Σάββατο, Νοεμβρίου 25, 2006

ένα κλεμμένο ποδήλατο...



αφιερωμένο στους έτερούς μου blogbrothers και σε κάποιον που καταλαβαίνει…)

οι εικόνες περνάνε φευγαλέα από μπροστά της ˙ κομμάτια από ένα πάζλ ˙ χίλια κομμάτια – κάθε χρωματιστή έκταση και ένα κομμάτι, ένα βλέμμα, ένας ήχος

sounds of a distant music
looks you can’t hold on to
and a melody you utter in hesitation;
if intentions count, do you promise to take
me
for a bicycle ride,
one single time?

η βόλτα με ένα όχημα που δεν είναι δικό της συνεχίζεται –
διασχίζει χιλιόμετρα σε άνυδρα τοπία, καχύποπτα βλέμματα, υγρά κλίματα και εκείνη μένει απαθής απέναντι στις απότομες εναλλαγές θερμοκρασίας

στο μυαλό της ο χρόνος κυλάει …ανυποχώρητα αυστηρά και αυτή με μια επίμονη ματαιότητα (?) παίζει με τους δείχτες του παιδικού ρολογιού

μαθαίνει την ώρα
μετράει τα λεπτά
και
κολλάει σε δευτερόλεπτα –
επιμηκύνει στιγμές:

ο χρόνος εκεί:
η ζέστη από την ένταση της τάξης εναλλάσσεται με την παρήγορη δροσιά βλεμμάτων κατανόησης που κάποτε παίρνουν την μορφή ασήμαντων λεπτομερειών

– την μετατροπή του «Kυρία» σε “Ms”
– την εξαργύρωση της εξαντλητικής επιμονής σε είσπραξη λέξεων όπως “please”, “thank you” και “nevermind”
– την έκταση ενός συμβολικού χεριού βοήθειας: « κυρία, να χτυπήσω εγώ το θρανίο για ’σας;», « κυρία, τι έχετε;» , «κυρία, συγνώμη»


και όταν η ρουτίνα και η στερεότυπη συμπεριφορά λαθραία βρίσκει τρόπους να εισβάλει στις σχέσεις μεταξύ συναδέλφων, καθηγητών – μαθητών, φίλων , η μέρα που φεύγει δεν αφήνει χώρο για αμφιβολίες, κακίες, εγωισμούς.

Η κούραση δεν επιτρέπει χρόνο για τέτοιες αρνητικές σκέψεις. Το κεφάλι γέρνει απαλά στο μαξιλάρι και πετάει στον κάδο των αχρήστων την προερχόμενη από την συναδελφική καχυποψία και κουτσομπολίστικη νοοτροπία στενοχώρια.

Σαν αποκαμωμένος φαντάρος προσπαθεί να αφήσει πίσω της την ψαρωτική αντιμετώπιση από κάποιους (λίγους, ευτυχώς) «παλιούς» προς εκείνη, την νέα, «την κοπελίτσα», το «κοριτσάκι». Προσπαθεί να ξεχάσει την «Καλλιόπη» της επιμόρφωσης, την μικροπρέπεια, την άτυπη επιταγή του να αρκείσαι στα λίγα, τα καλά, στο να δίνεις, να κρατάς τα λεπτά και να ξεχνάς την ώρα – τις ώρες.

Το βράδυ, το μυαλό αφυπνίζεται.
Δεν κοιμάται.

…Και εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι/ περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι…

Ταξιδεύει εδώ:

– στα τραγούδια που είναι φτιαγμένα από μαύρο βελούδο, blues διάθεση, μπάσα φωνή, εφήμερη προσμονή
– στην συρρίκνωση ονειρικών δευτερολέπτων:

…χρώματα από τον πόλεμο μιας υδατογραφίας…

– το τσιγάρο που καίει το καλσόν, αφήνει μικρές ψυχεδελικές τρυπίτσες αμφιβολίες να διαπεράσουν την «τακτοποιημένη» ζωή

– οι φυσαλίδες από το κρασί αναμειγνύονται με την βροχή που καταστρέφει τις ενεργητικές συντάξεις

the crops were destroyed by the rain,
δεν μας ενδιαφέρει ποιος ευθύνεται,
η πράξη υπερισχύει του ποιητικού αιτίου,
η ουσία κάμπτει τους κανόνες,
τα ερωτηματικά παραμερίζουν την άνυδρη σιγουρία,

the means justify the end ???????

η μέρα που φεύγει υπογραμμίζει τα σωστά ποιητικά αίτια:
– η ρουτίνα
– η ομοιομορφία
– η χρηματική εξαργύρωση
– οι ηλίθιες παρεξηγήσεις
– η ομιλία
– η διαρκής ομιλία

…τα όνειρα της ζωής μια θαμπή ανάμνηση, στριφογυρίζουν σαν μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω από το κεφάλι/ τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνια στο σκοτάδι…


και εγώ

i am lost in music,
translation.
(de)codification

μιλάω, μιλάς.

Ποιος ακούει

Ηλίθια γραμματική, τυπική σύνταξη και ξέμπαρκα επίθετα

“pretty is for girls/ handsome is for boys”

and beautiful is for moments, the ones we allow to get away from us...

amy

Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006

papercut bliss

Σαν καραβάκια χάρτινα οι χαρές μου
βουλιάζουν άτυχα σε μέρες βροχερές
το φάρμακο που καίει τις πληγές
είναι γραμμένο σ’ αυτοσχέδιες συνταγές…



Η πόλη έχει ήδη βυθιστεί στο βραδινό φως και οι μικρές αραιές φωτεινές πέρλες στα περίχωρά της αναδεικνύουν ακόμα περισσότερο το κατάμαυρο επίσημο ένδυμά της που θα επιδείξει στην νυχτερινή έξοδό της όταν η απόσταση από το κέντρο της θα ’ναι μικρότερη ˙ όταν οι σκέψεις θα αποβιβαστούν από τις λευκές χάρτινες σαΐτες και τις ανέφελες πτήσεις τους και θα προσγειωθούν στα ερωτηματικά και τα θαυμαστικά που προκαλεί η εγγύτητα, η απόσταση

papercut bliss

κομφετί από ασήμαντες στιγμές –λεπτομέρειες κολλάνε στη βραδινή της φορεσιά και η νύχτα σταθερά χρωματίζεται παρά την θέληση της. Η ξεγνοιασιά και ο ρομαντισμός των ασπρόμαυρων φωτογραφιών διακόπτονται από την παρείσδυση αναστολών, φόβων(;) στο μικρό σκοτεινό θάλαμο.

Η ασφάλεια παγώνει
Η ανασφάλεια ταξιδεύει

Έγχρωμη πραγματικότητα, ασπρόμαυρες στιγμές και ο φακός της νοσταλγίας συνεχώς μεγεθύνει και ο χρόνος διαρκώς συρρικνώνει ψάχνοντας για παθητικούς μετασχηματισμούς, ανώφελους συναισθηματισμούς.

Ζωή στο rewind
Ζωή χωρίς fast – forward

Pause ■

Play ►

I can’t turn on my feelings as you please;
I’m not some sort of an auto machine.
Ignoring sounds with music all around.
Mind you my crappy tune will find its way
Even if it doesn’t get airplay

H διάθεση ταξιδεύει σε χρωματιστές πεδιάδες, παιδικά παιχνίδια, στιγμές χωρίς παρελθόν μ’ άγνωστο μέλλον και οι σκέψεις μετράνε αντίστροφα:

Μικρές μικρές
Πολύ μικρές
Μικρές πυγολαμπίδες
τσαλαβουτάνε στο άρωμα της πόλης
…………………….
Βουτιές κάνουν με φωνές
και δυνατές τσιρίδες
σαν πέφτουν από
ψηλά

Πετούν μετά
Καμαρωτές
Και ρίχνουν αχτίδες
Σαν αστεράκια μακρινά


Ευχές μέσα από χειμωνιάτικες μελωδίες νανουρίζουν γλυκά γιατί αποκόπτονται από τα εάν και γίνονται παραμύθι και εσύ που δεν πιστεύεις στα παραμύθια….

Χαμόγελα γλιστράνε σε ιπποτικές διαθέσεις
Το καλύμματα ζεσταίνουν το κρύο δωμάτιο
Είναι ο αέρας που έρχεται απ’ έξω, ο συγκαταβατικός, ακτινογραφικός αέρας αυτών που δεν ξέρουν
Δεν θέλεις να μάθουν
Κοιτάζουν διερευνητικά
Αλλά δεν θα μάθουν
Γιατί ούτε και εσύ ξέρεις
Αλλά δεν τους το λες
Δεν θα τους το πεις
Αλλά κάθε πρωί όταν σου λένε καλημέρα με αγροφυλακικό βλέμμα
Τους κοιτάζεις κατάματα και χαμογελαστά
Και συνεχίζεις και επιμένεις έστω και εάν κάποτε
Οι φωτογραφίες από το μεγάλο κολλάζ που καλύπτει το κρεβάτι σου
Διασκορπίζονται και ψάχνεις στα πιο πιθανά και απίθανα μέρη για τις χάρτινες πεταλούδες και νεράιδες που εν αγνοία σου κουνάνε το μαγικό τους ραβδάκι και…

Και εσύ δεν πιστεύεις στα παραμύθια
Μαζεύεις στιγμές….

Αυτό το soundtrack εμπεριέχει τις ακόλουθες (ετερόκλιτες) πηγές έμπνευσης:

Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Αγία Νοσταλγία
Σωκράτης Μάλαμας – Πιες
Χειμερινοί Κολυμβητές – Από το Πάρκο στη Μυροβόλο (the whole record)
Δημήτρης Μπασλάμ – Ο Γαργαληστής
Ed Harcourt – Fireflies Take Flight
Martina Topley – Bird – Anything, Sandpaper kisses
Bebel Gilberto - Aganjú

amy

Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006

fight test


Ένα μπαλόνι που κόβει ξεχασμένο βόλτες στον χειμωνιάτικο ουρανό δίνει πρωινές υποσχέσεις για ένα όμορφο ταξίδι.Όχι της ίδιας αλλά των επιθυμιών της. Μπορεί να μην φτάσουν κάν εκεί που θέλει, η ονειροπόληση - παιδική αφέλεια όμως, έχει βάλει ένα νοητό συνδετήρα στη σελίδα της αρεσκείας της.
Ξεχνώντας την προσωπική (υποθετική) γραμματική της ενδίδει στα πρέπει αγνοώντας τα θέλω. Οι σκέψεις της μπορεί να αδυνατούν να μπουν σε τάξη, αναγκάζονται όμως να μπουν στην τάξη, αποχαιρετώντας οποιονδήποτε ισχυρό, ανατρεπτικό αέρα.ε
Επιστρατεύει λοιπόν το πιο αυστηρό της ύφος προκειμένου να διαιτητεύσει 3 εντεκάδες που όλες μαζί αγωνίζονται στο τερέν μιας μικρής αίθουσας με μοναδική μπάλα το κίνητρο όλων τα περάσει η ώρα όσο πιο γρήγορα γίνεται.

What time is it?
Ώρα να τραβήξει από 29! ο τζόγος δεν την ευνοεί και καίγεται στα 32
Complete the sentence:
before I turn 30,...

What time is it?
Είναι ώρα ν μαζέψει το βλέμμα της από τις πεταμένες φωτοτυπίες, τα απλανή βλέμματα που την κοιτάζουν επίμονα χωρίς ίχνος κατανόησης για αυτά που λέει και ξαναλέει...

What time is it?
Είναι ώρα να κάνει rewind και να πατήσει play σε χιλιοειπωμένες φράσεις, ανόητες εμμονές σε βρεττανικές προφορές και ανούσιους διαλόγους.

What time is it?
είναι ώρα να αξιολογήσει απαντήσεις σε τεστ πολλαπλών επιλογών

1.work
a. have an emotion
b. show the teeth as a sign of happiness
c. make a sound which shows you're happy

2.feel
a.to rest
b.to make a sound which shows your're happy
c.to dig

3.sleep
a.to use your mind or body for 8 hours a day an' get paid for it
b.to make a hole
c.to show the teeth as a sign of happiness

Name an extreme sport:
a.(para)gliding: να κάνεις τσουλήθρα στην σκάλα του δεύτερου ορόφου του σχολείου, skarin' the shit out of your teacher
b.bungee jumping: να κρέμεσαι από τα τεντωμένα νεύρα του καθηγητή σου
c.scuba-diving: κατάδυση στα άγνωστα νερά του χιούμορ(=αντοχών;) του καθηγητή σου

Name an indoor sport:
a.pinc-ponc
b.pink-punk
c.punk-punk!!!

Name your favourite artist:
a.Χατζιγιάννης
β.Χατζιγιάννης kai Green Day
γ.Χατζιγιάννης kai????

Name your favourite passtime:
a.skubee do
b.DNA
C.για τους αδαείς, πλέκουμε χρώματα, διαθέσεις και "δευτερεύοντα μαθήματα" με χρωματιστές κλωστές σε ώρες μαθήματος και μη

What's the time?
bye Massud, bye Emily

(see her play)

amy

Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006

ξανα στο godot


6/11 μετα τις 21.30 waiting for godot same place new tricks see ya!