Παρασκευή, Δεκεμβρίου 22, 2006

sittin' in an english garden waitin' for the sun

Τα χριστουγεννιάτικα αστέρια στέκουν φωτεινά πάνω από τα νούμερα των προς αποχώρηση λεωφορείων διαλύοντας τις νυχτερινές αποχρώσεις και σκέψεις στην δισταχτική έλευση του πρωινού.
Οι αγγουροξυπνημένοι ταξιδιώτες είναι λίγοι και όλοι βυθισμένοι ακόμα στα νυχτερινά τους όνειρα για να προσέξουν την ιδιορρυθμία του οδηγού που κάνει τον σταυρό του κάθε φορά που συναντάει εκκλησία. Δεν είναι η ίδια η πράξη που την προβληματίζει αλλά η συχνότητά της και το γεγονός ότι την κάνει με τόση επιμέλεια ώστε τα χέρια του απομακρύνονται από το τιμόνι στο οποίο πρέπει να τα χει καρφωμένα.
Σκέφτεται μήπως η επικίνδυνη ολισθηρότητα, τα τρία ατυχήματα τα οποία είδε στον δρόμο και το εμφανές άγχος του νεαρού οδηγού είναι κάποιο είδος τιμωρίας που απέφυγε τον χθεσινό εκκλησιασμό. Μπορεί να αφορούσε τους μαθητές αλλά το αυστηρό ύφος του θεολόγου που καμαρωτά – καμαρωτά επεδείκνυε τα αντίδωρα ως επιβράβευση της πρωινής επίσκεψης εμπεριείχε μια απορία ανακριτικής υφής για το που βρίσκονταν τα ίχνη της τις δύο πρώτες ώρες.
Δεν της έφτανε η εφημερία έχει και μ’ αυτά να ασχολείται. Και η ώρα ενδιάμεσα περνάει βασανιστικά αργά. Αργά και βαρετά. Πέρασε τις απουσίες του τμήματός της – διερωτώμενη τι θα κάνουν οι υπερκινητικοί μαθητές της όταν τους επισκεφθεί η ζέστη και η νωθρότητα της άνοιξης σε συνδυασμό με το ήδη ήπιο κλίμα – επισκέφθηκε τον επιστάτη – φούρναρη για τις καθιερωμένες, ζεστές φωτοτυπίες, ανέχθηκε τα αγγλικά – όπως ισχυρίζεται ο ίδιος – κρυόμπλαστα κατά
την γνώμη της – αστεία συναδέλφού της και μετά…
I am bored, I am the chairman of the board
Οι υπόλοιποι καθηγητές σχολιάζουν την υπερκινητικότητά της ως σύμπτωμα άγχους, μαθητικής συνέπειας, εκείνη επιδεικτικά αγνοεί τους περισσότερους, κρατώντας για τον εαυτό της τον μέσο όρο ηλικίας τους ο οποίος μπορεί να προκαλέσει τραγική απελπισία εάν γίνει αντικείμενο σοβαρής σκέψης. Τι να τους πει; Ότι και η ίδια νιώθει σαν μαθήτρια, πολύ περισσότερο τώρα που αποχώρησαν νέοι σε ηλικία συνάδελφοί της ; προτιμά να μην πει τίποτα και νωχελικά αφήνεται στις χριστουγεννιάτικες μελωδίες που ξεχύνονται από την αίθουσα μουσικής.
Άφιξη αγγέλων;
Αλλάζει δραστικά γνώμη όταν επιχειρεί να μπεί μαζί τους στο πνεύμα των Χριστουγέννων.
Αυτή μπαίνει, αυτοί βγαίνουν από το αγγελικό προσωπείο τους και ο little drummer boy μεταμορφώνεται στον χειρότερο drummer που έχει δει ποτέ η heavy metal σκηνή (εγχώρια και ξένη). Η ικανότητα τους να παράγουν ένα εύηχο αποτέλεσμα είναι αναμενόμενη εάν λάβει κανείς υπόψή του το ότι οι μαθητές μετρούν από εδώ και πέρα ελάχιστο ουσιαστικό χρόνο μαθημάτων μέχρι την λήξη της σχολικής χρονιάς και φροντίζουν να δείχνουν την ικανοποίησή τους για το ευτυχές γεγονός με κάθε ευκαιρία. Η ίδια έχει απενεργοποιηθεί από την κακή σχέση της με τον Μορφέα, την ισορροπία ανάμεσα στην επιμονή, υπομονή και την νυχτερινή εκτόνωση και όπως και οι υπόλοιποι καθηγητές απλώς περιμένουν να φύγει η εβδομάδα.
Ανυπομονησία και από τις δύο μεριές.
New year resolutions???? Rest, rest, rest, rest….
Εξάλλου αυτή η εποχή σηματοδοτεί έντονη δραστηριότητα γι’ άλλους.
Wishin’ an’ hopin’ ……….
O St Claus να παρεκκλίνει αυτή τη φορά από τη συνήθη διαδρομή του και αντί για τις καμινάδες να χωθεί στα μυαλά τους. Να τα στραγγίξει από τα σιχαμένα στερεότυπα.
Να τα αποδεσμεύσει και να τα απελευθερώσει.
Τα μαθητικά μυαλά?
Who are they kiddin’??/
The kids are all right.
It’s the fuckin’ mentality that destroys, binds, obstructs.

Και ενώ ο καινούριος χρόνος δεν αφήνει παλιές σκέψεις να σβήσουν, η ώρα ευτυχώς έχει περάσει για τον οδηγό που αφού ανοίγει την πόρτα του λεωφορείου, κάνει για άλλη μια φορά τον σταυρό του και εύχεται στους επιβάτες του καλές γιορτές.

Comin’ home?

Home is where the heart is an’ I am already there.
amy

2 Comments:

Blogger suigenerisav said...

alive 'n kickin σε θωρώ-μια χαρά._

ακουω ένα γλυκό τραγουδάκι στην πλάτη μου-περιέργως μ' αρέσει.
Αφήνομαι στη μελωδία.
"πες μου τι ρόλο παίζω εγώ
για ποιόν νομίζεις είμαι εδώ..
ποιός περπάτησε μαζί σου μες στα χιόνια

πες μου τι ρόλο παίζω εγώ
μη χάνεσαι-να μη χαθώ
να μη λυγισουνε κι εμάς αυτά τα χρόνια.."
:-)

1:52 μ.μ.

 
Anonymous amy said...

περιέργως ενώ τα χρόνια κυλάνε (και η λογική του a rollin' stone gathers no moss φλερτάνει έντονα με τις imported new year resolutions) η γλύκα του να αφήνεσαι σε παλιές μελωδίες είναι far more appealin'.
"Βγαίνουμε από το τούνελ, βγαίνουμε ..." λοιπόν.
Νομίζω για όλα φταίνε οι πλανητικές συνωμοσίες. Άντε να πάρουμε το τόξο μας να τις εξοντώσουμε όλες this year! :)

12:52 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home