Κυριακή, Μαΐου 28, 2006

μία εικόνα...


ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ:
– Γυναίκες που μου απευθύνουν, με μια εκνευριστική ευκολία που αντιστοιχεί στην συχνότητα που κάποιοι χρησιμοποιούν το ευχαριστώ και το παρακαλώ, λέξεις οικειότητας του τύπου «χρυσή μου» και «αγάπη μου» χωρίς καν να με ξέρουν.
– Άντρες που περνούν από στενούς δρόμους επιδεικνύοντας με τον χειρότερο δυνατό βαθμό ηχορύπανσης τη δύναμη των …ίππων τους (τι ιπποτικό!)
– Γυναίκες και άντρες που βγάζουν βόλτα το άτυχο κατοικίδιό τους όχι για να πάρει λίγο αέρα και να ξεχάσει ότι δεν έχει επιλέξει τους ιδιοκτήτες του αλλά για να απομακρύνουν από την εστία τους – όχι όμως και από την αντίστοιχη των άλλων – τις ευθύνες υγιεινής και καθαριότητας με τις οποίες είναι επιφορτισμένοι.
– Γυναίκες και άντρες που περιφέρουν τα δεκάποντα τακούνια και τα καινούρια τους παπούτσια με την άφθαρτη σόλα ,αντιστοίχως, σε χώρους ησυχίας (βλέπε βιβλιοθήκες)
– Γυναίκες και άντρες μεγαλύτερης ηλικίας που με καμία άλλη ιδιότητα παρά μόνο αυτή υποθέτουν πως θα έχουν, και εάν δεν το αυτόματα πετυχαίνουν, εκβιάζουν, την προσοχή, το σεβασμό, το χρόνο σου.
– Γυναίκες και άντρες που δεν έχουν την ευγένεια να απαντούν σε (λογικές) ερωτήσεις.
– Γυναίκες και άντρες που κρέμονται κυριολεκτικά πάνω από το Μηχάνημα Αυτόματης Ανάληψης και τον τηλεφωνικό θάλαμο ενώ 1) είναι δεν είναι η δική τους σειρά 2) δεν χρονοτριβείς και 3) οι προσωπικές και χρηματικές συναλλαγές είναι προσωπική υπόθεση.
– Τέτοιες καταστάσεις γιατί με κάνουν να ταυτίζομαι με τον γκρινιάρη από τα στρουμφάκια και πάντοτε μου την έσπαγαν τα γαλάζια ανθρωπάκια.
ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ:
– Η εικόνα ενός νεογέννητου πουλιού που κοιτάζει απορημένο τους περαστικούς μέσα από την ασφάλεια της φωλιάς του που κάποιος φρόντισε να ανασυνθέσει τόσο πιστά και στοργικά όσο θα φρόντιζε και η ίδια η μάνα για το μικρό της.
– Που μια τέτοια εικόνα με κάνει να ξεχνάω όλες τις προηγούμενες.
amy