Σάββατο, Μαΐου 13, 2006

γράμμα από έναν φίλο που είχα για χαμένο

Πρόσφατα πήρα ένα γράμμα από ένα φίλο, που εδώ και τρία χρόνια δε γνώριζα ούτε που βρίσκεται, ούτε τι κάνει με τη ζωή του. Ανησυχούσα για αυτόν και έβαζα με το μυαλό μου τα χειρότερα, γιατί ο Γ.Χ. αν και ήταν ένα από τα ευγενέστερα και λαμπρότερα πνεύματα (μαθηματική ιδιοφυΐα) που έχω γνωρίσει, διέθετε και μια εξαιρετικά οξυμένη ψυχική ευαισθησία, που τον βύθιζε σε καταστρεπτικές αμφιθυμίες και βαθύτατη κατάθλιψη. Δυστυχώς η μόνη οδός που βρήκαν οι συγγενείς του για να αντιμετωπίσουν τα ψυχικά του πάθη ήταν ο εγκλεισμός του σε ιδρύματα κατά διαστήματα και η καταφυγή σε ψυχοφάρμακα που περισσότερο ακρωτηρίαζαν τον ψυχισμό και το μυαλό του παρά γιάτρευαν το πρόβλημα.

Κάποια μέρα εξαφανίστηκε ξαφνικά και οι δικοί του, παρά τις συνεχείς και έντονες κρούσεις μου, αρνιόντουσαν να μου πουν οτιδήποτε για αυτόν. Έτσι τον είχα για χαμένο μέχρι που πήρα αυτό το γράμμα και η χαρά μου ήταν πραγματικά μεγάλη γιατί η άφιξη του γράμματος από μόνη της δήλωνε την ύπαρξη του. Τα συναισθήματα όμως που μου γέννησε το περιεχόμενο του γράμματος ήταν αντικρουόμενα γιατί από τη μία είναι εξαιρετικά παρήγορο πως ο Γ. βρήκε έναν τρόπο να διαλύσει το σκοτάδι μέσα του αλλά από την άλλη είναι ακριβώς αυτός ο τρόπος που μου φαίνεται αμφίβολος και είναι μακριά από όλα αυτά που με ένωναν με τον Γ. και θαύμαζα σε αυτόν.
Αλλά έτσι κι αλλιώς ο καθένας βρίσκει το δρόμο του μόνος του.

Το γράμμα:

Καλέ μου Μόνγκο

Ζητώ να με συγχωρέσεις που δεν έδωσα κανένα σημείο ζωής όλο αυτό το διάστημα αλλά δε γινόταν διαφορετικά. Ξέρω πόσο ανησύχησες και μέχρι ενός χρονικού σημείου η θλίψη που ένιωθες για την εξαφάνιση μου ήταν και δική μου θλίψη (και πόνος), το γιατί λέω μόνο μέχρι ενός χρονικού σημείου θα σου γίνει ξεκάθαρο από τη συνέχεια του γράμματος.
Βρίσκομαι κάπου στα μεσοδυτικά των Ηνωμένων Πολιτειών και ασχολούμαι με αυτό που ήταν πάντα η μεγαλύτερή μου αγάπη, τα μαθηματικά. Εργάζομαι για την κυβέρνηση των ΗΠΑ σε ένα πρόγραμμα ανάπτυξης μαθηματικών μοντέλων που θα προβλέπουν τις γεωπολιτικές εξελίξεις στον πλανήτη. Δε θα σου πω περισσότερα για το που βρίσκομαι, γιατί, πίστεψε με, αυτό είναι το καλύτερο.
Θέλω να ξέρεις πως είμαι πολύ καλύτερα γιατί βρήκα έναν τρόπο να αντιμετωπίσω όλες αυτές τις ψυχικές καταπτώσεις που με ταλαιπωρούσαν, μου αφαιρούσαν τη διάθεση για ζωή και έκαναν τόσο κακό στους γύρω μου. Όπως είχε διαγνώσει και ο τελευταίος τρελογιατρουδάκος, η πηγή του προβλήματος, η γενεσιουργός αιτία της παράνοιάς μου ήταν η ευαισθησία που είχα απέναντι σε όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο μας. Η πλειοψηφία των ανθρώπων διαθέτουν ένα είδους ψυχολογικής θωράκισης απέναντι στη δυστυχία και τη παραφροσύνη της καθημερινότητας, ένα είδους φίλτρου που διυλίζει όλες αυτές τις εμπειρίες – αν και όχι ένα τόσο αποτελεσματικό φίλτρο τελικά γιατί όλο και κάτι περνάει ή καταχωνιάζεται στη χωματερή της ψυχής, το υποσυνείδητο. Εγώ δε διέθετα ένα τέτοιο φίλτρο, οι ταλαντώσεις που ξεκινούσαν οι εικόνες της ζωής μου επιταχύνονταν συνέχεια και με βομβάρδιζαν ανελέητα οδηγώντας με απαρέγκλιτα στην τρέλα. Κανένα είδος ψυχοθεραπείας, κανένα φάρμακο δε μπόρεσε να δημιουργήσει ένα προστατευτικό φιλμ ανάμεσα σε μένα και τον κόσμο. Όταν είχα φτάσει όσο πιο χαμηλά γίνεται, στο σημείο χωρίς γυρισμό όπως λέγανε οι «ειδικοί», μέσα στην αδιαπέραστη ομίχλη είδα το φως. Είχα ανακαλύψει ένα είδος αυτοθεραπείας μια στρατηγική μέθοδο που όχι μόνο με βοήθησε να ανανήψω αλλά και να αντιμετωπίσω την καθημερινότητα και να πορευτώ στη ζωή με επιτυχία.
Τον τρόπο μου τον έδωσε η επιστήμη μου, τα μαθηματικά. Η λύση ήταν τόσο απλή και τόσο κοντά στο πρόσωπό μου που δεν την έβλεπα. Αν το πρόβλημα ήταν τα συναισθήματα που μου γεννούσαν τα πάντα γύρω μου, η μόνη λύση δε θα μπορούσε παρά να είναι να απογυμνώσω τα πράγματα από το συναισθηματικό τους βάρος και την αντίληψη μου από τον υποκειμενισμό. Για να το καταφέρω αυτό δεν είχα παρά να καταφύγω στους αριθμούς και τη λογική.
Τη μέθοδο μου αυτή την έχω ονομάσει «Μαθηματικοποίηση» (Mathematisation). Θα σου δώσω μερικά απλά παραδείγματα. Ένα δέντρο μπορεί να είναι Πεύκο, Σημύδα ή Έλατο. Αν υποθέσουμε πως είναι Έλατο, θα έχει κάποιο ύψος που θα μετράται σε κάποιο σύστημα μονάδων (π.χ. 30 μέτρα), τα φύλλα του θα έχουν χρώματα που αντιστοιχούν σε συγκεκριμένα μήκη κύματος του ορατού φάσματος, θα έχει κάποια συγκεκριμένη ηλικία κτλ. Αλλά σύμφωνα με τη «Μαθηματικοποίηση» ένα Έλατο δε θα μπορεί ποτέ να είναι αγέρωχο, μαγευτικό, υπέροχο, όμορφο ή άσχημο. Ένα ανθρώπινο μωρό μπορεί να είναι αγόρι ή κορίτσι, αλλά δε μπορεί να είναι χαριτωμένο, αξιολάτρευτο ή αγγελούδι. Ένα μουσικό κομμάτι είναι μια συγκεκριμένη αλληλουχία μουσικών φθόγγων που δεν έχει καμιά συναισθηματική επίδραση πάνω μου. Δεν πρέπει να υπάρχει κανένα περιθώριο για ποίηση και υποκειμενισμό, γιατί η ποίηση και ο υποκειμενισμός με σκότωσαν Μόνγκο.

Κάθε τι λοιπόν καταγράφεται στο μυαλό μου με βάση μετρήσιμα ή/και κατηγοριοποιήσιμα χαρακτηριστικά. Όσο αποκτώ εμπειρία και βελτιώνω τη μέθοδό μου τόσο εμπλουτίζεται και το πλήθος των χαρακτήρων που καταγράφω για το κάθε τι. Π.χ. για έναν άνθρωπο εκτός από τα βασικά (φύλλο, χρώμα ματιών, μαλλιών, ηλικία, καταγωγή κτλ.) μπορώ να καταγράψω συγκεκριμένες ανακλαστικές αντιδράσεις, μορφασμούς που συνδέονται με συγκεκριμένες ψυχικές διαθέσεις, φράσεις κλειδιά. Μετά όλα αυτά που έχουν καταγραφεί μπορούν να συσχετιστούν μέσω λογικών σχέσεων για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Η μέθοδος αυτή είναι σχεδόν αλάνθαστη και μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε τομέα του φυσικού κόσμου αλλά και της κοινωνικής ζωής, αυτήν τη μέθοδο πουλάω και στην υπηρεσία που εργάζομαι.
Υπάρχει πάντα το θέμα του Σεξ αλλά αυτό το έχω αποδεχτεί σαν μια οργανική ανάγκη που πρέπει να ικανοποιείται τακτικά όπως και ο Αλέκος Αλεξανδράκης σε εκείνη την ταινία που είναι καθηγητής και έχει αδελφό το Βουτσά και αρνείται τη ύπαρξη του Έρωτα (βλέπεις Μόνγκο μου δεν έχω «ξεφύγει» τόσο όσο ώστε να χάσω κάθε αίσθηση του χιούμορ), αλλά καμία Λάσκαρη δε θα μου αλλάξει άποψη γιατί ο έρωτας είναι που με σκότωσε Μόνγκο.
Τίποτα δεν είναι τέλειο φυσικά και έτσι και η «Μαθηματικοποίηση» παρουσιάζει αναπόφευκτα κάποιες μικρές ατέλειες. Οι άνθρωποι εντυπωσιάζονται από την οξύνοια μου και την ικανότητά μου να προβλέπω βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα (κάτι που φυσικά δεν έχει καμιά σχέση με τη μεταφυσική αλλά με τη καθαρή λογική), αλλά η ψυχρότητα μου τους απωθεί. Οι γυναίκες που επιλέγω για την εκτόνωση της λίμπιντό μου ( η συνουσία με χρηματιζόμενες γυναίκες έχει πολύ κατώτερα αποτελέσματα) δε μπορούν να μου αντισταθούν – αποτέλεσμα μιας εξονυχιστικά μελετημένης στρατηγικής προσέγγισης τους- αλλά μετά απομακρύνονται γεμάτες ερωτήματα. Αυτά φυσικά δε με στεναχωρούν, γιατί έχω πάψει να στεναχωριέμαι, απλά περνάω σχεδόν όλον τον καιρό μόνος μου και παρατηρώ τους ανθρώπους από μακριά.
Ακόμη μερικές φορές όλο αυτό το σύστημα που ανέπτυξα στον εγκέφαλό μου «κρεμάει» ή καταρρέει και πρέπει να κάνω κάτι σαν ένα είδος επανεκκίνησης, αλλά αυτό θα λυθεί με τη νέα βελτιωμένη έκδοση της «Μαθηματικοποίησης» που ετοιμάζω.

Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο
Γ.Χ.


Πόστιντ μπάι Μόνγκο

1 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

Αν το πρόσωπο που λες είναι αληθινό, είναι τρομερή ιστορία. Μου φαίνεται όμως πως η εξήγηση που έδωσε για τις ψυχολογικές του μεταπτώσεις είναι κάπως απλοϊκή. Στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες υπάρχουν λιγότερα κρούσματα ψυχικών ασθενειών, ωστόσο το περιβάλλον είναι εξίσου γεμάτο δυστυχία και παραφροσύνη. Στην "ανεπτυγμένη" Δύση γιατί ο ψυχολογο-ψυχίατρος γίνεται απαραίτητος;

1:53 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home