Τρίτη, Ιουνίου 13, 2006

…all lost in the supermarket…


Έχει πάρει καλαθάκι και βαδίζει στα στενά δρομάκια ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Κάποιες είναι πολυώροφες και πολυσύχναστες. Τα κουδούνια τους συνεχώς χτυπάνε, κόσμος μπαινοβγαίνει, αναρίθμητες μάρκες παπουτσιών παρελαύνουν, χέρια απλώνονται, ονόματα προφέρονται, ονόματα μπερδεύονται, οικογένειες κοντοστέκονται, τα βλέμματα καθηλώνονται. Τα καρότσια στριμώχνονται στην ατελείωτη κίνηση και το σκηνικό θυμίζει κάτι από συγκρουόμενα. Σκοπός του παιχνιδιού δεν είναι ποιος θα οδηγήσει με μεγαλύτερη ασφάλεια αλλά πόσες μετωπικές θα καταγραφούν μέχρι να φτάσουν όλοι στο ταμείο. Από πίσω ακούγονται κόρνες, από μπροστά διάλογοι και στα πλαϊνά τοιχώματα τα προϊόντα κονταροχτυπιούνται σε λάμψη για να κερδίσουν μια ματιά.
Αποφάσισε να κάνει μια παράκαμψη από την συνοικία των τροφίμων και να περάσει στα πιο κρύα κλίματα. Κατεψυγμένα και εργένικα. Ετικέτες, τιμές και τα delivery ξεχνιούνται για πιο σπιτικές συνταγές. Πακέτα από πίτσες και ότι προϋποθέτει ελάχιστες κινήσεις πριν καταλήξει στο στομάχι βρίσκουν κατευθείαν τον δρόμο τους στο καλάθι του. Δεν κάνει καν τον κόπο να τα βάλει σε τάξη. Πέτρα – ψαλίδι – χαρτί και προϊόντα υγιεινής πλακώνονται από μπουκάλια μπύρας καθώς οι ναφθαλίνες και τα πακέτα ζάχαρης ανταλλάσσουν περίεργες ματιές και γνωρίζουν ένα αίσθημα φόβου μπροστά στον ξέφρενο χορό των μπιζελιών και τα λαχανάκια Βρυξελλών που έρχονται να τους κάνουν παρέα χάρη σε μια ξαφνική έμπνευση υγιεινής δια(σ)τροφής που τον κατέλαβε να κατευνάσει κάποιες από τις μητρικές ανησυχίες και να νιώσει λιγότερες ενοχές. Ο Μανόλης ο μανάβης διαλαλάει το εμπόρευμα του από απέναντι αλλά αυτός προτιμάει απλώς τους τυποποιημένους χυμούς που διαρκούν περισσότερο και κλείνει βιαστικά το μάτι στον Αιμίλιο που φαίνεται να ξεγλιστράει από ένα ζευγάρι χέρια που τον περιεργάζονται και να κυλάει προς πιο κίτρινα χρώματα.
Είναι πλέον έτοιμος να ανέβει ένα επίπεδο και να ασχοληθεί με τον χώρο του σπιτιού όταν ένα εσωτερικό μουρμουρητό του υπενθυμίζει ότι δεν έφαγε πρωινό και καθώς έχει ήδη αποφασιστεί γενικό συγύρισμα – καθάρισμα χρειάζεται επιπλέον δύναμη που όμως βαριέται αφόρητα να την βρει στύβοντας πορτοκάλια που μετά πρέπει να σουρώσει (κομμένο το δούλεμα – έτσι έχει συνηθίσει). Ψηφίζει γάλα και δημητριακά λοιπόν αλλά μπροστά του βλέπει μόνο γιαούρτια, παγωτά σε διάφορες γεύσεις, συσκευασίες, χρώματα, περιτυλίγματα. Νιώθει γοητευμένος αλλά δεν ενδίδει. Έχει μάθει να προσπερνάει τις περιττές πληροφορίες και να αποκρυπτογραφεί τις ετικέτες έτσι ώστε να προστατεύει την τσέπη του. Ναι και η υγεία είναι ένα θέμα αλλά το ατελείωτο πήγαινε – έλα στις λεωφόρους της δουλειάς και τις διασκέδασης του προσφέρουν αρκετή γυμναστική. Είναι και το ποδόσφαιρο, συνηθίζει το βλέμμα στην άσκηση των άλλων και παραιτείται από οποιαδήποτε καταβολή περιττής προσπάθειας που μεταφράζεται σε ιδρώτα, φουσκωμένα μπράτσα και κοιλιακούς – φέτες. Η γράμμωση ξεχνιέται και το ίδιο και τα αγαπημένα του δημητριακά που καθώς φαίνεται θεωρούνται ντεμοντέ μπροστά στην επέλαση των ηλίθιων σοκολατούχων και των φυτικών, πληκτικών και σωρεία άλλων στερητικών.
Τα βήματα του τον φέρνουν σε ατελείωτους διαδρόμους με θερμοκρασίες που απορροφούν την ζέστη και την μουσική lounge αισθητικής που διαχέεται σ’ όλον τον υπερκαταναλωτικό ναό. Όλα εύρυθμα και μελετημένα προκειμένου να χαλαρώσει μπροστά στην έκθεση και την υπερβολή και να ζαλιστεί από τα επίθετα, ξεχνώντας τα ουσιαστικά. Όχι δεν ξέχασε το γάλα απλώς έμεινε αποσβολωμένος να κοιτάει την ένδειξη του πληθυντικού στο ψυγείο: «γάλατα», όπως λέμε: «θάλαττα» ; μάλιστα, ημερομηνία παρασκευής: σημερινή: κατευθείαν από την βοσκούσα αγελάδα στο ποτήρι του. Ημερομηνία λήξης: δεν βαριέσαι. Το μάτι πέφτει στα «Ε». Ε όπως λέμε ευτυχία, ελευθερία. Ε όπως εφήμερο, επανάληψη. Ε όπως έμπνευση, αυτή που λείπει από τους διαφημιστές. Όχι πια φαγούρα, όχι πια κάλοι, όχι πια ζεσταμένο φαγητό. Τα σαμπουάν και οι αφροί δίνουν κάποιες ιδέες γι’ αυτούς και την χαμένη τους έμπνευση αλλά το μυαλό του χορεύει σε beat ρυθμούς σαν κι αυτούς που θα ακούγονται το βράδυ αν δεν αποτρέψει την εγρήγορση των κουνουπιών που βράδια τώρα χτυπάνε τατουάζ γεωμετρικών σχημάτων σ’ ολόκληρο το κορμί του. Απορεί με τόσο αλκοόλ στο αίμα του πως και δεν έχουν μεθύσει μέχρι τώρα να κάνουν κανένα πάρτι σ’ έναν πιο εξωτικό προορισμό και να εγκαταλείψουν επιτέλους τη σκληρή χειρονακτική εργασία πάνω σε αφυδατωμένους από την αργοπορημένη άφιξη της καλοκαιρινής άδειας οργανισμούς.
Τέλος πάντων. Η ώρα κινείται αργά σ’ αυτό το μέρος και δεν αντέχει άλλο το βάρος που του ‘χει προστεθεί. Πετάει την πετσέτα και ρίχνει το καλάθι στο καρότσι που είναι παρκαρισμένο πιο δίπλα. Ο δεύτερος όροφος αποδεικνύεται ιδιαίτερα χρηστικός και γι’ αυτό απολύτως βαρετός. Το βλέμμα ανεβοκατεβαίνει αμέτρητες αποστάσεις ανάμεσα στα χαμηλά, προσβάσιμα ράφια και τα λουσάτα ρετιρέ που όμως κατοικούνται από ογκώδεις ένοικους που δεν μετακινούνται ούτε και με τις πιο φιλότιμες ακροβασίες. Απορρυπαντικά, μαλακτικά… κάτι ξεχνάει. Με τι θα καθαρίσει τα κολλήματα και τις ανασφάλειες που λερώνουν την ανεμελιά του;
«Χρωματοπαγίδα». Ίσως είναι η απάντηση που… δεν έψαχνε. Να παγιδεύσει τα μουντά χρώματα σε πλύσεις που πλέον δεν θα προκαλούν ξεθώριασμα. Ξεφτίζει η μνήμη. Τον είχε προειδοποιήσει η μάνα του: να βάζει χωριστά τα χρωματιστά.
Η ζαλάδα και η βαρεμάρα είναι πλέον εμφανείς και ούτε και οι μπαταρίες που εντελώς θαυματουργά εμφανίζονται στο ράφι μπροστά του δεν μπορούν να τις αποφορτίσουν. Ρίχνει μια ματιά στα βιβλία με την ένδειξη «πρόσφατες κυκλοφορίες» και νιώθει τον προερχόμενο από τα παραδίπλα ράφια φθόνο των δημοσιογράφων – συγγραφέων (επιτέλους πρόσθεσα και αυτό τον τίτλο στο βιογραφικό μου) που με επιτηδευμένο φεμινιστικό ενθουσιασμό του φωνάζουν: πώς να ζήσετε, πώς να φάτε, πώς να φλερτάρετε, πώς να μιλήσετε, πώς να κοιμηθείτε, πώς να ονειρευτείτε καλύτερα. Καλόν ύπνο.
Στο ταμείο, οι αριθμοί διαδέχονται τις σκέψεις, η συνδιαλλαγή αργεί να πραγματοποιηθεί, η κοπέλα είναι καινούρια. «Δείξτε κατανόηση» παρακαλεί ο προϊστάμενος της που προσπαθεί να περάσει το προφίλ του καλού εργοδότη ενώ είναι φανερό ότι μόλις που κρατιέται για να φύγουν οι πελάτες και να ξεστομίσει το κήρυγμα – τροπάριο. Οι ανάγκες στριμώχνονται στις σακούλες και οι επιθυμίες βαδίζουν προς την ακατάστατη φιλοξενία του καταφύγιού του. Νιώθει πολύ κουρασμένος. Μάλλον θα αφήσει για αύριο τις δουλειές.
amy