Τρίτη, Μαΐου 23, 2006

details from winter



A long overdue goodbye to… winter.

I thought little arithmetics had got me down,
Now I know I have to wave goodbye –
«Αντίο...Βουδαπέστη»

Δίνεις ποτέ προσοχή στα πράγματα που αξίζουν ή είναι οι λεπτομέρειες που σου κλέβουν ασυναίσθητα την προσοχή; Όσο κι αν νομίζεις ότι γνωρίζεις τον εαυτό σου είναι αρκετές στιγμές – πολύ κοινές και καθημερινές – που τον συλλαμβάνεις να σου κλέβει την αυτοκυριαρχία και αυτογνωσία σου. Είναι κάτι στιγμές που νιώθεις σαν λαθρεπιβάτης στο βαγόνι μικρών στιγμών, σαν αυτών που με απόλυτη αφαιρετικότητα φρόντιζε να επισημαίνει ο τεχνίτης των μικρών ιστοριών Raymond Carver. Δεν έχουν αντικειμενικά μεγάλη σημασία αλλά η αδυναμία σου να προβλέψεις την συμπεριφορά σου σ’ αυτές τις προσδίδουν αυτόματα ουσιαστική αξία για ’σένα. Το καθημερινό μέσα από την απλότητα και αμεσότητά του ανάγεται τότε σ’ ένα σημαντικό εργαλείο επαφής με τον αληθινό εαυτό.
Συνεχώς μιλάς - κλέβεις χρόνο και εκστομίζεις λόγια που κλέβουν την ουσία από τις στιγμές και αφαιρούν τον έμφυτο αέρα αυθεντικότητας που αυτές κρύβουν - λόγια χωρίς κίνηση. Τι διαφορετικό αέρα έχει η αυθόρμητη κίνηση! Αυτή που δεν κρύβει σκέψεις, δεν υπονοεί και δεν είναι καταφύγιο για συναισθήματα που βολικά τα βαφτίζουν λανθάνοντα τα άτομα θεωρητικών τάσεων, κατευθύνσεων και ενορμήσεων. Είναι αναπόδραστο το αληθινό. Τι θα κάνεις, θα δώσεις εντολή στο αριστερό σου χέρι να βαρέσει το δεξί επειδή δεν μέτρησε τα ρέστα από το μεγάλης αξίας χαρτονόμισμα που έδωσες στον υπάλληλο; Η προσοχή δεν εκβιάζεται και το μείγμα βιασύνης, ντροπής και αποστροφής για ένα μέσο που έχει αναχθεί σε σκοπό δεν κρύβεται όσο κι αν το τσαλακώνεις για να χωρέσει στην τσέπη που έχει ξεχειλίσει από τα πρέπει και όσα άλλα έχεις βολικά εντάξει στις «κοινωνικές επιταγές» προκειμένου να επιταχύνεις την ανώδυνη εξαργύρωσή τους.
Γράφεις συνεχώς επιταγές έχοντας υπόψη μόνο το άμεσο κέρδος, την άμεση ικανοποίηση (instant gratification). Ξεχνάς τι θέλεις να πεις γιατί πολλές φορές αρχίζεις να μιλάς χωρίς να έχεις κάτι να πεις. Τι κι αν δεν ξέρεις, στην πορεία θα ανακαλύψεις… εάν - εάν δεν σ’ έχουν πρώτα προδώσει οι κινήσεις σου. « Η επιθυμία από μόνη της », έλεγε ο T. S. Eliot, « είναι κίνηση/ όχι επιθυμητή στην ουσία της » - συγχωρείστε μου την πρόχειρη μετάφραση. Μπορεί λοιπόν οι κινήσεις μας , οι χειρονομίες μας να μην φέρουν το μεγάλο βάρος της αιτιολόγησης των λεγόμενών μας ή των πράξεών μας αλλά σίγουρα μπορεί να ρίξουν κάποιο φως στον πυρήνα της ουσίας τους.
Δεν μπορεί, σίγουρα θα ’χετε προσέξει τις αδέξιες κινήσεις που κάνουμε – αρκετοί από ’μας – προκειμένου να ενισχύσουμε την επιχειρηματολογία μας. Ολόκληρο βιβλίο θα μπορούσε να (ξανά)γράψει ο Umberto Echo για την σημειολογία αυτών των εικόνων. Πολλές φορές αδυνατούμε να πούμε όσα θέλουμε είτε λόγω αντικειμενικών δυσκολιών είτε λόγω αστάθμητων υποκειμενικών εμποδίων τα οποία όμως ο ενθουσιασμός και ο αυθορμητισμός της κίνησης του σώματός εύκολα ξεπερνά. Ταξιδεύει πριν από ’μας, για μας, στον προορισμό το όνομα του οποίου είναι δύσκολο να ονομάσουμε γιατί κάποτε οι επιθυμίες μας που βρήκαν το θάρρος να αρθρώσουν το δικαίωμα της έστω και καθυστερημένης διεκδίκησης προσκρούουν στο τείχος της πεζής ανάγκης. Και τότε παρατηρούμε χωρίς να μπορούμε να πούμε. « Τα λόγια που δεν είπαμε γεμίζουν ανάστροφα τα λόγια που είπαμε » για να παραφράσουμε τον Ρίτσο.
Τα λόγια χρωματίζουν αλλά τα χέρια είναι που μιλάνε.

Τα νευρικά δάχτυλα που κάνουν ολόκληρες διαδρομές στις ζάρες των βλεμμάτων που έπεσαν χωρίς να τα αντικρίσουμε επειδή δεν είχαμε το θάρρος να διεκδικήσουμε ευθέως αυτό που ίσως δεν μας ανήκει. Μιλάνε τα πόδια που αμήχανα σταυρώνονται καθώς προσπαθούν να βγάλουν μια άκρη στον λαβύρινθο των ανείπωτων. Δάχτυλα που βγάζουν... αποφασιστικά τσιγάρα από το πακέτο, ψάχνουν αφηρημένα για αναπτήρα , απασχολούν το στόμα και αγνοούν τις σκέψεις που παίζουν κρυφτό. Δάχτυλα κρύα που μπλέκονται σε μια χαλαρή χειραψία για να πουν ένα αποφασιστικό αντίο. Σώμα κυρτωμένο, χέρια σε στάση προσοχή - κόκκινο. Πώς να περάσεις; Το κρύο σ’ έχει τυλίξει και εσύ παίζεις με τα κρόσσια από το κασκόλ, μετράς τα πρέπει στους κόμπους που πλέκεις για να ξεμπλέξεις τις ελπίδες σου. Άλλο ένα πρέπει, άλλο ένα χλιαρό αντίο προτού κουλουριαστείς στη ζέστα του σπιτιού σου. Πράσινο. Μη χρονοτριβείς. Θα υπάρξει χρόνος για μια πιο ζεστή αγκαλιά, ένα πιο θερμό αποχαιρετισμό.

emy

1 Comments:

Blogger Fading shadows of a memory beloved. said...

Μπέρδεμα... μου άρεσε, μου θύμισε κάποιες στιγμες που όλοι ζούμε. Είναι δύσκολο να περιγράψω αυτό που θέλω να πω, γιατί δεν γνωρίζω τι θέλω να πω και που θέλω να καταλήξω. Τέλος πάντων...

11:25 π.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home