Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006

never let me down

Η βόλτα με τον καλύτερο μου φίλο δεν χαρακτηρίζεται απο περιστροφές - μάλλον μια στροφή είναι γύρω από τον εαυτό μας - μια αναστροφή που δεν γνωρίζει απαγορευτικά. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο χωρίς ένα συγκεκριμένο προορισμό, προσπαθώντας απλώς (μάταια) να αποφύγουμε τις απολογίες και τις δικαιολογίες.
Η βόλτα με τον καλύτερο μου φίλο δεν είναι ασφαλής - πότε δεν γνωρίζω πως θα καταλήξει - πόσες αλήθειες θα έχει αφήσει απ' έξω. Δεν ξέρω ποιές αλήθειες θα προτιμήσουμε να να ομολογήσουμε μόνο στους εαυτούς μας. Δεν γνωρίζω εαν μοιραζόμαστε καν τις ίδιες αλήθειες. Ξέρω όμως ότι όσους γύρους και να κάνουμε, όσο κίνηση και να 'χει, όσο και εαν όλοι έχουν επιλέξει να μείνουν σπίτια τους για απόψε, εμείς θα βρούμε θέση να αράξουμε τις ελπίδες μας, τα άγχη μας, τους φόβους μας. Ίσως γιατί έχουμε συμφωνήσει οι βόλτες μας να μήν έχουν άξονα περιστροφής μία, κουραστικά μονόσημη, αλήθεια.
Η βόλτα με τον καλύτερο μου φίλο δεν έχει ώρα, συχνότητα και άλλου είδους μόνιμα χαρακτηριστικά. Δεν ορίζεται, ούτε προσδιορίζεται. Ίσως γιατι πέρα απο τις επαναλήψεις, τις εμμονές, τις μελωδίες δεν έχει ποτέ περιττά λόγια, άχρηστους κανόνες, ανόητους συμβιβασμόύς.
Η βόλτα με τον καλύτερο μου φίλο δεν χαρακτηρίζεται απο το φύλο ούτε απο ηλίθιες συμβάσεις. Ξέρω που θα με ταξίδευσει ... εκεί που θέλω. Ξέρω ότι δεν θα με απογοητεύσει.

words are very unnecessary/ they can only do harm

amy

Τρίτη, Ιουλίου 25, 2006

dots...

...the polka dots fill my eyes
and I don't know why

Strip down your choice of diction to the minimum –
Expect nothing from relative clauses jammed with empty adjectives
and incomplete thoughts
It’s pure delirium;
a cheap trick to render you helpless
when words seem aimless.
It’s not the first time you lost your orientation –
You simply need a map to reach your destination.
And so you don’t know where to turn –
Too bad you can’t find a secret place to hide all your failed plans
Stop worryin’ and check the time;
the plane is about to land and
your mind is a complete blank;
not to mention that despite the license
You still haven’t learnt to drive.
Do not be alarmed;
the instructions are at hand.
Someone will tell you what to do
and you will see it through.
Tell me one thing though:
does it frighten you to know that the subject in both sentences is you?
Do not base communication on
an endless row of punctuation
Replacing missing points with a series of dots
is as bad as hearin’ your neighbour sing hips don’t lie
While engagin’ in aerobic exercise
amy

Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006

Double standards

Ο Θεός, ο όποιος Θεός, δεν μπορεί να κάνει διακρίσεις. Η ζωή και ο θάνατος δεν μπορεί να διαπραγματεύονται την αξία ενός ανθρώπου μ’ άνισους όρους. Τότε όμως κάποιος φταίει. Ποιος;
Η ενοχική συμπεριφορά του τραυματισμένου κοριτσιού που από το κρεβάτι του νοσοκομείου λέει ότι δεν είναι τρομοκράτες, ότι δεν είναι δικό τους το φταίξιμο απευθύνεται σε κάποιους. Προσπαθεί να κατευνάσει μια ανελέητη, καταστροφική εξουσία που δεν αφήνει αμφιβολίες περί του ποιος κυριαρχεί, ποιος κρατάει τα ηνία και άρα ποιος αποφασίζει.
Η ζωή απλώς δεν μπαίνει σε ζυγαριά. Δεν μπορεί η ζωή ενός Λιβανέζου, ενός Παλαιστίνιου να έχει λιγότερη αξία από ενός Ισραηλινού. Δεν μπορεί η απαγωγή ατόμων που έχουν στρατιωτική ιδιότητα να αποτελεί το πρόσχημα για την εξόντωση μιας χώρας και του άμαχου πληθυσμού της, την αφετηρία για τον τερματισμό οποιασδήποτε απόπειρας να γίνει διάλογος, να επιτευχθεί κάποιου είδους συναίνεση που θα επιδεικνύει επιτέλους σεβασμό για την αξία και την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ζωής. Δεν μπορεί απλώς η προστασία ενός λαού να σημαίνει την καταστροφή ενός άλλου.
Και εάν κάποιοι σκέφτονται βάση ισορροπιών, αναλογιών, στρατηγικών, συμμαχιών, οι προσευχές από πού κι αν προέρχονται δεν μπορεί παρά να συγκλίνουν σε μια κοινή επιθυμία:

“ Do not let the words be mine, but change them into truth. With these lips instruct my heart and let fall into the world what is broken in the world. Lift me up to the wrestling of faith. Do not leave me where the sparks go out, and the jokes are told in the dark, and new things are called forth and appraised in the scale of the terror.
…………………………………………………………………………………………..
Do not leave me there, where death is forgotten, and the new thing grins."

( "49",The Book of Mercy, Leonard Cohen)

amy

Σάββατο, Ιουλίου 15, 2006

the NO generation

Η γενιά ΜΑΣ είναι η γενιά της άρνησης
Αρνούμαστε
Να πάρουμε τη ζωή σοβαρά
Να ωριμάσουμε
Να κοιτάξουμε το μέλλον
Να προγραμματίσουμε το αύριο
Να κάνουμε καριέρα
Να κάνουμε ο,τιδήποτε
Να απογαλακτιστούμε
Να ανεξαρτητοποιηθούμε
Να έρθουμε εις γάμου κοινωνία
Παρόλα αυτά όμως
Θέλουμε
Να καταναλώνουμε, ήχους, εικόνες, κείμενα, ιδέες
Να χοροπηδάμε σε συναυλίες
Να γινόμαστε λιώμα
Να αναζητούμε την ηδονή της αγάπης, αδιαφορώντας για κάθε συνέπεια
Να κάνουμε τα σώματά μας ένα με τους κόκκους της άμμου σε παραλίες
Αλλά πάνω από όλα, θέλουμε να διασκεδάζουμε με τους όμοιούς μας
να σπέρνουμε το χάος και να κυλιόμαστε στο βόρβορο της αυτοκαταστροφής
Αλλά ως πότε;
Η κοινωνία ήδη έχει στρώσει το τραπέζι, κάθεται με τα μαχαιροπίρουνα πάνω από το πιάτο και τα σάλια της τρέχουν, καθώς φαντάζεται τη στιγμή που θα μας ξεκοκαλίζει ηδονικά.
Έχει στείλει τους εντελοδόχους της να μας κυνηγήσουν.
Εμείς ακόμη -κυρίως λόγω άγνοιας- καταφέρνουμε να ξεγλιστρούμε.
Αλλά ως πότε;
Δεν έχει καμία σημασία
Θα τσουγκρίσουμε για ακόμη μια φορά τα ποτήρια μας
Θα κατεβάσουμε ακόμη ένα μπουκάλι
Θα χορέψουμε κανιβαλικά και
θα γελάσουμε με θράσος πάνω από το χείλος της αβύσσου.

Μόνγκο

Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006

Theory

Tangled up in theories and numbers,
I refrain from givin' definite answers;
It's not that I'm afraid of sayin' too much
or I' m absorbed in things many consider as abstract.
It's because I don't have a clue about mathematics,
rules, definitions - computers too.
I simply do not reside in areas as these
and I can't wait to dwell on instances like
this:

Theory by Wallace Stevens

I am what is around me

Women understand this
One is not duchess
A hundred yards from a carriage

These, then are portraits:
A black vestibule
A high bed sheltered by curtains

These are mere instances

amy

Πέμπτη, Ιουλίου 06, 2006

fragments young me

Fragment 1.

Tear a friend just in case he was me
Peace of mind is out of mind
I repeat the same day but nothing changes
maybe I’ve got to pretend innocent
Playing dead is better than drawing chains


Fragment 2.

Things happen like memories gushing from an erased dream
Everything should be expected or divined
but without a blanc there would be no act

Defamation was my purpose
Stock piling bad reputation keeps mind on the rail
Another destruction occurred in time
Filling holes with your bad feelings is a mutual demand


Fragment 3.

Phones are ringing – hear no ring
People are talking – hear no talk
Me and people – here no peace


Last Fragment (Live Remedy)

I’m bored of crawling for so long
I’m standing on my feet again after
having a conversation in her black eyes valley

I got to travel fast
I got to travel fast

To give her a reason

After all I changed her mind
and found a way to slip in it

Μόνγκο

Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006

I don't wanna grow up

Ο μικρός επιδίδεται στο γκράφιτι – στους τοίχους της πολυκατοικίας μου.
Ο μικρός ακούει το ίδιο τραγούδι – επιμένοντας σε μια καλημέρα που πέρασε – 5 απανωτές – δυνατές – φορές.
O μικρός εξασκείται στο skateboard. Δεν έχει καθόλου εμπειρία όμως και καθώς οι απανωτές προσπάθειές του να ισορροπήσει στην σανίδα στέφονται από θορυβώδη αποτυχία προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτός ο θόρυβος – έξω – δεν είναι και ο ήχος της δικής μου απόπειρας – μέσα – να συγκεντρωθώ σε κάτι που δεν μ’ αρέσει, δεν μ’ ενδιαφέρει, δεν με ελκύει ούτε στο ελάχιστο.
Εγώ ..δεν…
Δεν θέλω.
Δεν μπορώ.
Πόσες φορές πρέπει να το πω για να πειστούν ότι το μουσικό, ψηφιακό τοπίο δεν έχει ανάγκη την βοήθειά μου (και μάλιστα σε γραπτή – εκνευριστικά εμπεριστατωμένη – μορφή ) ;
Δεν έχει σημασία.
Έτσι και αλλιώς δεν με ακούν και ούτε τους ενδιαφέρει.
Κάνοντας διάλειμμα από τον καταναγκασμό τους, παρατηρώ την επιμονή του μικρού να προσπαθεί, επαναστατεί υπό το βλέμμα των δικών του, των γειτόνων που τον παρατηρούν με έναν εκνευρισμό που προσπαθούν να κρύψουν.
Δεν τον ακούω, δεν με ενοχλεί.
Στα αυτιά μου ηχεί ένας άλλος θόρυβος. Είναι αυτός ο θόρυβος που απορρέει από πράγματα που κάνεις ενώ δεν τα πιστεύεις, ενώ σκέφτεσαι άλλα, ενώ βρίσκεσαι αλλού και παλεύεις να επανέλθεις εκεί που σ’ αναγκάζουν.
Βαρέθηκα.
Πάω να βάλω μουσική
amy

Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006

awkward

Ah, the stereotypes, there must be more to life…

Το σαλόνι έχει χωριστεί σε δύο στρατόπεδα:

1) ο καναπές που προσφέρεται για ξάπλα – βλέπε έχω έλεγχο του remote control και άρα απολαμβάνω το zappin’
2) η πολυθρόνα που ενδείκνυται για διάβασμα, σε θέση καθιστή – βλέπε δεν με πειράζει, έχω σοβαρότερες ασχολίες

το ζευγάρι έχει και χωριστές προτιμήσεις:

εκείνος: φανατικός Άγγλος εξασκείται στην μόνη απόλαυση που μπορεί να του προσφέρει ο σημερινός αγώνας: αγχωμένο – express – μανικιούρ.

Εκείνη: αντιδραστική στις ασχολίες του άντρα της θαυμάζει τις αλήθειες της Jane Austen στο γήπεδο της μικρής οθόνης.

Εκείνος: προσπαθεί να την μυήσει στα άδυτα της αγγλικής αψυχολόγητης νοοτροπίας.

Εκείνη: απλώς χαμογελάει στην αποβολή του μικρού πολλά υποσχόμενου αλλά υπερβολικά οξύθυμου Άγγλου.

Εκείνος: επαινεί την συνεργασία του επιθετικού διδύμου, εκ του οποίου ο ένας συγκινητικά αλληλέγγυα δημιουργεί ευκαιρίες για να τις αξιοποιήσει ο άλλος που δεν δίστασε να παραδεχτεί το κλάμα του στην αδυναμία του να σκοράρει στους μέχρι τώρα αγώνες.

Εκείνη: παρατηρεί την αναμενόμενη εξέλιξη κρύβοντας το χασμουρητό της.

Εκείνος: τραγουδάει ήχους του Λίβερπουλ σε μια πολλά υποσχόμενη αλλαγή.

Εκείνη: πάντοτε προτιμούσε την άλλη ακτή του ατλαντικού για τα μουσικά της ακούσματα.

Εκείνος: συγκρίνει τον awkward Crouch μ’ έναν ώριμο Billy Elliot.

Εκείνη: πάντοτε μισούσε το μπαλέτο.

Εκείνος: αφήνει να του ξεφύγει ένα δάκρυ για την οδυνηρή ήττα.

Εκείνη: προσπαθεί να κρύψει το γέλιο της στους συνειρμούς που κάνει το μυαλό της. Κλείνει το βιβλίο με τίτλο “Pride & Prejudice” και πάει να παρηγορήσει τον άντρα της.
amy

Σάββατο, Ιουλίου 01, 2006

Things that make me click

go beyond turnin’ on and off my
mind’s switch

– a mischievous glint in the eye
– an outspoken piece of mind
– a written exchange of witty lines
– a sweet knot in the stomach that warns me:
“these are things I like”
– a smile that is found in unexpected instances of time –

Instances I want to savour,
melodies I care to hum,
faces that won’t reveal
their hidden graces.

Don’t ask me why;
These are simply some of the things I like.
amy