Δευτέρα, Μαΐου 15, 2006

άλλη μια μέρα...


Η φωνή του μπαμπά της – σαλπιστή είναι ίσως το καλύτερο ξυπνητήρι και φυσικά το χειρότερο εγερτήριο για τον πονοκέφαλο που μόλις αρχίζει να ανατέλλει. Το μυαλό της αδυνατεί να εφοδιαστεί με το κατάλληλο κουράγιο για μια τόσο πρωινή εξόρμηση και μάλιστα Σάββατο πρωί ( αφού μόλις το προηγούμενο βράδυ η ίδια αδυνατούσε να κατανοήσει τις επιτακτικές προσταγές ενός πρωινού ξυπνήματος ) και πλέον γίνεται εμφανής η ανάγκη για λήψη έκτακτων μέτρων ˙ σαν γνήσια τουρίστρια θα πάρει μαζί της θερμός ώστε η καφεΐνη να ξεπεράσει τις αντοχές του οργανισμού της και να κάνει υποφερτή μια βαρετή, χρηματικά χρήσιμη όμως, βάρδια επιτήρησης.

Κάμψη των αρχών της; Άνευ όρων παράδοση; Ας μην είμαστε απόλυτοι ˙ απλώς έχει ξεμείνει από χρήματα και ας μην κρυβόμαστε, μπορεί να διαβάσει τον Στάθη και το βράδυ της ίδιας μέρας, αν δηλαδή ο εγκέφαλος υπακούσει στις εντολές της λογικής και ξυπνήσει εγκαίρως για να συγυρίσει όπως – όπως τα σημάδια της χθεσινής κραιπάλης. Απαραίτητα αξεσουάρ: concealer, υποφερτό ντύσιμο, καφές και walkman. Έλλειψη: let us not even begin that chapter.. για αρχή όμως: έλλειψη διάθεσηs, ύπνου, ανεχτικότητας: Ιf it’s good enough for you, it’s good enough for me.”

Οδηγίες προς ναυτιλλόμενους : νούμερο 730 και ευτυχώς τα γυαλιά ηλίου εκμηδενίζουν τις αποστάσεις ανάμεσα στις φραουλένιες πολιτείες της προηγούμενης νύχτας και την κατάθλιψη του καταναγκασμού που ήδη ταξιδεύει στο Liverpool των Beatles και του D. H. Lawrence. To ραδιόφωνο αηδιαστικά μουρμουρίζει ενώ οι σκέψεις – στάσεις περνούν από το παράθυρο:

– Ομόνοια: οι εφημερίδες έχουν φτάσει και για κάποιους η πρωινή ανάγνωση είναι – συνώνυμο της Κυριακάτικης λειτουργίας.

– Κεραμεικός: αφετηρία, έναρξη: δουλειάς, βόλτας, επιστροφής ή ερχομού;

– Λένορμαν : αγουροξυπνημένα πρόσωπα, βαριά βήματα , το Σάββατο μια ατέλειωτη λεωφόρος υπενθυμίσεων, υποχρεώσεων… θύμισέ μου την χαρά της ανάπαυλας όταν το μυαλό πέσει για ύπνο, χαλαρώσει, επιτέλους … σχολάσει.

Επόμενη στάση;

Πλέον οι γειτονιές είναι ψηφία και χρεώνονται τραγούδια που δεν θα αποτελέσουν σημαντικούς σταθμούς στην πορεία της επανεξέτασης, στο αποπληκτικό συμπέρασμα μιας βαρετής καταγραφής, μιας μονότονης εναλλαγής ημερών. “Wake me up before I sleep / can’t you see too many colours here, colours there/ colours everywhere/ cover only one ground / the blackest of blacks I don’t want to surround me.”

Στάση 10: Ζωοδόχου πηγής. «Νέα Ζωή»…; Μια στάση, ένα διάλειμμα , άνευ δικαιολογιών, απολογιών, εξηγήσεων…παρένθετο παραμύθι. Είσοδος σε ένα ιδιωτικό χώρο. Αναγραφή ώρας στην κάρτα εισόδου : 08.00.

Συστάσεις, χαμόγελα, διευκρινίσεις.

Παράξενο που αριθμοί και ονόματα λένε περισσότερα για ’κείνη απ’ ότι η ίδια η έκφρασή της. Μήπως να γίνει ευπρόβλεπτη; ή καλύτερα να πλασαριστεί σαν νεοεμφανιζόμενη ηθοποιός … «φανέρωσε μου την μάσκα που κρύβεις κάτω από την μάσκα που φοράς»;…Well,… whatevernevermind. Συναλλαγή υποχρέωσης με αποσαφήνιση στοιχείων υπό το άγρυπνο βλέμμα της επόπτριας – έχω-πολλή- αυταρχικότητα-να-επιδείξω-ακόμα – αστυνομικίνας . Γιατί κάτι τόσο τυπικό σαν τη καταγραφή του ονόματος, του τηλεφώνου, της κατοικίας και του επαγγέλματός της την απογυμνώνει; Ίσως γιατί νιώθει την ταυτότητά της (αυτό που νομίζουν οι άλλοι τελοςπάντων ακούγοντας τα στοιχεία της υπό τη μουσική μιας καθαρής και για αυτό αμήχανης σιωπής) να καθρεφτίζεται στο χασμουρητό και τον αστεϊσμό – έλα, ας κάνουμε παρέα – των φλώρων με τα επώνυμα ροζ μπλουζάκια που με επιδεικτικά γλαρωμένο ύφος (μετάφραση: χθες διασκέδαζα, μικρή) δηλώνουν συμμετοχή στο σεμινάριο: «αρπαχτή: come join us

H γλοιώδης γεύση που αισθάνεται δεν φεύγει ούτε με το χαρτομάντιλο με το οποίο σκουπίζει τα δάκρυά της αϋπνίας και την βαρεμάρα της επερχόμενης αγγαρείας. Κάτι άσχετα (δυστυχώς ενδεδυμένα με κολλητά μπλουζάκια , ευτυχώς όχι ροζ χρώματος) χαμόγελα σπάνε την μονοτονία της αν και υποψιάζεται ότι θα χρειαστεί πολύς κόπος για να διαδοθεί το μήνυμα «έλα-βοήθησέ-με-να-περάσει-αυτή-η-μέρα» . Κρίμα, το πρώτο πράγμα που έκανε μόλις έφυγε ήταν να ανοίξει τα παντζούρια. Δεν υπάρχει συνεπώς συνθηματική λέξη παρά μόνο καθυστερημένα αντανακλαστικά. Και έτσι είναι αυτοί εναντίων της μέρας που δεν λέει να τρέξει για να – επιτέλους – τερματίσει. Λανθασμένες αντιλήψεις, κοιμισμένες αναγνώσεις και….κουδούνι. Προσευχή: «Θεέ μου, κάνε με να αντέξω …και δεν θα ξανά-ξενυχτήσω ; συγχώρεσέ με για τα ψέματα που λέω… ανά καιρούς ˙ δεν είμαι το καλύτερο παιδί, δεν με λένε Γιάννη, ούτε καν Γιάννα…»

Αίθουσα 4: οι εξετάσεις αρχίζουν. Όχι, όχι… περιμένουν. Το βουητό των άχρωμων οδηγιών της κυρίας τα-ξέρω-όλα-και-συμφέρω ήδη έχει περιηγηθεί στις τρεις προηγούμενες αίθουσες και είναι ένα δευτερόλεπτο πριν το play όταν ο φλώρος νούμερο 1 εσπευσμένα προστρέχει στην βοήθειά της. Τουαλέτα; Μα, είναι μεγάλο παιδί! Α, όντως τα λέει χαριτωμένα, της λέει ενώ με το βλέμμα του την κατευθύνει σ’ ένα υπερβολικά αδύνατο κοριτσάκι που πρέπει επειγόντως να συνοδευτεί στην τουαλέτα από γυναίκα επιτηρήτρια.

– «Μπορώ να πάω και μόνη μου» της λέει. «Δεν καταλαβαίνω γιατί χρειάζομαι παρέα.»

Its hard to explain, της απαντάει εκείνη από το απόθεμα των παλιών επιτυχιών του αμερικάνικου συγκροτήματος. Χάθηκαν κι αυτοί ˙ μόνο μερικά τραγούδια από το Room on fire έλεγαν κάτι αλλά ήταν φανερό ότι the glorious days were over. …αλλά… που είναι η μικρή;

Αργεί υπερβολικά και αναγκάζεται να της χτυπήσει την πόρτα.

«Όλα εντάξει;»

«Δεν μπορώ, δεν θέλω», ξεσπάει σε κλάματα εκείνη

Ώρα για ψέματα: «μα, είναι για το καλό σου, θα τελειώσει πριν το καταλάβεις» – μήπως ακούγεται σαν γιατρός; – «εξάλλου, έχεις το δικαίωμα να ξαναπροσπαθήσεις, εάν…», καινούρια κλάματα ˙ κρίμα, τα πήγαινε τόσο καλά, έπρεπε να το υποπτευθεί ότι η αποτυχία τρομάζει τα παιδιά. «Κοίτα, μπορείς να τα παρατήσεις και να φύγεις αλλά δεν θα ήταν καλύτερο να προσπαθήσεις πρώτα;»

Κρατάει την αναπνοή της ενώ για απάντηση εμφανίζεται ένα αμυδρό χαμόγελο.

«Έλα πάμε, σκούπισε και τα δάκρυά σου. Θα πούμε ότι φρεσκάριζες το μακιγιάζ σου», της λέει και η δειλά εμφανιζόμενη γυναικεία αυταρέσκεια είναι το καλύτερο κίνητρο για την έξοδο από την τουαλέτα.

Back to the old house”, σκέφτεται και ταυτόχρονα βρίζει τον αυθορμητισμό και την κομμώτριά της που την έπεισαν να κόψει τα μαλλιά της και άρα να εξαφανίσει την ιδανική κρυψώνα για τα ακουστικά του walkman της. Τουλάχιστον, μπορεί να ατενίζει έξω από το παράθυρο, χαμογελάει βαδίζοντας προς την πόρτα που όμως απειλητικά έρχεται κατά πάνω της. Τι έγινε; Έφαγε πόρτα;

Πόρτες και παράθυρα κλειστά και αυτή απομακρύνει την ασφυξία ελαφρύνοντας την ατμόσφαιρα: "no, oxygen, oh no", πληροφορεί τους μικρούς που απότομα σταματούν το γέλιο τους αντιλαμβανόμενοι την άφιξη ενός εισβολέα που χτυπάει το τζάμι. Ο κέρβερος που περιφέρεται στον όροφο της κάνει νόημα από το παράθυρο. Δεν καταλαβαίνει όμως και αναγκάζεται να μπει μέσα. «Οι εξετάσεις αυτές πρέπει να παραμείνουν αδιάβλητες», της κουνά απειλητικά το δάχτυλο. «Όχι χάζεμα, ονειροπολήσεις και ας πάρουμε σοβαρά τα καθήκοντά μας», συνεχίζει απομακρύνοντας την κόλλα ενός μικρού από το πλάι του θρανίου. «Μπορούν να καταλάβουν οι διορθωτές εάν έχει γίνει αντιγραφή», υπενθυμίζει σ’ αυτόν και τον πισινό του που διέβλεψε ότι είχε πονηρές διαθέσεις.

Επιτέλους έφυγε και δεν έχει τι να κάνει. Θα μπορούσε να καθίσει αλλά η έδρα είναι στο μέσο της αίθουσας και η ένδυσή της δεν της επιτρέπει τέτοιες χαλαρές κινήσεις. Ξέχασε μέσα στην πρωινή της ζάλη να φορέσει ζώνη και έτσι πρέπει να βηματίζει πάνω – κάτω, κάτι σαν αυτά που κορόιδευε όταν ήταν μαθήτρια.

Οι σχολικές αίθουσες έχουν εκσυγχρονιστεί από τότε. Στους τοίχους διακρίνει ανακοινώσεις με οικολογικά μηνύματα, συστάσεις για ισορροπημένη διατροφή και τίποτα που μπορεί να της κερδίσει την προσοχή. Μόνο το εβδομαδιαίο πρόγραμμα μιας τάξης γυμνασίου, εργασίες με φωτογραφίες από περιοδικά και ….μία μ' ένα σκυλί.

Ένα κακάσχημο, μικρό, πυρόξανθο bulldog με έντονα μπλε μάτια που φαίνεται να την κοιτάζουν απορημένα. Τι; Θέλει συζήτηση; Θεέ μου, τι άλλο θα κάνει; Τα χεράκια και τα ποδαράκια στο ρολόι δεν λένε να μετακινηθούν – αντίθετα με τα δικά της – και αρχίζει να απελπίζεται. Οι μαθητές μικροκλέβουν και αυτή κάνει ότι δεν τους βλέπει. Νιώθει να βυθίζεται σε μια γλυκιά χαλάρωση. Νομίζει ότι βλέπει τον Τέρενς τον γρήγορο να ανταγωνίζεται τον δημοσιογράφο του αντίπαλου καναλιού – γνωστό παπαδοπαίδι – σε καμηλοδρομίες. Μάλλον οι φωτογραφίες με τις καμήλες στον πλαϊνό τοίχο της αίθουσας είναι πολύ ζωντανές ή …μπορεί απλώς τα ξενύχτια να έχουν παρενέργειες. Ευτυχώς το κουδούνι χτυπά και το διάλειμμα αποδεικνύεται αποπνιχτικά μικρό.

Τουλάχιστον, τις επόμενες ώρες οι πόρτες και τα παράθυρα παραμένουν ανοιχτά. Η σιδηρά κυρία αντιμετώπισε ξαφνικό, έντονο κοιλιακό πόνο (wishful, mean thinking materialised ?) και το πεδίο είναι ελεύθερο. Όχι, η αντιγραφή ήδη έχει εξαφανιστεί από το μυαλό μικρών εξεταζόμενων, που ήδη είναι απορροφημένοι στην κατάκτηση της…επιτυχίας, αντίθετα με την παιγνιώδη διάθεσή της που βρήκε καινούργια ευχάριστη απασχόληση.

Οι ώρες περνούν με απίστευτες παντομίμες και έναν διασκεδαστικό τρόπο επικοινωνίας. Στις άλλες αίθουσες, άλλοι σκοτώνουν τον χρόνο τρώγοντας, άλλοι σκεπάζοντας τον ύπνο κάτω από την ομπρέλα ενός βιβλίου και αυτή εκμεταλλεύεται το απωθημένο της αποτυχημένης ηθοποιού.

Ας είναι. Η υποκρισία σκεπάζει τις καλύτερες διαθέσεις, όχι όμως και τις προθέσεις.

Άλλη μια μέρα.

Ώρα αναγραφής εξόδου:17.30.

amy

3 Comments:

Anonymous Γιαγιά Ντακ said...

Είδα το βιντεο κλιπ στον ύπνο μου. Από τα ηχεία έσταζαν βραδεμβουργιανά κονσέρτα, η μικρή Εϊμι φορούσε ρόλερμπλέιντς, στις βόλτες της ανάμεσα στα θρανία μοίραζε σκονάκια με στίχους του Μάικλ Στάιπ και της Κατ Πάουερ, οι πιτσιρικάδες της έστελναν ευγνώμονα βλέμματα και καπάκωναν το χαρτάκι-λυσάρι.

Ο Μπαχ αποδείχτηκε εύκολη λεία.

ΥΓ Ο Χιούι, ο Λιούι και ο Ντιούι μου είπαν ότι πήραν το ίδιο σκονάκι: Crash with eyeliner. Ισχύει?

1:21 μ.μ.

 
Anonymous amy said...

Η amy πέταξε τα ρολειρμπλέιντ της προς την κατεύθυνση της ξυνής επόπτριας και αφού ήταν η μοναδική μάρτυρας του ατυχήματος διέδωσε την φήμη του κοιλόπονου. Ανενόχλητη πλέον άρχισε να επιδίδεται στο αγαπημένο της σπορ:σκέιτμπορντ στις ξηρές εκτάσεις της αγγλικής γλώσσας.
Όταν ήρθε η ώρα του listening,έβαλε το cd των arctic monkeys και μοίρασε τους στίχους του u look good on the dancefloor. Τα πνεύματα άναψαν και ακολούθησε το βρετανικό hit i predict a riot.(stms you gotta go with the flow...)
ΥΓ. Το Crash with eyeliner ενδείκνυται για βραδυνά μαθήματα στις πίστες των οργισμένων ονείρων τους και μερικά πράγματα...απλώς πρέπει να τα μάθεις μόνος σου.
Μήπως θα ήταν υπερβολή εαν μοίραζε τους στίχους των CLASH instead?

2:10 μ.μ.

 
Anonymous Γ.Ν. said...

Go with the flow!

Τα ανήψια έκαψαν το βιβλίο των μικρών εξερευνητών και τώρα διαβάζουν Σκαρίμπα κάτω από τις συκιές. Τους έβαλα να ακούν Cabaleros για να βρουν τις τελευταίες φυτευτές λέξεις του Τζο Στράμερ, κληροδότημα πριν πάει σε άλλες πολιτείες. Ο Πασχάλης δεν βλέπει να τα καταφέρνουν. Ουτε εγώ.

6:45 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home