Σάββατο, Νοεμβρίου 25, 2006

ένα κλεμμένο ποδήλατο...



αφιερωμένο στους έτερούς μου blogbrothers και σε κάποιον που καταλαβαίνει…)

οι εικόνες περνάνε φευγαλέα από μπροστά της ˙ κομμάτια από ένα πάζλ ˙ χίλια κομμάτια – κάθε χρωματιστή έκταση και ένα κομμάτι, ένα βλέμμα, ένας ήχος

sounds of a distant music
looks you can’t hold on to
and a melody you utter in hesitation;
if intentions count, do you promise to take
me
for a bicycle ride,
one single time?

η βόλτα με ένα όχημα που δεν είναι δικό της συνεχίζεται –
διασχίζει χιλιόμετρα σε άνυδρα τοπία, καχύποπτα βλέμματα, υγρά κλίματα και εκείνη μένει απαθής απέναντι στις απότομες εναλλαγές θερμοκρασίας

στο μυαλό της ο χρόνος κυλάει …ανυποχώρητα αυστηρά και αυτή με μια επίμονη ματαιότητα (?) παίζει με τους δείχτες του παιδικού ρολογιού

μαθαίνει την ώρα
μετράει τα λεπτά
και
κολλάει σε δευτερόλεπτα –
επιμηκύνει στιγμές:

ο χρόνος εκεί:
η ζέστη από την ένταση της τάξης εναλλάσσεται με την παρήγορη δροσιά βλεμμάτων κατανόησης που κάποτε παίρνουν την μορφή ασήμαντων λεπτομερειών

– την μετατροπή του «Kυρία» σε “Ms”
– την εξαργύρωση της εξαντλητικής επιμονής σε είσπραξη λέξεων όπως “please”, “thank you” και “nevermind”
– την έκταση ενός συμβολικού χεριού βοήθειας: « κυρία, να χτυπήσω εγώ το θρανίο για ’σας;», « κυρία, τι έχετε;» , «κυρία, συγνώμη»


και όταν η ρουτίνα και η στερεότυπη συμπεριφορά λαθραία βρίσκει τρόπους να εισβάλει στις σχέσεις μεταξύ συναδέλφων, καθηγητών – μαθητών, φίλων , η μέρα που φεύγει δεν αφήνει χώρο για αμφιβολίες, κακίες, εγωισμούς.

Η κούραση δεν επιτρέπει χρόνο για τέτοιες αρνητικές σκέψεις. Το κεφάλι γέρνει απαλά στο μαξιλάρι και πετάει στον κάδο των αχρήστων την προερχόμενη από την συναδελφική καχυποψία και κουτσομπολίστικη νοοτροπία στενοχώρια.

Σαν αποκαμωμένος φαντάρος προσπαθεί να αφήσει πίσω της την ψαρωτική αντιμετώπιση από κάποιους (λίγους, ευτυχώς) «παλιούς» προς εκείνη, την νέα, «την κοπελίτσα», το «κοριτσάκι». Προσπαθεί να ξεχάσει την «Καλλιόπη» της επιμόρφωσης, την μικροπρέπεια, την άτυπη επιταγή του να αρκείσαι στα λίγα, τα καλά, στο να δίνεις, να κρατάς τα λεπτά και να ξεχνάς την ώρα – τις ώρες.

Το βράδυ, το μυαλό αφυπνίζεται.
Δεν κοιμάται.

…Και εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι/ περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι…

Ταξιδεύει εδώ:

– στα τραγούδια που είναι φτιαγμένα από μαύρο βελούδο, blues διάθεση, μπάσα φωνή, εφήμερη προσμονή
– στην συρρίκνωση ονειρικών δευτερολέπτων:

…χρώματα από τον πόλεμο μιας υδατογραφίας…

– το τσιγάρο που καίει το καλσόν, αφήνει μικρές ψυχεδελικές τρυπίτσες αμφιβολίες να διαπεράσουν την «τακτοποιημένη» ζωή

– οι φυσαλίδες από το κρασί αναμειγνύονται με την βροχή που καταστρέφει τις ενεργητικές συντάξεις

the crops were destroyed by the rain,
δεν μας ενδιαφέρει ποιος ευθύνεται,
η πράξη υπερισχύει του ποιητικού αιτίου,
η ουσία κάμπτει τους κανόνες,
τα ερωτηματικά παραμερίζουν την άνυδρη σιγουρία,

the means justify the end ???????

η μέρα που φεύγει υπογραμμίζει τα σωστά ποιητικά αίτια:
– η ρουτίνα
– η ομοιομορφία
– η χρηματική εξαργύρωση
– οι ηλίθιες παρεξηγήσεις
– η ομιλία
– η διαρκής ομιλία

…τα όνειρα της ζωής μια θαμπή ανάμνηση, στριφογυρίζουν σαν μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω από το κεφάλι/ τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνια στο σκοτάδι…


και εγώ

i am lost in music,
translation.
(de)codification

μιλάω, μιλάς.

Ποιος ακούει

Ηλίθια γραμματική, τυπική σύνταξη και ξέμπαρκα επίθετα

“pretty is for girls/ handsome is for boys”

and beautiful is for moments, the ones we allow to get away from us...

amy

3 Comments:

Anonymous RaZzMaTaZz said...

And here I rest
Where dissapointment and regret collide
Lying awake at night
When I'm lying awake at night...

8:28 μ.μ.

 
Blogger nahames nakanamoko said...

στις φραουλένιες πεδιάδες
στις γραμμικές κοιλάδες....

2:15 μ.μ.

 
Blogger dxt said...

http://dxt-dreams.blogspot.com/

10:19 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home