Δευτέρα, Μαΐου 22, 2006

super...εμμονές

Κάπου, κάποτε είχε διαβάσει ότι τα γυαλιά ηλίου είναι η καλύτερη εφεύρεση. Κρατώντας την αναπνοή της – ενώ από το δεξί της χέρι στηρίζεται (και από το αριστερό της εκτείνεται ένα ανάλαφρο αλλά απαραίτητο … αξεσουάρ, που θα μπορούσε να το είχε αφήσει απλώς στην καρέκλα αλλά, βλέπεις, σε στιγμές αμηχανίας είναι καλό να κρατάς κάτι), σκέφτηκε ότι αυτή η δήλωση είναι μάλλον αναληθής. Προσφέρουν βέβαια ένα αδιαπέραστο βλέμμα (ιδίως όταν μιλάμε για φακούς – καθρέφτες) αλλά δεν σε εξοπλίζουν μ’ αυτή την ικανότητα που από τη μία αφοπλίζει τους άλλους και από την άλλη σε φέρνει πιο κοντά στον super ήρωά σου.
Όχι αυτό που χρειάζεσαι είναι: x – ray vision ˙ η όραση που ακτινογραφεί όλους τους άλλους και ταυτόχρονα σε θωρακίζει από περισσότερη (και ενοχλητικότερα: διεισδυτικότερη) ενδοσκόπηση ˙ κάτι σαν το μηχάνημα με το οποίο είναι εφοδιασμένοι οι ράθυμοι φύλακες – φρουροί οι οποίοι καθίστανται ικανοί κατ’ αυτόν τον τρόπο να διαπερνούν και πολλές φορές να κοροϊδεύουν τον πιο προσωπικό χώρο μιας γυναίκας: την τσάντα της ( ασχέτως εάν αυτή είναι στην οποία βασίζονται σε κάθε έξοδό τους). Ακτινοβολία όμως τέλος και το λεπτό σηματοδοτεί την εκπνοή αέρα και ηλίθιων σκέψεων. Today she’s …radiating!
Περπατάει και η μουσική αδυνατεί να απεγκλωβίσει τα τραγούδια των εμμονών της. Ο Hulk διαπληκτίζεται με τον Spiderman ενώ η Lois Lane θέτει συνεχείς ερωτήσεις. Ο Superman αγνοείται ενώ και το πλήρωμα του Star Trek αδυνατεί να ανταποκριθεί στις εκκλήσεις της για διακτινισμό στον προορισμό της. Μάλλον οι σκέψεις της χρειάζονται μια εκτεταμένη βόλτα.
Η μισητή ζέστη ξεγλιστρά μέσω του δροσιστικού ροφήματος και ενώ είναι έτοιμη να καταβάλει την απαιτούμενη προσοχή προκειμένου να φαίνεται ότι προσπαθεί, παρατηρεί ότι συγκεντρώνει το βλέμμα του καθηγητή της. Ο κρυπτονίτης που μισό-φαίνεται από την τσέπη του ήδη αρχίζει να της απορροφά την ενέργεια ενώ δεν χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες για να αντιληφθεί την άφιξη μιας αγγαρείας. Ας είναι, θα φορέσει το κουράγιο της και θα αλλάξει στο ασανσέρ.
Η επιστροφή αποδεικνύεται περισσότερο κουραστική και από την αναμονή του λεωφορείου ένα Κυριακάτικο απόγευμα και πλέον η ακοή της έχει δεχθεί ισχυρά πλήγματα. Το ραντάρ της δεν πιάνει υπερηχητικά σήματα παρά μόνο τον εξωτερικό θόρυβο ηχηρών λέξεων. Frame….capturing…. fractals…..changing… gear. Η φλυαρία που διαδέχεται τις περιγραφές εμπνέει το δικό της μοντάζ: Δευτέρα βράδυ, Παρασκευή βράδυ, Σάββατο, Κυριακή. Στη σκόνη του θρανίου σχηματίζει τελείες ενώ η παύλα κάνει προσωρινή αποχή. Οι κουρτίνες κρύβουν τον ουρανό αλλά τουλάχιστον οι πλανόδιοι μουσικοί δυνάμωσαν την ένταση. Ο Βιβάλντι άρχισε να διαγράφει τον χειμώνα από την αφηρημένη σκέψη καθώς τα δάχτυλα δοκιμάζουν τις αντοχές του θερινού ωραρίου στα κουρασμένα πόδια της που με τη σειρά τους κρατούν τον ρυθμό στην άχρωμη φωνή. Αριθμοί και μουσική/ Τεχνολογία και λογική/ Δεν είσαι παρά μια στατιστική σιγοψιθυρίζει ενώ ετοιμάζεται για την απογείωση.. 5,4,3,2,1. Πού πάτε; δεν τελειώσαμε. Βιάζεται και φεύγει χωρίς να απαντήσει, κρύβοντας τα χέρια της στις τσέπες του παντελονιού της. Δεν θέλει να την δουν. Θα προλάβει;
amy

1 Comments:

Blogger Fading shadows of a memory beloved. said...

Geek girls feel like understandable persons to most boys, me included. Why is it though that I perpetually loose you at the endings of your stories, at the climax of what you try to get across?

11:55 π.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home