από το οπτικό μας πεδίο πατώντας απλώς το … καζανάκι, αυτό αυτομάτως υπακούει και αναστέλλει την όλη ύπαρξη του. Ο καταναγκασμός αυτός σίγουρα δεν ( πρέπει να ) συγκεντρώνει τόση μεγάλη ακροαματικότητα.
Όχι ότι τα σημαντικά θέματα διέπονται από αντίστοιχους νόμους και κανόνες αλλά αυτός ο προσωπικός μου στροβιλισμός (when was self – confession ever harmful but even if it was allow me not to apologise*3 for it) ανάμεσα στο θα ’πρεπε και το (πραγματικά) είναι με κάνει να διερωτώμαι για το τι μπορεί να γίνει. Τα άτομα – οι πολίτες δεν κατηγοριοποιούνται σε κουτάκια, σύμφωνα με τα οποία αναλαμβάνουν δράση. Δεν υπάρχουν πλειοψηφίες – μειοψηφίες ˙ υπάρχει μόνο η ευθύνη για το τι διαμείβεται, τι περνάει απαρατήρητο. Και πραγματικά σιχαίνομαι αυτούς που αποφασίζουν, δίνουν προτεραιότητα, κατασκευάζουν κουτάκια (για να κάνουν ομοιοκαταληκτικά στιχάκια με τα μυαλουδάκια – τους – ), αναλαμβάνουν ευθύνη χωρίς κανένα κριτήριο παρά εκείνο της κατανάλωσης, της «ευρείας απήχησης», της αφ’ υψηλού αντιμετώπισης του τύπου: «εμείς ξέρουμε».
Ε, λοιπόν δεν ξέρετε. Κι αν ακόμα ποτέ δεν το αντιληφθείτε (ή ποτέ δεν αναγνωρίσετε ότι έχει υποπέσει στην αντίληψή σας) εγώ θα επιμένω να απορώ γιατί δεν συγκεντρώνουν περισσότερη (αν υπάρχει έστω και λίγη )ανάλυση θέματα όπως::
– η μεταναστευτική πολιτική με τις δρομολογούμενες αλλαγές στις Η.Π.Α (οι γονείς μας, κάποιων από ’μας έστω, υπήρξαν κι αυτοί μετανάστες, η χώρα μας επιπλέον είναι χώρος υποδοχής μεταναστών)
– η αντίδραση άλλων λαών – εθνών σε καταστάσεις που κάποτε αντιμετωπίσαμε κι εμείς ( πως αντιδρούν λόγου χάρη οι πολίτες – εργάτες στην Κίνα ενόψει των Ολυμπιακών αγώνων που θα διεξαχθούν στην χώρα τους;)
– εσωτερικά θέματα που έχουν να κάνουν με αιτίες, αφορμές, αναλύσεις και όχι με ονόματα (γιατί τα κους – κους των «επωνύμων» κατέχουν σημαντικότερη θέση από μια «διεκπεραιωτική» απάντηση στην απορία – αίτηση – αγανάκτηση ενός «ανωνύμου;»)
– η πεζή καθημερινότητα που ουδεμία σχέση έχει με τις δηλώσεις – υποσχέσεις /διαψεύσεις /εξαγγελίες , τα παράθυρα και την ρητορική αποποίηση ευθυνών των υπεύθυνων – «αμέτοχων»
– και η λίστα συνεχίζεται…
ίσως γιατί η υγιεινή κάποιων δεν είναι επαρκής για να απομακρύνει τις ακαθαρσίες, πατώντας απλώς το καζανάκι.

*1 just overlooking or simply prioritising in favour of…?
*2 Luke Harding, the Guardian, May 5, 2006
*3 at least not for the British way of writing the word apologise - contrary to the American ( & I don’t mean the nation wise but the one – sided way of doing things)

amy

Πέμπτη, Μαΐου 04, 2006

to judge or not to judge?



Μας λένε:
Μην κρίνεις για να μην κριθείς, δέξου τον άλλον με τα ελαττώματα του, ο καθένας έχει τα ελαττώματα των αρετών του κτλ. κτλ.
Ε όχι! Ο τρόπος που φέρονται μερικοί άνθρωποι –και εγώ μέσα σε αυτούς-, ο παγιωμένος χαρακτήρας τους, ο τρόπος που επηρεάζουν τον περίγυρο τους, ο αντίκτυπος των πράξεων τους, μου σπάει τα νεύρα, μου τη δίνει. To ίδιο ισχύει και για κάποια(λίγα) πράγματα που κάνουν άνθρωποι που κατά τα άλλα αγαπώ. Ξέρω πως δεν μπορώ να κάνω πολλά για αυτό, ούτε από τη μεριά μου (για να σταματήσω να ενοχλούμαι), ούτε από τη μεριά τους (για να αλλάξω κάτι), αλλά δε θα σταματήσω να κρίνω από μέσα μου αλλά και από έξω μου όσο μπορώ. Το αντίθετο, μάλιστα, θα το θεωρούσα χοντροπετσίαση και αδιαφορία.
Κρίνε για να κριθείς που έγραψε και ο ποιητής

Ζοχάδο - Μόνγκο

Τετάρτη, Μαΐου 03, 2006

I can't get no sleep

ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ

Α’ ΜΙΓΜΑ
άτομο με ενδείξεις υπνηλίας /αϋπνίας
(απαραιτήτως εφοδιασμένο με θέληση για ύπνο)
ζεστό κρεβάτι
1, 2 ίσως και περισσότερα μαξιλάρια
κλειστά παντζούρια (όχι όμως και παράθυρα)
τεχνητό, απαλό φως (επαρκές για διάβασμα)

Β’ ΜΙΓΜΑ
ραδιόφωνο
cd
βιβλία
εφημερίδες
(αρκετά μεγάλη ποικιλία ώστε να περιοριστούν
τυχόν δικαιολογίες για έλλειψη οιοδήποτε νανουρίσματος)

Μηχανήματα – Σκεύη – Εργαλεία κλπ
ο,τιδήποτε εκτός από:
κινητό(ενεργοποιημένο τουλάχιστον),
τηλεόραση,
αλκοόλ

Προαιρετικά
Μπορούμε να εμπλουτίσουμε τη συνταγή με γάλα και μπισκότα
(προειδοποίηση: η παραλλαγή – με τη συγκεκριμένη προσθήκή – είναι έντονα αμερικάνικη)

ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
1.Εκθέτουμε το μίγμα Α στην ευεργετική επίδραση του μίγματος Β και τα χτυπάμε ελαφρά μέχρι να αποκτήσουν μια ενιαία δομή
2.προσθέτουμε τα όποια extra υλικά θέλουμε
3.μόλις φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα περιμένουμε έως ότου σταθεροποιηθεί
Προσοχή:
Η ροή του ύπνου πρέπει να είναι συνεχής και χωρίς διαλείμματα
4. μόλις ομογενοποιηθούν πλήρως όλα τα υλικά μας, είναι δυνατόν να αρωματίσουμε με διάφορα όνειρα (δεκτά και τα μαυρόασπρα,
ας αποφύγουμε όμως τους εφιάλτες)

Σε Περίπτωση Αποτυχίας:
δοκιμάζουμε τις εξής εναλλακτικές:
α)ταβανοθεραπεία
(εάν μπορούμε να διακρίνουμε το ταβάνι με το μαύρο φόντο –
όχι δεν ανάβουμε φως , σεβόμαστε τον ευεργετημένο από τον Μορφέα διπλανό μας)
β) βάζουμε το αγαπημένο μας cd στοιχηματίζοντας σε ποιο κομμάτι
θα μας πάρει ο ύπνος( πρόσθετο πλεονέκτημα: τυχόν ήττα δεν σημαίνει και απώλεια)
γ) παραμένουμε ξύπνιοι – τουλάχιστον θα έχουμε καλύτερο ύπνο την επόμενη νύχτα
δ) παίζουμε το παιχνίδι των 50 ερωτήσεων ευελπιστώντας ότι θα βαρεθούμε να ρωτάμε τον εαυτό μας. Οι ερωτήσεις μπορεί να έχουν ανοιχτή μορφή ή απλώς να επιδέχονται ένα ναι ή ένα όχι. Π.χ:
– θα πάρει και το κύπελλο φέτος ο Ολυμπιακός;
– θα πάρει και του χρόνου πρωτάθλημα;
– Ο Παναθηναϊκός θα πάρει τίποτα φέτος;
– Του χρόνου;
– Ο Σουηδός προπονητής του έχει καμιά σχέση με το σουηδικό μοντέλο του ΠΑΣΟΚ;
– Μήπως να διάβαζες γι’ αυτό και τις διαφορές του με το ιρλανδικό;
– Πώς μαθαίνουν τις ατάκες τους οι πρωταγωνίστριες στο Gilmore girls – δεδομένου ότι μιλάνε γρήγορα και πολύ;
– Πόσες φορές θα συλληφθεί ακόμα ο Pete Doherty;
– Ποια νησιά είναι must αυτό το καλοκαίρι;
– Εξαντλούνται οι μελωδίες;
– Γιατί τα μικρά παιδιά κάνουν συνέχεια ερωτήσεις;
– Με τι ρούχα ταιριάζει η αϋπνία;
– Μήπως να έκανα τώρα αυτή την εργασία;
– Γιατί τα πλήκτρα του υπολογιστή δεν είναι αθόρυβα;
– ………
– καλή επιτυχία!
amy