Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006

I don't wanna grow up

Ο μικρός επιδίδεται στο γκράφιτι – στους τοίχους της πολυκατοικίας μου.
Ο μικρός ακούει το ίδιο τραγούδι – επιμένοντας σε μια καλημέρα που πέρασε – 5 απανωτές – δυνατές – φορές.
O μικρός εξασκείται στο skateboard. Δεν έχει καθόλου εμπειρία όμως και καθώς οι απανωτές προσπάθειές του να ισορροπήσει στην σανίδα στέφονται από θορυβώδη αποτυχία προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτός ο θόρυβος – έξω – δεν είναι και ο ήχος της δικής μου απόπειρας – μέσα – να συγκεντρωθώ σε κάτι που δεν μ’ αρέσει, δεν μ’ ενδιαφέρει, δεν με ελκύει ούτε στο ελάχιστο.
Εγώ ..δεν…
Δεν θέλω.
Δεν μπορώ.
Πόσες φορές πρέπει να το πω για να πειστούν ότι το μουσικό, ψηφιακό τοπίο δεν έχει ανάγκη την βοήθειά μου (και μάλιστα σε γραπτή – εκνευριστικά εμπεριστατωμένη – μορφή ) ;
Δεν έχει σημασία.
Έτσι και αλλιώς δεν με ακούν και ούτε τους ενδιαφέρει.
Κάνοντας διάλειμμα από τον καταναγκασμό τους, παρατηρώ την επιμονή του μικρού να προσπαθεί, επαναστατεί υπό το βλέμμα των δικών του, των γειτόνων που τον παρατηρούν με έναν εκνευρισμό που προσπαθούν να κρύψουν.
Δεν τον ακούω, δεν με ενοχλεί.
Στα αυτιά μου ηχεί ένας άλλος θόρυβος. Είναι αυτός ο θόρυβος που απορρέει από πράγματα που κάνεις ενώ δεν τα πιστεύεις, ενώ σκέφτεσαι άλλα, ενώ βρίσκεσαι αλλού και παλεύεις να επανέλθεις εκεί που σ’ αναγκάζουν.
Βαρέθηκα.
Πάω να βάλω μουσική
amy

2 Comments:

Anonymous γιαγια ντακ said...

I know were Syd Barrett lives.


Go see Emily play, you crazy diamond.


Kαλοτάξιδος.


(Μερικοί άνθρωποι θα είναι πάντα ζωντανοί - ακόμα και τότε που ήταν ζωντανοί για λίγους)

6:01 μ.μ.

 
Anonymous amy said...

'-)

7:01 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home