Σάββατο, Ιουνίου 03, 2006

innocence vs experience


SONGS OF INNOCENCE & EXPERIENCE
The Lamb /The Tyger
Infant Joy/ Infant Sorrow
The Divine Image/ The Human Abstract



Στις δύο ομάδες ποιημάτων του που εκδόθηκαν κάτω από τον τίτλο “Songs of Innocence & Experience” (το 1794), ο William Blake βάζει εκπροσώπους δύο αντίθετων καταστάσεων της ανθρώπινης ψυχής να εκθέσουν το όραμά τους για τον κόσμο.
Η αθωότητα μετασχηματίζεται σε εμπειρία, ο συμβολισμός συναντάει την πραγματικότητα και η αλήθεια θέτει συνεχή ερωτηματικά μέσα από την διαδοχική ενσάρκωσή τους σε αντιθετικά ζεύγη.
Το πειθήνιο αρνί μετατρέπεται σε τίγρη που αναδύει φωτεινή φλόγα ˙ και τα δύο έχουν δημιουργηθεί από το ίδιο χέρι.
Η βρεφική χαρά που είναι συνώνυμη της ευτυχίας μπορεί να προκαλέσει και δάκρυα θλίψης όταν η γύμνια της στο πρωινό φως αναδείξει την άνιση μάχη της κόντρα στην αδυναμία και την απελπισία ˙ και η χαρά και η θλίψη είναι συνοδευτικά του ίδιου νεογέννητου υποκειμένου.
Η ευσπλαχνία, η συμπόνια, η ειρήνη και η αγάπη είναι ρούχα που ζεσταίνουν αδιακρίτως κάθε ανθρώπινη ψυχή. Όταν αποκτούν όμως την απόχρωση του μέσου, εξελίσσονται σε ένδειξη εκμετάλλευσης, σκληρότητας, σύγκρουσης και υποκριτικής ταπεινοφροσύνης. Όλα τα χαρακτηριστικά αυτά δεν βρίσκονται μακριά. Το ανθρώπινο μυαλό είναι το δέντρο που ευθύνεται και για τα δύο είδη καρπών.

Δεν είχε άδικο ο Blake.
Όλα συνυπάρχουν στον κόσμο.
Το μαύρο , το άσπρο, οι διακρίσεις, τα όρια, οι ορισμοί δεν είναι κουτιά χωρίς περιεχόμενο.
Η δόμηση – αποδόμησή τους ερμηνεύεται μέσα σ’ ένα κοινωνικό πλαίσιο, τις εκφάνσεις του οποίου άλλοτε ερωτευόμαστε και άλλοτε αποστρεφόμαστε. Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτως των συμβόλων που διακρίνουν την σχέση μας με τους άλλους (<,>, =,?), υπάρχουμε παράλληλα – το ουσιαστικό συνυπάρχουμε ίσως είναι δύσκολο να ειπωθεί όταν το πρόσημο των διαθέσεων, των ευκαιριών αλλάζει τόσο ραγδαία.
Οι δρόμοι μας μπορεί να μην συναντιούνται και ίσως ο εγωισμός είναι αρκετά μεγάλος για να νοιαστεί για προσωπικές ιστορίες, δράματα και ονόματα που δεν ηχούν οικεία στα αυτιά μας. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι επειδή νομίζουμε, έτσι είναι.
Για αυτό, τρομάζει περισσότερο από τις απορίες, την έκπληξη και τον φόβο ο διαχωρισμός ανάμεσα στους
"μέσα" και τους "έξω"
Αυτοί που ξέρουν /Αυτοί που βασίζονται στην γνώση άλλων για να μάθουν
Αυτοί που κινούν τα νήματα/ Οι μαριονέτες
Αυτοί που διαχέουν τον φόβο/ Αυτοί που νιώθουν τον φόβο
Αυτοί που λένε /Αυτοί που ακούν

Κανείς δεν κάνει τίποτα.

Ας κρατήσουν την γνώμη τους για τον εαυτό τους λοιπόν:
– οι ξανθιές τηλεοπτικές δημοσιογράφοι που υπό το πρόσχημα – ρόλο της Ms Marple
μιλάνε, μιλάνε, μιλάνε, βάζουν διαφημίσεις, πουλάνε, μιλάνε, μιλάνε, μιλάνε,
βάζουν διαφημίσεις.
– οι ειδικοί, ψυχολόγοι, αναλυτές, αστυνομικοί, ερευνητές που φωνάζουν, δικάζουν,
καταδικάζουν, βγάζουν πορίσματα, προειδοποιούν, μιλάνε, μιλάνε, μιλάνε.
– οι δημοσιογράφοι – ειδικοί που γνωρίζουν και μιλάνε. Νιώθουν και το δείχνουν.
Μιλάνε, δίνουν τον λόγο για λίγο και αρχίζουν και μιλάνε.
Όλοι μιλάνε, όλοι αποφαίνονται.
Κανείς δεν κάνει τίποτα όμως.
Τα συναισθήματα μοιάζουν φτηνά όταν συνοδεύονται μόνο από λόγια.
Καμία πράξη.
Μια απορία:
Τι θα απαντήσει κανείς σ’ αυτούς που φταίνε, σ’ αυτούς που δεν φταίνε;
Κάποια μάτια ήδη κοιτάζουν από μακριά, απαλλαγμένα τουλάχιστον από ευθύνες.
Όλα είναι μακριά:
-οι ομάδες και οι κατηγοριοποιήσεις που δεν φυτρώνουν αυθαίρετα στα παιδικά μυαλά
-η ενσωμάτωση και η περιθωριοποιήση που η αθώα (?) παιδική απόχη πιάνει σαν τρόπαιο απο την ενήλικη εμπειρία
-η ανοχή, η συνύπαρξη: εαν δεν χωράει άλλους το ίδιο μας το μυαλό πως θα χωρέσουμε οι ίδιοι; που θα χωρέσουμε; ίσως τελικά...δεν χωράμε πουθενά
και η απορία
What are you gonna do now that your teenage idols have left the building?
καμία απορία για τα μάτια που κοιτάζουν μακριά:
Nothing
amy

2 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

6:17 π.μ.

 
Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

10:50 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home