Κυριακή, Μαΐου 14, 2006

Μαγειρεύοντας με τον Μόνγκο


To τελευταίο μου χόμπι είναι η δημιουργική μαγειρική και έτσι χθες είπα να συνδυάσω μια βόλτα στο ηλιόλουστο κέντρο της πόλης με την αγορά υλικών. Είχα όρεξη για ψάρι και έτσι πήγα στην πολύβουη και πολύχρωμη ψαραγορά. Εκεί μπορεί κανείς να βρει και μερικά φρέσκα ψάρια αλλά εμένα τα οικονομικά μου είναι ως συνήθως χάλια και έτσι πήγα στον πάγκο του φίλο μου του Χρήστου Καταλφαβητόπουλου που πουλάει ψάρια αμφίβολης ποιότητας και προέλευσης αλλά σε εξευτελιστικές τιμές. Έτσι και αλλιώς οι κατάλληλες μαγειρικές τεχνικές μπορούν να κάνουν ακόμα και το βάτραχο πρίγκιπα. Πήρα μια σιτεμένη μουρμούρα που μου έδωσε ο Χρήστος ο οποίος περιέργως έχει πάντα ένα μανταλάκι στη μύτη του. Του ζήτησα να μου ξεκοκαλίσει το ψαράκι και αυτός μου είπε «να ξεκοκαλίσω τα αρχίδια του», έτσι του έφερα τη μουρμούρα στη μάπα και έγινε ο χαμός, με ψάρια να πετάγονται παντού και τους ψαροπώληδες να φωνάζουν «ρε μαλάκα Καταλφαβητόπουλε, δε σου έχουμε πει να μην παίζεις με τα ψάρια σου, θα μας φέρεις τον Ευαγγελάτο».
Ο ξιφίας που κράτησε ο Χρήστος μπροστά μου ήταν ένα αφοπλιστικό επιχείρημα και έτσι πήρα τη μουρμούρα και έφυγα μουρμουρίζοντας μέσα από τα δόντια μου.

Κρέμασα τη μουρμούρα στο τιμόνι του σκούτερ και ξεκίνησα, αλλά όλες οι γάτες της περιοχής άρχισαν να τρέχουν πίσω μου και μία βλαμμένη από αυτές έβαλε το κεφάλι της στις ακτίνες της πίσω ρόδας. Οι γάτες είναι εφτάψυχες, ως γνωστόν, και έτσι η γάτα συνέχισε να ζει και χωρίς κεφάλι, το μηχανάκι όμως δε μπορούσε να κινηθεί με σπασμένη ρόδα και έτσι το παράτησα και συνέχισα με τα πόδια και τις γάτες. Πέρασα και από τη λαχαναγορά και πήρα και ένα ωραίο κουνουπιδάκι. Μετά από αρκετό περπάτημα, αφού όλοι οι μαλάκες οι λεωφορειατζήδες με πέταγαν έξω από τα λεωφορεία τους, μαζί με το ψάρι και τις γάτες, έφτασα σπίτι.

Το καλό με τη δημιουργική μαγειρική είναι πως δε μπαίνει στους στενούς κορσέδες λεπτομερών συνταγών αλλά σου δίνει την ελευθερία να «παίξεις» με ό,τι βρίσκεις όταν ανοίγεις την πόρτα του ψυγείου σου. Άνοιξα την πόρτα του ψυγείου και το μόνο που βρήκα ήταν μια φέτα που είχα αρκετές μέρες τώρα και κάποτε έπρεπε να τη φάω για να μην πάει και χαμένη. Η αντίληψη πως το τυρί δε συνδυάζεται με το ψάρι είναι ένα απολίθωμα του παρελθόντος που έχει ξεπεραστεί για τα καλά. Η μοριακή μαγειρική μάλιστα έχει καταδείξει πως η μοριακή δομή της φέτας έχει μια εκλεκτική συγγένεια με αυτή των ψαριών. Ξεκοιλιάζετε λοιπόν το ψάρι και γεμίζετε την κοιλίτσα του με κομμάτια φέτας. Δεν βγάζετε τα λέπια. Το λέπι αν τηγανιστεί σε δυνατή φωτιά σχηματίζει ένα γλάσο που συγκρατεί και τους χυμούς του ψαριού. Σοτάρετε το ψάρι και σβήνετε με ένα δυνατό αλκοόλ, εγώ προτιμώ το Ουίσκι γιατί αυτό πίνω, αλλά γίνεται μια χαρά και με βότκα ή τζιν (μόνο μη βάλετε τίποτα φλώρικα ποτά όπως Καμπάρι, Μαρτίνι κτλ. γιατί πνίγουν τις μυρωδιές της φέτας). Σε μια άλλη κατσαρόλα βράζετε το κουνουπίδι. Το αρωματίζετε με μοσχοκάρυδο, κανέλα, ταμπάσκο, κάρυ, κόλιανδρο και τζίντζερ. Για να σπάσει η κουνουπιδίλα προσθέτετε και μία κουταλιά της σούπας μέλι διαλυμένη σε ξύδι. Βράζετε για μια ώρα. Βγάζετε το κουνουπίδι κάνετε μια λακουβίτσα στη μέση του και τοποθετείτε το ψάρι. Σερβίρεται ζεστό, έτσι κι αλλιώς θα σας έχει ανοίξει τόσο η όρεξη που αποκλείεται να περιμένετε να κρυώσει.
Μια τέτοια πολύπλοκη γεύση θα πρέπει να συνδυαστεί με ένα ανάλογο κρασί. Σας συνιστώ τη ρετσίνα «Αστέρι» που μπορείτε να βρείτε και στα ψιλικατζίδικα και παρασκευάζει ένας θείος μου (με αυτό σας δίνω μια άκρη νήματος για να βρείτε την πραγματική ταυτότητά μου, αλλά χαλάλι αν είναι να πουλήσει ο Μπάρμπας μου κανά μπουκάλι παραπάνω).
Μερικές φορές, οι απλές τυποποιημένες γεύσεις της παιδικής ηλικίας μας επιφυλάσσουν εκπλήξεις και ξυπνάνε μνήμες, για αυτό για γλυκό προτείνω μια σοκοφρέτα.
Καλή σας απόλαυση

Μόνγκο and the fish

2 Comments:

Blogger Loucretia said...

Αχαχαχαχαχα, απολαυστικο!!

(δε μπορω να πω παντως οτι μου ανοιξε την ορεξη)

5:49 μ.μ.

 
Anonymous Γιαγιά Ντακ said...

H στήλη της γαστρονομίας στη Farma Voice βρήκε επιτέλους τον κηπουρό της.

Πιάσε-πέτα σκοφρέτα και μια συγκίνηση χωρίς περιτύλιγμα...

Thanx Mongo.

1:24 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home