Κυριακή, Φεβρουαρίου 04, 2007

α όπως αφηρημένη

Πρωινό Κυριακής ۠ η πόλη κοιμάται και την σιωπή σπάνε μόνο κάποια βήματα στους πλακόστρωτους δρόμους της. Τα «καλά», κυριακάτικα παπούτσια αυτών που μόλις έχουν βγει από την εκκλησία λειτουργούν σαν τον λεπτοδείκτη του ρολογιού μέσα στη νύχτα – αντηχούν την υπολειτουργία όλων – την υπνηλία όλων. Δεν είναι κάτι ασυνήθιστο βέβαια.
Πρωί, μεσημέρι, βράδυ όλοι, τα πάντα βυθίζονται στον ύπνο.
Και αυτή, που η σχέση της με τον Μορφέα είναι σαν αυτή των μαθητών της με την ησυχία, αρχίζει να αισθάνεται ότι οι ρυθμοί της είναι ασύμβατοι μ’ αυτών της μικρής πόλης. Απροσάρμοστη, αντιδραστική ή διακρινόμενη από μια αδυναμία να αφεθεί στην γενικευμένη (τοπική ) χαλαρότητα ;
Μόνο ένα επίθετο μπορεί να την χαρακτηρίσει: αφηρημένη. Σίγουρα έχει αρκετά δείγματα που ενισχύουν την προσκόλλησή της σ’ αυτό το «α».
Τις προάλλες βρήκε πόρτα για δεύτερη, διαδοχική φορά. Κυριολεχτικά και τις δύο, ισχυρότερα όμως την τελευταία μιας και το χτύπημα από την πόρτα του αυτοκινήτου επικεντρώθηκε στο δυνατό σημείο κάθε ανθρώπου, το αδύνατο δικό της : κεφάλι.
Πώς λέμε fall head over heels in love? Αυτή τον τελευταίο καιρό έχει ερωτευτεί την αφηρημένη τέχνη . Το μυαλό της, πολλά έργα αφηρημένης τέχνης. Δεν τα πουλάει όμως. Όχι, σαν γνήσια μποέμ καλλιτέχνης τα δωρίζει παντού. Σκορπάει cd, βιβλία, φυλλάδια σ’ όλα τα μέρη. Ελάχιστα είναι τα μέρη όπου δεν έχει αφήσει δείγμα του ταλέντου της όπως ελάχιστα είναι τα μέρη του σώματός της που έχει αφήσει άθικτα από χτυπήματα.
Όσοι δεν την ξέρουν βγάζουν το συμπέρασμα, σε συνδυασμό με την πάντα «έγκυρη» ένδειξη των κρύων χεριών της, ότι η σκέψη της τρέχει προς την κατεύθυνση κάποιου.
Όσοι την γνωρίζουν καλά της κάνουν συστάσεις και υπενθυμίσεις για την έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης που στον νέο – πλέον – τόπο κατοικίας της γνωρίζει μεγάλες δόξες.
Ο μικρός μαθητής δίνοντάς της το βιβλίο ύλης που για άλλη μια φορά ξέχασε στην έδρα την χαρακτήρισε «ολίγον ξεχασιάρα» ۠ εκείνη αρκέστηκε να χαμογελάσει με το επίρρημα . Να ’ταν πράγματι έτσι.
Τουλάχιστον το αποδίδουν στο μικρό της ηλικίας της. Η ίδια δεν το νιώθει αλλά εάν βολεύει ως δικαιολογία!
Μικρή: γεμάτη
– ενέργεια
– αφηρημάδα
- ενθουσιασμό
- πολυλογία.
Ο σκηνοθέτης του θεατρικού δεν ρώτησε τίποτα για την πρωτοεμφανιζόμενη κομπάρσο παρά μόνο επισήμανε ότι δεν έβαλε γλώσσα μέσα της. Ο εκκεντρικός ηθοποιός – σκηνοθέτης φάνηκε – όπως της είπαν εκ των υστέρων – να την συμπάθησε αφού παρά το «παράπτωμά» της δεν την στόλισε με επίθετα όπως συνηθίζει.
when he is angry, he starts “ ta binelikia”, η φράση, απόσταγμα του συνδυασμού γραμματική + δημιουργική γραφή, ενός μαθητή της fits like hand in glove in the words of Morissey.
Μάλιστα πέρα από την παρατήρηση, εισέπραξε και την ενθάρρυνση να ενσαρκώσει και ένα ρόλο στο θεατρικό: «το κοριτσάκι». Έτσι μετά το «γεια» που χαρίζει – ανελλιπώς – σε κάθε έξοδό της, τα hits της κυρίας Βανδή που μπορεί να τραγουδάει έχουν γίνει πλέον δύο.
Έξοδοι. Ένα μεγάλο κεφάλαιο με πολλά ερωτηματικά:
Που θα πάμε απόψε;
Με ποιον θα βγούμε απόψε;
Τι θα συζητήσουμε απόψε;
Άραγε θα καταφέρουμε να μην συναντήσουμε κάποιον από το σχολικό περιβάλλον μας;
Τα δημοσιογραφικά ερωτήματα γνωρίζουν στιγμές απογειωτικής ακρίβειας:
Πλατεία, σχολείο, όχι.
Και η ευχή να αποσυνδεθεί η προσωπική από την επαγγελματική ζωή είναι δύσκολο να υλοποιηθεί αφού η ένταση στην τελευταία φορτίζει την πρώτη και όταν επιτυγχάνεται κάποιου είδους χαλάρωση, ξυπνά από το «κυρία».
The best solution is cocooning, όπως λέει και μια φίλη της.
We all need to hang out, but stayin’ in probably provides her with the serenity she’ s so into.
επιπρόσθετα, το home made cookin’ της φέρνει στο νου σπιτικές μυρωδιές και μια γενικότερη οικεία αύρα που της έχει λείψει.
αυτή και η βρώμικη, τεράστια, απρόσωπη Αθήνα. Θα την επισκεφθεί μεν, αυθημερόν δε.
Η σχολική εκδρομή την γεμίζει άγχος και λύπη. Πως θα αντέξει 10 ώρες ταξιδιού ασφυχτικά κοντά με τόσα παιδιά και μάλιστα χωρίς τις δικές της μουσικές προτιμήσεις και την απομόνωση του walkman? τρέμει στην ιδέα του κύριου Μακρόπουλου on constant play και προσπαθεί να μην σκέφτεται την ζεστή αλλά σχεδόν απειλητική υπόσχεση μαθητή της: «δεν σας λέω καλό σαββατοκύριακο κυρία, αφού θα σας δω πάλι, στην εκδρομή»
προσπαθεί να απέχει από τέτοιου είδους καφεΐνουχες σκέψεις αφού από τις ουσίες ούτε λόγος, προς το παρόν τουλάχιστον.
Αφήνεται σε περιηγήσεις χαλαρότερων τοπίων ۠ εκεί, όπου ένα λευκό τριαντάφυλλο αφημένο στο παμπρίτζ αυτοκινήτου κάνει τη φίλη της να απορεί – με χαμόγελο όμως. Εκεί, όπου ο Jude Law διαγράφει όλες τις προφορές και διαλέκτους και γεμίζει τα ηχεία της με αυστηρά βρετανική προφορά. Εκεί, όπου οι έμμεσοι κώδικες χαμόγελων και η απουσία έντονων βλεμμάτων πραγματικά υπάρχουν. Εκεί, όπου το διόρθωμα ορθογραφίας μπορεί να προκαλέσει χαμόγελα και όχι απογοήτευση ιδίως όταν τα “chocolate – bar wrappers” αποδίδονται ως “chocolate rubbers” και το “do not throw things in the gutter” μετασχηματίζεται σε “… garden”.
Όπως λέει και ο θείος Όσκαρ : “all of us live in the gutter but some of us look at the stars”.
amy

3 Comments:

Anonymous βρεχειστηνφτωχογειτονια said...

Τα κατάφερες με την εκδρομή ανηλίκων στην πρωτεύουσα; Η σιωπή σου είναι ανησυχητική...

11:57 μ.μ.

 
Blogger Fading shadows of a memory beloved. said...

άσχετο με το ποστ, (ξέρετε τώρα δε με πέρνει να σας σχολιάζω) :

you ‘ve been tagged:p chack my blog :)

10:47 μ.μ.

 
Anonymous Ανώνυμος said...

@βρέχει στην φτωχογειτονιά
η σιωπή υπήρξε λόγω επικείμενων βαθμολογιών και ατελείωτων πήγαινε - έλα.
Hεκδρομή ήταν κουραστική όσο και διασκεδαστική, οι έφηβοι επιδόθηκαν σε σειρά από αξέχαστες ατάκες, τρόμαξαν όλα τα περιστέρια στον Άγνωστο Στρατιώτη, χρησιμοποιήσαν αγγλικά - ω, τι χαρά - για να δημιουργήσουν άλλη μια αξέχαστη καρτ ποστάλ και γενικότερα φέρθηκαν υποδειγματικά έξω από τον φυσικό τους χώρο ...
@fadin...
free expression is in fashion,
feel free to fall a victim of it :)

5:31 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home