Σάββατο, Νοεμβρίου 11, 2006

papercut bliss

Σαν καραβάκια χάρτινα οι χαρές μου
βουλιάζουν άτυχα σε μέρες βροχερές
το φάρμακο που καίει τις πληγές
είναι γραμμένο σ’ αυτοσχέδιες συνταγές…



Η πόλη έχει ήδη βυθιστεί στο βραδινό φως και οι μικρές αραιές φωτεινές πέρλες στα περίχωρά της αναδεικνύουν ακόμα περισσότερο το κατάμαυρο επίσημο ένδυμά της που θα επιδείξει στην νυχτερινή έξοδό της όταν η απόσταση από το κέντρο της θα ’ναι μικρότερη ˙ όταν οι σκέψεις θα αποβιβαστούν από τις λευκές χάρτινες σαΐτες και τις ανέφελες πτήσεις τους και θα προσγειωθούν στα ερωτηματικά και τα θαυμαστικά που προκαλεί η εγγύτητα, η απόσταση

papercut bliss

κομφετί από ασήμαντες στιγμές –λεπτομέρειες κολλάνε στη βραδινή της φορεσιά και η νύχτα σταθερά χρωματίζεται παρά την θέληση της. Η ξεγνοιασιά και ο ρομαντισμός των ασπρόμαυρων φωτογραφιών διακόπτονται από την παρείσδυση αναστολών, φόβων(;) στο μικρό σκοτεινό θάλαμο.

Η ασφάλεια παγώνει
Η ανασφάλεια ταξιδεύει

Έγχρωμη πραγματικότητα, ασπρόμαυρες στιγμές και ο φακός της νοσταλγίας συνεχώς μεγεθύνει και ο χρόνος διαρκώς συρρικνώνει ψάχνοντας για παθητικούς μετασχηματισμούς, ανώφελους συναισθηματισμούς.

Ζωή στο rewind
Ζωή χωρίς fast – forward

Pause ■

Play ►

I can’t turn on my feelings as you please;
I’m not some sort of an auto machine.
Ignoring sounds with music all around.
Mind you my crappy tune will find its way
Even if it doesn’t get airplay

H διάθεση ταξιδεύει σε χρωματιστές πεδιάδες, παιδικά παιχνίδια, στιγμές χωρίς παρελθόν μ’ άγνωστο μέλλον και οι σκέψεις μετράνε αντίστροφα:

Μικρές μικρές
Πολύ μικρές
Μικρές πυγολαμπίδες
τσαλαβουτάνε στο άρωμα της πόλης
…………………….
Βουτιές κάνουν με φωνές
και δυνατές τσιρίδες
σαν πέφτουν από
ψηλά

Πετούν μετά
Καμαρωτές
Και ρίχνουν αχτίδες
Σαν αστεράκια μακρινά


Ευχές μέσα από χειμωνιάτικες μελωδίες νανουρίζουν γλυκά γιατί αποκόπτονται από τα εάν και γίνονται παραμύθι και εσύ που δεν πιστεύεις στα παραμύθια….

Χαμόγελα γλιστράνε σε ιπποτικές διαθέσεις
Το καλύμματα ζεσταίνουν το κρύο δωμάτιο
Είναι ο αέρας που έρχεται απ’ έξω, ο συγκαταβατικός, ακτινογραφικός αέρας αυτών που δεν ξέρουν
Δεν θέλεις να μάθουν
Κοιτάζουν διερευνητικά
Αλλά δεν θα μάθουν
Γιατί ούτε και εσύ ξέρεις
Αλλά δεν τους το λες
Δεν θα τους το πεις
Αλλά κάθε πρωί όταν σου λένε καλημέρα με αγροφυλακικό βλέμμα
Τους κοιτάζεις κατάματα και χαμογελαστά
Και συνεχίζεις και επιμένεις έστω και εάν κάποτε
Οι φωτογραφίες από το μεγάλο κολλάζ που καλύπτει το κρεβάτι σου
Διασκορπίζονται και ψάχνεις στα πιο πιθανά και απίθανα μέρη για τις χάρτινες πεταλούδες και νεράιδες που εν αγνοία σου κουνάνε το μαγικό τους ραβδάκι και…

Και εσύ δεν πιστεύεις στα παραμύθια
Μαζεύεις στιγμές….

Αυτό το soundtrack εμπεριέχει τις ακόλουθες (ετερόκλιτες) πηγές έμπνευσης:

Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Αγία Νοσταλγία
Σωκράτης Μάλαμας – Πιες
Χειμερινοί Κολυμβητές – Από το Πάρκο στη Μυροβόλο (the whole record)
Δημήτρης Μπασλάμ – Ο Γαργαληστής
Ed Harcourt – Fireflies Take Flight
Martina Topley – Bird – Anything, Sandpaper kisses
Bebel Gilberto - Aganjú

amy