Παρασκευή, Ιουλίου 21, 2006

Double standards

Ο Θεός, ο όποιος Θεός, δεν μπορεί να κάνει διακρίσεις. Η ζωή και ο θάνατος δεν μπορεί να διαπραγματεύονται την αξία ενός ανθρώπου μ’ άνισους όρους. Τότε όμως κάποιος φταίει. Ποιος;
Η ενοχική συμπεριφορά του τραυματισμένου κοριτσιού που από το κρεβάτι του νοσοκομείου λέει ότι δεν είναι τρομοκράτες, ότι δεν είναι δικό τους το φταίξιμο απευθύνεται σε κάποιους. Προσπαθεί να κατευνάσει μια ανελέητη, καταστροφική εξουσία που δεν αφήνει αμφιβολίες περί του ποιος κυριαρχεί, ποιος κρατάει τα ηνία και άρα ποιος αποφασίζει.
Η ζωή απλώς δεν μπαίνει σε ζυγαριά. Δεν μπορεί η ζωή ενός Λιβανέζου, ενός Παλαιστίνιου να έχει λιγότερη αξία από ενός Ισραηλινού. Δεν μπορεί η απαγωγή ατόμων που έχουν στρατιωτική ιδιότητα να αποτελεί το πρόσχημα για την εξόντωση μιας χώρας και του άμαχου πληθυσμού της, την αφετηρία για τον τερματισμό οποιασδήποτε απόπειρας να γίνει διάλογος, να επιτευχθεί κάποιου είδους συναίνεση που θα επιδεικνύει επιτέλους σεβασμό για την αξία και την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ζωής. Δεν μπορεί απλώς η προστασία ενός λαού να σημαίνει την καταστροφή ενός άλλου.
Και εάν κάποιοι σκέφτονται βάση ισορροπιών, αναλογιών, στρατηγικών, συμμαχιών, οι προσευχές από πού κι αν προέρχονται δεν μπορεί παρά να συγκλίνουν σε μια κοινή επιθυμία:

“ Do not let the words be mine, but change them into truth. With these lips instruct my heart and let fall into the world what is broken in the world. Lift me up to the wrestling of faith. Do not leave me where the sparks go out, and the jokes are told in the dark, and new things are called forth and appraised in the scale of the terror.
…………………………………………………………………………………………..
Do not leave me there, where death is forgotten, and the new thing grins."

( "49",The Book of Mercy, Leonard Cohen)

amy