Δευτέρα, Μαΐου 08, 2006

Just a toilet assumption?


Κουΐζ: τι έχει απαλά φώτα, λαμπερές και κόκκινες επιφάνειες και αναδύει μια καταπραϋντική…, υποβρύχια αίσθηση;
Απάντηση: οι καινούργιες πανάκριβες δημόσιες τουαλέτες του Βερολίνου.
Με είσοδο 50 cents, εάν βρεθείτε και εσείς στη Γερμανική πόλη (και σας καταλάβει μια ιδιαίτερη ανάγκη να…. θαυμάσετε την τελευταία λέξη της μόδας στην δημόσια αρχιτεκτονική), θα μπορέσετε να απολαύσετε χαλαρωτική μουσική, video – προβολές, φοβερές ανέσεις και να πετύχετε… διάνα τον στόχο σας (οι υπάρχουσες σημαίες golf άλλωστε έχουν κατασκευαστεί έχοντας υπ’ όψη ακριβώς τις αντρικές ανάγκες,*1 όπως τουλάχιστον υποστηρίζει ο Γερμανός επιχειρηματίας που ξόδεψε γύρω στα 750,000 € για να τις κατασκευάσει).*2
Δεν ξέρω τι οδήγησε αυτόν τον άνθρωπο να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια (η υπερβολική αγάπη του για την υγιεινή των συμπολιτών του, ο δωρεάν διαφημιστικός χώρος που του παραχώρησε η γερουσία σε αναγνώριση της κίνησης του, ανεξήγητα τίποτα από τα δύο, όμως τότε τι;) αλλά το όλο θέμα φέρνει στην επιφάνεια υπόγεια (υποβρύχια) θέματα ή αν θέλετε επιτείνει την σύγχυση μας όσον αφορά τα θέματα βάθους – ουσίας και εκείνα που συνοδεύονται από μπόλικο αφρό.
Όλο και περισσότερα θέματα που θα ’πρεπε να μας απασχολούν βυθίζονται στον αφρό της μεταμεσονύχτιας αποβλάκωσης ή / της πρωινής ελαφρότητας. Διαβάζοντας εφημερίδες, ξεφυλλίζοντας τον ξένο τύπο νιώθεις πόσο επιπόλαια σαρωτική μπορεί να είναι η διαπίστωση ότι «ο κόσμος έχει γίνει ένα παγκόσμιο χωριό». Τι να κάνεις τις τεχνολογικές δυνατότητες, τις γέφυρες επικοινωνίες όταν ο ίδιος ο ζωτικός χώρος στον οποίο εργάζεσαι, κινείσαι και αναπνέεις συστηματικά αγνοεί τα πράγματα που έχουν σημασία; Είναι ωραία η διαδικτύωση, η ανταλλαγή απόψεων με άτομα, γεγονότα, εξελίξεις μακριά από ’σενα αλλά κάποτε σε επηρεάζει η εντόπια εμμονή στην στασιμότητα, την επιπολαιότητα και την σαμπανιζέ νοοτροπία. Δεν μπορεί να συμφωνούμε με την άποψη ότι όταν αποφασίσουμε να εξαφανίσουμε κάτι από το οπτικό μας πεδίο πατώντας απλώς το … καζανάκι, αυτό αυτομάτως υπακούει και αναστέλλει την όλη ύπαρξη του. Ο καταναγκασμός αυτός σίγουρα δεν ( πρέπει να ) συγκεντρώνει τόση μεγάλη ακροαματικότητα.
Όχι ότι τα σημαντικά θέματα διέπονται από αντίστοιχους νόμους και κανόνες αλλά αυτός ο προσωπικός μου στροβιλισμός (when was self – confession ever harmful but even if it was allow me not to apologise*3 for it) ανάμεσα στο θα ’πρεπε και το (πραγματικά) είναι με κάνει να διερωτώμαι για το τι μπορεί να γίνει. Τα άτομα – οι πολίτες δεν κατηγοριοποιούνται σε κουτάκια, σύμφωνα με τα οποία αναλαμβάνουν δράση. Δεν υπάρχουν πλειοψηφίες – μειοψηφίες ˙ υπάρχει μόνο η ευθύνη για το τι διαμείβεται, τι περνάει απαρατήρητο. Και πραγματικά σιχαίνομαι αυτούς που αποφασίζουν, δίνουν προτεραιότητα, κατασκευάζουν κουτάκια (για να κάνουν ομοιοκαταληκτικά στιχάκια με τα μυαλουδάκια – τους – ), αναλαμβάνουν ευθύνη χωρίς κανένα κριτήριο παρά εκείνο της κατανάλωσης, της «ευρείας απήχησης», της αφ’ υψηλού αντιμετώπισης του τύπου: «εμείς ξέρουμε».
Ε, λοιπόν δεν ξέρετε. Κι αν ακόμα ποτέ δεν το αντιληφθείτε (ή ποτέ δεν αναγνωρίσετε ότι έχει υποπέσει στην αντίληψή σας) εγώ θα επιμένω να απορώ γιατί δεν συγκεντρώνουν περισσότερη (αν υπάρχει έστω και λίγη )ανάλυση θέματα όπως::
– η μεταναστευτική πολιτική με τις δρομολογούμενες αλλαγές στις Η.Π.Α (οι γονείς μας, κάποιων από ’μας έστω, υπήρξαν κι αυτοί μετανάστες, η χώρα μας επιπλέον είναι χώρος υποδοχής μεταναστών)
– η αντίδραση άλλων λαών – εθνών σε καταστάσεις που κάποτε αντιμετωπίσαμε κι εμείς ( πως αντιδρούν λόγου χάρη οι πολίτες – εργάτες στην Κίνα ενόψει των Ολυμπιακών αγώνων που θα διεξαχθούν στην χώρα τους;)
– εσωτερικά θέματα που έχουν να κάνουν με αιτίες, αφορμές, αναλύσεις και όχι με ονόματα (γιατί τα κους – κους των «επωνύμων» κατέχουν σημαντικότερη θέση από μια «διεκπεραιωτική» απάντηση στην απορία – αίτηση – αγανάκτηση ενός «ανωνύμου;»)
– η πεζή καθημερινότητα που ουδεμία σχέση έχει με τις δηλώσεις – υποσχέσεις /διαψεύσεις /εξαγγελίες , τα παράθυρα και την ρητορική αποποίηση ευθυνών των υπεύθυνων – «αμέτοχων»
– και η λίστα συνεχίζεται…
ίσως γιατί η υγιεινή κάποιων δεν είναι επαρκής για να απομακρύνει τις ακαθαρσίες, πατώντας απλώς το καζανάκι.

*1 just overlooking or simply prioritising in favour of…?
*2 Luke Harding, the Guardian, May 5, 2006
*3 at least not for the British way of writing the word apologise - contrary to the American ( & I don’t mean the nation wise but the one – sided way of doing things)

amy

2 Comments:

Anonymous Γιαγιά Ντακ said...

Η εσκεμμένη αφέλεια είναι χαριτωμένη. Σαν "κλέφτης της άνοιξης" στην Πατησίων.

Βάστα καημένο Σούλι!

4:23 μ.μ.

 
Anonymous amy said...

Εαν δεν ήμουν αφελής, θα 'πρεπε να 'μουν κυνική, now that wouldn't be ... cute, would it?

5:34 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home