Κυριακή, Αυγούστου 27, 2006

if wishes were horses, beggars would ride...

« Οι ανθρωπολόγοι για παραπάνω από 100 χρόνια έχουν παρατηρήσει και συζητήσει για συγκεκριμένες τελετές που πραγματοποιούνται τόσο σε πρωτόγονες και αρχαίες κοινωνίες όσο και σε περισσότερο πολιτισμένες και μοντέρνες και οι οποίες σηματοδοτούν την μετάβαση ενός ατόμου ή ομάδων ατόμων από ένα στάδιο της ζωής σ’ ένα άλλο όσον αφορά την ωριμότητα , την εργασιακή δέσμευση ή την κοινωνική ενσωμάτωση. Τέτοιες ειδικές πράξεις έχουν χαρακτηριστεί ως μεταβατικές τελετουργίες * οι οποίες αποτελούνται από τελετές ο ουσιώδης σκοπός των οποίων είναι να διευκολύνουν την μετάβαση ενός ατόμου από μια ορισμένη θέση σε μια άλλη - εξίσου συγκεκριμένη - και έτσι να ρυθμίσουν και να προστατεύσουν τις κοινωνικές δομές χωρίς ανησυχία ή τραυματισμό είτε για την κοινωνία είτε για το άτομο»

(from “Rites of Passage in Kate Chopin’s The Awakening” by Maria Anastasopoulou”)

* rites of passage


Αφύπνιση. Η αίσθηση ότι όταν κοιτάς (βαθειά) στα μάτια κάποιον μπορείς να δεις την ψυχή του. Πινελιές και αποσπασματικές εικόνες. Μετάβαση. Λάθος ορισμός.

Μερικές φόρες….

Το πέρασμα, το ταξίδι, ο δρόμος, ο διάδρομος: αψηφώντας ορισμούς, υπαινιγμούς, στερεότυπα, κανόνες ˙ όχι αυτούς που φέρουν επίσημες σφραγίδες ˙ όχι. Όχι, αυτούς που διέπονται από ένα βλέμμα συγκαταβατικότητας, συμβιβασμού και άλλων ουσιαστικών που δεν δυσκολεύεσαι να προφέρεις γιατί δεν νιώθεις. Όχι, το ταξίδι προς λέξεις που δεν ξεφυλλίζεις λεξικά για να εκφράσεις είναι αληθινό, κινείται σε ρυθμούς blues και εκλιπαρεί για ένα σήμα, μια λέξη που δεν κάνει την σιωπή εκκωφαντική.

Silence is sexy…

Πότε καταλαβαίνεις ότι δεν λες ψέματα, ότι δεν παρασύρεσαι από ένα ισοπεδωτικό ρεύμα που προσπαθεί να συμβιβάσει, να συμφιλιώσει;
Όταν νιώθεις το παρόν;
Όταν δεν φοβάσαι την ανασφάλεια του μέλλοντος;
Δεν ξέρω. Τα άστρα βλέπεις κινούνται σε κύκλους και οι λαβυρινθοειδείς διαδρομες εγκλωβίζουν σε επαναλήψεις, μάταιες αναζητήσεις.

Line allows a progress a circle does not

Το βράδυ που η ζέστη γίνεται ασφυκτική τα χρώματα στριμώχνονται σε ένα σκούρο μπλε που διαχέει άγνωστος προβολέας˙
προβοκάτορας στα αλήθεια. Μετατρέπει τις ευχές σε προσευχές με την ελπίδα της προσγείωσης σε άγνωστο προoορισμό.
Ασφαλής προσγείωση;
Μπερδεύεις τα αστέρια με τα αεροπλάνα, χάνεσαι στο μέτρημα και αποκοιμιέσαι στην παραζάλη ενός υπνωτικού σπρέι που κάνει γκράφιτι στον ουρανό με παράλογες ευχές.

Let me sing you a waltz Out of nowhere, out of my thoughts….
Let me sing you a waltz Out of nowhere, out of my blues.


Nα πακετάρω τις ευχές, να τις πάρω μαζί και όταν προσγειωθώ, τα κουτιά, τα στρώματα από χαρτιά να αποκαλύψουν τις επιθυμίες˙ αυτές που τόσο προσεχτικά τύλιξα για να μη σπάσουν.

Μακάρι να συνεχίσουν όλα όπως είναι τώρα. Μακάρι να μη λιγοστέψει ποτέ η ταχύτητα…μακάρι να μη στερηθώ ποτέ την παρέα του φίλου μου.Μακάρι να μη βρούμε ποτέ διαφορετικά πράγματα να κάνουμε.Μακάρι να μη κρίνουμε ποτέ ο ένας τον άλλο.Μακάρι να είναι πάντοτε το φεγγάρι στην ίδια πλευρά του δρόμου. Μακάρι να είναι τα "αγόρια" μια χρυσή θολούρα στο μυαλό μου, σαν την πάχνη της σελήνης ή σαν την αντανάκλαση του νέον πάνω από την πόλη.

Μακάρι να μου συγχωρέσουν τις αυθαιρεσίες.

Κάποιος ψιθυρίζει τους στίχους του today:

I used to be a little "girl"
Playing with a different sex.

We’re different / you’re equal. It’s obvious

Ατελείωτο κολλάζ από ήχους, εικόνες, στίχους και αυτός ο κύκλος που δεν λέει να κλείσει.
Είναι ωραία η ευθεία. Τα σπίρτα αναζητούν το χέρι που θα εισβάλει στον κλοιό, θα κάψει τα περιττά και θα πατήσει play σε μια συλλογή που δεν θα αποσταλεί.

Το ύποπτο χαμόγελο σε μια σιωπή που παύει να είναι ενοχή.
Συνενοχή σ’ ένα παιχνίδι που έχει ενδιαφέρον ακόμα και όταν οι συμμετέχοντες έχουν ενηλικιωθεί και έχουν πάψει να ζωγραφίζουν καρδιές με κιμωλίες,

Let me sing you a waltz out of nowhere, out of my blues.

υποσημειώσεις – soundtrack – εύθραυστα αντικείμενα – προσοχή στο πακετάρισμά:
Kate Chopin – The Awakening
James
Einstϋrzende Neubauten
Bright Eyes
Julie Delpie
Leonard Cohen – My favorite game – μετάφραση: Χίλντα Παπαδημητρίου
Smashing Pumpkins
The Au – Pairs)

amy

Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006

Let it Ride, Let it Roll, Let it Go (but don't let it fall)

There’s something inescapably enchanting about fallin’ ; not the downfall, the c-o-l-l-a-p-s-e that comes along with a slip, an error, a mistake, whatever name people give to the non-conformin’ attitude to their own rules of profanity, oops – a simple slip there – I meant proprietry. Fallin’ – especially without a parachute – leaves you unprepared for the elations experienced upon landing.
Landin’ …from…where to?
And mystery falls down. The ambiguity of tryin’ to explain, the certainty of somebody not readin’ just because it is in English.
Explain? The Madcap Laughs as the curtain unveils how to fall foul of the idioms and phrasal verbs of the English language.
The heat reaches its peak as you’re Fallin’ in an’ out of…the state too few are scared to admit.
Emotions in absence,
Emotions because there’s an absence. Things we talk about when we talk about…Fill in the gaps.
Fill in the application as you contemplate how you ‘ve fallen out of a situation you’ re too afraid to admit it was …but are too hasty to explain how it came to be.
I think I’ve fallen out of love with you

And you fall about …tryin’ not to fall apart. Slide away in an outdatedly cute carefree Britpop sensation as you’re tryin’ to figure out if you can fall back on somethin’ when you most certainly made sure to fall behind with …. If it were a test, you’d have them write examples of how phrasal verbs are used. If your dreams hadn’t fallen out with their official plans you’d fall over backwards to ensure nothin’ would fall short of their expectations, their ambitions, their…dreams. Oh, you’d fall in with them if only they showed that eagerness. You know the look; If only bein’ non obligatory didn’ imply bein’ secondary in preference/ in choice. If they gave you a chance. Will they?

Instructions on how to fall over heels with someone: fall in with them without noticin’ the roof fall in.
Slidin’ to and fro.
Conversin’ in smiles, exchanging glances – slowly fallin’ for the innocently exhibited puppy eye look while all scheduled plans inevitably fall through.
And so the fall becomes a slide pendin’ on an unwelcome answer -
ushers you in while the lyric finds a way to slip in:
These are the times I don?t get nothing from anyone
No real harm after the storm, but everything?s upside down
I guess that after many years, I still say fuck the norm

I guess that after many years, I still don?t belong
Fall?
Teach me if you want to, no you don’t have to

fallin' while listenin' to:
Closer
Syd Barrett
Alicia Keys
Oasis
dEUS
Absynthe Minded (It Could Be)
an'
Ryan Adams (esp Dear Chicago)

amy

Κυριακή, Αυγούστου 13, 2006

Ο στόχος του Οκτάβιου Π.


Ο Οκτάβιος Π. γέμισε το πιστόλι του. Κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη στο χολ, έφτιαξε σχολαστικά το μαλλί του και βγήκε. Περίμενε πως θα την έβρισκε στο κλασικό καφέ που σύχναζε αλλά δεν ήταν εκεί. Όχι, ο καριόλης ο μπάρμαν δεν την είχε δει σήμερα. Ο μπάρμαν δεν προσπάθησε να κρύψει ένα χλευαστικό γελάκι για την εμφάνιση του Οκτάβιου. Αμπέχονο, Αύγουστο μήνα. Ο Οκτάβιος μόνο ήξερε τη σημασία της στολής του, είχε πολλά να κρύψει. Θα ήθελε πολύ να καρφώσει μια σφαίρα στο κρανίο του μαλάκα αλλά ήθελε όλες της σφαίρες για αυτήν. Καμία σπατάλη. Έφυγε χωρίς να πληρώσει και όταν ο μπάρμαν έκανε να τον ακολουθήσει ένα βλέμμα του ήταν αρκετό για να τον αποθαρρύνει.
Συνέχισε την αναζήτηση στα μπαρ και τα καφέ της περιοχής. Πουθενά και κανείς δεν την είχε δει. Ένας πρεζάκι στάθηκε μπροστά του και τον κοίταξε με γουρλωμένα μάτια.
«Μεγάλε σε καταλαβαίνω και εγώ κρυώνω, κρυώνω πολύ, δικέ μου, μου έδωσες τη λύση, πρέπει να πάρω και εγώ ένα τέτοιο μαλλιαρό τομάρι, δικέ μου, αυτό είναι».
Ο Οκτάβιος τον προσπέρασε χωρίς να τον ακουμπήσει. Συνέχισε την πορεία του, τώρα προς το σπίτι της. Διέσχισε κεντρικούς δρόμους, χωρίς να νοιάζεται για τα αυτοκίνητα που έτρεχαν και οι ξαφνιασμένοι οδηγοί φρενάριζαν τρελαμένα, έκαναν πανικόβλητους ελιγμούς, τράκαραν, έπεφταν πάνω σε στύλους και δέντρα και τα κομμένα τους κεφάλια κρέμονταν από τα σπασμένα παρμπρίζ. Μόνο ένας τύπος με psychο βλέμμα νόμισε πως είδε την ίδια του την αντανάκλαση και γκάζωσε καταπάνω του, αλλά με ψυχραιμία ο Οκτάβιος πήδησε πάνω από το καπό και με αστραπιαία ταχύτητα έβγαλε από το παλτό του ένα στιλέτο και το έστειλε μέσα από το ανοιχτό παράθυρο του οδηγού κατευθείαν στην καρωτίδα του.
«Μην κινείσαι καριόλη, μείνε εκεί που είσαι».
Ήταν ένας πέτσινος τροχόμπατσος που κρατούσε με τα δυο του χέρια ένα περίστροφο και έτρεμε. Ο Οκτάβιος σταμάτησε και πήρε ένα ύφος παράδοσης και φόβου. Όταν ο μπάτσος έφτασε κοντά, έβγαλε ένα σπαθί και του έκοψε και τα δύο χέρια από τoν ώμο. Μόνο αγχέμαχα όπλα για τους άλλους. Όλες οι σφαίρες για αυτήν.
Έφτασε σπίτι της. Αυτή δεν ήταν εκεί, το ήξερε αυτό, είχε πάει για να την περιμένει. Άναψε τσιγάρο και κάθισε στο παρκάκι απέναντι. Τέσσερις ώρες μετά οι γόπες στο χαλίκι έπαιρναν εναλλασσόμενες μορφές στο μυαλό του. Εμφανίστηκε. Ήταν με τον άλλον. Κατέβηκαν από τη μηχανή. Τον φίλησε, λυγίζοντας προς τα πάνω την αριστερή της γάμπα την ώρα που τον αγκάλιαζε. Ο άλλος ικανοποιημένος που γάμαγε τέτοιο κομμάτι ανέβηκε στη μηχανή και έφυγε.
Την φώναξε. Αυτή γύρισε.
«Οκτάβιε τι κάνεις εδώ; Και τι είναι αυτό που φοράς; Οκτάβιε είσαι καλά; Τι ακριβώς κάνεις και τι θέλεις, αφού τα είπαμε ρε μωρό».
«Ήρθα να σε σκοτώσω».
Έβγαλε το πιστόλι και τέντωσε το χέρι του σημαδεύοντάς την. Αυτή έμεινε ακίνητη και με το στόμα ανοιχτό. Ο Οκτάβιος δεν μπορούσε να πατήσει τη σκανδάλη. Έπεσε στα γόνατα και ξέσπασε σε λυγμούς. Αυτή ξεκλείδωσε γρήγορα την πόρτα της πολυκατοικίας.
«Είσαι άρρωστος, καλύτερα να πας να σε κοιτάξει κανάς τρελογιατρός και φύγε γιατί φωνάζω την αστυνομία».
Ο Οκτάβιος αφού έκλαψε όσο ήταν να κλάψει, σηκώθηκε, έβγαλε το αμπέχονο του και από μέσα δεν υπήρχε τίποτα, ούτε μυς, ούτε σκελετός, ούτε τίποτα. Κάτω από το κεφάλι του ήταν μόνο η καρδιά του που χτύπαγε ακανόνιστα και έφτυνε αίμα από τις αρτηρίες.

Μόνγκο

Τετάρτη, Αυγούστου 09, 2006

κύμα



Που; …εκεί
Πότε;…τότε

Όλοι ζητάνε απαντήσεις. Οι ερωτήσεις ζητάνε υποκείμενα, αντικείμενα ˙ ψάχνουν να πιαστούν από ένα γιατί, ένα πρέπει.

Ας πει κάποιος κάτι.

Ένοχη σιωπή. Πολλοί την αποκαλούν αναμονή, μια περίεργη αίσθηση που επειδή ξέρουν ότι δεν θα αργήσει να απλώσει τα δίχτυα της ολόγυρά τους, ψάχνουν εναγωνίως να βρουν λόγια να τρυπώσουν στην ύφανσή της.

Ας διαπεράσουμε την σιωπή έτσι όταν θα μιλάμε δεν θα αισθανόμαστε άσχημα.

Ας γυρίσουμε πίσω τον χρόνο. Συζητήσεις που αναπολούν, ψάχνουν να γαντζωθούν.

Και όταν ο χρόνος γυρίζει υπερβολικά πίσω ας πετάξουμε ένα ‘θα’. Ας παίξουμε με τα πρόσωπα, τις λέξεις.

Το πρωί ένας μόνιμος θόρυβος. Η εξάτμιση της μηχανής κάνει επίδειξη σε μια άδεια πόλη που διστάζει να αναπνεύσει μήπως και αφουγκραστεί ότι όλο το καυσαέριο που την τυλίγει δεν είναι παρά η ομίχλη του μυαλού της. Η πόλη σκέφτεται όταν αδειάζει αλλά επειδή αυτό την τρομάζει, τα βράδια κάνει βόλτες στα μέρη που ξέρει ότι έχει κόσμο. Τραβηγμένες σκέψεις. Άμπωτη και παλίρροια. Συνειρμοί καθώς το δεύτερο κύμα ακουμπά τις καρέκλες αυτών που αρνούνται να αφεθούν σε ένα προσωρινό εξαγνισμό.
Το κύμα ζέστης, πλήξης σκάει μπροστά από απορημένα βλέμματα που τρομάζουν από τις ικανότητες ενός δεινού ποδηλάτη. Μια βόλτα μ’ ένα ποδήλατο. Γλιστράνε οι σκέψεις, γλιστράει και ο αναβάτης του.

Ας πάμε διακοπές.

Κάνει ζέστη. Το airconditioner στάζει και οι σταγόνες του κρατάνε το μέτρο σε βραδινές αναζητήσεις. Εάν, ίσως αν, μήπως αν, αν δεν..

Είδη υποθετικού λόγου:
Πάντα ξεκινάς από την ανάποδη: το Γ΄, το αδύνατο, το απραγματοποίητο αναφέρεται στο παρελθόν. Το Β΄ δηλώνει κάτι το φανταστικό, το απίθανο και αναφέρεται στο παρόν. Το Α΄ δηλώνει το πραγματικό, βεβαιότητα ότι θα γίνει αυτό που λέει η απόδοση, εφ’ όσον ισχύει η υπόθεση.

Μα ποια είναι η υπόθεση;

Τουβλάκια lego καταρρέουν κάθε βράδυ επειδή η σκέψη χάνεται στα στενά και τα άπειρα δρομάκια ενός μυαλού που δεν μπορεί να βρει ποια είναι επιτέλους η υπόθεση. Λαβύρινθος η διαδρομή.

Μιλάμε ακόμα με χρόνο παρελθόντα;

Διακοπές;
Δεν με ενδιαφέρει να ψάξω το που και το πότε μακριά (ξέρω την απόδοση και είναι κοντά)

Μια διαδρομή είναι και συγχωρήστε μου τα αργά βήματα. Δεν βιάζομαι να βυθιστώ στην πλήξη ενός ισοπεδωτικού μέλλοντα. Ζεσταίνομαι αλλά αγαπάω τον παρακείμενο. Με γοητεύει που βηματίζει χτίζοντας γέφυρες ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον.
Επιτρέψτε μου να μην εγκλωβιστώ σε μονοπάτια και υποθέσεις του Α΄ είδους.
Έχει σκάσει το κύμα μα λέω να απολαύσω λίγο ακόμα τον ήλιο.

Πού;
Πότε;

Έχει σημασία; Σκέψεις είναι που δεν ζητάνε απαντήσεις. Σε περίπτωση απώλειας, μη τις επιτρέψετε στην ιδιοκτήτρια τους. Μπορείτε να τις ψαλλιδίσετε, σβήσετε, επικολλήσετε. Μονάχα μη τις επιστρέψετε. Δεν δίνεται αμοιβή και η ιδιοκτήτριά τους λέει να πάει…διακοπές.
amy

Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006

ορυχεία


Σε ορυχεία σκοτεινά πετάω τα σκουπίδια, όσα μου έφερε η ζωή μα όσα και εγώ της πήγα...you said it’s all right we’ll finally get through and all that is wrong will cease to be true the moment you smiled was all I hoped for took it as a sign to stop counting the score do you I think I’m strong enough for this trip even if it’s too long I swear I wont quit…Εκείνα που δε λέγονται δε λιώνουν σε καμίνι που θα τα πάρει ο διάβολος να κάνει κομποσκοίνι…I’ll carry this burden I’ll stand all the mess I think I’ll forget them with just one caress the flood and the famine the noise and the dread I think I can clear up it’s all in my head we are moving in spirals with our trail beneath there is dust in our eyes there is blood in our teeth…Πολλές φορές προσπάθησα μα αυτά τα γαμημένα αντί να βγουν στα χείλη μου σφηνώνουν στον αυχένα…But you said it’s all right and I begin to believe there’s nothing to remember there’s no use in grief For all those before us and what we’ll leave behind the deeper the hole goes the less we will find (a small share of beauty our only way to forget for all of this turmoil that’s all we will get)…Για αυτό άμα δείτε μάγκες μου έτσι πως τραγουδάω, ρίχνω το σώμα μου μπροστά σα να σας προσκυνάω…

Πάντα μου άρεσε να κολλάω φαινομενικά άσχετα κομμάτια μεταξύ τους που όμως έχουν μια βαθύτερη σχέση. Να κάνω φανταστικά djλικια και remixes, να τα κατεβάζω στο ρινγκ και αυτά να χτυπιόνται μέχρι τελικής πτώσεως. Με αυτά τα δεδομένα προχωράμε στη παρουσίαση. Στην αριστερή γωνία έχουμε τα ορυχεία από το άλμπουμ ‘η βροχή από κάτω’ του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Με σκοτεινή διάθεση και…

Με μια νευρική κίνηση άλλαξε το κανάλι. Αν ήταν να δει κάνα αγώνα στο γαμοκούτι, συνήθιζε να κλείνει τον ήχο γιατί δεν άντεχε τα ευφυολογήματα και τον ορυμαγδό από άχρηστες στατιστικές των σπορτκάστερ. Κάθε πρόταση πρέπει να έχει τουλάχιστον 4 επίθετα και 3 μανιέρες για να μη πω μπανιέρες. Θα γίνω όμως πιο συγκεκριμένος, υπομονή παρακαλώ, πόσα λεπτά έχω ακόμα, κύριε πρόεδρε? Ναι δεν θα εκμεταλλευτώ το πολύτιμο χρόνο σας. Στο θέμα μας όμως, ε?

Μετά από ατελείωτες ώρες λιωσίματος μπροστά στην οθόνη, προτείνω τη δημόσια διαπόμπευση σύμφωνα με το νόμο 4000 οποιοσδήποτε χρησιμοποιεί κατ’ εξακολούθηση στη περιγραφή οποιουδήποτε αθλητικού γεγονότος τα παρακάτω: χαλκέντερος, σκληροτράχηλος, πολύς, πολυμήχανος, πολυτάλαντος, κραταιός, οργώνει το γήπεδο σαν μηχανάκι, ξεδιπλώνει το ταλέντο του, και άλλες βαρύγδουπες και κοινότοπες παπαριές που μας έχουν κάνει τα νεύρα κρόσσια. Ευχαριστώ.
Εγώ ευχαριστώ, απάντησε στον εαυτό του και ταυτόχρονα ανησύχησε γιατί μάλλον είχε αρχίσει να του σαλεύει. Για όλα φταίει η ζέστη και όχι το γκαζόν, μονολόγησε αλλά ήξερε ότι ούτε αυτό του έφταιγε. Μερικές φορές είναι κάποια πράγματα που τα καταχωνιάζουμε μέσα μας βαθιά για να μη τα βλέπουμε μπροστά μας, σαν μην υπήρξαν ποτέ ˙ ένας ιδιότυπος στρουθοκαμηλισμός, σα να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας: ότι δεν βλέπουμε, δεν υπήρξε ποτέ. Ότι φοβάσαι να παραδεχθείς, δεν υπάρχει, σαν τη μόνιμη ατάκα που παίζει στη παρέα «ΑΥΤΟΔΕΝΥΠΑΡΧΕΙ». Και όσο πιο βαθιά σκάβουμε, τόσο πιο πολύ πονάμε (the deeper the hole goes, the less we will find). Φάκιν σάμμερ, φάκιν σίτυ, ι θίνκ ι λαβ γιου… although you are bringin me down. Θα πρέπει να το παραδεχθώ: I m’not a fighter, I never was. Για αυτό και αυτή η σήψη με αγκαλιάζει πιο γλυκά από ποτέ. Όρεξη για τίποτε. Η ζεστή με παραλύει και μαζί χάνεται και η πιο μικρή ελπίδα κίνησης. Όταν πετάς σκουπίδια, σίγουρα κάποια στιγμή θα σε πνίξουν. I think I can clear up its all in my head. Υπάρχουν και χειρότερα αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. I love to turn you in on in on in on in on on on on on on…… η ώρα είναι οκτώ και σε όλα τα κανάλια έχει ειδήσεις και μόνο.

Ο σκουπιδότοπος των ταγαράδων ακόμα αχνίζει εδώ μπροστά στην οθόνη μου.
Τόνοι χώματος σκέπασαν την ανθρώπινη βλακεία αλλά αυτά που προσπαθώ να καταχωνιάσω μέσα μου βαθιά δεν κρύβονται σε σκοτεινά ορυχεία ούτε σε σκουπιδότοπους . Μόνο ότι αντιμετωπίζεις, το αφήνεις πίσω. Καιρός να σκεφτώ σοβαρά τι πρέπει να κάνω, time to find my mind before Ι lose my head. Εάν αυτό το καλοκαίρι έπρεπε να συρθώ μέσα από τους βάλτους για να καταλάβω εμένα καλύτερα και τους μηχανισμούς των ρινόκερων γύρω μου, θα το δεχθώ. Δεν θέλω άλλη σήψη όμως ˙ αυτή αρκεί ˙ ως εδώ A change would do you good. You know a change would do you good, τους ακούω όλους γύρω μου να λένε. Μήπως τους φθάνει που ανασαίνεις ?
That’s not enough baby.

Το χέρι του αντέδρασε παβλοφικά στη τελευταία σκέψη και άλλαξε το κανάλι σε μικροδευτερόλεπτα.Στο θέμα μας λοιπόν. Στο θέμα μας λοιπόν Στο θέμα μας λοιπόν Καλεσμένους έχουμε σήμερα εκλεκτούς παιδοψυχολόγους δισκοκριτικους και αστρολόγους, ψυχίατρους και άλλα αποδημητικά πουλιά Πότε επιστρέφετε στη δουλειά σας αγαπητέ $οnick?
Θα σας απαντήσω με πάσα ειλικρίνεια, το ποτέ δεν είναι αρκετό αλλά οι συνθήκες ˙ πουτάνα κοινωνία άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις ˙ θα με αναγκάσουν να επιστρέψω. Και καλά τον Αύγουστο δεν έχετε δουλειά και ασχολείστε μαζί μου, ε? κοράκια ε κανίβαλοι Φυσικά το περίμενα. Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις και για αυτό….

Επέστρεψα από εκεί που είχα ξεκινήσει μετά από εφτά ώρες σαν μη είχε περάσει λεπτό. Δεν λένε άδικα ότι η επανάληψη είναι η μαμά της μάθησης. Η trash tv είχε αρχίσει να τηγανίζει σιγά - σιγά το μυαλό μου. Στην απέναντι γωνία βρίσκεται το spiral trails των bokomolech από το exit trance. Ναι, ταιριάζουν ηχητικά, νοηματικά και όπως αλλιώς θες και όχι μόνο στο μυαλό μου. Κλείσε τα μάτια και άκου για μια φορά μόνο.

Brothers and sisters this time i think i m back...for good.

$onick