Τετάρτη, Μαΐου 24, 2006

0 comments

Ήμουνα αρνητικός (δες αν θες ) απέναντι στην περιαυτολογία των blogs (λέγονταs περιαυτολογία εννοώ να γράφει ο blogger για το blog του, για άλλα blogs ή γενικά για το νόημα και την ουσία του blogging). Επειδή όμως οι λαοί δεν είναι μαλάκες και οι θυμοσοφίες τους δε βγήκαν τζάμπα, έτσι και εγώ πρόκειται να λουστώ ενοποιώ σας αυτό που κορόιδευα, με άλλα λόγια όπως καταλάβατε ετοιμάζομαι να περιαυτολογήσω.
Αυτό το 0 (μηδέν) που βλέπετε στον τίτλο είναι ένα πολύ ύπουλο πραγματάκι.
Στην αρχή το αντιμετωπίζεις αδιάφορα, σχεδόν με συγκατάβαση- εντάξει λες, δεν είναι τα comments ο σκοπός μας,
σημασία έχει να δει το φως της οθόνης το κείμενο που σε διάλεξε απλά για να το κυοφορήσεις,
τουλάχιστον διαβαζόμαστε μεταξύ μας,
την πλάκα μας κάνουμε, και άλλα τέτοια.
Αυτό το 0 όμως δρα όπως η made in china σταγόνα του βασανιστηρίου, σιγά - σιγά διαπερνά τα προστατευτικά αναχώματα που έχεις στήσει και πνίγει τις πεποιθήσεις και την αυτοπεποίθησή σου.
Για μένα το ζητούμενο της δημιουργίας (από το να πλέκεις κάλτσες, μέχρι να συνθέτεις ορατόρια) είναι να φτάσεις τον άλλον, να τον αγγίξεις, να γεμίσεις αυτό το τρομακτικό μεταξύ σας κενό, να προκαλέσεις κάποια –ακόμη και αρνητική φυσικά- αντίδραση από τη μεριά του. Γιατί η γραφή που γράφεται για τη γραφή, για τον εαυτό της, θα βυθιστεί σαν τον Νάρκισσο στη λίμνη του τίποτα. Θα μου αρκούσε να με διαβάζανε 4-5-6-7 (stop ρε) άτομα.
Δεν έβλεπα άλλον τρόπο από τα comments για να έχω μια ιδέα του πόσοι διαβάζουν τα κείμενά μας και τι γνώμη έχουν για αυτά. Και αυτό το 0 το συνέδεα με μια ανάλογη (μηδενική δηλαδή) αναγνωσιμότητα των posts μου. Τα blogs δεν πουλιούνται στα περίπτερα, ούτε μοιράζονται στο metro για να έχεις ένα μέτρο της κυκλοφορίας τους. Ειδικά όταν είδα κάποια posts που ο τοκετός τους μου ήταν επώδυνος να μένουν ασχολίαστα, είπα αυτό ήταν πάει…

Αφού δε μας διαβάζει κανείς, πιο είναι το νόημα, μπορώ να τα γράφω και χωρίς να καταλαμβάνω και χώρο στο διαδίκτυο και να τα καταχωνιάσω κάπου στο σκληρό δίσκο.
Σαν τον απατημένο σύζυγο που θέλει να τραβήξει τα πράγματα μέχρι το τέρμα για να τραβήξει τη σκανδάλη, θέλησα να δω με τα ίδια μου τα μάτια την αποτρόπαια πράξη –απραξία στην προκειμένη περίπτωση- και έβαλα μετρητή στο blog και …
…και έμεινα με το στόμα ανοιχτό : ο
Είχαμε τουλάχιστον 30 χτυπήματα την ημέρα και αυτό αν αφαιρέσεις τις φορές που μπαίναμε στο blog η αγία τριάδα (εγώ, ο $onick και amy) γιατί όλο μας τρώει το χεράκι μας και θέλουμε να μπαίνουμε να το καμαρώνουμε το βλαστάρι μας. Υπήρχαν μέρες μάλιστα που τα χτυπήματα φτάναν και τα 60. Αυτοί οι αριθμοί φυσικά είναι pico-τοσοδόυληδες μπροστά στην mega-πολλαπλάσια αναγνωσιμότητα που έχουν άλλα blogs αλλά για μένα ήταν πολύ μεγάλη υπόθεση. Κάποιοι μπαίνανε και διαβάζανε (ελπίζω δηλαδή) αυτά που σκαλίζαμε στα πληκτρολόγια μας.
Ναι αλλά, τότε γιατί 0 comments;;
Η μια εξήγηση που μου φαίνεται να ταιριάζει είναι αυτή που δίνει ο thas του vita moderna (δες αν θες):Πως τα comments τα κάνουν αυτοί που βρίσκονται εντός των τοιχών, οι ίδιοι οι bloggers που κομεντάρονται μεταξύ τους. Εμείς είμαστε εκτός αυτών τειχών και θα παραμείνουμε από ΄τι φαίνεται. Διαβάζω –blogs- κάθε μέρα αλλά τα comments που έχω κάνει μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Η άλλη εξήγηση είναι πως κάποιοι μπαίνουν σε ό,τι βλέπουν να σκάει στο monitor και δεν τους λέμε και τίποτα. Οι μόνοι που μας διαβάζουν συνειδητά, οι μόνοι που επιστρέφουν, είναι οι φίλοι μας- και μιλώ για φίλους που τους βιώνουμε με σάρκα και οστά, όχι διαδικτυακούς.
Το θέμα σηκώνει πολύ συζήτηση αλλά όπως και να χει, μπορώ να πω (ακριβώς όπως ένα άντρας θα έλεγε με ένα ένοχο χαμόγελο μπροστά στην ομόφυλη ομήγυρη πως το Viagra έσωσε τη σεξουαλική του ζωή) πως αυτός ο μετρητής έσωσε τη blog ζωή μου και δε με βλέπετε αλλά σας διαβεβαιώνω πως αυτή τη στιγμή έχω ένα ένοχο χαμόγελο.


Μόνγκο

4 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

Please don't use Viagra, it's evil.

12:22 π.μ.

 
Blogger A.F.Marx said...

Τα σχόλια είναι η αμοιβή του blogger...
Σαν το χειροκρότημα στον καλλιτέχνη...

Πολύ ωραίο το ποστ σου...Mου μετέδωσες το "ένοχο" χαμόγελο

12:29 π.μ.

 
Anonymous Μόνγκο said...

Αδελφέ Μαρξ σε ευχαριστώ. και φυσικά τα κομεντς έιναι και ένας τρόπος να γνωρίζουμε καινούργια μπλογκς καιέτσι κάνω κλικ στο πούρο σου

1:29 π.μ.

 
Blogger philos said...

Επίσης κάποιοι που βλέπουν καθημερινά τα blogs αλλά δεν φαίνονται ούτε με counters είναι και όλοι αυτοί που χρησιμοποιούν feeds. Εγώ σας ανακάλυψα πριν κανα μήνα και από τότε σας έχω βάλει στο Google Reader και ενημερώνομαι για κάθε καινούριο post σας γρηγορότερα και από το monitor. Για πολλούς πάντως το blog είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο ή λεύκωμα που δεν επιθυμούν να το μοιράζονται με τον οιοδήποτε και ακόμη και το 1 τυχαίο comment τους πειράζει. Μου έτυχε μια τέτοια περίπτωση.

4:11 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home