a night spent on livin

A 100% of my love - up to you true star

2007-03-31T18:03:00.000+03:00

amy

just a castaway

2007-03-07T18:10:00.000+02:00

Just a castaway, an island lost at sea, oh
Another lonely day, with no one here but me, oh

Η μελωδία στο κινητό της – που δεν λέει ακόμα να συνηθίσει – είναι τόσο νέα που ηχεί ακόμα παράξενα.
Κοντοστέκεται και αναρωτιέται από πού προέρχεται αυτός ο ήχος όταν αντιλαμβάνεται ότι τα μισοανοιχτά μάτια της γάτας που έχει κουλουριαστεί κάτω από το παγκάκι του σταθμού δεν οφείλονται στην άφιξή της αλλά στην συσκευή που έχει στην τσάντα της.
Ε,βέβαια τέτοια ώρα μόνο η δεύτερη υπενθύμιση του κινητού της - ξυπνητήρι θα μπορούσε να χτυπήσει χαρίζοντας της ένα τέτοιο αγγουροξυπνημένο γατίσιο βλέμμα.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο υπάλληλος στην υπηρεσία της κινητής τηλεφωνίας που την εξυπηρέτησε απόρησε για την ώρα που του ζήτησε να της ρυθμίσει το ξυπνητήρι:
– Και τι θα κάνεις τόσο πρωί, για ψάρεμα θα πας; Φρόντισε να το απενεργοποιήσεις απ’ αύριο γιατί θα σε ξυπνάει κάθε πρωί τέτοια ώρα, της είπε φανερά φρικαρισμένος .
Μάλλον θα με ψαρέψουν σκέφτηκε φέρνοντας στο νού της αγγλικές – πάλι – φράσεις που περιέγραφαν πολύ καλύτερα πως αισθανόταν:
– like a fish out of water

Like a dog without a bone
An actor out on loan

Το χιούμορ είναι μία απαραίτητη προυπόθεση για τέτοιες δύσκολες, πρωινές αγγλικές στιγμές που η δίωρη διαδρομή με το τρένο είναι σαν τον οδοντιατρικό τροχό χωρίς την δυνατότητα να τραβάει την μπλούζα του αναίσθητου οδοντιάτρού της που δεν την καταλαβαίνει πόσο την πονά.

Αυτό το χιούμορ ή μάλλον η διάσταση ανάμεσα στο δικό της και των συναδέλφών της ευθύνεται που αυτή και κάποιες άλλες συναδέλφισσές της ξυπνούν σαν να ήταν ανθρακωρύχοι για να παρευρεθούν στις δειγματικές διδασκαλίες ενώ άλλες κάνουν εντυπωσιακή, δήθεν ατημέλητη, καθυστερημένη νυσταλέα είσοδο στην αίθουσα με τον καφέ στον χέρι (προκλητικά ρωτώντας αργότερα εάν έχασαν κάτι)

Η παντελή αυτή έλλειψη συναδελφικότητας (ή στοιχειώδους ευγένειας) μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους:
– η έννοια του car pooling τους είναι τελείως άγνωστη
– θεωρούν δεδομένο ότι ο καθένας φροντίζει για την πάρτη του, the greek στυλ δηλαδή παρά την αγγλική κουλτούρα τους
– είναι τρομερά αστείο – the american στυλ – εσύ να ξυπνάς σε νορμάλ ώρες ενώ ο άλλος σε παράλογες

Στην ουσία η αδιαφορία για το τι κάνει ο άλλος οφείλεται στην έλλειψη του άλλου – ο κλάδος πάσχει από έλλειψη ανδρών συναδέλφων πράγμα που ανεβάζει σε επίπεδα ζενίθ την γυναικεία ανταγωνιστικότητα και ας ισχυρίζονται διαφορετικά.

Λεπτομέρειες – η ουσία είναι ότι όλες – μα όλες – έχουν να αντιμετωπίσουν δύσκολες συνθήκες και αντί να προσπαθούν να τις αντιμετωπίσουν μαζί ψάχνουν να βρουν ποια λουφάρει περισσότερο

Ας είναι – το μήνυμα είναι ένα και δεν είναι SOS. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος – μόνο αυτό που σε ικανοποιεί.

Τόσους μήνες πάλευε να δει χαμόγελα ικανοποίησης, σπίθες ανικανοποίητης δίψας , φωτεινά σήματα ανεξάντλητων κινήτρων στο μάθημά της ως ένδειξη επιτυχίας και μόνο όταν είδε ένα προσγειωμένο μάθημα με υπέρμετρο ενθουσιασμό όμως από την μεριά του συναδέλφού της (a man as an English teacher – odd but this term does exist) κατάλαβε ότι τα πάντα είναι θέμα οξύμωρων συνδυασμών και προσωπικών στοιχημάτων, ακόμα και όταν καταλήγουν σε σφάλματα ή αποτυχίες.
Τα δικά της παιδιά δεν έχουν δείκτη ευφυΐας και ερεθίσματα παρόμοια μ’ αυτά των παιδιών των υποδειγματικών διδασκαλιών – δεν είναι το ίδιο ήσυχα ούτε καν επιμελή –
Χαμογελούν όμως πονηρά όταν τους λέει ότι επιμορφώνεται για χάρη τους, κρατάνε το ρυθμό με τα στυλό τους (κάτι εξίσου δημιουργικό με το να γράφουν μ’ αυτά ) και την ξαφνιάζουν ευχάριστα όταν συναντώντάς τα – στο διάστημα της εκπαιδευτικής της άδειας – την ρωτάνε εάν θα εμφανιστεί την επόμενη εβδομάδα – μπορεί έτσι να τραγουδάει και αυτή ευχάριστα:

Walked out this morning, can’t believe what I saw
Hundred billion bottles washed up on the shore
Seems I’m not alone at being alone
Hundred billion castaways, looking for a home
amy

demystification? no more please!!!!!!!!

2007-03-01T17:41:00.000+02:00

Οι πρώτες σταγόνες που κάνουν δισταχτικά την εμφάνισή τους σύντομα ξεθαρρεύουν και σαν να θέλουν να πάρουν εκδίκηση για την αισθητή απουσία τους για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα απ΄αυτό τον ηλιόλουστο τόπο αφήνουν τις ισχυρότερες εντυπώσεις να τις ακολουθήσουν στο πέρασμά τους:
- εσπευσμένη συσκότιση σ΄ όλη την περιοχή γύρω από το κέντρο
- wet look για τους ανυποψίαστους περαστικούς που φαίνεται πως επιμήκυναν επικίνδυνα αυτή την φορά την αγαπημένη συνήθεια της μεσημεριανής siesta
Aπό το θολωμένο (και ουχί απο το σπασμένο οπως τραγουδάει το καλό παιδί της ελληνικής δισκογραφίας) τους παρατηρεί φέρνοντας στο νου αγαπημένους στίχους:
" lookin' at the door i see the rain fall upon the funeral mourners
paradin' in the wake of sad relations as their shoes fill up with water"
τα πράγματα δεν είναι στεγνά όταν τα παρατηρείς-
γίνονται στεγνά όταν τα απομυθοποιείς.
Αδέξιες κινήσεις αποκαλύπτουν ανιαρά επεισόδια σ΄επανάληψη κάτω από το πέπλο που έχει φορέσει για προστασία από τον αδιάκριτο ήλιο:
οι καταχωρήσεις για άλλη μια φορά εμπλουτίζουν το πρώτο γράμμα της αλφαβήτου:
αμεσότητα
αγένεια
άπνοια
απλοΐκότητα
άγνοια??
she doesn't know. She's run out of words..
το γράμμα αυτό όμως δεν το χει εξαντλήσει όπως τις απανωτές φορές που θα χρειαστεί να ανεβάσει παράσταση για να:
-πει κάτι στα αγγλικά όπως αδιαλείπτως της ζητάει να κάνει κάθε,μα κάθε φορά, που την βλέπει συνάδελφος - φιλόλογος
-ειρωνευτεί, υψώσει τον τόνο της φωνής της και άλλα αντιπαιδαγωγικά αφού το να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον τάξεων αποτελούμενες απο πολυάριθμους, ξεχωριστούς και ετερόκλητους μαθητές είναι τόσο ανέφικτο όσο το να αποκτήσει η ιδια υγεινούς τρόπους διατροφής.
- αγνοήσει ευγενικά σχόλια του στυλ: που πας, πάλι έξω, τέτοια ώρα?
ή πιο προσωπικά: βέρα είναι αυτή στο δάχτυλό σου?
- όχι, απλώς το δαχτυλίδι επιμένει να γυρίζει απο την εσφαλμένη πλευρά
side, sides
can't choose one
Συγχέονται η αστεία με την ενοχλητική
το πρόβλημα με την λύση και στο μυαλό μένουν ατάκες, μικρά φωτεινά δαχτυλίδια που προσδίδουν χαρακτηριστικά μόνιμης σχέσης ανάμεσα σ' αυτήν και στο χαμόγελο:
- Η Πελοπόννησος είναι νησί
- και εσύ παιδί μου ζεις σε πλωτό σπίτι?

- Γιατί δεν γράφουμε με κεφαλαία όπως οι αρχαίοι?

- κοίταξε για να καταλάβεις
- μα δεν έχω καθρέφτη κυρία

- πως είπες τη λέξη cupid, ο θέος του έρωτα? ποιος cupid κυρία, το κιούπι δεν το ξέρετε?

- Abraham Linkon, who was an american president, ...did what?
- he painted the sistine chapel
amy

α όπως αφηρημένη

2007-02-04T11:45:00.000+02:00

Πρωινό Κυριακής ۠ η πόλη κοιμάται και την σιωπή σπάνε μόνο κάποια βήματα στους πλακόστρωτους δρόμους της. Τα «καλά», κυριακάτικα παπούτσια αυτών που μόλις έχουν βγει από την εκκλησία λειτουργούν σαν τον λεπτοδείκτη του ρολογιού μέσα στη νύχτα – αντηχούν την υπολειτουργία όλων – την υπνηλία όλων. Δεν είναι κάτι ασυνήθιστο βέβαια.
Πρωί, μεσημέρι, βράδυ όλοι, τα πάντα βυθίζονται στον ύπνο.
Και αυτή, που η σχέση της με τον Μορφέα είναι σαν αυτή των μαθητών της με την ησυχία, αρχίζει να αισθάνεται ότι οι ρυθμοί της είναι ασύμβατοι μ’ αυτών της μικρής πόλης. Απροσάρμοστη, αντιδραστική ή διακρινόμενη από μια αδυναμία να αφεθεί στην γενικευμένη (τοπική ) χαλαρότητα ;
Μόνο ένα επίθετο μπορεί να την χαρακτηρίσει: αφηρημένη. Σίγουρα έχει αρκετά δείγματα που ενισχύουν την προσκόλλησή της σ’ αυτό το «α».
Τις προάλλες βρήκε πόρτα για δεύτερη, διαδοχική φορά. Κυριολεχτικά και τις δύο, ισχυρότερα όμως την τελευταία μιας και το χτύπημα από την πόρτα του αυτοκινήτου επικεντρώθηκε στο δυνατό σημείο κάθε ανθρώπου, το αδύνατο δικό της : κεφάλι.
Πώς λέμε fall head over heels in love? Αυτή τον τελευταίο καιρό έχει ερωτευτεί την αφηρημένη τέχνη . Το μυαλό της, πολλά έργα αφηρημένης τέχνης. Δεν τα πουλάει όμως. Όχι, σαν γνήσια μποέμ καλλιτέχνης τα δωρίζει παντού. Σκορπάει cd, βιβλία, φυλλάδια σ’ όλα τα μέρη. Ελάχιστα είναι τα μέρη όπου δεν έχει αφήσει δείγμα του ταλέντου της όπως ελάχιστα είναι τα μέρη του σώματός της που έχει αφήσει άθικτα από χτυπήματα.
Όσοι δεν την ξέρουν βγάζουν το συμπέρασμα, σε συνδυασμό με την πάντα «έγκυρη» ένδειξη των κρύων χεριών της, ότι η σκέψη της τρέχει προς την κατεύθυνση κάποιου.
Όσοι την γνωρίζουν καλά της κάνουν συστάσεις και υπενθυμίσεις για την έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης που στον νέο – πλέον – τόπο κατοικίας της γνωρίζει μεγάλες δόξες.
Ο μικρός μαθητής δίνοντάς της το βιβλίο ύλης που για άλλη μια φορά ξέχασε στην έδρα την χαρακτήρισε «ολίγον ξεχασιάρα» ۠ εκείνη αρκέστηκε να χαμογελάσει με το επίρρημα . Να ’ταν πράγματι έτσι.
Τουλάχιστον το αποδίδουν στο μικρό της ηλικίας της. Η ίδια δεν το νιώθει αλλά εάν βολεύει ως δικαιολογία!
Μικρή: γεμάτη
– ενέργεια
– αφηρημάδα
- ενθουσιασμό
- πολυλογία.
Ο σκηνοθέτης του θεατρικού δεν ρώτησε τίποτα για την πρωτοεμφανιζόμενη κομπάρσο παρά μόνο επισήμανε ότι δεν έβαλε γλώσσα μέσα της. Ο εκκεντρικός ηθοποιός – σκηνοθέτης φάνηκε – όπως της είπαν εκ των υστέρων – να την συμπάθησε αφού παρά το «παράπτωμά» της δεν την στόλισε με επίθετα όπως συνηθίζει.
when he is angry, he starts “ ta binelikia”, η φράση, απόσταγμα του συνδυασμού γραμματική + δημιουργική γραφή, ενός μαθητή της fits like hand in glove in the words of Morissey.
Μάλιστα πέρα από την παρατήρηση, εισέπραξε και την ενθάρρυνση να ενσαρκώσει και ένα ρόλο στο θεατρικό: «το κοριτσάκι». Έτσι μετά το «γεια» που χαρίζει – ανελλιπώς – σε κάθε έξοδό της, τα hits της κυρίας Βανδή που μπορεί να τραγουδάει έχουν γίνει πλέον δύο.
Έξοδοι. Ένα μεγάλο κεφάλαιο με πολλά ερωτηματικά:
Που θα πάμε απόψε;
Με ποιον θα βγούμε απόψε;
Τι θα συζητήσουμε απόψε;
Άραγε θα καταφέρουμε να μην συναντήσουμε κάποιον από το σχολικό περιβάλλον μας;
Τα δημοσιογραφικά ερωτήματα γνωρίζουν στιγμές απογειωτικής ακρίβειας:
Πλατεία, σχολείο, όχι.
Και η ευχή να αποσυνδεθεί η προσωπική από την επαγγελματική ζωή είναι δύσκολο να υλοποιηθεί αφού η ένταση στην τελευταία φορτίζει την πρώτη και όταν επιτυγχάνεται κάποιου είδους χαλάρωση, ξυπνά από το «κυρία».
The best solution is cocooning, όπως λέει και μια φίλη της.
We all need to hang out, but stayin’ in probably provides her with the serenity she’ s so into.
επιπρόσθετα, το home made cookin’ της φέρνει στο νου σπιτικές μυρωδιές και μια γενικότερη οικεία αύρα που της έχει λείψει.
αυτή και η βρώμικη, τεράστια, απρόσωπη Αθήνα. Θα την επισκεφθεί μεν, αυθημερόν δε.
Η σχολική εκδρομή την γεμίζει άγχος και λύπη. Πως θα αντέξει 10 ώρες ταξιδιού ασφυχτικά κοντά με τόσα παιδιά και μάλιστα χωρίς τις δικές της μουσικές προτιμήσεις και την απομόνωση του walkman? τρέμει στην ιδέα του κύριου Μακρόπουλου on constant play και προσπαθεί να μην σκέφτεται την ζεστή αλλά σχεδόν απειλητική υπόσχεση μαθητή της: «δεν σας λέω καλό σαββατοκύριακο κυρία, αφού θα σας δω πάλι, στην εκδρομή»
προσπαθεί να απέχει από τέτοιου είδους καφεΐνουχες σκέψεις αφού από τις ουσίες ούτε λόγος, προς το παρόν τουλάχιστον.
Αφήνεται σε περιηγήσεις χαλαρότερων τοπίων ۠ εκεί, όπου ένα λευκό τριαντάφυλλο αφημένο στο παμπρίτζ αυτοκινήτου κάνει τη φίλη της να απορεί – με χαμόγελο όμως. Εκεί, όπου ο Jude Law διαγράφει όλες τις προφορές και διαλέκτους και γεμίζει τα ηχεία της με αυστηρά βρετανική προφορά. Εκεί, όπου οι έμμεσοι κώδικες χαμόγελων και η απουσία έντονων βλεμμάτων πραγματικά υπάρχουν. Εκεί, όπου το διόρθωμα ορθογραφίας μπορεί να προκαλέσει χαμόγελα και όχι απογοήτευση ιδίως όταν τα “chocolate – bar wrappers” αποδίδονται ως “chocolate rubbers” και το “do not throw things in the gutter” μετασχηματίζεται σε “… garden”.
Όπως λέει και ο θείος Όσκαρ : “all of us live in the gutter but some of us look at the stars”.
amy

i m only happy when it rains

2007-01-29T14:06:00.000+02:00

Στην τηλεόραση οι αθλητές ισορροπούν στον πάγο αναδεικνύοντας με τις χορευτικές τους φιγούρες την ικανότητά τους να γλιστρούν με χάρη στις πιο κρύες επιφάνειες.
Κλείνει τα μάτια και φαντάζεται πιο χαμηλές θερμοκρασίες.
Τα ανοίγει και βλέπει την ενοχλητική λιακάδα.
Να φταίει η όραση, να φταίει η φαντασία;
Πάντως, η ρήση του ποιητή μελοποιημένη από τον Θανάση ηχεί έντονα στα αυτιά της:
" Eίναι τα βλέφαρά μου διαφανές αυλαίες - όταν τα ανοίγω βλέπω μπρος μου ό,τι κι αν τύχει - όταν τα κλείνω βλέπω μπρος μου ό,τι ποθώ "
Σίγουρα δεν ποθεί αυτή τη λιακάδα, όχι την ίδια καθεαυτή αλλά αυτά που σηματοδοτεί:
πρόωρη ανθοφορία.

Sell the kids for food
Weather changes moods
Spring is here again
Reproductive glands

everythin' - everybody 's in bloom - prematurely, irritatingly early.

Οι πασχαλιές, οι αμυγδαλιές έχουν ανθίσει πρόωρα, χαρίζοντας το όνομά τους σε μπερδεμένες εποχές.
Σύγχυση στα φυτά, σύγχυση στα ζώα.
Οι μέλισσες ζευγαρώνουν από τώρα, οι αρκούδες δεν μπορούν να πέσουν σε χειμερία νάρκη.
Παρατεταμένη καλοκαιρία.
Η φύση βρίσκεται σε κατάσταση σύγχυσης πώς να μην βρίσκεται και η ίδια σε παρόμοια κατάσταση;
Νιώθει μπερδεμένη όχι επειδή δεν έχει ξεκαθαρίσει τις προθέσεις της αλλά επειδή διαμεσολαβούνται λανθασμένα στους αποδέκτες της.
Χρόνια συνηθισμένη σε χαμηλότερες θερμοκρασίες νιώθει ώρες - ώρες ότι δεν μπορεί να τα βάλει μαζί τους - που δεν την καταλαβαίνουν, που την στενοχωρούν, που αρέσκονται να παίζουν πινγκ - πονγκ με την διάθεσή της.
Είναι άδικο αφού αυτοί έχουν αντοχή στην επιμονή του ήλιου να τους χαμογελάει καθημερινά.
Και χαμογελούν και αυτοί - πολλές φορές εις βάρος της θεωρεί κάτι πρωινά που ο ήλιος τυφλώνει και προιδεάζει για την καλοκαιρινή διάθεση με την οποία θα ρθει αντιμέτωπη μέσα στη μέση του χειμώνα.
Και εκείνη επιμένει - απογοητεύεται όμως γιατί βλέπει τον ενθουσιασμό κάποιων να μην συνάδει με τον δικό της αλλά αντίθετα όταν συναντάται στις μικρότερες ηλικίες να χτυπάει κόκκινο.
Το μόνο στοιχείο που διώχνει το καλοκαίρι είναι η απουσία μαγιώ και κοντομάνικων t-shirt.
Αλλιώς
He’s the one
Who likes all our pretty songs
And he likes to sing along
And he likes to shoot his gun
But he knows not what it means

Μόνο οι αντωνυμίες αλλάζουν - welcome entertainer!
entertain us - watch us smile while you work twice as hard to make us understand

Και οι παρατηρήσεις-υποδείξεις, απαραίτητο αξεσουάρ αυτών που λουφάρουν - που τα φορτώνουν όλα στον "νέο", η ζέστη που συμπληρώνει την αποπνικτική πολλές φορές σχολική ατμόσφαιρα.

Δεν φταίνε τα τσιγάρα των συναδέλφων,
ούτε τα ξενύχτια,
burnin' the candle at both ends is the only way to survive after all
Oι ισορροπίες κρατιούνται μόνο όταν διαπερνούνται από κάποια δόση υπερβολής, και κάποιους καλούς φίλους που σε χαλαρώνουν τόσο ωστε νομίζεις ότι τους ξέρεις χρόνια και αφήνεσαι σε βόλτες στο παρελθόν, σε βόλτες έξω από το σχολικό περιβάλλον.
και ξεχνάς ποιο πρόσωπο έπρεπε να χρησιμοποιήσεις,
που άφησες τα φυλλάδια, τα cd μέχρι και αυτή την μυρωδιά από το λιοκούκι που υπάρχει στην ατμόσφαιρα.
Το κυρία μόνο δεν ξεχνάς. Και αναρωτιέσαι όταν το λένε τι εννοούν ;
Τύποι, στερεότυπα, κανόνες
Η φωνή φτιάχνει μόνο με ζεστά ροφήματα και αναθεματίζεις για άλλη μια φορά αυτόν τον καιρό, αυτή την υγρασία που διαπερνάει το σώμα σου κάθε ώρα, κάθε λεπτό.

Υ.Γ happy 100th post - blogbrothers!

amy

fragments

2007-01-14T19:05:00.000+02:00

Προσοχή στα χρώματα,
διαβάζει στο λευκό χαρτί που είναι κολλημένο στην πόρτα της εισόδου της πολυκατοικίας της.
Τα γράμματα βιαστικά αλλά γραμμένα καθαρά της δημιουργούν σύγχυση.
Προσοχή στην έλλειψη χρωμάτων δεν θα έπρεπε να λέει καλύτερα;

I don't care if Monday's blue
Tuesday's grey and Wednesday too
Thursday I don't care about you
It's Friday, I'm in love

She definitely didn’t nurture such feelings this Friday.

Το πρώτο σαββατοκύριακο μετά την χριστουγεννιάτικη ανάπαυλα.
Το ξέρει ˙ το ξέρουν. Και η αμφίπλευρη αδημονία μεταφράζεται σε μονόπλευρη ανησυχία, το χιούμορ φθείρεται σε θόρυβο, τα παιχνίδια σε ευκαιρία για πρόωρη εκτόνωση και το ομαδικό πνεύμα που προσπαθεί να τους εμφυσήσει γίνεται αφορμή για παρατήρηση από τον καθηγητή στην διπλανή αίθουσα.
Βέβαια δεν επιπλήττει την ίδια αλλά το ύφος του αυστηρού θρησκευτικού πληγώνει τόσο τους άτακτους μαθητές that she lets them off with a warning... this time.

Και ενώ η καφεΐνη ρέει άφθονα στον οργανισμό της ο χρόνος κυλάει τόσο αργά όσο τα λεπτά που μπορούν να καθίσουν ήσυχα οι μαθητές της. Και επειδή καταλαβαίνει την ανάγκη τους να βρεθούν έξω από το μάθημα και μάλιστα με παρέα, τους στέλνει ομαδικά έξω –
Τα μικρά συνήθως ξεσπούν σε κλάματα όταν τους δείχνει την έξοδο, τα μεγαλύτερα απλώς λένε ευχαριστώ και την συγχαίρουν για την επιλογή της.

and the drills resemble that of a dentist...

reading, listening, writing, speaking

οι ικανότητες εναλλάσσονται όπως οι διαθέσεις,
το διάλειμμα είναι πάντα μικρό, ασφυκτικά λίγο
με δυσανάλογα μεγάλο χρονικό περιθώριο για να παρατηρήσει όσα ΔΕΝ της αρέσουν:
τα τεντωμένα νεύρα, τις διαψεύσεις περί ύπαρξης αυτών, τα συναδελφικά πηγαδάκια, τους ψιθύρους και τα παράπονα για τους συναδέλφους που επιμένουν να λουφάρουν,
τους συναδέλφους που όντως λουφάρουν, τα κρυόμπλαστα αστεία ατόμων που συγχέουν τα πειράγματα με την αγένεια, τα παγωμένα, colgate χαμόγελα με την ανοχή
και μικρές φωτεινές στιγμές για να κάνουν την συνέχεια υποφερτή:
– τα βιβλία με ποιήση που είναι αφημένα στη θέση του θρησκευτικού, του άλλου, του ήπιου που πιστεύει ότι η λογοτεχνία ευφραίνει την μαθητική καρδιά και φροντίζει να διαβάζει διάφορα τέτοια αποσπάσματα την ώρα του μαθήματός του
– τα συνωμοτικά χαμόγελα κατανόησης που ανταλλάσσει με άλλους ομοιοπαθείς συναδέλφους που τους απωθεί η μαθητική, παγωμένη στάση συναδέλφων που έχουν στήσει κλίκες και ομάδες με motto we are the village green preservation society of boring people

–Saturday, wait–
And Sunday always comes too late
το μετεωρολογικό δελτίο για την συννεφιασμένη διάθεση μοιάζει να απειλεί όλο το σαββατοκύριακό της ˙ είναι και η περιήγηση στο χώρο των κατάλληλων προς μαθητική ακρόαση τραγουδιών που προσκρούει στις σεξουαλικές αναφορές των Placebo, στα μασημένα λόγια του Michael Stripe, τις ερωτικές εξομολογήσεις του Ιan McCulloch , τις παραισθήσεις του Syd Barret.
Hang the d.j and while you do please send some inspiration.

Και η έκκληση εισακούγεται
Η φιλική επίσκεψη φέρνει μπαρότσαρκες, αποχή από συζητήσεις με αναφορά μαθητές, καθηγητές , μόρια – have mercy- και χιούμορ που προσδίδει στο ΣΚ μια φοιτητική – χαλαρωτική χροιά
– ύπνος τις πρωινές ώρες
– φαγητό χωρίς φόβο ότι θα προσκρούσει στην υπερένταση της χώνεψης
– μουσική χωρίς λογοκρισία σε μεγάλη ένταση
– ξεφύλλισμα κυριακάτικων εφημερίδων

no homework

ακόμα και το κυρία που ακούει όσες φορές επιλέγει να βγει έξω δεν την επαναφέρει στην καθημερινή ρουτίνα που μερικές μέρες είναι δυσκολότερη από άλλες

she is on her day off

good day sunshine, after all Sunday does come

έρχεται όπως οι στίχοι από εκείνο το ποίημα του Raymond Carver:

Happiness. It comes on
unexpectedly. And goes beyond, really,
any early morning talk about it.

amy

sunstroke

2007-01-05T12:32:00.000+02:00

There's been time this whole time. You can't kill time with your heart. everything takes time. Bees have to move very fast to stay still.

Χρονοδιακόπτης.
Δύο εβδομάδες πριν φρόντισε να παγώσει τον χρόνο στην μικρή πόλη.
Τίποτα συνταρακτικό.
Απλώς άλλαξε την ένδειξη στους διακόπτες του σπιτιού της από on σε off.
Βύθισε το σπίτι της στο σκοτάδι, έκλεισε τον γενικό διακόπτη του μυαλού της και μετέτρεψε την μετάβαση από την μια πόλη στην άλλη θέμα μιας αποφασιστικής κίνησης.

Οff
Διάλειμμα, διακοπή από την παρήχηση του ρ:
ρουτίνα, περιφερόμενος, μόρια, παρόν

Παρόν;
Επαναφορά,επάνοδος σε:
- οικείους χρόνους
- οικεία πρόσωπα
- παλιές συνήθειες
- γνώριμες μελωδίες

on
O διακόπτης γυρίζει και το κουβάρι ξετυλίγεται ξανά, αλλιώς.
Τα παιχνίδια της τύχης επιστρέφουν στο συρτάρι μαζί με τα άλλα επιτραπέζια, τις ξεχασμένες σημειώσεις και τις ξεθωριασμένες σελίδες.

We outgrow love like other things
And put it in the drawer
Till it an antique fashion shows
Like costumes grandshire shore

Και η σύγχυση φοριέται σαν κασκόλ σε καλοκαιρινή μέρα. Πετάει τα περιττά, φοράει το καλοκαιρινό t-shirt και επιτέλους ξεχνάει την έκθεση στον ήλιο

Ξέρει πως αυτό που έχει δεν υπάρχει
και το πετάει σαν πράγμα αλλοτινό
όπως το πρωινό πετάει το ξινισμένο φεγγαρόφως και τον κουρελιάρη ύπνο.

Σε λίγο πρέπει να επανέρθει στη θέση off ή μήπως on?
O ρυθμιστής έχει χαλάσει και δεν ξέρει. Η κόκκινη ένδειξη φωτίζει μόνο τις προθέσεις της και αγνοεί όλους τους άλλους.

people are talkin'
well, they were talkin' before

sources to trivial thoughts:
David Forster Wallace
Wallace Stevens
Emily Dickinson

an' the background soundtrack:
Echo n the Bunnymen
dEUS
Lilly Allen
sounds of the big city
amy

sittin' in an english garden waitin' for the sun

2006-12-22T15:52:00.000+02:00

Τα χριστουγεννιάτικα αστέρια στέκουν φωτεινά πάνω από τα νούμερα των προς αποχώρηση λεωφορείων διαλύοντας τις νυχτερινές αποχρώσεις και σκέψεις στην δισταχτική έλευση του πρωινού.
Οι αγγουροξυπνημένοι ταξιδιώτες είναι λίγοι και όλοι βυθισμένοι ακόμα στα νυχτερινά τους όνειρα για να προσέξουν την ιδιορρυθμία του οδηγού που κάνει τον σταυρό του κάθε φορά που συναντάει εκκλησία. Δεν είναι η ίδια η πράξη που την προβληματίζει αλλά η συχνότητά της και το γεγονός ότι την κάνει με τόση επιμέλεια ώστε τα χέρια του απομακρύνονται από το τιμόνι στο οποίο πρέπει να τα χει καρφωμένα.
Σκέφτεται μήπως η επικίνδυνη ολισθηρότητα, τα τρία ατυχήματα τα οποία είδε στον δρόμο και το εμφανές άγχος του νεαρού οδηγού είναι κάποιο είδος τιμωρίας που απέφυγε τον χθεσινό εκκλησιασμό. Μπορεί να αφορούσε τους μαθητές αλλά το αυστηρό ύφος του θεολόγου που καμαρωτά – καμαρωτά επεδείκνυε τα αντίδωρα ως επιβράβευση της πρωινής επίσκεψης εμπεριείχε μια απορία ανακριτικής υφής για το που βρίσκονταν τα ίχνη της τις δύο πρώτες ώρες.
Δεν της έφτανε η εφημερία έχει και μ’ αυτά να ασχολείται. Και η ώρα ενδιάμεσα περνάει βασανιστικά αργά. Αργά και βαρετά. Πέρασε τις απουσίες του τμήματός της – διερωτώμενη τι θα κάνουν οι υπερκινητικοί μαθητές της όταν τους επισκεφθεί η ζέστη και η νωθρότητα της άνοιξης σε συνδυασμό με το ήδη ήπιο κλίμα – επισκέφθηκε τον επιστάτη – φούρναρη για τις καθιερωμένες, ζεστές φωτοτυπίες, ανέχθηκε τα αγγλικά – όπως ισχυρίζεται ο ίδιος – κρυόμπλαστα κατά
την γνώμη της – αστεία συναδέλφού της και μετά…
I am bored, I am the chairman of the board
Οι υπόλοιποι καθηγητές σχολιάζουν την υπερκινητικότητά της ως σύμπτωμα άγχους, μαθητικής συνέπειας, εκείνη επιδεικτικά αγνοεί τους περισσότερους, κρατώντας για τον εαυτό της τον μέσο όρο ηλικίας τους ο οποίος μπορεί να προκαλέσει τραγική απελπισία εάν γίνει αντικείμενο σοβαρής σκέψης. Τι να τους πει; Ότι και η ίδια νιώθει σαν μαθήτρια, πολύ περισσότερο τώρα που αποχώρησαν νέοι σε ηλικία συνάδελφοί της ; προτιμά να μην πει τίποτα και νωχελικά αφήνεται στις χριστουγεννιάτικες μελωδίες που ξεχύνονται από την αίθουσα μουσικής.
Άφιξη αγγέλων;
Αλλάζει δραστικά γνώμη όταν επιχειρεί να μπεί μαζί τους στο πνεύμα των Χριστουγέννων.
Αυτή μπαίνει, αυτοί βγαίνουν από το αγγελικό προσωπείο τους και ο little drummer boy μεταμορφώνεται στον χειρότερο drummer που έχει δει ποτέ η heavy metal σκηνή (εγχώρια και ξένη). Η ικανότητα τους να παράγουν ένα εύηχο αποτέλεσμα είναι αναμενόμενη εάν λάβει κανείς υπόψή του το ότι οι μαθητές μετρούν από εδώ και πέρα ελάχιστο ουσιαστικό χρόνο μαθημάτων μέχρι την λήξη της σχολικής χρονιάς και φροντίζουν να δείχνουν την ικανοποίησή τους για το ευτυχές γεγονός με κάθε ευκαιρία. Η ίδια έχει απενεργοποιηθεί από την κακή σχέση της με τον Μορφέα, την ισορροπία ανάμεσα στην επιμονή, υπομονή και την νυχτερινή εκτόνωση και όπως και οι υπόλοιποι καθηγητές απλώς περιμένουν να φύγει η εβδομάδα.
Ανυπομονησία και από τις δύο μεριές.
New year resolutions???? Rest, rest, rest, rest….
Εξάλλου αυτή η εποχή σηματοδοτεί έντονη δραστηριότητα γι’ άλλους.
Wishin’ an’ hopin’ ……….
O St Claus να παρεκκλίνει αυτή τη φορά από τη συνήθη διαδρομή του και αντί για τις καμινάδες να χωθεί στα μυαλά τους. Να τα στραγγίξει από τα σιχαμένα στερεότυπα.
Να τα αποδεσμεύσει και να τα απελευθερώσει.
Τα μαθητικά μυαλά?
Who are they kiddin’??/
The kids are all right.
It’s the fuckin’ mentality that destroys, binds, obstructs.

Και ενώ ο καινούριος χρόνος δεν αφήνει παλιές σκέψεις να σβήσουν, η ώρα ευτυχώς έχει περάσει για τον οδηγό που αφού ανοίγει την πόρτα του λεωφορείου, κάνει για άλλη μια φορά τον σταυρό του και εύχεται στους επιβάτες του καλές γιορτές.

Comin’ home?

Home is where the heart is an’ I am already there.
amy

Ziggy Stardust

2006-12-15T20:34:00.000+02:00

Must be talking to an angel...
Το τραγούδι των Eurithmics σιγοντάρει την προσπάθειά της να ξεφύγει από την ξηρασία της γραμματικής που επιτάσσει το ηλίθιο ξενόγλωσσο βιβλίο. Μπορεί οι τάξεις της συναδέλφου της να πετάνε, η ύλη στις τάξεις της να φτερουγίζει αλλά η μυωπία της δεν έχει φτάσει στο επίπεδο του να διακρίνει φτερά στις πλάτες αυτής ή των μαθητών της.
Και έτσι βγάζει φτερά η δικιά της φαντασία οδηγώντας το μυαλό της σε περίεργους συνειρμούς και τους δικούς της μαθητές σε μια διαφορετική τροχιά από εκείνη που ορίζει η σχολική NASA. Ώρα προσεδάφισης στην χωρίς ειρμό πρόταση με την ευγενική άδεια του Nick Hornby (talking to an angel):

My
Very
Educated
Mother
Just
Showed
Us
Nine
Planets

Όλοι οι πλανήτες (Mercury, Venus, Earth, Mars, Jupiter, Saturn, Uranus, Neptune, Pluto) συγκεντρωμένοι στη σωστή σειρά σε μια ανούσια, είναι η αλήθεια, πρόταση που όμως είναι πρώτης τάξης κόλπο για να τραβήξει την προσοχή σ’ ένα κατά αντικειμενική εκτίμηση βαρετό βιβλίο

Κόλπα, μαγικά…
Κοιτάζει τις τσέπες της, τις αδειάζει αλλά καμία μαγική συνταγή δεν εμφανίζεται.
Μόνο λίγες πρακτικές δυνατότητες, 2 cd players που αρνούνται να παίξουν οποιοδήποτε cd, η «άνωθεν» άρνηση να αντικατασταθούν ή να ανανεωθεί η σχολική βιβλιοθήκη και η (επίσης άνωθεν)απροθυμία να γίνει το γενικό – συγκεκριμένο, το ασαφές – αντιληπτό, η εργασία κάτι λίγο παραπάνω από αγγαρεία.

Ελευθερία…………απόλυτη

Γελάει συνωμοτικά και πιάνει δουλειά

Το cd – burner του μυαλού της δουλεύει ακατάπαυστα και με τη βοήθεια των τεχνικών μέσων του καθηγητή μουσικής και του σχολικού φούρνου (βλέπε φωτοτυπικό) βοηθάει να διαχυθούν διαφορετικές μελωδίες.

All lost In The Supermarket on a weekday. It’s Friday you see and on Fridays I Am In Love. Guaranteed Personality???? I don’t know, you see I am asleep. Please Don’t Wake Me, No, Don’t Shake Me, I Am Only Sleeping. The Test Begins Now...Thought I was Smart, I Thought It better Not To Fight, I Thought It Was a Virtue but then I saw the other side. The Dark Side Of The Moon???? I Don’t Know Where The Sunbeam And The Starlight Begins, It’s All A Mystery. After all In The Morning everything becomes clear and the f*** you to the sneer and the apathy (becomes) a distant melody you don’t need to utter.
amy

ένα κλεμμένο ποδήλατο...

2006-11-25T13:52:00.000+02:00

αφιερωμένο στους έτερούς μου blogbrothers και σε κάποιον που καταλαβαίνει…)

οι εικόνες περνάνε φευγαλέα από μπροστά της ˙ κομμάτια από ένα πάζλ ˙ χίλια κομμάτια – κάθε χρωματιστή έκταση και ένα κομμάτι, ένα βλέμμα, ένας ήχος

sounds of a distant music
looks you can’t hold on to
and a melody you utter in hesitation;
if intentions count, do you promise to take
me
for a bicycle ride,
one single time?

η βόλτα με ένα όχημα που δεν είναι δικό της συνεχίζεται –
διασχίζει χιλιόμετρα σε άνυδρα τοπία, καχύποπτα βλέμματα, υγρά κλίματα και εκείνη μένει απαθής απέναντι στις απότομες εναλλαγές θερμοκρασίας

στο μυαλό της ο χρόνος κυλάει …ανυποχώρητα αυστηρά και αυτή με μια επίμονη ματαιότητα (?) παίζει με τους δείχτες του παιδικού ρολογιού

μαθαίνει την ώρα
μετράει τα λεπτά
και
κολλάει σε δευτερόλεπτα –
επιμηκύνει στιγμές:

ο χρόνος εκεί:
η ζέστη από την ένταση της τάξης εναλλάσσεται με την παρήγορη δροσιά βλεμμάτων κατανόησης που κάποτε παίρνουν την μορφή ασήμαντων λεπτομερειών

– την μετατροπή του «Kυρία» σε “Ms”
– την εξαργύρωση της εξαντλητικής επιμονής σε είσπραξη λέξεων όπως “please”, “thank you” και “nevermind”
– την έκταση ενός συμβολικού χεριού βοήθειας: « κυρία, να χτυπήσω εγώ το θρανίο για ’σας;», « κυρία, τι έχετε;» , «κυρία, συγνώμη»

και όταν η ρουτίνα και η στερεότυπη συμπεριφορά λαθραία βρίσκει τρόπους να εισβάλει στις σχέσεις μεταξύ συναδέλφων, καθηγητών – μαθητών, φίλων , η μέρα που φεύγει δεν αφήνει χώρο για αμφιβολίες, κακίες, εγωισμούς.

Η κούραση δεν επιτρέπει χρόνο για τέτοιες αρνητικές σκέψεις. Το κεφάλι γέρνει απαλά στο μαξιλάρι και πετάει στον κάδο των αχρήστων την προερχόμενη από την συναδελφική καχυποψία και κουτσομπολίστικη νοοτροπία στενοχώρια.

Σαν αποκαμωμένος φαντάρος προσπαθεί να αφήσει πίσω της την ψαρωτική αντιμετώπιση από κάποιους (λίγους, ευτυχώς) «παλιούς» προς εκείνη, την νέα, «την κοπελίτσα», το «κοριτσάκι». Προσπαθεί να ξεχάσει την «Καλλιόπη» της επιμόρφωσης, την μικροπρέπεια, την άτυπη επιταγή του να αρκείσαι στα λίγα, τα καλά, στο να δίνεις, να κρατάς τα λεπτά και να ξεχνάς την ώρα – τις ώρες.

Το βράδυ, το μυαλό αφυπνίζεται.
Δεν κοιμάται.

…Και εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι/ περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι…

Ταξιδεύει εδώ:

– στα τραγούδια που είναι φτιαγμένα από μαύρο βελούδο, blues διάθεση, μπάσα φωνή, εφήμερη προσμονή
– στην συρρίκνωση ονειρικών δευτερολέπτων:

…χρώματα από τον πόλεμο μιας υδατογραφίας…

– το τσιγάρο που καίει το καλσόν, αφήνει μικρές ψυχεδελικές τρυπίτσες αμφιβολίες να διαπεράσουν την «τακτοποιημένη» ζωή

– οι φυσαλίδες από το κρασί αναμειγνύονται με την βροχή που καταστρέφει τις ενεργητικές συντάξεις

the crops were destroyed by the rain,
δεν μας ενδιαφέρει ποιος ευθύνεται,
η πράξη υπερισχύει του ποιητικού αιτίου,
η ουσία κάμπτει τους κανόνες,
τα ερωτηματικά παραμερίζουν την άνυδρη σιγουρία,

the means justify the end ???????

η μέρα που φεύγει υπογραμμίζει τα σωστά ποιητικά αίτια:
– η ρουτίνα
– η ομοιομορφία
– η χρηματική εξαργύρωση
– οι ηλίθιες παρεξηγήσεις
– η ομιλία
– η διαρκής ομιλία

…τα όνειρα της ζωής μια θαμπή ανάμνηση, στριφογυρίζουν σαν μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω από το κεφάλι/ τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνια στο σκοτάδι…

και εγώ

i am lost in music,
translation.
(de)codification

μιλάω, μιλάς.

Ποιος ακούει

Ηλίθια γραμματική, τυπική σύνταξη και ξέμπαρκα επίθετα

“pretty is for girls/ handsome is for boys”

and beautiful is for moments, the ones we allow to get away from us...

amy

papercut bliss

2006-11-11T18:17:00.000+02:00

Σαν καραβάκια χάρτινα οι χαρές μου
βουλιάζουν άτυχα σε μέρες βροχερές
το φάρμακο που καίει τις πληγές
είναι γραμμένο σ’ αυτοσχέδιες συνταγές…

Η πόλη έχει ήδη βυθιστεί στο βραδινό φως και οι μικρές αραιές φωτεινές πέρλες στα περίχωρά της αναδεικνύουν ακόμα περισσότερο το κατάμαυρο επίσημο ένδυμά της που θα επιδείξει στην νυχτερινή έξοδό της όταν η απόσταση από το κέντρο της θα ’ναι μικρότερη ˙ όταν οι σκέψεις θα αποβιβαστούν από τις λευκές χάρτινες σαΐτες και τις ανέφελες πτήσεις τους και θα προσγειωθούν στα ερωτηματικά και τα θαυμαστικά που προκαλεί η εγγύτητα, η απόσταση

papercut bliss

κομφετί από ασήμαντες στιγμές –λεπτομέρειες κολλάνε στη βραδινή της φορεσιά και η νύχτα σταθερά χρωματίζεται παρά την θέληση της. Η ξεγνοιασιά και ο ρομαντισμός των ασπρόμαυρων φωτογραφιών διακόπτονται από την παρείσδυση αναστολών, φόβων(;) στο μικρό σκοτεινό θάλαμο.

Η ασφάλεια παγώνει
Η ανασφάλεια ταξιδεύει

Έγχρωμη πραγματικότητα, ασπρόμαυρες στιγμές και ο φακός της νοσταλγίας συνεχώς μεγεθύνει και ο χρόνος διαρκώς συρρικνώνει ψάχνοντας για παθητικούς μετασχηματισμούς, ανώφελους συναισθηματισμούς.

Ζωή στο rewind
Ζωή χωρίς fast – forward

Pause ■

Play ►

I can’t turn on my feelings as you please;
I’m not some sort of an auto machine.
Ignoring sounds with music all around.
Mind you my crappy tune will find its way
Even if it doesn’t get airplay

H διάθεση ταξιδεύει σε χρωματιστές πεδιάδες, παιδικά παιχνίδια, στιγμές χωρίς παρελθόν μ’ άγνωστο μέλλον και οι σκέψεις μετράνε αντίστροφα:

Μικρές μικρές
Πολύ μικρές
Μικρές πυγολαμπίδες
τσαλαβουτάνε στο άρωμα της πόλης
…………………….
Βουτιές κάνουν με φωνές
και δυνατές τσιρίδες
σαν πέφτουν από
ψηλά

Πετούν μετά
Καμαρωτές
Και ρίχνουν αχτίδες
Σαν αστεράκια μακρινά

Ευχές μέσα από χειμωνιάτικες μελωδίες νανουρίζουν γλυκά γιατί αποκόπτονται από τα εάν και γίνονται παραμύθι και εσύ που δεν πιστεύεις στα παραμύθια….

Χαμόγελα γλιστράνε σε ιπποτικές διαθέσεις
Το καλύμματα ζεσταίνουν το κρύο δωμάτιο
Είναι ο αέρας που έρχεται απ’ έξω, ο συγκαταβατικός, ακτινογραφικός αέρας αυτών που δεν ξέρουν
Δεν θέλεις να μάθουν
Κοιτάζουν διερευνητικά
Αλλά δεν θα μάθουν
Γιατί ούτε και εσύ ξέρεις
Αλλά δεν τους το λες
Δεν θα τους το πεις
Αλλά κάθε πρωί όταν σου λένε καλημέρα με αγροφυλακικό βλέμμα
Τους κοιτάζεις κατάματα και χαμογελαστά
Και συνεχίζεις και επιμένεις έστω και εάν κάποτε
Οι φωτογραφίες από το μεγάλο κολλάζ που καλύπτει το κρεβάτι σου
Διασκορπίζονται και ψάχνεις στα πιο πιθανά και απίθανα μέρη για τις χάρτινες πεταλούδες και νεράιδες που εν αγνοία σου κουνάνε το μαγικό τους ραβδάκι και…

Και εσύ δεν πιστεύεις στα παραμύθια
Μαζεύεις στιγμές….

Αυτό το soundtrack εμπεριέχει τις ακόλουθες (ετερόκλιτες) πηγές έμπνευσης:

Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Αγία Νοσταλγία
Σωκράτης Μάλαμας – Πιες
Χειμερινοί Κολυμβητές – Από το Πάρκο στη Μυροβόλο (the whole record)
Δημήτρης Μπασλάμ – Ο Γαργαληστής
Ed Harcourt – Fireflies Take Flight
Martina Topley – Bird – Anything, Sandpaper kisses
Bebel Gilberto - Aganjú

amy

fight test

2006-11-05T20:04:00.000+02:00

Ένα μπαλόνι που κόβει ξεχασμένο βόλτες στον χειμωνιάτικο ουρανό δίνει πρωινές υποσχέσεις για ένα όμορφο ταξίδι.Όχι της ίδιας αλλά των επιθυμιών της. Μπορεί να μην φτάσουν κάν εκεί που θέλει, η ονειροπόληση - παιδική αφέλεια όμως, έχει βάλει ένα νοητό συνδετήρα στη σελίδα της αρεσκείας της.
Ξεχνώντας την προσωπική (υποθετική) γραμματική της ενδίδει στα πρέπει αγνοώντας τα θέλω. Οι σκέψεις της μπορεί να αδυνατούν να μπουν σε τάξη, αναγκάζονται όμως να μπουν στην τάξη, αποχαιρετώντας οποιονδήποτε ισχυρό, ανατρεπτικό αέρα.ε
Επιστρατεύει λοιπόν το πιο αυστηρό της ύφος προκειμένου να διαιτητεύσει 3 εντεκάδες που όλες μαζί αγωνίζονται στο τερέν μιας μικρής αίθουσας με μοναδική μπάλα το κίνητρο όλων τα περάσει η ώρα όσο πιο γρήγορα γίνεται.

What time is it?
Ώρα να τραβήξει από 29! ο τζόγος δεν την ευνοεί και καίγεται στα 32
Complete the sentence:
before I turn 30,...

What time is it?
Είναι ώρα ν μαζέψει το βλέμμα της από τις πεταμένες φωτοτυπίες, τα απλανή βλέμματα που την κοιτάζουν επίμονα χωρίς ίχνος κατανόησης για αυτά που λέει και ξαναλέει...

What time is it?
Είναι ώρα να κάνει rewind και να πατήσει play σε χιλιοειπωμένες φράσεις, ανόητες εμμονές σε βρεττανικές προφορές και ανούσιους διαλόγους.

What time is it?
είναι ώρα να αξιολογήσει απαντήσεις σε τεστ πολλαπλών επιλογών

1.work
a. have an emotion
b. show the teeth as a sign of happiness
c. make a sound which shows you're happy

2.feel
a.to rest
b.to make a sound which shows your're happy
c.to dig

3.sleep
a.to use your mind or body for 8 hours a day an' get paid for it
b.to make a hole
c.to show the teeth as a sign of happiness

Name an extreme sport:
a.(para)gliding: να κάνεις τσουλήθρα στην σκάλα του δεύτερου ορόφου του σχολείου, skarin' the shit out of your teacher
b.bungee jumping: να κρέμεσαι από τα τεντωμένα νεύρα του καθηγητή σου
c.scuba-diving: κατάδυση στα άγνωστα νερά του χιούμορ(=αντοχών;) του καθηγητή σου

Name an indoor sport:
a.pinc-ponc
b.pink-punk
c.punk-punk!!!

Name your favourite artist:
a.Χατζιγιάννης
β.Χατζιγιάννης kai Green Day
γ.Χατζιγιάννης kai????

Name your favourite passtime:
a.skubee do
b.DNA
C.για τους αδαείς, πλέκουμε χρώματα, διαθέσεις και "δευτερεύοντα μαθήματα" με χρωματιστές κλωστές σε ώρες μαθήματος και μη

What's the time?
bye Massud, bye Emily

(see her play)

amy

ξανα στο godot

2006-11-04T21:51:00.000+02:00

6/11 μετα τις 21.30 waiting for godot same place new tricks see ya!

2006-10-15T10:21:00.000+03:00

Η επιχείρηση κατάληψης δεν ήταν επιτυχημένη και αυτοί - φορώντας το στεφάνι της ντροπής και υποχώρησης από τη γραμμή που είχαν υποσχεθεί ότι θα ακολουθήσουν - διαπραγματεύονταν με τη διεύθυνση τρόπους που θα τους εξέθεταν λιγότερο.
"Κυρία, δεν θα κάνουμε μάθημα μαζί σας σήμερα. Κάνουμε κατάληψη", της είπε μικρή επαναστάτρια που προς μεγάλη της έκπληξη αφού της ζήτησε συγνώμη την άφησε να μπεί ανενόχλητα στην αίθουσα από την έξοδο της οποίας προσκαλούσε με απεγνωσμένα νοήματα τους εναπομείναντες συμμαθητές της να την ακολουθήσουν.
"Η συμπαράσταση στον αγώνα της κατάληψης" εδραίωσε αυτό που αρχικά νόμισε. Υπήρχε μια αδυναμία κατανόησης της συγκεκριμένης λέξης ή τουλάχιστον διάκρισής της από αυτήν της αποχής. Για κάποιους η μόνη διαφοροποιήση ανάμεσα στις δύο έννοιες ήταν η καταγραφή απουσιών με σταυρούς (η συγκέντρωση των οποίων όμως δεν αναδείκνυε κανέναν νικητή).
Επρόκειτο για μια σύγχυση που όσο κι αν έφερνε στην επιφάνεια μια έλλειψη συνειδητοποιήσης, επαρκούς ενημέρωσης, ήταν ενδεικτική και για την παρουσία μιας γλυκιάς, αθώας εγρήγορσης.
Απ'έξω κινητικότητα.
Από μέσα καμία διάθεση.
Κανείς τους δεν θέλει μάθημα (ούτε λόγος για εξέταση)
Τι θέλουν ακριβώς;
Δεν είναι αρκετό να ξέρεις τι δεν θέλεις;
Είναι γλυκιά αυτή η πρώϊμη διάθεση εξέγερσης,η επίδειξη αλληλεγγύης {που ενδεδυμένη με την έλλειψη αιτιολόγησης και επιχειρημάτων από ένα σημαντικό μέρος των γυμνασιακών - τουλάχιστον - νιάτων αποχρωματίζει όποια ιδιοτέλεια (βλέπε "υποκίνηση") που κάποιοι πάνε να της χρεώσουν και γίνεται αυτομάτως αθώα (αθωότερη)στα μάτια των περισσότερων }. Παρόλα αυτά, η νωθρότητα και άρνηση που συνοδεύει τα παραπάνω χαρακτηριστικά την αποτρέπουν από το να τους ρωτήσει τι είναι αυτό που θέλουν.
Τους δίνει την εναλλακτική λοιπόν μιας συζήτησης στα αγγλικά, συναντώντας τους στη μέση.
Μ' αφορμή τό θέμα της προηγούμενης ενότητας, τους παρακινεί να γράψουν τα δικά τους συνθήματα στον τοίχο της ενήλικης πραγματικότητας.
-Spray the walls
-Vandalise them
-Is graffiti vandalism?/ What is vandalism?
-Damaging...

A heart that's full up like a landfill

Τι τους ενοχλεί;
Γιατί η καταστροφή, η αναρχία είναι μονίμως στα χείλη τους και η λέξη "punk" αποτυπώμενη με μαρκαδόρο στα χέρια τους, στις μπλούζες τους;

PUNK
punk music
-not polished sound
-value for money
-frustration,intelligence, activism
-major political (and therefore social) issues

Συνθήματα:
-κάτι για τον Bush
-κάτι για τον πόλεμο
-κάτι για τον ρατσισμό
-κάτι για την ανισότητα

κάτι προσωπικό

Αξίες/Ευτυχία:
-να έχεις χρήματα
-να έχεις δουλειά
-αυτοκίνητο

Α job that slowly kills you/bruises that won't heal

υγεία;

σωματική,νοητική, συναισθηματική;

-να έχεις νέους γονείς
-να έχεις μια δημιουργική δουλειά

Career opportunities are the ones that never knock
Every job they offer you is to keep out the dock
Career opportunities, the ones that never knock

You look so tired-unhappy
Bring down the goverment
They don't, they don't speak for us

Τι σας κάνει ευτυχισμένους;
-το κουδούνι κυρία...
γελάνε συνθηματικά

no alarms and no surprises

amy

waiting for godot

2006-10-08T19:03:00.000+03:00

$onick plays his favorite music at waiting for godot (Αλ.Σουτσου 15 , Κολωνακι).Monday 9/10/2006.και ο μηνας εχει εννια...After 21.00. Be there.

Lucky strike

2006-10-07T20:48:00.000+03:00

I. Introduction
II. A phone call
III. Hey, Mr cab-driver,...
IV. An’ the subject is
V. A fixed ride
VI. The return

I. -“Πώς πέρασες το τετραήμερο?»

Ταξίδεψε στο χρόνο παγώνοντας τη στιγμή που μαθήτρια ακόμα στο φροντιστήριο, άκουγε τις οδηγίες της καθηγήτριάς της:
«Παίρνετε μια βαθιά εισπνοή,
μετράτε ως το 3,
εκπνέετε!
Επαναλαμβάνετε όσες φορές χρειάζεται για να χαλαρώσετε.»

Δεν είναι ότι της προκαλούσε άγχος η συγκεκριμένη ερώτηση ֹ ήταν ο προβληματισμός που οι τέσσερις μέρες εξισώνονταν με την εξής μία ֹ τη χθεσινή.

ΙΙ. Το πρωινό ήταν θρεπτικότατο! Η ασυνήθιστη παρουσία τόσων παιδιών σ’ έναν χώρο που είχε συνδέσει στενά με το επίθετο «προσωπικό» της έδωσε τις απαραίτητες θερμίδες για να συνεχίσει ….ανώμαλα την μέρα της. Ο αιφνιδιασμός την προσγείωσε απότομα στον σχολικό χώρο τον οποίο είχε σχεδόν ξεχάσει τις προηγούμενες τρεις μέρες.

Αν τα παιδιά για κάποιους συναδέλφους της ισοδυναμούσαν με μόρια, για αυτήν, η απουσία τους πριμοδοτούσε (για κάμποσο καιρό ακόμα) την ελευθερία της.

Το ξαφνικό τηλεφώνημα έδιωξε πρόωρες (και άρα επικίνδυνες) σκέψεις και απλώς επίσπευσε την έλευση συγκεκριμένων γεγονότων.

ΙΙΙ. Συζητήσεις με ταξιτζήδες: τις περισσότερες φορές δεν θέλεις να τις κάνεις ֹ ως γνωστόν όμως, όταν δεν περιμένεις ή δεν θέλεις κάτι, τότε είναι που συμβαίνει.

Το “warm-up” αυτή τη φορά διήρκεσε περισσότερο από 5 λεπτά αφού και η διαδρομή ήταν μάλλον μακρινή. Άρχισε με ένα σχόλιο για τη κίνηση, τα φανάρια (πάντοτε αργούν) και τεχνηέντως γλίστρησε στην μέρα της εβδομάδας που επέλεξε το συγκεκριμένο κίτρινο όχημα για την μετακίνησή της. Εάν ήταν καθημερινή, ίσως να την είχε γλιτώσει. Δυστυχώς, ήταν Σαββατοκύριακο.

-«Έχει κίνηση! Διασκεδάζει ο κόσμος.»
-Ανυπαρξία feedback.
-«Εσείς δεν διασκεδάζετε?
-Η διάθεσή της εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή την οδήγησε στην μονολεκτική απάντηση: «όχι» (η άλλη – επίσης μονολεκτική – εναλλακτική δεν ήταν …διαθέσιμη)

Η απροθυμία της να χαρακτηριστεί κοινωνική δεν απέτρεψε τον οδηγό της να κάνει περαιτέρω προσπάθειες, αυτή τη φορά, μουσικές.

Ο Γιάννης είναι καλό παιδί ֹ με τα ντεσιμπέλ τέρμα όμως, το παραθετικό που διάλεξε γι’ αυτόν προήλθε από άλλο επίθετο. Η διαδρομή πλέον είχε τις αποχρώσεις της θέσης του διακόπτη: «κλειστός» όπως και τα παράθυρα ֹ «ανοιχτός» όπως και οι δίοδοι επικοινωνίας μ΄ ένα είδος μουσικής που αρέσει ιδιαίτερα στον πιο πιστό φίλο του ανθρώπου.

Το τέλος της διαδρομής σηματοδότησε την προσπάθειά της να μετρήσει τις φορές που χρειάστηκε να μετακινηθεί με ταξί την ίδια μέρα. Χρησιμοποίησε και τα δύο χέρια ( όταν απομακρύνθηκε ο οδηγός αισθάνθηκε ασφαλής να το κάνει μ’ ανοιχτές τις παλάμες). Για να μετρήσει τα ευρώ με τα οποία ενίσχυσε τον συγκεκριμένο επαγγελματικό κλάδο, ζήτησε ένα έξτρα… χέρι βοηθείας.

ΙV.Xρήσεις τηλεφώνου: πολλές ֹ όταν μία ανάγκη όμως ξεπερνά τις συνηθισμένες, νιώθεις και την ανθρώπινη φύση της τεχνολογίας.

Ώρα 15.00. Το ΚΤΕΛ φεύγει σε δύο ώρες και εκείνη προμηθεύεται τηλεφωνικώς πιθανές απαντήσεις σε ερωτήσεις καθηγητή της. Μία μέρα πριν δώσει το μάθημα (χάριν δεύτερης –επαναληπτικής εξεταστικής – ευκαιρίας ), μαθαίνει ότι την έκοψε. Ένα καλοκαίρι ο μισητός καθηγητής έβρισκε τρόπους για να τιμωρήσει κάποιους που δεν φταίνε και τώρα εκείνη φρέσκαρε το μακιγιάζ εφήμερων – άχρηστων – πληροφοριών και γνώσεων λίγο πριν την εμφάνιση στην …πασαρέλα μιας προφορικής εξέτασης.

Το άγχος της να κρατήσει τις χρονικές ισορροπίες: εμφανές.
Η κατανόηση του εξεταστή – χρόνια νεώτερου και άρα προθυμότερου να κατανοήσει ειδικές συνθήκες: ευδιάκριτο.*

Παιδεία: δεύτερες ευκαιρίες, κατανόηση, σεβασμός, αλληλο-υποστήριξη, σεβασμός
(σ’ όλες τις βαθμίδες?)

V.H επιστροφή έχει γνήσιο, ελληνικό άρωμα.
Οι αποφορτισμένες μπαταρίες φορτίζουν την ατμόσφαιρα με:
–άφθονο, ρυθμικό, ροχαλητό,
–ringtones ελληνικών (γαβ-γαβ) χιτς
–συζητήσεις περι επιλογής κατάλληλης ενδυμασίας σε κέντρα που στεγάζουν τέτοια μουσική

Η σοκολάτα λιώνει ενοχλητικά πασαλείβοντας την γαλήνια παρέμβαση των Contriva.

Ηλίθιες μπαταρίες.

VII. « Έξω έχει κρύο/ και μ’ έχει πιάσει στενοχώρια.
« Έξω έχει κρύο/ και εμείς οι δύο είμαστε χώρια.»Άκαιρο σχόλιο. Καταραμένη ζέστη.

“It’s more than a bus,
It’s a way of life’’

*thanx Mr."M"

amy

leaves...

2006-10-04T15:48:00.000+03:00

Seasons may change
Yet nothing seems to stop images
From slipping in my brain
amy

numbers

2006-09-29T20:29:00.000+03:00

0 zero ή xero: το πρώτο άλμπουμ των Bokomolech
1 one: ...μία φορά μόνο θα πείτε την αλφαβήτα? αστειεύεστε. Μετρήστε ξανά τα γράμματα της αγγλικής αλφαβήτας και ανακαλύψτε τις φορές
2 two: μαθητές που προσέχουν?
3 three: τρείς?
4 four: τόσοι μαθητές χρειάζονται για να υλοποιηθεί ένα project- πολυπόθητος(ιδεατός) στόχος των απανταχού καθηγητών ξένων γλωσσών
5 five: στο παρά πέντε ...για τι άραγε?
6 six: six,six,six a lucky number that could (possibly) make you a civil servant
7 seven: το σύμπλεγμα των νησιών απέναντι από την...?
8 eight: "what are you eight-year old(s)?"
9 nine: just before ten
10ten: η διάρκεια του πιο μικρού διαλλείματος
11eleven: o αριθμός των μαθητών που θα έκαναν μια τάξη την ιδανική-αγωνιστική-εντεκάδα
12twelve: a song by Anna Vissi
13thirteen: a good record by Blur
14fourteen: the number of pages you wish to cover by...?
15fifteen:note the stress: fif-tεέn -fif-tεέn(min ftinete paidia)
16sixteen: sweet little sixteen
17seventeen: "a make-up brand, girls"
18eighteen=mature=adult(?):will you be? will we ever?
19nineteen:out of the school system -out of my reach - just enjoy it...kids
20twenty:good luck!
21twenty-one:next time, incidentally the number of time you'll copy the above numbers if you don't sit still!
amy

έπιασε βροχή...

2006-09-26T17:47:00.000+03:00

έπιασε βροχή
δροσιά μου και γιορτή
επιτέλους - το θερμόμετρο κολλημένο για μέρες λίγο κάτω από τα 30 φαίνεται ότι επιτέλους συντονίζεται με τις εποχές και όχι με τις ηλικίες...
σκόνη τα παλιά
και αέρα στα μαλλιά
όχι ακριβώς - το αεράκι που απειλεί την απογευματινή λιακάδα τρομάζει από τις καλοκαιρινές (ακόμα) διαθέσεις των εραστών της πλατείας (που συν τις άλλοις "πλήττεται" από προ-εκλογικές συγκεντρώσεις) και εξασθενίζει προς ώφελος μίας βόλτας στην κεντρική σκηνή -
μια ευθεία - πασαρέλα με τους ίδιους -πάντα- θεατές
μάτια μου, μάτια μου
μαζεύω τα κομμάτια μου
γυρνάω στο σπίτι και έχω τα κλειδιά
για έναν χώρο ο οποίος στεγάζει τρισδιάστατα όνειρα που ορίζονται από αυτόν που υποκινεί -ενεργεί (υποκείμενο) και την ίδια την ενέργεια ή στασιμότητα (ρήμα)
εδώ δεν χωράνε αντικείμενα ούτε επιθετικοί προσδιορισμοί-
ούτε καν σημεία στίξης
ας κλίνουμε ρήματα, ας διαλέξουμε πρόσωπα
ας πούμε για το χθές που αγωνίζεται να μην το καταπιεί το αύριο
το τώρα - φοράει τα καλά του και αινιγματικα ρίχνει τα δίχτυα του για να παγιδέψει το μέλλον
ερωτήσεις, βλέμματα...
μα δεν έχει κανείς το χέρι σηκωμένο
από που ξεγλιστρούν όλοι;
ποιός θα τους πεί ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις;
ποιός θα τους πεί ότι δεν χρειάζονται απαντήσεις;
αυτοί που δραπετεύουν έμαθαν τι γυρεύουν
οι άλλοι που ελπίζουν μάτια μου τρώνε καιρό και βρίζουν
βρίζουν...
amy

PLACEMENT TEST

2006-09-20T10:29:00.000+03:00

ΕΠΙΠΕΔΟ: … Μην βιάζεστε!

1. Πρέπει να ξυπνήσετε νωρίς για την εργασία σας:
α) Ρυθμίζετε το ξυπνητήρι σας να χτυπήσει τουλάχιστον 1 ώρα νωρίτερα αλλά τελικά ξυπνάτε πολύ πριν απ’ αυτό.
Β) Ρυθμίζετε το ξυπνητήρι σας να χτυπήσει μισή ώρα νωρίτερα γιατί θέλετε να ξεφυλλίσετε τις πρωινές εφημερίδες παρέα με τον Τέρενς – αυτό είναι από μόνο του αρκετή δόση καφεΐνης
Γ) Ξυπνητήρι? Θα αστειεύεστε. Και να αργήσετε δεν τρέχει τίποτα.

2. Ο χώρος εργασίας σας είναι αρκετά μακριά από τον τόπο κατοικίας σας:
α) Σας αρέσει το περπάτημα – νους υγιής εν…
β) Αγοράζετε ποδήλατο
γ) Μην είστε κοροΐδο- εκμεταλλευτείτε την συναδελφική αλληλεγγύη που προσφέρει και μεταφορικό μέσο.

3. Χτυπάει το κουδούνι:
α) Πετάγεστε ηλεκτρισμένοι από την καρέκλα στην οποία αποθέσατε το uptight κορμί σας αφού η συνέπειά σας είναι που σας έχει αποδώσει αγγλικούς χαρακτηρισμούς.
β) Περιμένετε ένα- δύο λεπτά μέχρι να δείτε κίνηση και αναμειγνύεστε με τους υπόλοιπους συναδέλφους.
γ) Χαλαρώστε – δεν ανήκετε στην μαθητική κοινότητα – απλώς είστε νεοδιόριστοι.

4. Δεν έχετε καθόλου υλικό για να κάνετε το μάθημα σας :
α) Ρωτάτε συνεχώς πότε θα έρθουν τα βιβλία και μέχρι τότε κάνετε έρευνα για να βρείτε κάτι αξιόπιστο προς αντικατάστασή τους.
β) Κάνετε ό,τι μπορείτε, επιστρατεύοντας ικανότητες μάντη, διασκεδαστή, ψυχολόγου, ερευνητή, φιλοσόφου.
γ) Έχετε δει τα βιβλία. Let’s face it: they suck! Απολαμβάνετε το χρόνο που απομένει μέχρι να φτάσουν τα βιβλία εισάγοντας τους μαθητές σας στην αγγλική κουλτούρα. Η ζέστη και η υγρασία (μονίμως) απαιτούν την εισαγωγή ψυχρότερων θερμοκρασιών.

5. Διορθώνετε τεστ:
α) Απογοητεύεστε από τις λευκές κόλλες.
β) Πόσες κόλλες ακόμα ?
γ) Ευτυχώς που υπάρχουν και οι λευκές κόλλες. Φανταστείτε 50 γραπτά με απαντήσεις προς διόρθωση – αξιολόγηση.

6. Βαθμολογείστε την ακόλουθη άσκηση ( κάθε σωστή απάντηση παίρνει 0,5 βαθμούς):
Συμπληρώστε τα κενά:
1. Last night...
2. Tomorrow...
3. Now...
4. Every day...
5. There is no sugar left.
Απαντήσεις:
1. I dream
2. I’ll fly
3. Nothing
4. School
5. I don’t care.
α) Δίνετε 1 βαθμό.
β) Φημίζεστε για την επιείκειά σας – δίνετε 1,5 βαθμούς.
γ)Δίνετε 2,5 βαθμούς, θεωρώντας την άσκηση σωστή, αν όχι γραμματικά, τουλάχιστον νοηματικά. Διακρίνεται και από πρωτοτυπία (acute perception)

7. Έρχεστε κουρασμένοι από την δουλειά:
α) Βαριέστε αλλά «πρέπει» να μαγειρέψετε. Έχετε ήδη ξεπαγώσει τις μπριζόλες και τώρα μένει να βρείτε τι μεσολαβεί από την ωμή κατάστασή τους έως τις καλοψημένες που μαγειρεύει η μαμά σας.
β) Τρώτε κάτι πρόχειρο και μαγειρεύετε – επιχειρείτε τουλάχιστον – αργότερα.
γ) Ας είναι καλά κάποια άτομα , όλοι συγγενείς, 9 στον αριθμό…

8. Σας καλούν για μπάνιο:
α) Επικαλείστε την χρόνια αλλεργία σας και πίνετε καφέ αγναντεύοντας τη θάλασσα.. Αρκείστε να …ακούτε τους χειμερινούς κολυμβητές στο walkman σας.
β) Φοράτε το μαγιό σας, κάνετε ηλιοθεραπεία με την προστασία της ομπρέλας και την άνεση της ξαπλώστρας (φυσικά) αλλά έως εκεί.
γ) Έχετε φάει τόσες…κρυάδες. Θα αφήσετε ένα μικρό κυματάκι και την ανυπαρξία άλλων κολυμβητών - πέρα των συναδέλφών σας – να σας τρομάξουν?

9. Δεν μπορείτε να κοιμηθείτε:
α) Μετράτε σκέψεις, αναμνήσεις, συναισθήματα.
β) Μετράτε προβατάκια ή κατά την ατάκα του Ros από την σειρά friends (1 Mississippi, 2 Mississippi..): 1 Mr Bean, 2 Mr Beans , 3 Mr Beans
β) Μετράτε μαθητές, αρχάριοι, προχωρημένοι…σας παίρνει αμέσως ο ύπνος.

α) 0 βαθμοί.
β) 1 βαθμός.
β) 2 βαθμοί.

0 –9 βαθμοί:
Επίπεδο: αρχάριοι.
Είστε αγχωμένοι. Φαίνεστε αγχωμένοι. Μήπως δεν κοιμάστε καλά? Χαλαρώστε.
Μην αγχώνεστε – θα βγάλετε ρυτίδες.

10 – 18 βαθμοί:
Επίπεδο: προχωρημένοι.
Καλώς ήρθατε. Δεν περπατάτε, πετάτε. Υou are stress free. Ο μεσημεριανός ύπνος αποδίδει. Keep up the good work!

amy

...you can't understand me - I've got a dyslexic heart

2006-09-18T18:57:00.000+03:00

Those that go searching for love
only make-manifest their own lovelessness
and they never find love.
Only the lovin' find love
and they never have to search for it. D.H.Lawrence

Αυτοί που δεν νοιάζονται:
-δεν ξέρουν να εκφράζονται
-αγαπάνε όσο διαρκεί ένα ποπ τραγουδάκι
-τα συναισθήματά τους ξεφτίζουν καθώς κάνουν ζάπινγκ στις συχνότητες των εφήμερων
Αυτοί που δεν νοιάζονται:
-δεν ξέρουν να αγαπάνε
-αγαπάνε υπό όρους - όσο διαρκούν οι ανάγκες τους
Αυτοί που δεν νοιάζονται:
- δεν τους καταλαβαίνουμε, ίσως γιατί έχουμε μια δυσλεξική καρδιά
Μ'αυτούς που κάποτε αγαπήσαμε, τώρα απορούμε ίσως γιατί
- δεν μιλάνε ειλικρίνά
- δεν μας ακούν - ούτε καν τους στίχους του τραγουδιού:
I don't want hear from those who know...
They can buy but they can't put on my clothes...
I don't want to limp for them to walk...(corduroy - Pearl Jam)
Αυτούς που σταματάμε να αγαπάμε δεν τους αποδίδουμε όνομα,
μόνο διάρκεια: λίγη.

Αυτοί που αγαπάνε:
εκφράζονται με πράξεις:
μικρές λεπτομέρειες που περικλείουν ουσία, συναίσθημα, διάρκεια:
- σ'αφήνουν να παίρνεις τη θέση με το παράθυρο
- μιλάνε ακατάπαυστα για να μην αναδείξουν την αμηχανία μιας σιωπής που προηγείται μιας αναχώρησης
- μιλάνε με α' πληθυντικό πρόσωπο - αποκλείοντας το α' ενικό
- μυρίζουν σοκολάτα
- φτιάχνουν συλλογές για να κάνουν την ευθεία να φαίνεται λιγότερο βαρετή, λιγότερο ατελείωτη
Αυτοί που αγαπάνε:
- δεν ξέρουν από διπλωματία
- δεν αρέσκονται στην κατανάλωση των τετριμμένων
Αυτοί που αγαπάνε:
- δεν βρίσκουν δικαιολογίες
- δεν μιλούν αμφίσημα και όταν κάποτε δεν αρθρώνουν λόγο, μιλάνε με τα μάτια
Αυτοί που αγαπάνε:
- δεν νοιάζονται να πάρουν, να εξαργυρώσουν
Αυτούς που μας αγαπάνε όταν τους σκεφτόμαστε, μας έρχονται στο μυαλό χρώματα, συναισθήματα και διάρκεια: πολλή
amy

stories from a nearby castle

2006-09-05T22:04:00.000+03:00

Mαθήτρια? Η ερώτηση αλλάζει τόνους, αποχρώσεις, όχι όμως και παραλήπτη και εκείνη εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να γράψει στο κούτελό της "ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ" όπως στις αγγελίες που κοιτάζει προς αναζήτηση στέγης.
Φοιτήτρια? Έχει βαρεθεί τις ερωτήσεις και με την στοιχειώδη ευγένεια συνεχίζει να γνέφει αρνητικά.
Το κυνήγι προς αναζήτηση ρόλων που θα της αποδώσουν συνεχίζεται ενώ αυτή προσπαθεί να βρεί χρόνο να καταγράψει την αλλαγή. Αλλαγές? Νέος πόντος μα ποιός μετράει το σκόρ?
Πλέον δεν αρκείται να βλέπει τους άλλους να αθλούνται αλλά συμμετέχει και η ίδια στο σπόρ: "βάδην". Χιλιόμετρα? Ήδη το κοντέρ στο μυαλό της έχει ξεπεράσει και τις πιο παράτολμες υποθέσεις αλλά ποιός μετράει? Η ίδια δεν ξέρει μιας και μετρά την απόσταση διαφορετικά.
Πόσα τραγούδια εναλλάσσονται?
Ευτυχώς που έγραψε και bonus tracks και δεν χρειάζεται να αλλάζει τα cd στην μέση του δρόμου. Δεν ακούει τα αυτοκίνητα, φαντάσου να μη τα έβλεπε κιόλας.
Οι αποστάσεις σε μια μικρή πόλη είναι τεράστιες και ήδη έχει αρχίσει να επιθυμεί το λεωφορείο - φυσαρμόνικα που τουλάχιστον εκμηδένιζε τις γεωγραφικές αποστάσεις στην μεγάλη πόλη που ακόμα δεν είχε αποφασίσει εαν αγαπάει η μισεί.
Ο χρόνος περνά αλλά τον μετρά διαφορετικά.
Μετρώντας τον χρόνο με συνήθειες:
- 4 ώρες μακριά
- το τρένο που περνά κάθε μία ώρα
(και πλέον οδηγεί στην παράφραση ο άνθρωπος που άκουγε τα τρένα να περνούν)
- ο μικρός πρίγκηπας που έχει διαφορετικά κλειδιά
Ο χρόνος περνά αλλά τον μετρούν διαφορετικά εδώ.
Ο χρόνος εδώ μετριέται με μόρια:
Έγγαμος? μόρια.
Παιδιά? μόρια.
Εντοπιότητα? μόρια.
Μaster? μόρια.
Είναι σαν όλοι να τραγουδούν : goin' to the castle an' most of us are married..
(απαραίτητη διευκρίνηση: castle=chapel / goin'=gone ...married)
Και εκείνη θυμάται. Θυμάται την σκηνή από την αγαπημένη της ταινία οπού η γυναίκα αγκαλιάζει τον άντρα λέγοντας του ότι ήθελε να δεί αν θα έσπαγε, αν θα διαλυόταν στα χιλιάδες μόρια από τα οποία νόμιζε ότι αποτελούταν.
Καθηγήτρια? γνέφει θετικά παρόλη τη δυσπιστία που διακρίνει στα πρόσωπά τους.
Της είπαν ότι μοιάζει εύθραστη.
Σκέφτηκε τον στίχο:
something must break
Tης είπαν ότι μοιάζει μικρή.
Σκέφτηκε έναν άλλο στίχο:
I stand in front of you
Take the force of the blow
Protection
Σκέφτηκε ότι ανάμεσα στα μόρια, τις υποθέσεις, τις ερωτήσεις όλοι έχουν τον ρόλο τους - μια κυψέλη με μέλισσες εργάτριες που προσπαθούν να παράγουν μέλι.
Σκέφτηκε: έχει σημασία?
amy

if wishes were horses, beggars would ride...

2006-08-27T22:19:00.000+03:00

« Οι ανθρωπολόγοι για παραπάνω από 100 χρόνια έχουν παρατηρήσει και συζητήσει για συγκεκριμένες τελετές που πραγματοποιούνται τόσο σε πρωτόγονες και αρχαίες κοινωνίες όσο και σε περισσότερο πολιτισμένες και μοντέρνες και οι οποίες σηματοδοτούν την μετάβαση ενός ατόμου ή ομάδων ατόμων από ένα στάδιο της ζωής σ’ ένα άλλο όσον αφορά την ωριμότητα , την εργασιακή δέσμευση ή την κοινωνική ενσωμάτωση. Τέτοιες ειδικές πράξεις έχουν χαρακτηριστεί ως μεταβατικές τελετουργίες * οι οποίες αποτελούνται από τελετές ο ουσιώδης σκοπός των οποίων είναι να διευκολύνουν την μετάβαση ενός ατόμου από μια ορισμένη θέση σε μια άλλη - εξίσου συγκεκριμένη - και έτσι να ρυθμίσουν και να προστατεύσουν τις κοινωνικές δομές χωρίς ανησυχία ή τραυματισμό είτε για την κοινωνία είτε για το άτομο»

(from “Rites of Passage in Kate Chopin’s The Awakening” by Maria Anastasopoulou”)

* rites of passage

Αφύπνιση. Η αίσθηση ότι όταν κοιτάς (βαθειά) στα μάτια κάποιον μπορείς να δεις την ψυχή του. Πινελιές και αποσπασματικές εικόνες. Μετάβαση. Λάθος ορισμός.

Μερικές φόρες….

Το πέρασμα, το ταξίδι, ο δρόμος, ο διάδρομος: αψηφώντας ορισμούς, υπαινιγμούς, στερεότυπα, κανόνες ˙ όχι αυτούς που φέρουν επίσημες σφραγίδες ˙ όχι. Όχι, αυτούς που διέπονται από ένα βλέμμα συγκαταβατικότητας, συμβιβασμού και άλλων ουσιαστικών που δεν δυσκολεύεσαι να προφέρεις γιατί δεν νιώθεις. Όχι, το ταξίδι προς λέξεις που δεν ξεφυλλίζεις λεξικά για να εκφράσεις είναι αληθινό, κινείται σε ρυθμούς blues και εκλιπαρεί για ένα σήμα, μια λέξη που δεν κάνει την σιωπή εκκωφαντική.

Silence is sexy…

Πότε καταλαβαίνεις ότι δεν λες ψέματα, ότι δεν παρασύρεσαι από ένα ισοπεδωτικό ρεύμα που προσπαθεί να συμβιβάσει, να συμφιλιώσει;
Όταν νιώθεις το παρόν;
Όταν δεν φοβάσαι την ανασφάλεια του μέλλοντος;
Δεν ξέρω. Τα άστρα βλέπεις κινούνται σε κύκλους και οι λαβυρινθοειδείς διαδρομες εγκλωβίζουν σε επαναλήψεις, μάταιες αναζητήσεις.

Line allows a progress a circle does not

Το βράδυ που η ζέστη γίνεται ασφυκτική τα χρώματα στριμώχνονται σε ένα σκούρο μπλε που διαχέει άγνωστος προβολέας˙
προβοκάτορας στα αλήθεια. Μετατρέπει τις ευχές σε προσευχές με την ελπίδα της προσγείωσης σε άγνωστο προoορισμό.
Ασφαλής προσγείωση;
Μπερδεύεις τα αστέρια με τα αεροπλάνα, χάνεσαι στο μέτρημα και αποκοιμιέσαι στην παραζάλη ενός υπνωτικού σπρέι που κάνει γκράφιτι στον ουρανό με παράλογες ευχές.

Let me sing you a waltz Out of nowhere, out of my thoughts….
Let me sing you a waltz Out of nowhere, out of my blues.

Nα πακετάρω τις ευχές, να τις πάρω μαζί και όταν προσγειωθώ, τα κουτιά, τα στρώματα από χαρτιά να αποκαλύψουν τις επιθυμίες˙ αυτές που τόσο προσεχτικά τύλιξα για να μη σπάσουν.

Μακάρι να συνεχίσουν όλα όπως είναι τώρα. Μακάρι να μη λιγοστέψει ποτέ η ταχύτητα…μακάρι να μη στερηθώ ποτέ την παρέα του φίλου μου.Μακάρι να μη βρούμε ποτέ διαφορετικά πράγματα να κάνουμε.Μακάρι να μη κρίνουμε ποτέ ο ένας τον άλλο.Μακάρι να είναι πάντοτε το φεγγάρι στην ίδια πλευρά του δρόμου. Μακάρι να είναι τα "αγόρια" μια χρυσή θολούρα στο μυαλό μου, σαν την πάχνη της σελήνης ή σαν την αντανάκλαση του νέον πάνω από την πόλη.

Μακάρι να μου συγχωρέσουν τις αυθαιρεσίες.

Κάποιος ψιθυρίζει τους στίχους του today:

I used to be a little "girl"
Playing with a different sex.

We’re different / you’re equal. It’s obvious

Ατελείωτο κολλάζ από ήχους, εικόνες, στίχους και αυτός ο κύκλος που δεν λέει να κλείσει.
Είναι ωραία η ευθεία. Τα σπίρτα αναζητούν το χέρι που θα εισβάλει στον κλοιό, θα κάψει τα περιττά και θα πατήσει play σε μια συλλογή που δεν θα αποσταλεί.

Το ύποπτο χαμόγελο σε μια σιωπή που παύει να είναι ενοχή.
Συνενοχή σ’ ένα παιχνίδι που έχει ενδιαφέρον ακόμα και όταν οι συμμετέχοντες έχουν ενηλικιωθεί και έχουν πάψει να ζωγραφίζουν καρδιές με κιμωλίες,

Let me sing you a waltz out of nowhere, out of my blues.

υποσημειώσεις – soundtrack – εύθραυστα αντικείμενα – προσοχή στο πακετάρισμά:
Kate Chopin – The Awakening
James
Einstϋrzende Neubauten
Bright Eyes
Julie Delpie
Leonard Cohen – My favorite game – μετάφραση: Χίλντα Παπαδημητρίου
Smashing Pumpkins
The Au – Pairs)

amy

Let it Ride, Let it Roll, Let it Go (but don't let it fall)

2006-08-23T21:36:00.002+03:00
There’s something inescapably enchanting about fallin’ ; not the downfall, the c-o-l-l-a-p-s-e that comes along with a slip, an error, a mistake, whatever name people give to the non-conformin’ attitude to their own rules of profanity, oops – a simple slip there – I meant proprietry. Fallin’ – especially without a parachute – leaves you unprepared for the elations experienced upon landing.
Landin’ …from…where to?
And mystery falls down. The ambiguity of tryin’ to explain, the certainty of somebody not readin’ just because it is in English.
Explain? The Madcap Laughs as the curtain unveils how to fall foul of the idioms and phrasal verbs of the English language.
The heat reaches its peak as you’re Fallin’ in an’ out of…the state too few are scared to admit.
Emotions in absence,
Emotions because there’s an absence. Things we talk about when we talk about…Fill in the gaps.
Fill in the application as you contemplate how you ‘ve fallen out of a situation you’ re too afraid to admit it was …but are too hasty to explain how it came to be.
I think I’ve fallen out of love with you

And you fall about …tryin’ not to fall apart. Slide away in an outdatedly cute carefree Britpop sensation as you’re tryin’ to figure out if you can fall back on somethin’ when you most certainly made sure to fall behind with …. If it were a test, you’d have them write examples of how phrasal verbs are used. If your dreams hadn’t fallen out with their official plans you’d fall over backwards to ensure nothin’ would fall short of their expectations, their ambitions, their…dreams. Oh, you’d fall in with them if only they showed that eagerness. You know the look; If only bein’ non obligatory didn’ imply bein’ secondary in preference/ in choice. If they gave you a chance. Will they?

Instructions on how to fall over heels with someone: fall in with them without noticin’ the roof fall in.
Slidin’ to and fro.
Conversin’ in smiles, exchanging glances – slowly fallin’ for the innocently exhibited puppy eye look while all scheduled plans inevitably fall through.
And so the fall becomes a slide pendin’ on an unwelcome answer -
ushers you in while the lyric finds a way to slip in:
These are the times I don?t get nothing from anyone
No real harm after the storm, but everything?s upside down
I guess that after many years, I still say fuck the norm
I guess that after many years, I still don?t belong
Fall?
Teach me if you want to, no you don’t have to

fallin' while listenin' to:
Closer
Syd Barrett
Alicia Keys
Oasis
dEUS
Absynthe Minded (It Could Be)
an'
Ryan Adams (esp Dear Chicago)

amy

Ο στόχος του Οκτάβιου Π.

2006-08-13T21:04:00.000+03:00

Ο Οκτάβιος Π. γέμισε το πιστόλι του. Κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη στο χολ, έφτιαξε σχολαστικά το μαλλί του και βγήκε. Περίμενε πως θα την έβρισκε στο κλασικό καφέ που σύχναζε αλλά δεν ήταν εκεί. Όχι, ο καριόλης ο μπάρμαν δεν την είχε δει σήμερα. Ο μπάρμαν δεν προσπάθησε να κρύψει ένα χλευαστικό γελάκι για την εμφάνιση του Οκτάβιου. Αμπέχονο, Αύγουστο μήνα. Ο Οκτάβιος μόνο ήξερε τη σημασία της στολής του, είχε πολλά να κρύψει. Θα ήθελε πολύ να καρφώσει μια σφαίρα στο κρανίο του μαλάκα αλλά ήθελε όλες της σφαίρες για αυτήν. Καμία σπατάλη. Έφυγε χωρίς να πληρώσει και όταν ο μπάρμαν έκανε να τον ακολουθήσει ένα βλέμμα του ήταν αρκετό για να τον αποθαρρύνει.
Συνέχισε την αναζήτηση στα μπαρ και τα καφέ της περιοχής. Πουθενά και κανείς δεν την είχε δει. Ένας πρεζάκι στάθηκε μπροστά του και τον κοίταξε με γουρλωμένα μάτια.
«Μεγάλε σε καταλαβαίνω και εγώ κρυώνω, κρυώνω πολύ, δικέ μου, μου έδωσες τη λύση, πρέπει να πάρω και εγώ ένα τέτοιο μαλλιαρό τομάρι, δικέ μου, αυτό είναι».
Ο Οκτάβιος τον προσπέρασε χωρίς να τον ακουμπήσει. Συνέχισε την πορεία του, τώρα προς το σπίτι της. Διέσχισε κεντρικούς δρόμους, χωρίς να νοιάζεται για τα αυτοκίνητα που έτρεχαν και οι ξαφνιασμένοι οδηγοί φρενάριζαν τρελαμένα, έκαναν πανικόβλητους ελιγμούς, τράκαραν, έπεφταν πάνω σε στύλους και δέντρα και τα κομμένα τους κεφάλια κρέμονταν από τα σπασμένα παρμπρίζ. Μόνο ένας τύπος με psychο βλέμμα νόμισε πως είδε την ίδια του την αντανάκλαση και γκάζωσε καταπάνω του, αλλά με ψυχραιμία ο Οκτάβιος πήδησε πάνω από το καπό και με αστραπιαία ταχύτητα έβγαλε από το παλτό του ένα στιλέτο και το έστειλε μέσα από το ανοιχτό παράθυρο του οδηγού κατευθείαν στην καρωτίδα του.
«Μην κινείσαι καριόλη, μείνε εκεί που είσαι».
Ήταν ένας πέτσινος τροχόμπατσος που κρατούσε με τα δυο του χέρια ένα περίστροφο και έτρεμε. Ο Οκτάβιος σταμάτησε και πήρε ένα ύφος παράδοσης και φόβου. Όταν ο μπάτσος έφτασε κοντά, έβγαλε ένα σπαθί και του έκοψε και τα δύο χέρια από τoν ώμο. Μόνο αγχέμαχα όπλα για τους άλλους. Όλες οι σφαίρες για αυτήν.
Έφτασε σπίτι της. Αυτή δεν ήταν εκεί, το ήξερε αυτό, είχε πάει για να την περιμένει. Άναψε τσιγάρο και κάθισε στο παρκάκι απέναντι. Τέσσερις ώρες μετά οι γόπες στο χαλίκι έπαιρναν εναλλασσόμενες μορφές στο μυαλό του. Εμφανίστηκε. Ήταν με τον άλλον. Κατέβηκαν από τη μηχανή. Τον φίλησε, λυγίζοντας προς τα πάνω την αριστερή της γάμπα την ώρα που τον αγκάλιαζε. Ο άλλος ικανοποιημένος που γάμαγε τέτοιο κομμάτι ανέβηκε στη μηχανή και έφυγε.
Την φώναξε. Αυτή γύρισε.
«Οκτάβιε τι κάνεις εδώ; Και τι είναι αυτό που φοράς; Οκτάβιε είσαι καλά; Τι ακριβώς κάνεις και τι θέλεις, αφού τα είπαμε ρε μωρό».
«Ήρθα να σε σκοτώσω».
Έβγαλε το πιστόλι και τέντωσε το χέρι του σημαδεύοντάς την. Αυτή έμεινε ακίνητη και με το στόμα ανοιχτό. Ο Οκτάβιος δεν μπορούσε να πατήσει τη σκανδάλη. Έπεσε στα γόνατα και ξέσπασε σε λυγμούς. Αυτή ξεκλείδωσε γρήγορα την πόρτα της πολυκατοικίας.
«Είσαι άρρωστος, καλύτερα να πας να σε κοιτάξει κανάς τρελογιατρός και φύγε γιατί φωνάζω την αστυνομία».
Ο Οκτάβιος αφού έκλαψε όσο ήταν να κλάψει, σηκώθηκε, έβγαλε το αμπέχονο του και από μέσα δεν υπήρχε τίποτα, ούτε μυς, ούτε σκελετός, ούτε τίποτα. Κάτω από το κεφάλι του ήταν μόνο η καρδιά του που χτύπαγε ακανόνιστα και έφτυνε αίμα από τις αρτηρίες.

Μόνγκο

κύμα

2006-08-09T17:44:00.000+03:00

Που; …εκεί
Πότε;…τότε

Όλοι ζητάνε απαντήσεις. Οι ερωτήσεις ζητάνε υποκείμενα, αντικείμενα ˙ ψάχνουν να πιαστούν από ένα γιατί, ένα πρέπει.

Ας πει κάποιος κάτι.

Ένοχη σιωπή. Πολλοί την αποκαλούν αναμονή, μια περίεργη αίσθηση που επειδή ξέρουν ότι δεν θα αργήσει να απλώσει τα δίχτυα της ολόγυρά τους, ψάχνουν εναγωνίως να βρουν λόγια να τρυπώσουν στην ύφανσή της.

Ας διαπεράσουμε την σιωπή έτσι όταν θα μιλάμε δεν θα αισθανόμαστε άσχημα.

Ας γυρίσουμε πίσω τον χρόνο. Συζητήσεις που αναπολούν, ψάχνουν να γαντζωθούν.

Και όταν ο χρόνος γυρίζει υπερβολικά πίσω ας πετάξουμε ένα ‘θα’. Ας παίξουμε με τα πρόσωπα, τις λέξεις.

Το πρωί ένας μόνιμος θόρυβος. Η εξάτμιση της μηχανής κάνει επίδειξη σε μια άδεια πόλη που διστάζει να αναπνεύσει μήπως και αφουγκραστεί ότι όλο το καυσαέριο που την τυλίγει δεν είναι παρά η ομίχλη του μυαλού της. Η πόλη σκέφτεται όταν αδειάζει αλλά επειδή αυτό την τρομάζει, τα βράδια κάνει βόλτες στα μέρη που ξέρει ότι έχει κόσμο. Τραβηγμένες σκέψεις. Άμπωτη και παλίρροια. Συνειρμοί καθώς το δεύτερο κύμα ακουμπά τις καρέκλες αυτών που αρνούνται να αφεθούν σε ένα προσωρινό εξαγνισμό.
Το κύμα ζέστης, πλήξης σκάει μπροστά από απορημένα βλέμματα που τρομάζουν από τις ικανότητες ενός δεινού ποδηλάτη. Μια βόλτα μ’ ένα ποδήλατο. Γλιστράνε οι σκέψεις, γλιστράει και ο αναβάτης του.

Ας πάμε διακοπές.

Κάνει ζέστη. Το airconditioner στάζει και οι σταγόνες του κρατάνε το μέτρο σε βραδινές αναζητήσεις. Εάν, ίσως αν, μήπως αν, αν δεν..

Είδη υποθετικού λόγου:
Πάντα ξεκινάς από την ανάποδη: το Γ΄, το αδύνατο, το απραγματοποίητο αναφέρεται στο παρελθόν. Το Β΄ δηλώνει κάτι το φανταστικό, το απίθανο και αναφέρεται στο παρόν. Το Α΄ δηλώνει το πραγματικό, βεβαιότητα ότι θα γίνει αυτό που λέει η απόδοση, εφ’ όσον ισχύει η υπόθεση.

Μα ποια είναι η υπόθεση;

Τουβλάκια lego καταρρέουν κάθε βράδυ επειδή η σκέψη χάνεται στα στενά και τα άπειρα δρομάκια ενός μυαλού που δεν μπορεί να βρει ποια είναι επιτέλους η υπόθεση. Λαβύρινθος η διαδρομή.

Μιλάμε ακόμα με χρόνο παρελθόντα;

Διακοπές;
Δεν με ενδιαφέρει να ψάξω το που και το πότε μακριά (ξέρω την απόδοση και είναι κοντά)

Μια διαδρομή είναι και συγχωρήστε μου τα αργά βήματα. Δεν βιάζομαι να βυθιστώ στην πλήξη ενός ισοπεδωτικού μέλλοντα. Ζεσταίνομαι αλλά αγαπάω τον παρακείμενο. Με γοητεύει που βηματίζει χτίζοντας γέφυρες ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον.
Επιτρέψτε μου να μην εγκλωβιστώ σε μονοπάτια και υποθέσεις του Α΄ είδους.
Έχει σκάσει το κύμα μα λέω να απολαύσω λίγο ακόμα τον ήλιο.

Πού;
Πότε;

Έχει σημασία; Σκέψεις είναι που δεν ζητάνε απαντήσεις. Σε περίπτωση απώλειας, μη τις επιτρέψετε στην ιδιοκτήτρια τους. Μπορείτε να τις ψαλλιδίσετε, σβήσετε, επικολλήσετε. Μονάχα μη τις επιστρέψετε. Δεν δίνεται αμοιβή και η ιδιοκτήτριά τους λέει να πάει…διακοπές.
amy

ορυχεία

2006-08-07T18:56:00.000+03:00

Σε ορυχεία σκοτεινά πετάω τα σκουπίδια, όσα μου έφερε η ζωή μα όσα και εγώ της πήγα...you said it’s all right we’ll finally get through and all that is wrong will cease to be true the moment you smiled was all I hoped for took it as a sign to stop counting the score do you I think I’m strong enough for this trip even if it’s too long I swear I wont quit…Εκείνα που δε λέγονται δε λιώνουν σε καμίνι που θα τα πάρει ο διάβολος να κάνει κομποσκοίνι…I’ll carry this burden I’ll stand all the mess I think I’ll forget them with just one caress the flood and the famine the noise and the dread I think I can clear up it’s all in my head we are moving in spirals with our trail beneath there is dust in our eyes there is blood in our teeth…Πολλές φορές προσπάθησα μα αυτά τα γαμημένα αντί να βγουν στα χείλη μου σφηνώνουν στον αυχένα…But you said it’s all right and I begin to believe there’s nothing to remember there’s no use in grief For all those before us and what we’ll leave behind the deeper the hole goes the less we will find (a small share of beauty our only way to forget for all of this turmoil that’s all we will get)…Για αυτό άμα δείτε μάγκες μου έτσι πως τραγουδάω, ρίχνω το σώμα μου μπροστά σα να σας προσκυνάω…

Πάντα μου άρεσε να κολλάω φαινομενικά άσχετα κομμάτια μεταξύ τους που όμως έχουν μια βαθύτερη σχέση. Να κάνω φανταστικά djλικια και remixes, να τα κατεβάζω στο ρινγκ και αυτά να χτυπιόνται μέχρι τελικής πτώσεως. Με αυτά τα δεδομένα προχωράμε στη παρουσίαση. Στην αριστερή γωνία έχουμε τα ορυχεία από το άλμπουμ ‘η βροχή από κάτω’ του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Με σκοτεινή διάθεση και…

Με μια νευρική κίνηση άλλαξε το κανάλι. Αν ήταν να δει κάνα αγώνα στο γαμοκούτι, συνήθιζε να κλείνει τον ήχο γιατί δεν άντεχε τα ευφυολογήματα και τον ορυμαγδό από άχρηστες στατιστικές των σπορτκάστερ. Κάθε πρόταση πρέπει να έχει τουλάχιστον 4 επίθετα και 3 μανιέρες για να μη πω μπανιέρες. Θα γίνω όμως πιο συγκεκριμένος, υπομονή παρακαλώ, πόσα λεπτά έχω ακόμα, κύριε πρόεδρε? Ναι δεν θα εκμεταλλευτώ το πολύτιμο χρόνο σας. Στο θέμα μας όμως, ε?

Μετά από ατελείωτες ώρες λιωσίματος μπροστά στην οθόνη, προτείνω τη δημόσια διαπόμπευση σύμφωνα με το νόμο 4000 οποιοσδήποτε χρησιμοποιεί κατ’ εξακολούθηση στη περιγραφή οποιουδήποτε αθλητικού γεγονότος τα παρακάτω: χαλκέντερος, σκληροτράχηλος, πολύς, πολυμήχανος, πολυτάλαντος, κραταιός, οργώνει το γήπεδο σαν μηχανάκι, ξεδιπλώνει το ταλέντο του, και άλλες βαρύγδουπες και κοινότοπες παπαριές που μας έχουν κάνει τα νεύρα κρόσσια. Ευχαριστώ.
Εγώ ευχαριστώ, απάντησε στον εαυτό του και ταυτόχρονα ανησύχησε γιατί μάλλον είχε αρχίσει να του σαλεύει. Για όλα φταίει η ζέστη και όχι το γκαζόν, μονολόγησε αλλά ήξερε ότι ούτε αυτό του έφταιγε. Μερικές φορές είναι κάποια πράγματα που τα καταχωνιάζουμε μέσα μας βαθιά για να μη τα βλέπουμε μπροστά μας, σαν μην υπήρξαν ποτέ ˙ ένας ιδιότυπος στρουθοκαμηλισμός, σα να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας: ότι δεν βλέπουμε, δεν υπήρξε ποτέ. Ότι φοβάσαι να παραδεχθείς, δεν υπάρχει, σαν τη μόνιμη ατάκα που παίζει στη παρέα «ΑΥΤΟΔΕΝΥΠΑΡΧΕΙ». Και όσο πιο βαθιά σκάβουμε, τόσο πιο πολύ πονάμε (the deeper the hole goes, the less we will find). Φάκιν σάμμερ, φάκιν σίτυ, ι θίνκ ι λαβ γιου… although you are bringin me down. Θα πρέπει να το παραδεχθώ: I m’not a fighter, I never was. Για αυτό και αυτή η σήψη με αγκαλιάζει πιο γλυκά από ποτέ. Όρεξη για τίποτε. Η ζεστή με παραλύει και μαζί χάνεται και η πιο μικρή ελπίδα κίνησης. Όταν πετάς σκουπίδια, σίγουρα κάποια στιγμή θα σε πνίξουν. I think I can clear up its all in my head. Υπάρχουν και χειρότερα αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. I love to turn you in on in on in on in on on on on on on…… η ώρα είναι οκτώ και σε όλα τα κανάλια έχει ειδήσεις και μόνο.

Ο σκουπιδότοπος των ταγαράδων ακόμα αχνίζει εδώ μπροστά στην οθόνη μου.
Τόνοι χώματος σκέπασαν την ανθρώπινη βλακεία αλλά αυτά που προσπαθώ να καταχωνιάσω μέσα μου βαθιά δεν κρύβονται σε σκοτεινά ορυχεία ούτε σε σκουπιδότοπους . Μόνο ότι αντιμετωπίζεις, το αφήνεις πίσω. Καιρός να σκεφτώ σοβαρά τι πρέπει να κάνω, time to find my mind before Ι lose my head. Εάν αυτό το καλοκαίρι έπρεπε να συρθώ μέσα από τους βάλτους για να καταλάβω εμένα καλύτερα και τους μηχανισμούς των ρινόκερων γύρω μου, θα το δεχθώ. Δεν θέλω άλλη σήψη όμως ˙ αυτή αρκεί ˙ ως εδώ A change would do you good. You know a change would do you good, τους ακούω όλους γύρω μου να λένε. Μήπως τους φθάνει που ανασαίνεις ?
That’s not enough baby.

Το χέρι του αντέδρασε παβλοφικά στη τελευταία σκέψη και άλλαξε το κανάλι σε μικροδευτερόλεπτα.Στο θέμα μας λοιπόν. Στο θέμα μας λοιπόν Στο θέμα μας λοιπόν Καλεσμένους έχουμε σήμερα εκλεκτούς παιδοψυχολόγους δισκοκριτικους και αστρολόγους, ψυχίατρους και άλλα αποδημητικά πουλιά Πότε επιστρέφετε στη δουλειά σας αγαπητέ $οnick?
Θα σας απαντήσω με πάσα ειλικρίνεια, το ποτέ δεν είναι αρκετό αλλά οι συνθήκες ˙ πουτάνα κοινωνία άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις ˙ θα με αναγκάσουν να επιστρέψω. Και καλά τον Αύγουστο δεν έχετε δουλειά και ασχολείστε μαζί μου, ε? κοράκια ε κανίβαλοι Φυσικά το περίμενα. Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις και για αυτό….

Επέστρεψα από εκεί που είχα ξεκινήσει μετά από εφτά ώρες σαν μη είχε περάσει λεπτό. Δεν λένε άδικα ότι η επανάληψη είναι η μαμά της μάθησης. Η trash tv είχε αρχίσει να τηγανίζει σιγά - σιγά το μυαλό μου. Στην απέναντι γωνία βρίσκεται το spiral trails των bokomolech από το exit trance. Ναι, ταιριάζουν ηχητικά, νοηματικά και όπως αλλιώς θες και όχι μόνο στο μυαλό μου. Κλείσε τα μάτια και άκου για μια φορά μόνο.

Brothers and sisters this time i think i m back...for good.

$onick

never let me down

2006-07-31T23:09:00.000+03:00
Η βόλτα με τον καλύτερο μου φίλο δεν χαρακτηρίζεται απο περιστροφές - μάλλον μια στροφή είναι γύρω από τον εαυτό μας - μια αναστροφή που δεν γνωρίζει απαγορευτικά. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο χωρίς ένα συγκεκριμένο προορισμό, προσπαθώντας απλώς (μάταια) να αποφύγουμε τις απολογίες και τις δικαιολογίες.
Η βόλτα με τον καλύτερο μου φίλο δεν είναι ασφαλής - πότε δεν γνωρίζω πως θα καταλήξει - πόσες αλήθειες θα έχει αφήσει απ' έξω. Δεν ξέρω ποιές αλήθειες θα προτιμήσουμε να να ομολογήσουμε μόνο στους εαυτούς μας. Δεν γνωρίζω εαν μοιραζόμαστε καν τις ίδιες αλήθειες. Ξέρω όμως ότι όσους γύρους και να κάνουμε, όσο κίνηση και να 'χει, όσο και εαν όλοι έχουν επιλέξει να μείνουν σπίτια τους για απόψε, εμείς θα βρούμε θέση να αράξουμε τις ελπίδες μας, τα άγχη μας, τους φόβους μας. Ίσως γιατί έχουμε συμφωνήσει οι βόλτες μας να μήν έχουν άξονα περιστροφής μία, κουραστικά μονόσημη, αλήθεια.
Η βόλτα με τον καλύτερο μου φίλο δεν έχει ώρα, συχνότητα και άλλου είδους μόνιμα χαρακτηριστικά. Δεν ορίζεται, ούτε προσδιορίζεται. Ίσως γιατι πέρα απο τις επαναλήψεις, τις εμμονές, τις μελωδίες δεν έχει ποτέ περιττά λόγια, άχρηστους κανόνες, ανόητους συμβιβασμόύς.
Η βόλτα με τον καλύτερο μου φίλο δεν χαρακτηρίζεται απο το φύλο ούτε απο ηλίθιες συμβάσεις. Ξέρω που θα με ταξίδευσει ... εκεί που θέλω. Ξέρω ότι δεν θα με απογοητεύσει.

words are very unnecessary/ they can only do harm

amy

dots...

2006-07-25T20:04:00.000+03:00
...the polka dots fill my eyes
and I don't know why

Strip down your choice of diction to the minimum –
Expect nothing from relative clauses jammed with empty adjectives
and incomplete thoughts
It’s pure delirium;
a cheap trick to render you helpless
when words seem aimless.
It’s not the first time you lost your orientation –
You simply need a map to reach your destination.
And so you don’t know where to turn –
Too bad you can’t find a secret place to hide all your failed plans
Stop worryin’ and check the time;
the plane is about to land and
your mind is a complete blank;
not to mention that despite the license
You still haven’t learnt to drive.
Do not be alarmed;
the instructions are at hand.
Someone will tell you what to do
and you will see it through.
Tell me one thing though:
does it frighten you to know that the subject in both sentences is you?
Do not base communication on
an endless row of punctuation
Replacing missing points with a series of dots
is as bad as hearin’ your neighbour sing hips don’t lie
While engagin’ in aerobic exercise
amy

Double standards

2006-07-21T13:00:00.000+03:00
Ο Θεός, ο όποιος Θεός, δεν μπορεί να κάνει διακρίσεις. Η ζωή και ο θάνατος δεν μπορεί να διαπραγματεύονται την αξία ενός ανθρώπου μ’ άνισους όρους. Τότε όμως κάποιος φταίει. Ποιος;
Η ενοχική συμπεριφορά του τραυματισμένου κοριτσιού που από το κρεβάτι του νοσοκομείου λέει ότι δεν είναι τρομοκράτες, ότι δεν είναι δικό τους το φταίξιμο απευθύνεται σε κάποιους. Προσπαθεί να κατευνάσει μια ανελέητη, καταστροφική εξουσία που δεν αφήνει αμφιβολίες περί του ποιος κυριαρχεί, ποιος κρατάει τα ηνία και άρα ποιος αποφασίζει.
Η ζωή απλώς δεν μπαίνει σε ζυγαριά. Δεν μπορεί η ζωή ενός Λιβανέζου, ενός Παλαιστίνιου να έχει λιγότερη αξία από ενός Ισραηλινού. Δεν μπορεί η απαγωγή ατόμων που έχουν στρατιωτική ιδιότητα να αποτελεί το πρόσχημα για την εξόντωση μιας χώρας και του άμαχου πληθυσμού της, την αφετηρία για τον τερματισμό οποιασδήποτε απόπειρας να γίνει διάλογος, να επιτευχθεί κάποιου είδους συναίνεση που θα επιδεικνύει επιτέλους σεβασμό για την αξία και την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ζωής. Δεν μπορεί απλώς η προστασία ενός λαού να σημαίνει την καταστροφή ενός άλλου.
Και εάν κάποιοι σκέφτονται βάση ισορροπιών, αναλογιών, στρατηγικών, συμμαχιών, οι προσευχές από πού κι αν προέρχονται δεν μπορεί παρά να συγκλίνουν σε μια κοινή επιθυμία:

“ Do not let the words be mine, but change them into truth. With these lips instruct my heart and let fall into the world what is broken in the world. Lift me up to the wrestling of faith. Do not leave me where the sparks go out, and the jokes are told in the dark, and new things are called forth and appraised in the scale of the terror.
…………………………………………………………………………………………..
Do not leave me there, where death is forgotten, and the new thing grins."

( "49",The Book of Mercy, Leonard Cohen)

amy

the NO generation

2006-07-15T13:22:00.000+03:00
Η γενιά ΜΑΣ είναι η γενιά της άρνησης
Αρνούμαστε
Να πάρουμε τη ζωή σοβαρά
Να ωριμάσουμε
Να κοιτάξουμε το μέλλον
Να προγραμματίσουμε το αύριο
Να κάνουμε καριέρα
Να κάνουμε ο,τιδήποτε
Να απογαλακτιστούμε
Να ανεξαρτητοποιηθούμε
Να έρθουμε εις γάμου κοινωνία
Παρόλα αυτά όμως
Θέλουμε
Να καταναλώνουμε, ήχους, εικόνες, κείμενα, ιδέες
Να χοροπηδάμε σε συναυλίες
Να γινόμαστε λιώμα
Να αναζητούμε την ηδονή της αγάπης, αδιαφορώντας για κάθε συνέπεια
Να κάνουμε τα σώματά μας ένα με τους κόκκους της άμμου σε παραλίες
Αλλά πάνω από όλα, θέλουμε να διασκεδάζουμε με τους όμοιούς μας
να σπέρνουμε το χάος και να κυλιόμαστε στο βόρβορο της αυτοκαταστροφής
Αλλά ως πότε;
Η κοινωνία ήδη έχει στρώσει το τραπέζι, κάθεται με τα μαχαιροπίρουνα πάνω από το πιάτο και τα σάλια της τρέχουν, καθώς φαντάζεται τη στιγμή που θα μας ξεκοκαλίζει ηδονικά.
Έχει στείλει τους εντελοδόχους της να μας κυνηγήσουν.
Εμείς ακόμη -κυρίως λόγω άγνοιας- καταφέρνουμε να ξεγλιστρούμε.
Αλλά ως πότε;
Δεν έχει καμία σημασία
Θα τσουγκρίσουμε για ακόμη μια φορά τα ποτήρια μας
Θα κατεβάσουμε ακόμη ένα μπουκάλι
Θα χορέψουμε κανιβαλικά και
θα γελάσουμε με θράσος πάνω από το χείλος της αβύσσου.

Μόνγκο

Theory

2006-07-11T22:59:00.000+03:00
Tangled up in theories and numbers,
I refrain from givin' definite answers;
It's not that I'm afraid of sayin' too much
or I' m absorbed in things many consider as abstract.
It's because I don't have a clue about mathematics,
rules, definitions - computers too.
I simply do not reside in areas as these
and I can't wait to dwell on instances like
this:

Theory by Wallace Stevens

I am what is around me

Women understand this
One is not duchess
A hundred yards from a carriage

These, then are portraits:
A black vestibule
A high bed sheltered by curtains

These are mere instances

amy

fragments young me

2006-07-06T23:11:00.000+03:00
Fragment 1.

Tear a friend just in case he was me
Peace of mind is out of mind
I repeat the same day but nothing changes
maybe I’ve got to pretend innocent
Playing dead is better than drawing chains

Fragment 2.

Things happen like memories gushing from an erased dream
Everything should be expected or divined
but without a blanc there would be no act

Defamation was my purpose
Stock piling bad reputation keeps mind on the rail
Another destruction occurred in time
Filling holes with your bad feelings is a mutual demand

Fragment 3.

Phones are ringing – hear no ring
People are talking – hear no talk
Me and people – here no peace

Last Fragment (Live Remedy)

I’m bored of crawling for so long
I’m standing on my feet again after
having a conversation in her black eyes valley

I got to travel fast
I got to travel fast

To give her a reason

After all I changed her mind
and found a way to slip in it

Μόνγκο

I don't wanna grow up

2006-07-05T21:01:00.000+03:00
Ο μικρός επιδίδεται στο γκράφιτι – στους τοίχους της πολυκατοικίας μου.
Ο μικρός ακούει το ίδιο τραγούδι – επιμένοντας σε μια καλημέρα που πέρασε – 5 απανωτές – δυνατές – φορές.
O μικρός εξασκείται στο skateboard. Δεν έχει καθόλου εμπειρία όμως και καθώς οι απανωτές προσπάθειές του να ισορροπήσει στην σανίδα στέφονται από θορυβώδη αποτυχία προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτός ο θόρυβος – έξω – δεν είναι και ο ήχος της δικής μου απόπειρας – μέσα – να συγκεντρωθώ σε κάτι που δεν μ’ αρέσει, δεν μ’ ενδιαφέρει, δεν με ελκύει ούτε στο ελάχιστο.
Εγώ ..δεν…
Δεν θέλω.
Δεν μπορώ.
Πόσες φορές πρέπει να το πω για να πειστούν ότι το μουσικό, ψηφιακό τοπίο δεν έχει ανάγκη την βοήθειά μου (και μάλιστα σε γραπτή – εκνευριστικά εμπεριστατωμένη – μορφή ) ;
Δεν έχει σημασία.
Έτσι και αλλιώς δεν με ακούν και ούτε τους ενδιαφέρει.
Κάνοντας διάλειμμα από τον καταναγκασμό τους, παρατηρώ την επιμονή του μικρού να προσπαθεί, επαναστατεί υπό το βλέμμα των δικών του, των γειτόνων που τον παρατηρούν με έναν εκνευρισμό που προσπαθούν να κρύψουν.
Δεν τον ακούω, δεν με ενοχλεί.
Στα αυτιά μου ηχεί ένας άλλος θόρυβος. Είναι αυτός ο θόρυβος που απορρέει από πράγματα που κάνεις ενώ δεν τα πιστεύεις, ενώ σκέφτεσαι άλλα, ενώ βρίσκεσαι αλλού και παλεύεις να επανέλθεις εκεί που σ’ αναγκάζουν.
Βαρέθηκα.
Πάω να βάλω μουσική
amy

awkward

2006-07-03T13:16:00.000+03:00
Ah, the stereotypes, there must be more to life…

Το σαλόνι έχει χωριστεί σε δύο στρατόπεδα:

1) ο καναπές που προσφέρεται για ξάπλα – βλέπε έχω έλεγχο του remote control και άρα απολαμβάνω το zappin’
2) η πολυθρόνα που ενδείκνυται για διάβασμα, σε θέση καθιστή – βλέπε δεν με πειράζει, έχω σοβαρότερες ασχολίες

το ζευγάρι έχει και χωριστές προτιμήσεις:

εκείνος: φανατικός Άγγλος εξασκείται στην μόνη απόλαυση που μπορεί να του προσφέρει ο σημερινός αγώνας: αγχωμένο – express – μανικιούρ.

Εκείνη: αντιδραστική στις ασχολίες του άντρα της θαυμάζει τις αλήθειες της Jane Austen στο γήπεδο της μικρής οθόνης.

Εκείνος: προσπαθεί να την μυήσει στα άδυτα της αγγλικής αψυχολόγητης νοοτροπίας.

Εκείνη: απλώς χαμογελάει στην αποβολή του μικρού πολλά υποσχόμενου αλλά υπερβολικά οξύθυμου Άγγλου.

Εκείνος: επαινεί την συνεργασία του επιθετικού διδύμου, εκ του οποίου ο ένας συγκινητικά αλληλέγγυα δημιουργεί ευκαιρίες για να τις αξιοποιήσει ο άλλος που δεν δίστασε να παραδεχτεί το κλάμα του στην αδυναμία του να σκοράρει στους μέχρι τώρα αγώνες.

Εκείνη: παρατηρεί την αναμενόμενη εξέλιξη κρύβοντας το χασμουρητό της.

Εκείνος: τραγουδάει ήχους του Λίβερπουλ σε μια πολλά υποσχόμενη αλλαγή.

Εκείνη: πάντοτε προτιμούσε την άλλη ακτή του ατλαντικού για τα μουσικά της ακούσματα.

Εκείνος: συγκρίνει τον awkward Crouch μ’ έναν ώριμο Billy Elliot.

Εκείνη: πάντοτε μισούσε το μπαλέτο.

Εκείνος: αφήνει να του ξεφύγει ένα δάκρυ για την οδυνηρή ήττα.

Εκείνη: προσπαθεί να κρύψει το γέλιο της στους συνειρμούς που κάνει το μυαλό της. Κλείνει το βιβλίο με τίτλο “Pride & Prejudice” και πάει να παρηγορήσει τον άντρα της.
amy

Things that make me click

2006-07-01T13:20:00.000+03:00

go beyond turnin’ on and off my
mind’s switch

– a mischievous glint in the eye
– an outspoken piece of mind
– a written exchange of witty lines
– a sweet knot in the stomach that warns me:
“these are things I like”
– a smile that is found in unexpected instances of time –

Instances I want to savour,
melodies I care to hum,
faces that won’t reveal
their hidden graces.

Don’t ask me why;
These are simply some of the things I like.
amy

αλλεργίες...

2006-06-28T19:38:00.000+03:00

1.1 Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία
Αντιισταμινικό για συστηματική χρήση, παράγωγο της πιπεραζίνης.

1.2 Γενικές πληροφορίες
Χρειάζεται την ισχυρή και εκλεκτική ανταγωνιστική δράση του για να ανταποκριθεί: – στις υπερωρίες που δεν πληρώνεται
– στην αυξανόμενη δημοτικότητά του στο χώρο εργασίας: όλοι προστρέχουν σ’ αυτόν αφού η οριζόντια επικοινωνία ανάμεσα στα μέλη ενός γραφειοκρατικού οργανισμού είναι προτιμότερη από την αντίστοιχη κάθετη που ακούει στο όνομα κος Ζαχαρίας ο οποίος μόνο ζάχαρη δεν στάζει. Θυμάστε τον Χανς και την Γκρέτσελ; Ε, σίγουρα δεν θα κατέφευγαν σ’ αυτόν. Ο άνθρωπος σιχαίνεται τα γλυκά και το δείχνει με τον πιο πικρό τρόπο. Μάλλον το ‘χουν καταλάβει όμως και οι άλλοι συνάδελφοί του αυτό αφού προτιμούν να απευθύνονται στον βοηθό του παρά σ’ αυτόν. Και εκείνος όλο χαρά τρέχει αδιαμαρτύρητα μετά από το ελαστικό ωράριο και τα ειδικά προνόμια που έχει επιφυλάξει μόνο για τον εαυτό του στην αγκαλιά της Χάινε – Λώρε.
Τώρα με το μουντιάλ όμως έχει περιπέσει σε μια ελαφριά κατάθλιψη γιατί η αγαπημένη του θέλησε να υποστηρίξει την ομάδα της από κοντά, πολύ κοντά και αυτός είναι μακριά, πολύ μακριά της. Και όλη μέρα κλείνεται στο γραφείο του, αρνείται να απαντήσει σε τηλέφωνα – με αποτέλεσμα το δικό του κεφάλι να έχει ένα μόνιμο κουδούνισμα – και το πιο περίεργο: παραγγέλνει συνεχώς γλυκά. Καλά δεν είναι τόσο παράξενο αφού διευθύνει αλυσίδα ζαχαροπλαστείων θα ‘λεγε κανείς. Ίσως θέλει να διαπιστώσει την ποιότητα των προϊόντων που παράγει. Ίσως και να ευσταθούσε ως δικαιολογία εάν τις προάλλες δεν τον άκουγε να στολίζει την Χάινε – Λώρε με διάφορα ονόματα από τα γλυκά που είχε δίπλα του. Τι πάστα – φλώρα την είπε, τι cheesecake και ότι άλλο υλικό μπορεί να έχει μια τάρτα την φόρτωσε. Καημένη Χάινε, τόσο μακριά του και πάλι βάζει κιλά.

1.3 Ενδείξεις
Ενδείκνυται για την θεραπεία συμπτωμάτων που σχετίζονται με αλλεργικές καταστάσεις όπως:
–εποχιακή αλλεργική νευρίτιδα
–χρόνια αλλεργική αφραγκίτιδα
–χρόνια ιδιοπαθής ξέρω-τι-θέλω-μα-δεν-μπορώ-να-το-έχω κνίδωση
–χρόνια υπερευαισθησία σε επιβλαβή για την υγεία εργασιακά περιβάλλοντα
–χρόνια υπερέκθεση σε ρομαντικές ονειροπολήσεις που επιδεινώνονται από ομοιόπληκτους φίλους.

1.4 Αντενδείξεις
– «Γιατί δεν πίνει γάλα ο Darth Vader?»
– «Γιατί έχει πρόβλημα δυσανεξίας στη γαλακτόζη»

Χιούμορ που σκοτώνει ή απλώς απομακρύνει τις κοπέλες που γουστάρει.

1.5 Ιδιαίτερες προειδοποιήσεις και προφυλάξεις κατά τη χρήση
1.5.1. Γενικά
– Δεν συνίσταται η χρήση του σε ενήλικες που ακόμα ασχολούνται με τα κόμικς, συλλογή δίσκων και σε περιπτώσεις που όταν οι άλλοι του λένε αποκαρδιωμένοι ότι τα πράγματα πάνε σκατά αυτός τους αφήνει αλέκους με την δήλωσή του: « Σοκολατί, το χρώμα που μ’ αρέσει πιο πολύ »
– Συνίσταται προσοχή κατά την υποβολή των ακόλουθων ερωτήσεων προς το πρόσωπό του:
– «Γιατί μένεις ακόμα με τους δικούς σου;»
– «Ποια είναι η σχέση σου με το οινόπνευμα;»

1.5.2.Οικογένεια
καλή σαν ιδέα, ωραίος σαν θεσμός όπως έγραφε και στις εκθέσεις του αλλά δεν το βλέπει σύντομα όπως λέει στους δικούς του

1.5.3 Πίστη
σε κάτι πιστεύει μα περισσότερο στον εαυτό του. Εάν δεν δουλέψει, δεν θα του δώσει κανείς χρήματα. Εκκλησία, Παιχνίδια της τύχης; Μοίρα, συμπτώσεις; Κόμματα, ιδεολογία; Πολιτικοποίηση, εξαργύρωση; Προσπαθεί απλώς να κρατάει μακριά από το μυαλό του τέτοιους ύποπτους μανιχαϊστικούς διαχωρισμούς γιατί θέλει να κρατάει την ουτοπία του ζωντανή και αποστασιοποιημένη από ζεύγη, ψεύτικες ελπίδες και ανάγκες. Μερικά πράγματα δεν υπόκεινται στον νόμο της παραγωγής–άμεσης κατανάλωσης

1.5.4 Μικρό – Απέχθειες
– ερωτήσεις που έχουν τη γενική φόρμα: «Που;», Πότε;». Τελευταίως και περιέργως δείχνει τρομαχτικά επίπεδα ανοχής στην ερώτηση «Γιατί;» αλλά φίλοι του διαβεβαιώνουν ότι αυτό συμβαίνει γιατί στο άκουσμά της τους σπάει τα τσιγάρα τους. Ο ίδιος δεν καπνίζει και εκείνοι απελπισμένοι έχουν καταφύγει στην λύση του καπνού

– αντιαισθητικές ενδυματολογικές προτιμήσεις όπως:
– λευκά, αντρικά μοκασίνια χωρίς κάλτσα
– χρυσός σ’ όλες τις μορφές του, σ’ οποιοδήποτε φύλο
– το πορτοκαλί χρώμα
– το μάσημα τσίχλας που μάλιστα συνοδεύεται από έναν έντονο μηρυκαστικό θόρυβο και το χειρότερο καταλήγει σε φούσκα που σκάει σε κοντινή απόσταση από την ψυχραιμία του

– οι ιδιοτροπίες του

1.5.5 Επιδράσεις στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανών
Αρέσκεται να μην ασχολείται με την τεχνολογία. Μετανιώνει που δεν οδηγεί μηχανή

1.6.Δοσολογία
Όταν έχει νεύρα, υπνηλία, αλκοολικές – καλοκαιρινές παραισθήσεις να μην παίρνει παραπάνω από ένα.

Ώστε εκεί οφείλεται η αναπάντεχη εξομολογητικότητά του….
amy

the contortionist's handbook

2006-06-28T01:58:00.000+03:00

Μετά από κάποια σύγχρονα αμερικάνικα μυθιστορήματα που υποτίθεται πως θα έπρεπε να με ενθουσιάσουν αλλά με απογοητέυσανε (μιλάω για το Σβήσιμο του Percival Everett και το Ανθρώπινο Στίγμα του Philip Roth) το βιβλίο που βλέπετε στην αποπάνω φωτογραφία ήταν μια πραγματική αποκάλυψη.
To ανακάλυψα τυχαία στον Ελευθερουδάκη όπου τα διθυραμβικά-σχόλια-κράχτες του Chuck Palahniuk (Συγγραφέας του Fight Club) και του Richard Kelly (σκηνοθέτης του Donnie Darko) στο εξώφυλλο με έκαναν να το γραπώσω κατευθείαν. Δε θα μπορούσα να αγνοήσω τη γνώμη δύο ανθρώπων που φτιάξανε δύο από τις πιο αγαπημένες ταινίες μου. Α, όπως βλέπετε έχει και σχόλιο-εγκώμιο και του Irvine Welsh αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δε θα έφτανε από μόνο του για να το γραπώσω.
Το βιβλίο μιλάει για το πώς είναι να μεγαλώνεις σε μια white-trash οικογένεια, να είσαι διαφορετικός και να πρέπει να επιβιώσεις σε έναν κόσμο που καραδοκεί για να σε κλείσει στο τρελάδικο ή τη φυλακή. Ο πρωταγωνιστής από μικρός έχει ταλέντο στην πλαστογραφία (ταλέντο που μάλλον περισσότερα προβλήματα του δημιούργησε παρά έλυσε) και χρησιμοποιεί την ικανότητα του για να αλλάζει πρώτα από όλα τη δικιά του ταυτότητα για να αποφεύγει τον εγκλεισμό. Τώρα θα πρέπει να κάνει την τελευταία πράξη απόδρασής του. Contortionist είναι ο θαυματοποιός που μπορεί να χωρέσει το κορμί του σε ένα κιβώτιο και να καταφέρει να βγει από κει μέσα ζωντανός μπροστά στα έκπληκτα μάτια του κοινού.
Η κριτική μου συνοψίζεται στις εξης τέσσερις λέξεις: έπαθα-την-πλάκα-μου.
Αμφιβάλλω αν κυκλοφορεί στα ελληνικά αλλά φαντάζομαι όλοι εδώ ξέρουμε να διαβάζουμε στη δεύτερη επίσημη γλώσσα μας.
Μόνγκο

μ' αφορμή το "ευτυχώς"

2006-06-26T20:18:00.000+03:00
ΖΗΤOYNΤΑΙ

ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΙ - ΣΥΝΘΕΤΕΣ

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ

● Απόφοιτοι Ανώτατης Στιχουργικής Σχολής: «Φοίβος» ή – τουλάχιστον
– σχολής που αναγνωρίζεται από όλα τα πρωινάδικα της Ελληνικής Τηλεόρασης και τα βραδινά Κέντρα Ψυχαγωγίας.

● Έφεση στην δημιουργία εύπεπτων στίχων & ρυθμών – αντιστοίχως –που μπορούν να χρησιμοποιούνται:

–για εφήμερη περισυλλογή σε δύσκολες στιγμές (βλέπε: «Μόλις Χώρισα», «Υπάρχει Άλλη»)

–ως προτροπή για νέα ξεκινήματα (βλέπε: «Θέλεις Να Κάνουμε Σχέση;»)

–για αναθέρμανση της πίστης στο Θείο [βλέπε: «Μου Κάνει Πλάκα Ο Θεός», «Μ’ Αγαπάει Ο Θεός Τελευταία», «Ευτυχώς (Που Υπάρχει Θεός)»]

–για έντονη γυμναστική που όμως να απασχολεί το μυαλό με τυχών ερωτήματα που θέτει (βλέπε ενδεικτικά τον συγκεκριμένο στίχο με τα ακόλουθα (2) ερωτήματα: «…πες μου εάν έχεις κρυφό δεσμό;/ τι θα μου πεις για το σημάδι στον λαιμό;»)

● Ευχέρεια στον χειρισμό κλισέ, επαναλαμβανόμενων μοτίβων, ομοιοκαταληξιών, δακρύβρεχτων έως και μελό ιστοριών.

● Άριστη γνώση Αγγλικής, Ιταλικής & Ισπανικής γλώσσας (γνώση Tουρκικών ή άλλης γλώσσας από την Ανατολή θα εκτιμηθεί ιδιαίτερα).

ΕΠΙΘΥΜΗΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ

● Ικανότητα επικοινωνίας & συνεργασίας (ιδίως με άτομα άλλης εθνικότητας
και διαφορετικών ακουσμάτων)

● Γνώσεις νομικών θεμάτων – κωλυμάτων καθώς και ψηφιακής τεχνολογίας
(βλέπε copyright, πνευματική ιδιοκτησία, downloading, file – sharing κλπ)

● Γνώση των radio play lists

● Ευχάριστη και δυναμική προσωπικότητα

Οι ενδιαφερόμενοι παρακαλούνται να στείλουν αναλυτικό βιογραφικό υπ’ οψιν των ακόλουθων δισκογραφικών εταιρειών:
– Heaven
– Sony
– Minos EMI
– Nitro

Όλα τα βιογραφικά σημειώματα θεωρούνται εμπιστευτικά. Θα ενημερωθούν τηλεφωνικώς μόνο οι υποψήφιοι που ανταποκρίνονται στις ανάγκες των
εταιρειών.
amy

Via occulta

2006-06-24T11:17:00.000+03:00

Πέρασμα:

1. η διάβαση.Να προτιμάς τον ασφαλή δρόμο ˙ να περνάς από οροθετημένους χώρους, το μάτι να ανοιγοκλείνει στην θέαση ορισμένων αποχρώσεων και να υπακούς τυφλά. Στον εαυτό σου ή στους άλλους;
Να μετράς τις αποστάσεις με μισοτελειωμένες φράσεις, αυτές που υποτίθεται ότι στερούνται σοβαρότητας επειδή ανταλλάσσονται εν μέσω χαμένων ευκαιριών, χρυσών αλλαγών και αποσιωπητικών που κρύβονται πίσω από την αγανάκτηση για το μαύρο φόντο που καλύπτει την γιγαντοοθόνη ˙ αφού ο ανόητος ψηλός – ακόμα και καθιστός – με το μαύρο t-shirt ήρθε για δημόσιες σχέσεις (=οινοποσία υπό το βλέμμα μαρτύρων) γιατί δεν το κάνει τουλάχιστον πιο διακριτικά, σε πιο πίσω καθίσματα;
Οι υποτακτικές δύσκολα διαβαίνουν τον δρόμο που χρειάζεται προκειμένου να μετασχηματιστούν σε ευκτικές. Το ξέρεις αυτό όταν δίνεις συμβουλές, όταν μιλάς αλλά δεν ακολουθείς το ίδιο σου το παράδειγμα. Όταν χρησιμοποιείς το χιούμορ ως άμυνα (μήπως οι περισσότερες λέξεις που αρχίζουν από α δεν συγκλίνουν στην κυριότερη: αυτοσαρκασμός;). Η επίθεση αποδίδει και το γκολ έρχεται. Χρυσή αλλαγή αλλά οι ευτυχείς συγκυρίες απλώς επιβεβαιώνουν τον προσωρινό χαρακτήρα τους. Η ισοπαλία είναι αναπόφευκτη. Είναι εύλογο να μην θέλεις να πληγώσεις, να μην θέλεις να πληγωθείς. Η αλήθεια όμως είναι προϋπόθεση για κάθε ουσιαστική σχέση και όσο περισσότερο το αρνείσαι, τόσο πιο επίμονη θα προβάλλει στην αρχή πίσω από σκοτεινά στενάκια. Στην συνέχεια;

2. η παρέλευση.Μερικοί την αποκαλούν ενδοσκόπηση η πραγματικότητα όμως τους διαψεύδει με τον πιο πεζό τρόπο. Είναι ο χρόνος που κυλάει αργά ενώ περιμένεις τους φίλους σου που έχουν μπλέξει στην κίνηση ˙ σε βραδινά μαθήματα ˙ σε ανόητα αφεντικά που σκοτώνουν το φιλότιμο μετατρέποντάς το σε καταναγκασμό ˙ που απλώς δεν έχουν καλή σχέση με τον χρόνο.
Τα δευτερόλεπτα μοιάζουν χειρότερα και από την απειλή της μετατροπής σου σε αιώνια φοιτήτρια. Διαγραφή; Σίγουρα: των σκέψεων, της μουσικής υπόκρουσης, της ατελείωτης πασαρέλας με πρόσωπα που αρνούνται να ενδώσουν στον διαχωρισμό: επιθυμητά ή ανεπιθύμητα;
Έχεις αφήσει την βρύση ανοιχτή και οι σκέψεις στάζουν, στάζουν, στάζουν…
Είναι και αυτή η αγελάδα που ρεμβάζει ενώ το νοητικό γκράφιτι απειλεί να την βανδαλίσει ανεπανόρθωτα.

3.το μέρος απ’ όπου περνάει κάποιος.Είναι σαν μια ταμπέλα που προτρέπει να γίνεις αόρατη. Πως θα περάσουν όλοι αυτοί; Είσαι το φυσικό πέρασμα σε μέρη με κόσμο, σε μέρη με μουσική.
Δεν είσαι όμως πάντα πεζός και όλοι όσοι οδηγούν μηχανή ξέρουν πως ακόμα και στις πιο στριμωγμένες καταστάσεις υπάρχει ένα μικρό πέρασμα (απλώς δεν βλέπεις πάντα την πινακίδα που γράφει (δι)έξοδο).

4.το μέρος απ’ όπου περνάει πολύς κόσμος.Είναι οι πολυσύχναστοι δρόμοι, οι λεωφόροι που επιτρέπουν την διασταύρωση βλεμμάτων μεταξύ αγνώστων. Είναι οι πλατείες και οι γειτονιές που αντικρίζεις καθημερινά. Είναι ο χώρος που έχει ξαπλώσει ένας άγνωστος, τόσο ατημέλητος άντρας που δεν μπορείς να διακρίνεις τα χαρακτηριστικά του, την ηλικία του. Άραγε κοιμάται; Είναι ο χώρος που δημιουργεί την απόσταση, την απλή προσπέραση. Αδιαφορία; Γαμώτο, άλλη μια λέξη από α.
amy

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ

2006-06-20T20:53:00.000+03:00

*****ΤΟ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟ ΠΑΙΖΕΙ ΜΠΑΛΑ του Κώστα Καραμανλή, με τους:
Γιώργο Αλογοσκούφη, Μαριέττα Γιαννάκου – Κουτσίκου, Βαγγέλη Μεϊμαράκη, Δημήτρη Αβραμόπουλο, Μανώλη Κεφαλογιάννη, Ντόρα Μπακογιάννη, Προκόπη Παυλόπουλο, Γιώργο Βουλγαράκη, Βύρωνα Πολύδωρα, Φάνη – Πάλι – Πετραλλιά και άλλους γνωστούς υπουργούς, υφυπουργούς, συμβούλους και γραμματείς. *
ΥΠΟΘΕΣΗ, ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ, ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ:Η Μαριέττα για άλλη μια φορά δίνει ρεσιταλ ερμηνείας: αναδεικνύει την ελληνική κουλτούρα της διαβούλευσης σκοράροντας το μοναδικό γκολ για την επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης η οποία αδυνατεί να μπαλώσει έστω και προσωρινά τις τρύπες στην εικόνα της προκειμένου να κάνει επιτέλους τα μπάνια της. Ο Γιώργος Α. τα βάζει με τον Ισπανό διαιτήτη Χοακίν σε μια μάταια προσπάθεια να αποδείξει ότι ακολουθεί σφιχτή δημοσιονομική πολιτική, ο Βαγγέλης δεν έχει ενημερωθεί για τις κινήσεις των Ευρωπαίων ομολόγων του και λέει σ’ όλα ναι ακούγοντας τις παραινέσεις του προπονητή του ονόματι ΝΑΤΟ ενώ ο Δημήτρης αναπολεί τις μέρες του ως ανύποπτος τουρίστας. Η Ντόρα πιστεύει ότι θα χάσει και άλλα κιλά από τα προγραμματιζόμενα ταξίδια και γι’ αυτό μη θέλοντας να σπαταλήσει άδικα πολύτιμη ενέργεια πιάνει ψιλό-κουβέντα με τον Βύρωνα που παρ’ όλα αυτά προστατεύει με πάθος την εστία του από τα συνθήματα και τις αποδοκιμασίες των νεαρών καταληψιών – διαδηλωτών. Ο Προκόπης βαρέθηκε πια να λύνει sudoku και προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει τι σημαίνει ΑΣΕΠ ( μήπως Απαντάω Σε Επίλεκτους Πελάτες;). Ο Γιώργος Β. γιορτάζει την μέρα μουσικής ακούγοντας όλα τα είδη εκτός από έθνικ ενώ ο Μανώλης Κ. διαγράφει από την λίστα των καλοκαιρινών προορισμών του όλα τα ελληνικά νησιά. Στον πάγκο όλοι μοιάζουν ανήσυχοι. Όχι επειδή η πτήση του Μιχάλη Λιάπη έχει καθυστερήσει αλλά διότι επιρρίπτουν ο ένας στον άλλο τις ευθύνες για την μη απορρόφηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Πάνε το πριμ και οι εξωτικές διακοπές στον Άγιο Μαυρίκιο ˙και όλα αυτά διότι είχαν τόσο απορροφηθεί στην αναβαθμισμένη πασιέτζα – αποτέλεσμα συνεργασίας των τριών εταιρειών κινητής τηλεφωνίας – που ξέχασαν να εκδηλώσουν με επίσημα έγγραφα καταρχήν το ενδιαφέρον τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση .
Σε ρόλους έκπληξη εμφανίζεται σύσσωμη η αξιωματική αντιπολίτευση που ξέρει καλά να παίζει το επιτραπέζιο παιχνίδι του γκρινιάρη αλλά αργεί να φέρει 6 και εξαντλεί την υπομονή των θεατών με την ατέρμονη φλυαρία της.
Παρότι η αρχική αποδοχή από το κοινό ήταν χλιαρή, μην αποθαρρυνθείτε. Οι αίθουσες είναι εξοπλισμένες με κρύες υποσχέσεις και μουντιαλικά διαλείμματα στα οποία η Φάνη με την βοήθεια των καλών της φίλων Θανάση και Λάμπη θα ενημερώνει για τις τάσεις της μόδας στα γήπεδα των Γερμανικών πόλεων, θα δείχνει τις πρωτεύουσες των χωρών που συμμετέχουν στην ποδοσφαιρική φιέστα στο γεωγραφικό χάρτη και θα εξομολογείται τον θαυμασμό της για την αιώνια λιακάδα που προσφέρει το άθλημα.
Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική παρότι ορισμένοι ισχυρίζονται ότι όλα τα εύσημα ανήκουν σε άγνωστο πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη με το ψευδώνυμο Κώστας Καραμανλής καθώς όπως ισχυρίζονται ο ίδιος δεν εμφανίστηκε στα γυρίσματα.
amy
*photo by arxediamedia.blogspot.com

Μπορεί ένα διήγημα να βγει σε blog;

2006-06-19T19:41:00.000+03:00
Αυτό είναι κάτι που είχα γράψει όταν πίστευα ακόμη (δεν πάει πάνω από ενάμισης χρόνος) πως τα blogs είναι κάτι που κάνουν οι νοικοκυρές ανάμεσα στο μαγείρεμα και στο ξεσκάτισμα του μωρού για να μην φρικάρουν και να ανταλλάσσουν συνταγές.
Το ερώτημα είναι μπορεί ένα διήγημα 12 σελίδων να βγει σε blog;

Μόνγκο

Η Τελευταία δουλειά του Τζόνυ
.
Εκείνη τη μέρα ο Τζόνυ είχε πολλά να κάνει. Το ξυπνητήρι σήμανε εγερτήριο στις έξι. «Που πας Τζόνυ αγόρι μου;» σκέφτηκε ο Τζόνυ. «Ο Τζόνυ πήρε το όπλο του» είπε από μέσα του ο Τζόνυ και γέλασε απ’ έξω του για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που σίγουρα δεν ήταν καθόλου καλές. «Φάτσα στον καθρέπτη πριν τον καφέ μην κοιτάς, αν τον εαυτό σου αγαπάς». Ναι λίγη ποίηση έστω και βλακώδης, Τζονίστικη ποίηση μπορεί να ρίξει άλλο φως στην καθημερινότητα.
Λοιπόν μια απαραίτητη παύση. Μια και γράφω εγώ, o Τζόνυ, και γράφω για μένα, για τον Τζόνυ, είναι τουλάχιστον ειρωνικό να γράφω στο τρίτο πρόσωπο. Λοιπόν όσο είναι νωρίς και για να διατηρήσω την αξιοπιστία μου απέναντι στον φιλόπονο αναγνώστη προβαίνω σε μια αλλαγή αφηγηματικού ύφους και συνεχίζω στο πρώτο πρόσωπο. Λοιπόν εκείνη η ημέρα συνέχισε έτσι:
Καφές, καφές σωτήριος. Ανοίχτε ματάκια μου σας παρακαλώ, θα δείτε και θα σας δούνε. Μαύροι κύκλοι, καφέ κύκλοι, καφές, ακόμη κάνω κύκλους. Το κεφάλι μου ένας παλμός, συστολή, διαστολή. Στου Τζέρυ χθες γίναμε κουνουπίδια πάλι. Ο Τζέρυ, Ο Τζόνυ και ο Τζόνυ. Οι 45 Τζόνηδες Γουόκερ. Τρέμω. Φάε κάτι να στυλωθείς θα έλεγε η μητέρα εθελοτυφλώντας και αποδίδοντας την κατάντια μου στο ότι δεν τρώω αρκετά. Λοιπόν ανοίγω το στόμα-καπάκι και μέσα πετώ ό,τι βρω· νιφάδες καλαμποκιού, νιφάδες χιονιού, σοκολάτα μαύρη, φρέσκο χυμό πορτοκαλιού από συμπυκνωμένα πορτοκάλια γίγαντες της Γουαδελούπης. Μην ξεράσεις. Παχύρρευστη, κακήγευστη ουσία που ανεβαίνεις στον οισοφάγο μου σε παρακαλώ μη βγεις έξω, μείνε μέσα δώσε μου θερμίδες, πρωτείνες, βιταμίνες, σε ευχαριστώ Ω! Παχύρρευστη, ζωοδότρα ουσία. Σήμερα πρέπει να κολακέψω ως και τον εμετό μου, δε με παίρνει, δεν προλαβαίνω. Ντύσου. Οι περιστάσεις καλούνε να εγκαταλείψεις για σήμερα το πρόχειρο ντύσιμο, ναι το κάζουαλ. Γιατί, γιατί σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Σήμερα μπορεί να παίζεται το μέλλον σου, το μέλλον που παλιότερα τραγουδάγαμε πως δεν υπάρχει για μας και τώρα θα έρθει, το μέλλον, στο παρόν, να μας χλευάσει. Αρκετά με τις μαλακοτζονοφιλοσοφίες· είπαμε, δεν προλαβαίνω.
Κατεβαίνω χοπ, χοπ, τα σκαλιά. Διασταυρώνομαι με μια άγνωστη φάτσα που μπορεί να μας χωρίζουνε μερικά εκατοστά τοίχου άλλα μου είναι πιο άγνωστη και από τα βάθη των ωκεανών- η αδιαπέραστη ανωνυμία των πολυκατοικιών. Αλληλοπετάμε ουδετεροποιημένες καλημέρες που συναντιούνται πάνω από τα σκαλιά της εισόδου και πέφτουν κάτω ψόφιες.
Έξω στο φως, τα πάντα πονάνε αν το προηγούμενο βράδυ ήσουνα στου Τζέρυ. Ουσίες και οινοπνεύματα ακόμα κυκλοφορούν στο μυαλό μου. Ναι και ουσίες, γιατί δεν το λέω, λες και θα μπορέσει η κυρά Παγώνα στο ψιλικατζίδικο απέναντι να διαβάσει τις σκέψεις μου. Να μου πεις, μπορεί να διαβάσει τη φάτσα μου αλλά γι αυτό υπάρχουν τα ... μαύρα γυαλιά. Η μυστική μου ζωή είναι καλά καλυμμένη μέχρι να με καλέσει η ανθρωπότητα ή έστω ο Τζέρυ. Ναι λέγε τζονομαλακίες τώρα όσο σε παίρνει, όσο δεν έχουν εξατμιστεί ακόμα οι ουσίες στο μυαλό σου, γιατί μετά, το ξέρεις, θα έρθει η σκληρή πραγματικότητα και τα αδιαμφισβήτητα δεδομένα. Καλημέρα κυρία Παγώνα. Ναι το ξέρω πως θα βρέξει γι αυτό και δεν έχω πάρει ομπρέλα.

Μετακίνηση με λεωφορείο, οχτώ παρά, πρωί. Το λεωφορειάκι του τρόμου με τα τέρατα εντός. Οι φάτσες, όλων μας, λένε δύο πράγματα: 1. Μια ακόμη μέρα στην κόλαση αρχίζει. 2. Κρατάτε τις αποστάσεις. Κάθε παραβίαση του δεύτερου άγραφου, γραμμένου στη φάτσα νόμου οδηγεί αυτόματα σε διαλόγους κλασικούς:
« Τι σπρώχνεις κυρά μου».
«Δεν ντρέπεσαι πρωί, πρωί. Ζώο, α ζώο».
«Εγώ ένα ζώο βλέπω και μάλιστα γαϊδούρι θηλυκό».
«Θα το βουλώσετε εκεί πίσω γιατί αν παρατήσω το τιμόνι να δω ποιος θα σας πάει στις κωλοδουλειές σας».
Αυτό το κωλοδουλειές σχεδόν αυτόματα με κάνει να ανοίξω το σάκο μου και να ελέγξω πως ο φάκελος είναι μέσα. Οι σημειώσεις μου και το CD για την παρουσίαση στο PowerPoint. Αν τοποθετούσαμε τον φάκελο σε μια νοητή άσπρη επιφάνεια θα μπορούσαμε καθαρά να δούμε δύο βελάκια, που υποδηλώνουν και τις δύο πιθανές εκβάσεις, να ξεκινάνε από αυτόν. Στην αιχμή του ενός, του πάνω για κάποιον άγνωστο λόγο, γράφει Μένεις. Στο κάτω γράφει Φεύγεις. Και το προηγούμενο βράδυ μιας τέτοιας καθοριστικής μέρας εγώ οργίαζα. Μερικές φορές η ανευθυνότητά μου είναι πραγματικά εντυπωσιακή. ΄Η δεν ήταν ανευθυνότητα αλλά μια υποσυνείδητη, απέλπιδα, προσπάθεια να χλευάσω τις δήθεν διευρυμένες αρμοδιότητες που μου ανάθεσαν – που φυσικά συνεπάγονται και διευρυμένες ευθύνες. Κάτι ανάλογο δεν είχε συμβεί και στον Άντυ που του είχαν δώσει τα κλειδιά να ανοίξει το... Ωχ! Η στάση μου. Ευτυχώς η κοπελίτσα με τα μπουκλωτά μαλάκια και τα ροζ μποτάκια που σφίγγει ένα ντοσιέ περιπαθώς στην αγκαλιά της είχε πατήσει το μπουτόν. Ας το παίξουμε Αλέκοι και ας πούμε κάτι έξυπνο.
«Θα κατεβείτε;»
«Ναι».
Ωραιότατα. Α! Ο Τσαλίκης δεν ήταν αυτός στο Ντοσιέ;

Άρχισε ψιλόβροχο. Ευτυχώς το κτίριο της «Τεχνικές Μελέτες Α.Ε.» είναι κοντά. Τα αυτοκίνητα στην Πατησίων είναι σχεδόν ακινητοποιημένα αλλά φαίνεται πως την ακινησία τους την αναπληρώνει η πυρετώδης, νευρική, στα όρια που το βάδισμα γίνεται τρέξιμο, κινητικότητα των πεζών. Συνήθως εξασφαλίζω στον εαυτό μου το χρόνο να διατρέξει αργά την μικρή αυτή απόσταση που χωρίζει τη στάση από την εταιρία παρατηρώντας τους πεζούς, την κίνηση, τις βιτρίνες των καταστημάτων και παράλληλα ζώντας την διστακτικότητα (άρνηση;) μου να διαβώ το κατώφλι του κτιρίου. Σήμερα όμως ανταγωνίζομαι το ρυθμό των άλλων δρομέων της καθημερινότητας καθώς η βροχή δυναμώνει και τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μου πρέπει να προφυλαχθούν. Περιμένοντας το φανάρι για να περάσω απέναντι κρυφοκοιτάω τον ορθογώνιο όγκο που στεγάζει τα κεντρικά γραφεία της εταιρίας. Απαστράπτον μάρμαρο στο χρώμα κόκκινου αργίλου και μαύρα αδιαφανή από έξω τζάμια. Ο πρόεδρος της εταιρίας Κ. Αντωνίου αρέσκεται να λέει τακτικά πως το νεότευκτο "Μέγαρο" εκφράζει την φιλοσοφία της "Τεχνικές Μελέτες Α.Ε." όπως την εμψύχωσε και την εμφύσησε ο αείμνηστος Δ. Αντωνίου ιδρυτής και πατέρας. Η βροχή αρχίζει να φλουτάρει τις μορφές. Πριν από ένα μήνα ο Προϊστάμενος του τμήματός μου, ο Πετρίδης με φώναξε και, με το ύφος που παίρνουν οι γιατροί όταν είναι να ανακοινώσουν κάποια ανήκεστο βλάβη, μου είπε:
«Ιωάννη, είναι κάποια πράγματα που αφορούν την εσώτερη λειτουργία της εταιρίας, που τα γνωρίζουν, ε, που τα γνωρίζουμε, όσοι φέρουμε την βαριά ευθύνη της εύρυθμης λειτουργίας του οργανισμού αυτού και δεν φτάνουν τα γεγονότα αυτά – και δεν πρέπει να φτάνουν- στα πιο έξω στρώματα της επιχείρησης».
Εδώ έκανε μια παύση ώστε να μπορέσω να συναισθανθώ έστω και ένα ελάχιστο ποσοστό από το βάρος της ευθύνης που φέρει και να αφήσει τη σιωπή να υφάνει την αρμόζουσα ατμόσφαιρα για όσα μεγάλα και μυστικά επρόκειτο να μου ανακοινώσει.
«Η εταιρία μας, αν και μέχρι πρότινος οικονομικά εύρωστη, δεν είναι επαρκώς ανταγωνιστική στη σημερινή διευρυμένη αγορά. Αν θες τη γνώμη μου υπάρχουν συγκεκριμένα άτομα εδώ μέσα που φέρουν ευθύνη γι αυτό. Αλλά, ξέρεις αυτοί που κάθονται ψηλά έχουν το αλάθητο. Επειδή έχουν το όνομα νομίζουν πως αυτό τους κάνει ικανούς και να διοικούν. Μια μέρα θα τους τα πω έξω από τα δόντια. Λοιπόν, όπως και να έχει, αποφασίστηκε από το διοικητικό συμβούλιο να γίνουν περικοπές στο προσωπικό.»
Παύση, για να με κοιτάξει με ύφος που δείχνει πόσο λυπάται γι αυτό αλλά πως αυτό είναι κάτι το αναγκαίο και αναπόφευκτο και πως χρειάζονται θυσίες...
«Ω ναι, Ιωάννη, χρειάζονται θυσίες ώστε να συνεχίσει το καράβι των "Τεχνικές μελέτες Α.Ε." το δρόμο του. Οι περικοπές αυτές θα συμπεριλάβουν κυρίως το κατώτερο προσωπικό, καθαρίστριες, κλητήρες, κηπουρούς αλλά και κάποια μέλη από το επιστημονικό προσωπικό. Με μεγάλη μου λύπη πρέπει να σου πω πως βρίσκεσαι και εσύ ανάμεσα στα υποψήφια για να φύγουν άτομα. Παρ' όλες τις αντιρρήσεις μου, ένας από τους πιο πρόσφατα προσληφθέντες μηχανικούς θα πρέπει να αποχωρήσει. Όπως καταλαβαίνεις σε αυτήν την κατηγορία ανήκεις και εσύ. Αλλά είσαι τυχερός Ιωάννη. Είσαι τυχερός γιατί δουλεύεις στο τμήμα μου, γιατί σε έχω συμπαθήσει και γιατί γνωρίζω τον πατέρα σου».
Για να μην τα πολυλέμε θα ετοίμαζα μια μελέτη για τις προοπτικές οικιστικής ανάπτυξης στο Κάτω Κωλοχώρι, ένα κωλοχώρι της Αττικής. Θα παρουσίαζα τη μελέτη στη διεύθυνση και έτσι θα είχα ελπίδες να πάρουν τον πούλο κάποιοι άλλοι συνάδελφοι μου και όχι εγώ. Πάνω από όλα αλληλεγγύη. Μια μελέτη που είχαν αναθέσει στον Πετρίδη κι αυτός γενναιόδωρα ανάθετε το επίπονο μα καρποφόρο έργο της σύνταξής της σε εμένα ώστε να ενισχύσω τη θέση μου. Πάνω από όλα αλληλεγγύη.
Ανάβει πράσινο. Εμπρός γενναίοι πεζοί, διαβείτε τα στενά της Πατησίων, κάποιοι από εσάς θα καταφέρουν να φτάσουν ως το απέναντι πεζοδρόμιο.

Πίσω από τη τεράστια γυάλινη πόρτα της εισόδου του "Μεγάρου Αντωνίου" βρίσκεται ο άνθρωπος της πύλης, ο Μιχάλης ο σεκιούριτυ. Ο Μιχάλης στέκεται σε γωνία σαράντα πέντε μοιρών με τον πάγκο πίσω από την είσοδο, έχει την "Αθλητική Ηχώ" στο ένα χέρι και στο άλλο έναν φραπέ. Η στάση του απαράλλαχτη κάθε μέρα, πράγμα που μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν μετά το τέλος της βάρδιάς του τον κλείνουν σε ένα κουτί με αφρολέξ και κάθε πρωί τον βγάζουνε με προσοχή και τον τοποθετούνε στη θέση του στην είσοδο. Το κουστούμι του (που αγόρασε ύστερα από υπόδειξη του προϊστάμενου ασφαλείας και του στοίχισε ένα μισθό) δε μπορεί να κρύψει τη στόφα ενός αυθεντικού εραστή της εξέδρας.
« Άλα Γιαννάκη αγόρι μου! Τι κουστουμιές είναι αυτές; Από γάμο έρχεσαι;».
«Μάλλον σε κηδεία πηγαίνω ψηλέ».
«Η μόνη κηδεία που ξέρω είναι του Γαύρου την Κυριακή οπότε νωρίς ετοιμάστηκες». Γελάει με το αστείο του και πιτσιλάει με φραπέ το πάτωμα.
Όπως απομακρύνομαι μου φωνάζει «Και έλα να με βρεις κάποια στιγμή. Έχω κάτι πολύ καλά παιχνιδάκια για το στοίχημα». Και το εννοεί.
Το είχα ξεχάσει πως φοράω και εγώ κουστούμι σήμερα. Στο βάθος του αίθριου στο μηχάνημα που χτυπάμε τις μαγνητικές κάρτες μας είναι η Μαρία και προσπαθεί να χτυπήσει την κάρτα της με το λάθος τρόπο όπως συνήθως.
«Τι γίνεται Μαράκι. Πάλι σε παιδεύει η κάρτα.»
«Γιάννη! Ευτυχώς πάντα έρχεσαι την κατάλληλη στιγμή. Τι τυχερή που είμαι».
Γελάει σχεδόν χωρίς να ακούγεται και τα ξανθιά της μαλλιά ξεσπούν σε κύματα που εξαπλώνονται στο χώρο και σβήνουν πάνω στους τοίχους του αίθριου.
«Όπως έχουμε ξαναπεί, αυτός που σχεδίασε το μηχάνημα, έχει τελειώσει τις σχολές Ντε Σαντ και φρόντισε ώστε να πετυχαίνει το μεγαλύτερο δυνατό βασανισμό του υπαλλήλου.»
Επεξεργάζεται τα λόγια μου και λέει χαμογελώντας «Πως τα λες ρε Γιάννη. Έλα, χτύπα μου την κάρτα τώρα.»
« Όπως έχουμε ξαναπεί η κάρτα χτυπάει μόνο αν την περάσεις από το ματάκι από τα δεξιά προς τα αριστερά και με τα γράμματα να είναι μπροστά»
Όπως παίρνω την κάρτα από το λευκό κρύο χέρι της μετακινείται ελάχιστα και ακουμπάω ανεπαίσθητα το γούνινο γιακά του παλτού της. Χτυπάω την κάρτα. Γυρνάω και λέω στο γούνινο γιακά « Κανονικά θα έπρεπε να μας υπολογίζουνε και την ώρα που κάνουμε μέχρι να χτυπήσουμε την κάρτα».

Το ασανσέρ αθόρυβα με μεταφέρει στον τέταρτο από τους οχτώ ορόφους του μεγάρου. Πολλοί μέχρι πρόσφατα δίσταζαν να το χρησιμοποιήσουν καθώς δεν πήγαινε πολύ καιρός από τότε που κάποιο βραχυκύκλωμα έβαλε φωτιά στο θάλαμο. Οι τσιρίδες της εγκλωβισμένης Τζένης του λογιστηρίου δυνάμωναν καθώς πύκνωναν οι καπνοί και κανείς δε μπορούσε να βρει ένα τρόπο να ανοίξει την πόρτα. Τότε μέσα στην καπνομίχλη του διαδρόμου πρόβαλε η τεράστια μυώδης μορφή του Άντζελο, του παιδιού για όλες τις δουλειές. Με ένα τεράστιο λοστάρι άγνωστης προέλευσης άνοιξε την πόρτα και έβγαλε σηκωτή τη Τζένη από τις φλόγες. Η Τζένη είχε τυλιγμένα τα χέρια της γύρω από το λαιμό του σωτήρα της και κοιτούσε ηδυπαθώς τα μουντζουρωμένα από τον καπνό μούσκουλά του. Η ίδια δηλώνει πως είχε χάσει της αισθήσεις της όταν την σήκωνε ο Αλβανός αλλιώς δε θα είχε ποτέ φυσικά επιτρέψει κάτι τέτοιο. Το μεμονωμένο αυτό γεγονός αποτέλεσε μια μαύρη – άτυχη αλλά ελεγχόμενη όπως την χαρακτήρισε η διεύθυνση - στιγμή στην ιστορία του καινούργιου κτιρίου μιας εταιρίας που ασχολείται με τις τεχνικές μελέτες. Αν και ξοδεύτηκε ένα σημαντικό κεφάλαιο για να επανακατασκευαστεί το ασανσέρ και να αποκτήσει σύστημα πυρασφάλειας, η συντριπτική πλειοψηφία των υπαλλήλων, ακόμη και αυτοί που δούλευαν στον όγδοο, προτιμούσαν από τότε να χρησιμοποιούν τις σκάλες. Η διεύθυνση θορυβημένη μπροστά στην αδικαιολόγητη αυτή συμπεριφορά των υπαλλήλων εξέδωσε μια ανακοίνωση όπου εξηγούσε πως η χρήση της σκάλας θέτει προβλήματα ασφαλείας. Εγώ έτσι και αλλιώς πάντα έπαιρνα το ασανσέρ.
Η πόρτα του ασανσέρ ανοίγει και μαζί ανοίγει και η θέα της γυάλινης πόρτας του τμήματος. Από εδώ μπορώ να δω τον Οικονόμου να κάθεται μπροστά στον υπολογιστή του. Ανοίγω και μπαίνω. «Καλημέρα».
Σηκώνει το κεφάλι «Καλημέρα. Σήμερα βλέπω ντυμένος στην πένα»
«Πως να το κάνουμε, σήμερα έχω την παρουσίαση!» Τώρα το ξέχασε ή κάνει πως το ξέχασε;
«Α, ναι η παρουσίαση». Λέγοντας το δε κρύβει μια στιγμιαία ειρωνική έκφραση σα να γνωρίζει κάτι που δεν ξέρω εγώ. Συνεχίζει πάντως να μιλάει. «Σίγουρα το ντύσιμο μπορεί να επηρεάσει τις εντυπώσεις που αφήνει ένας ομιλητής. Βλέπω αρχίζεις να μαθαίνεις Γιάννη. Στα μαθαίνει καλά τα κόλπα ο Πετρίδης. Αν συνεχίσεις έτσι δε θ’ αργήσεις να γίνεις και προϊστάμενος». Λέει και με κοιτάει λοξά πίσω από τα γυαλιά της μυωπίας του.
Η ειρωνεία μόνο λεπτή δεν ακούγεται στα εξασκημένα πλέον αυτιά μου. Ο Ιωάννου βρίσκεται πάντα στη σκιά του Πετρίδη, πάντα ένα βήμα πίσω, πάντα ένα σκαλοπάτι χαμηλότερα στην ιεραρχία αν και ξεκίνησαν μαζί στην εταιρία πριν από διψήφιο αριθμό χρόνων. Τον μισεί. Θα ήθελε όσο τίποτα άλλο να τον ξεσκίσει με ένα γιαπωνέζικο σπαθί. Να του κόψει τη γλώσσα με τα δόντια του. Να φάει το συκώτι του. Να τον σοδομίσει. Μπορείς να δεις φευγαλέες σκιές αυτών των σκέψεων να περνούν πίσω από τα μάτια του. Και μιας και η κοινωνία μας κάνει ό,τι καλύτερο για να μην μπορεί κάποιος να πραγματοποιήσει τέτοιες δολοφονικές παρορμήσεις έτσι και ο κύριος Ιωάννου κατευθύνει τη χολή του σε έναν πιο εύκολο στόχο όπως είμαι εγώ. Δε πειράζει κύριε Ιωάννου, ξεχολιαστείτε, μπορώ να σηκώσω λίγο από τον πόνο σας. Και μια μέρα θα σας ξεσκίσω με το γιαπωνέζικο σπαθί που φυλάω κάτω από το γραφείο μου.
«Κε Ιωάννου είμαι προσγειωμένος». Αλλά ξέχασα να ανοίξω τις ρόδες του αεροπλάνου να πάααρει. «Γνωρίζω πως κάποιος πρέπει να δουλέψει σκληρά και να περιμένει πολύ καιρό για να κατακτήσει τη θέση που του αρμόζει. Όπως εσείς που αποτελείτε ένα υπόδειγμα προσπάθειας», αποτυχημένης.
Γυρίζω και με βήμα ταχύ κατευθύνομαι προς το άλλο δωμάτιο που είναι το γραφείο μου ακούγοντας τον να φωνάζει, σίγουρα θα έχει σηκωθεί και όρθιος.
«Σου έχω κάτι δουλειές Γιαννάκη και καλά θα κάνεις να τις τελειώσεις γρήγορα. Πιες το καφεδάκι σου τώρα και τα λέμε μετά». Δεν προλαβαίνω είπαμε.
Το δωμάτιο που με έχουν βάλει έχει δύο γραφεία, στο ένα κάθομαι εγώ και απέναντι είναι η Κρίστα. Στη μέσα πλευρά είναι μια πόρτα που βγάζει στο γραφείο του Πετρίδη. Η Κρίστα είναι ήδη εκεί και δουλεύει στον υπολογιστή της. Η Κρίστα είναι κάπου μετά τα σαράντα. Είναι η γραμματέας του Πετρίδη. Είναι παντρεμένη με δύο παιδάκια. Πριν από κάποια χρόνια ήταν η – ο κόσμος την έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι- εξωσυζυγική σχέση του Πετρίδη. Στη δουλειά πάντα βρίσκονται άτομα με μεγάλη όρεξη να σε πληροφορήσουν για τέτοια πράγματα. Αυτό είναι πολύ συγκινητικό, με κάνει να νιώθω πως είμαι μέλος μιας οικογένειας και όχι ενός απρόσωπου γραφειοκρατικού μηχανισμού. Πληροφορίες, αυτό είναι το παν. Η Κρίστα πάντως μου είναι συμπαθής. Με ηρεμεί η ανέμελη στάση με την οποία αντιμετωπίζει τις καταστάσεις. Με μια τσιχλόφουσκα στο στόμα τη στιγμή που όλα γύρω γκρεμίζονται. Δεν είναι χαζή. Κάθε άλλο. Έχει τη λαϊκή εξυπνάδα των καταφερτζούδων τσαχπίνων των παλιών ελληνικών ταινιών.
«Καλημέρα Κρίστα»
«Καλημέρα Γιάννη. Ωραίο κουστούμι. Αν και η αλήθεια είναι θα σε προτιμούσα με πράσινη γραβάτα». Με κοιτάει και χαμογελάει.
«Ο Πετρίδης είναι μέσα;»
«Όχι έφυγε πριν από λίγο»
«Σου είπε τίποτα για την παρουσίαση μου;»
«Παρουσίαση σου; Α γι αυτό είσαι με τα καλά σου σήμερα. Όχι Γιάννη δε μου είπε τίποτα για την παρουσίαση σου. Η αλήθεια είναι πως δε μου είπε και τίποτα άλλο σήμερα».
«Καλά δεν έχει προγραμματίσει παρουσίαση τη μελέτης για τον οικισμό "Γαλήνη" στο διοικητικό συμβούλιο; Δε μπορεί!»
«Δε μου είπε τίποτα για κάτι τέτοιο. Αλλά κάτσε να ξανακοιτάξω το πρόγραμμά του για σήμερα». Φλατς, φλατς, σελίδες που γυρίζουν σε καρνέ.
«Όχι δεν έχω σημειώσει κάτι τέτοιο. Από τις έντεκα και μετά μάλιστα έχω σημειώσει πως θα φύγει για μια δουλειά της εταιρίας στη Θήβα».
Έκπληξη, απορία, πανικός. «Στις έντεκα;; Μα στις έντεκα είναι η παρουσίαση. Μα που έχει πάει τώρα. Δεν έχει φύγει ακόμα από το κτίριο, τα πράγματά του είναι εδώ από τι βλέπω»
«Γιάννη δε μπορώ να σου πω πως είχε μια έντονη συζήτηση στο τηλέφωνο με τον πρόεδρο και μετά βγήκε από το γραφείο σε μια κατάσταση σίγουρα όχι ήρεμη. Και δε μπορώ να σου πω πως νομίζω πως πάει στον ίδιο τον πρόεδρο». Με κοιτάει με ένα υποψιασμένο αλλά και συμπονετικό μισοχαμόγελο. Το καταλαβαίνω, εξάλλου μας έχει πηδήξει και τους δύο ο Μίστερ Πετρίδης.
Πάω δίπλα. Θα ρωτήσω το μαλάκα τον Ιωάννου. Μάι γκοντ, πόσο πιο χαμηλά θα πέσω.
«Κύριε Ιωάννου»
Το βλέμμα που μου ρίχνει διαγώνια πίσω από τα γυαλιά του γράφει "ΕΚΔΙΚΗΣΗ". Η καράφλα του λάμπει από ευτυχία. Θα έπρεπε να σταματήσω εδώ και να κάνω μεταβολή αλλά σαν το υπνωτισμένο θύμα της κόμπρας ανοίγω το στόμα μου.
«Σας είπε τίποτα ο Πετρίδης για την παρουσίαση της μελέτη του οικισμού
"Γαλήνη";»
«Γαλήνη. Χα! ώστε αυτό είναι το όνομα. Πολύ πρωτότυπο. Εγώ φυσικά δε θα μπορούσα να σκεφτώ ένα τέτοιο μεγαλόπνοο όνομα, αλλά ο κύριος Πετρίδης, βέβαια». Δηλητηριώδη δόντια και φιδίσια γλώσσα που σφυρίζει: « Όχι Γιάννη, δεν ξέρω τίποτα για αυτή την παρουσίαση. Εξάλλου εσύ θα έπρεπε να το γνωρίζεις αφού τα ξέρεις όλα. Αυτό που ξέρω είναι πως πρέπει να μου ετοιμάσεις αυτά τα έγγραφα και μάλιστα μέχρι αύριο το μεσημέρι.» Λέει και βροντάει μπροστά μου μια στοίβα χαρτιά.
«Δε προλαβαίνω κύριε Ιωάννου και εξάλλου δεν έχω πιει ακόμα το καφεδάκι μου», λέω και βγαίνω γρήγορα από το γραφείο. Δεν κοιτάω πίσω αλλά μπορώ να ακούσω ένα γιγάντιο ερπετό να συσπάται.

Στο διάδρομο αρχίζουν οι διαδρομές δραμάτων. Λες αυτό το χέρι που βγήκε από την πόρτα που άνοιξε αναπάντεχα και με τραβάει μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο να θέλει να επιβεβαιώσει αυτό το πανάρχαιο ρητό; Τα μάτια μου προσαρμόζονται στο μισόφωτο. Τα αυτιά μου ήδη έχουν ακούσει και αναγνωρίσει το σιγανό-γριλιστό-σαρκαστικό γέλιο
«Ρε Τζόνυ, τι έπαθες; Τι κουστουμιά είναι αυτή; Καλά στο έλεγα πως εδώ μέσα θα σε κάνουνε φλώρο θες δε θες. Και εδώ που τα λέμε ίσως και να θες». Γέλιο, όχι και τόσο σιγανό τώρα. Είναι ο Τάσος Αντωνίου, ο εικοσιπεντάχρονος μοναχογιός του προέδρου, του μεγάλου. Καμιά σχέση με αυτό που θα περιμένατε από κάποιον που φέρει αυτόν τον τίτλο.
« Δεν μου κάνανε τίποτα παραπάνω απ’ ότι κάνανε σε σένα. Και εσύ το φοράς και κάθε μέρα σκατόφλωρε» του απαντώ αναλόγως.
«Χα,χα. Γι αυτό μου αρέσεις Τζόνυ γιατί είσαι ο μόνος εδώ μέσα που μιλάμε κοινή γλώσσα. Φαντάσου μοναξιά ε;;» Οι κόρες των ματιών του είναι διεσταλμένες και όχι μόνο από την προσαρμογή στο μισοσκόταδο. Το τσιγαριλίκι που εμφανίζει και ρουφάει αποτελεί μια απλή οπτική επιβεβαίωση αυτού που διατυμπάνιζε η μυρωδιά μέσα στο δωμάτιο. «Που λες, Τζόνυ, το κουστούμι είναι μέρος του σχεδίου μου. Μου είναι απαραίτητο. Είναι η μεταμφίεσή μου. Αυτοί οι πούστηδες είναι τόσο τυφλωμένοι από την αλαζονεία τους που δε θα πάρουν χαμπάρι τι τους χτύπησε!» Γέλιο, σιγανό γεμάτο μίσος. Μου τείνει το τσιγάρο « Δοκίμασε καρντάση, είναι από το καλό, όχι από αυτές τις μπουρούχες που κάνεις συνήθως.»
«Άστο καρντάση. Εμένα δε με παίρνει εν ώρα εργασίας. Δεν είμαι ο γιος του διευθυντή για να μπορώ να κάνω ό,τι θέλω εδώ μέσα».
«Χα, χα. Αυτός ο μηδενισμός σου Τζόνυ έχει κάτι το ποιητικό. Η ποίηση όμως δεν έχει καμία θέση στην καταστροφή. Οπότε το μόνο που μπορείς να μου χρησιμέψεις είναι για να κάνουμε τέτοιους χαριτωμένους διαλόγους. Γιατί ξέρεις Τζόνυ εγώ σκοπεύω να το κάψω αυτό το μπουρδέλο που έφτιαξε ο γέρος μου. Με τον ιδρώτα και το αίμα άλλων» Παίρνει τζούρα. Φλόγες κοκκινίζουνε τις κόρες των ματιών του.
«Τάσο πρέπει να φύγω. Είναι μια δύσκολη μέρα για μένα σήμερα. Θα τα πούμε κάτω από πιο νορμάλ συνθήκες» Με κοιτάει με ανέκφραστο ύφος και δε λέει τίποτα ανοίγω την πόρτα και βγαίνω.
Συνεχίζω την πορεία μου στο διάδρομο. Έχω την αίσθηση πως κάποιος είναι πίσω μου. Κοιτάω πίσω, γυρνάω μπρος, ωχ! Λάθος αίσθηση! Μπροστά μου ήτανε. Ο Μάνος εμφανίστηκε από το πουθενά και έχει χώσει τη μούρη του στη δική μου. Μάνο γιατί φοράς μάσκα θλιμμένης οργής; Ο Μάνος λέει «Έτσι Τζόνυ ε;; Ξέρω καλά τι ετοιμάζετε ο Πετρίδης και εσύ. Θέλετε να με πετάξετε έξω από την εταιρία εε; Γιατί ρε Τζόνυ; Σε θεωρούσα φίλο μου Τζόνυ. Ξέρεις τι παθαίνει όποιος απολύεται αυτήν την εποχή; Ούτε για λούστρο δεν τον παίρνουνε. Αλλά θα δείτε, ο Μάνος είναι πιο σκληρό καρύδι απ’ ότι νομίζετε. "Γαλήνη" εσείς, "Ουράνια Πολιτεία" εγώ». Απομακρύνεται περπατώντας νευρικά και μονολογώντας «Θα δείτε! Θα δείτε!» Αλληλεγγύη πάνω απ’ όλα. Τουλάχιστον κάποιος ξέρει τη "Γαλήνη".

Θα πάω στον πέμπτο, εκεί χτυπάει η καρδιά της εταιρίας, εκεί όπου στο κουζινάκι δίπλα στο λογιστήριο οι υπάλληλοι φτιάχνουν το καφεδάκι τους και τα λένε. Εκεί μπορεί να ψαρέψω καμιά πληροφορία.
Πέμπτος. Κουζινάκι. Ωραία, ακούω φωνές, υπάρχουν μορφές ζωής εδώ. Είναι η Τζένη του λογιστηρίου και ο Αρτέμης του λογιστηρίου. Η Τζένη έχει μια έκφραση τεράστιας έκπληξης στο πρόσωπό της καθώς μιλάει στον Αρτέμη.
«Δεν είναι δυνατόν! Και τι θα γίνουμε εμείς. Έχουνε να με πληρώσουνε δύο μήνες και τώρα μου λες και αυτό. Δύο μήνες. Ενώ ο Αλβανός πληρώνεται κανονικά και παίρνει όσα και εγώ, μη σου πω πως παίρνει και περισσότερα. Από τότε που η "Σταφιδιασμένη" ανέλαβε το λογιστήριο άλλαξαν όλα. Αλλά έτσι είναι όταν ξέρεις να γλύφεις πας μπροστά και αυτή δεν έγλυψε μόνο με τη μεταφορική έννοια. Χα!. Δεν την βλέπεις πως είναι με τον πρόεδρο; τρέχει πίσω του όταν τον βλέπει σαν το σκυλάκι, και της τρέχουν τα σάλια στο πάτωμα, η μαλακισμένη!»
Ο Αρτέμης τη διακόπτει « Ηρέμησε θα σε ακούσει. Δίπλα είναι. Και δεν είμαστε μόνοι μας είναι και ο Γιάννης εδώ» λέει καθώς αντιλαμβάνεται τελικά την παρουσία μου. Η Τζένη γυρίζει και με κοιτάει όπως κοιτάζει μια Κωλονακιώτισσα κάποιαν που ντύνεται από τα καλάθια.
«Ας με ακούσει», συνεχίζει η Τζένη κάνοντας πως δεν με έχει καν προσέξει αλλά παρόλα αυτά μιλώντας προφανώς για μένα. «Ξέρεις τελικά πιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα εδώ μέσα; Οι καινούργιοι. Τους έχουνε στα όπα, όπα ενώ εμείς· τόσα χρόνια εδώ μας έχουνε το πεταματού».
Ένα ασώματο κεφάλι στο κούφωμα της πόρτας. ο Γιώργος του λογιστηρίου. Το κεφάλι λέει « Τζένη, σε θέλει η Σταφιδ... εε η κυρία Βορβύλα. Και λέει να έρθεις τώρα αμέσως».
«Ωχ, λες να με άκουσε;» λέει η Τζένη καθώς το πρόσωπό της από οργισμένο μετατρέπεται αυτόματα σε καλόβουλο. Βγαίνει και με σπρώχνει. Φυσικό είναι, αφού δεν με έχει δει. Καθώς μπαίνει δίπλα στο λογιστήριο ακούγεται η φωνή της τώρα λεπτή και υποτακτική «Ναι κυρία Βορβύλα, Αμέσως κυρία Βορβύλα...» Η φωνή της σβήνει καθώς κλείνει η πόρτα του λογιστηρίου.
Το κεφάλι – Γιώργος λέει πριν εξαφανιστεί το ίδιο απότομα όπως και εμφανίστηκε: «Ακόμα μια υπέροχη μέρα γεμάτη δημιουργικότητα ξεκινάει στο αγαπημένο λογιστήριο μας».
Εγώ και ο Αρτέμης τώρα· μόνοι πάνω στη σκηνή.
«Α ρε Γιάννη, τι ακούς και εσύ. Πως έμπλεξες με μας εδώ τους τρελούς. Αν ήξερες τι γίνεται εδώ μέσα. Αλλά θα τα μάθεις σιγά, σιγά. Αν φυσικά το "μαγαζί" δε βάλει λουκέτο και δε βρεθούμε όλοι στο δρόμο»
«Γιατί τι έχει συμβεί;»
«Βγήκε σήμερα η απόφαση του δικαστηρίου»
«Ποια απόφαση;»
«Α! μάλλον δεν έχεις ιδέα. Λοιπόν για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Αντωνίου ίσον κολλητός με προηγούμενη κυβέρνηση. Παλιά κυβέρνηση πολύ καιρό εξουσία. Αντωνίου και "Τεχνικές Μελέτες Α.Ε." παίρνουν έργα λύνουν και δένουν κτλ. κτλ. Κυβέρνηση αλλάζει, νέα κυβέρνηση δεν αγαπάει Αντωνίου, Νέα κυβέρνηση δικές της κατασκευαστικές. Νέα κυβέρνηση όχι μόνοδύσκολα δίνει έργα "Τεχνικές Μελέτες Α.Ε." αλλά πάει και Αντωνίου δικαστήριο για απάτη εις βάρος δημοσίου. Δικαστήριο λέει σήμερα Αντωνίου ένοχος. Αντωνίου πληρώνει. Κατάλαβες;»
«Ναι».
«Με τον Πετρίδη πως τα πάτε κάτω;»
«Πως τα πάμε; Καλά. δεν έχουμε κανένα πρόβλημα»
«Καλά ε; Εγώ θα σου έλεγα πάντως να τον προσέχεις. Με αυτά και με αυτά ξεχάστηκα. Πρέπει και εγώ να πάω στο κλουβί μου. Καλή δουλειά Γιάννη» λέει και βγαίνει από τη σκηνή.
Ασανσέρ. Το κουμπί τέσσερα. Κουμπιά τρία στο σακάκι και εγώ μέσα στο σακάκι. Σκατά. Ζζζζπ. Πόρτες ανοίγουν. Καλώς ήρθατε στο μπουρδέλο του τετάρτου ορόφου. Όχι δεν το πιστεύω.
«Καλημέρα Κύριε Πετρίδη, πως είσαστε;»
«Όχι καλά Ιωάννη, όχι καλά».
Κινείται γρήγορα, για τον όγκο του, στο διάδρομο και εγώ από δίπλα.
«Κύριε Πετρίδη. Έχω φέρει την παρουσίαση στο PowerPoint για τη μελέτη για τον οικισμό "Γαλήνη"».
Μπαίνουμε στο γραφείο, ο Ιωάννου δε κοιτάει, σκύβει κι άλλο. Ακούγονται τα δόντια του να τρίζουν. Φτάνουμε δωμάτιό μου και Κρίστας. «Θα γίνει η παρουσίαση κύριε Πετρίδη; Εγώ είμαι έτοιμος και ξέρετε ...»
Μπαίνουμε στο γραφείο του. Κάθεται.
«Τι έχεις έτοιμο;»
«Την παρουσίαση που είχαμε πει πως θα κάνω στη διεύθυνση. Σας είχα δώσει όλα τα χαρτιά της μελέτης που ετοίμασα και είχατε πει πως σήμερα θα έκανα....»
Με διακόπτει «Παρέδωσα τη μελέτη ΜΟΥ Ιωάννη. Δε θα χρειαστεί να κάνεις καμία παρουσίαση. Και πρέπει να σου πω πως τα πράγματα δε βαίνουν καλώς. Έρχονται χαλεπές ημέρες. Στο λέω για να είσαι προετοιμασμένος. Και τώρα άσε με να εργαστώ γιατί σε λίγο θα πρέπει να αναχωρήσω για Θήβα. Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος Ιωάννη.»
Βγαίνω. Η Κρίστα πληκτρολογεί. Σταματάει. «Τι έγινε Γιάννη. Συνέβη τίποτα;»
«Τίποτα Κρίστα. τίποτα, όλα καλά».
Ο Ιωάννου ακούγεται από μέσα. «Γιάννη έρχεσαι λίγο που σε θέλω;»
Χτυπάει το κινητό μου «Για σου Μωρό... Τι έγινε;... Καλά δεν είναι τίποτα αυτό... Ναι το ξέρω... Εδώ όλα υπέροχα, όπως πάντα... Και βέβαια μου έλειψες,... Ναι το βράδυ... Και εγώ το ξέρεις.... τι η Μαρία;! Τι είναι αυτά που μου λες τώρα… Αφού το ξέρεις εγώ μόνο εσένα… ΄Όχι δεν την είδα τη Μαρία… Πρέπει να κλείσω όμως τώρα... Κι εγώ… Φιλάκια»
«ΓιάνννΝΝΗ» ο Ιωάννου είναι έτοιμος να εκραγεί. Όχι ρε συ. Δεν το πιστεύω! Και όμως εξερράγη. Τι θόρυβοι είναι αυτοί; Εκρήξεις!! Ναι είναι θόρυβοι από εκρήξεις. Σηκωνόμαστε σχεδόν αμέσως με την Κρίστα.
«Τι είναι αυτοί οι θόρυβοι τι έγινε, τι συμβαίνει;» λέει η Κρίστα πανικόβλητη.
Ο Πετρίδης βγαίνει και αυτός «Τι έγινε;! Ιωάννη πήγαινε κάτω να δεις τι είναι».
Νέοι θόρυβοι. Βγαίνω στο διάδρομο. Όλος ο κόσμος έξω. Τρέχω από τις σκάλες. Ισόγειο. Αίθριο. Θόρυβοι. Καπνοί βγαίνουν από την σκάλα που οδηγεί στα υπόγεια. Καπνοί και ζέστη.
Ο Ντινόπουλος ο προϊστάμενος ασφαλείας σε έξαλλη κατάσταση ουρλιάζει «Τι έγινε ρε Μιχάλη, τι έγινε;;»
Και όμως, ο Μιχάλης ο σεκιούριτι, κινείται.
«Φωτιά στα υπόγεια κύριε Ντινόπουλε, φωτιά. Και έφτασε στις δεξαμενές πετρελαίου. Καίγονται όλα κάτω. Θα έβαζα στοίχημα πενήντα προς ένα πως σε λίγο η φωτιά θα φτάσει μέχρι πάνω»
«Γιατί ρε μαλάκα δε λειτούργησε το σύστημα πυρασφαλείας εεε γιατί ρε;»
«Κάποιος το απενεργοποίησε. Μέσα από τον κεντρικό υπολογιστή. Και το κλείδωσε ώστε να μην ξεκινάει με τίποτα »
«Έτσι εε;; Μαλάκα! Για να είσαι όλη μέρα με την εφημερίδα. Ξόφλησες από την πιάτσα, ξόφλησες σου λέω!» φωνάζει ο Ντινόπουλος και χιμάει μέσα στους καπνούς.
Ο Μιχάλης έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό. «Τι κάνει ο άνθρωπος ρε; Εγώ δε θα πήγαινα εκεί κάτω με τίποτα. Είναι γκαραντί καμένος. Δε θα καώ εγώ για το μπουρδέλο».
Κόσμος μαζεύεται στο μεγάλο αίθριο. Παραδίπλα η Τζένη του λογιστηρίου σφίγγεται πάνω στον Άντζελο και η Βορβύλα πάνω στην Τζένη.
Ο Αρτέμης αποφαίνεται «Αυτό ήταν το τελευταίο χτύπημα, το οριστικό χτύπημα».
Ο Γιώργος, ολόσωμος τώρα, συνειδητοποιεί, «Ρε συ, τα αυτοκίνητα είναι στο υπόγειο γκαράζ».
Ο Πετρίδης εμφανίζεται ιδροκοπημένος από τη ζέστη και σε καθόλου γαλήνια κατάσταση «Η Μερσεντές μου! Αν καεί η Μερσεντές θα σας πάω όλους στα δικαστήρια. Κάποιος να πάει να φέρει τη Μερσεντές μου!» Μουγκρίζει και χάνεται και αυτός μέσα στους καπνούς.
Ναι είμαι σίγουρος πως μπορώ να ακούσω ένα γριλιστό-σαρκαστικό γέλιο σε έξαρση εκεί που βρίσκεται η εστία της φωτιάς. Ένα γέλιο σαν αυτό που θα είχε ο Νέρωνας όταν θα έβλεπε τη Ρώμη να καίγεται, μόνο που τώρα η μουσική υπόκρουση δεν είναι λύρα αλλά ηλεκτρική κιθάρα. Κόσμος μαζεύεται στο μεγάλο αίθριο. Η θερμοκρασία ανεβαίνει. Φλόγες ξεπηδούν και αρχίζουν να σκαρφαλώνουν τους τοίχους. Καιρός να βγούμε έξω.
Όλο το προσωπικό έξω. Η κυκλοφορία έχει σταματήσει. Οι οδηγοί έχουν βγει από τα αυτοκίνητά τους και κοιτάνε και αυτοί. Καπνοί, φωτιά, κραυγές.
«Η πυροσβεστική που είναι η πυροσβεστική;»
«Που είναι όταν τους χρειάζεσαι, τι κράτος είναι αυτό!»
«Που είναι η Μαρία; Μήπως είδε κανείς τη Μαρία;»
«Τι θα γίνουμε τώρα χωρίς εταιρεία;»
«Τι θα γίνουμε τώρα χωρίς εταιρεία;»
Να η Μαρία. Στριγκλίζει. Σηκώνει το χέρι της και δείχνει ψηλά. Ο Αντωνίου, ο πρόεδρος, στο παράθυρό του στον όγδοο. Κοιτάει με βλέμμα κενό. Βουτάει. Η Μαρία ουρλιάζει και δείχνει χαμηλά. Ο Αντωνίου χτυπάει με το κεφάλι στο κάγκελο στην άκρη του πεζοδρομίου. Όλοι μαζεύονται γύρω από το πτώμα με το παραμορφωμένο σα μπάλα του ράγμπυ κεφάλι.

Είμαι σπίτι... Δεν έχει σημασία πως γύρισα. Παίρνω τηλέφωνο.
«Έλα Τζέρυ, τι γίνεσαι;»
«Που σε ρε Τζόνυ. Τι κάνεις ρε αγόρι;»
«Είχα μια περίεργη ημέρα. Κάηκε το κτίριο της εταιρίας και βούτηξε και ο πρόεδρος στο κενό».
«Τι μου λες; Θες να έρθεις από εδώ να τα πούμε;»
«Έρχομαι».

an off-hand thought before a walk

2006-06-18T19:23:00.000+03:00

They think truth shouts
when it’s half – muttered.
They believe lies distort emotions
that matter.
They feel fun only when they
encourage it.
God forsake that they might
be swept under it

Thoughts, beliefs an’ feelings
all constitute their ideal realm
of being far off,
you know the place where one is wavin’ hi
while they’re actually winkin’ goodbye.

Some define it as bein’ rid of one’s shame; others call it a route that was not supposed to be taken – it’s only natural that you have to ask if the diversion was worthwhile of havin’ not bein’ planned – you know, ignorin’ all the rules, the red incorrect underlines marked as signs of not bein’ orthographic - sorry, was that too horrifyin’? you can’t sound too logical when you’ve stepped on rules – crossed the lines marked as too diplomatic: “are you too daft to get it by now?”
It all screams: “misunderstood” but do you really want the one-liner to be termed as yet another of your deceptive clues? What about givin’ a hint as to the movie? You might use english as a code but hey, truth is meant to be told not spelled through hidden codes.
amy

Υπό τους ήχους του Bankrobber ( Dub Robber is better!)

2006-06-17T12:45:00.000+03:00

Τα δευτερόλεπτα καταγράφηκαν στην μνήμη του σαν στιγμές από κινηματογραφική ταινία. Για μια ακόμη φορά απομάκρυνε την αποχαύνωση με ηλίθια εφήμερα τραγουδάκια ευρείας απήχησης που συνήθιζε να κοροϊδεύει όταν ήταν νεότερος, πιο ανέμελος, χωρίς υποχρεώσεις. Αργότερα, όταν απέτυχε να ανταποκριθεί στα standards των «επιτυχημένων» δεν ένιωθε καμιά ντροπή να παραδεχθεί ότι ήταν ένας ακροατής των μισητών playlist, των ευκαιριών εύκολης πρόσβασης. Μόνο έτσι θα έβρισκε παρηγοριά στην αδυναμία ενσωμάτωσης, στην απογοήτευση που κάτω από τα αδιαπέραστα γυαλιά ηλίου προσπαθούσε μάταια να επικοινωνήσει στους ανύποπτους πελάτες.
Η μέρα ήταν συνηθισμένη. Απαράλλαχτη σαν όλες τις άλλες κι αυτός σκότωνε την μονοτονία με ηλίθια τραγουδάκια (some people want to rule the world with silly love songs ; guess what: he was ….one of them). Για μια ακόμη φορά προσπαθούσε να κρύψει τις ενοχές της μισητής στολής κάτω από την ελαφρότητα του αγαπημένου του – του καλύτερου – σταθμού. Η αισθαντική φωνή όμως δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να κρύψει την αμηχανία εκείνου ˙ το άνετο βάδισμά του που ήταν υπερβολικά γρήγορο για έναν μεσήλικα ιδρωμένο με φυσική κατάσταση που αντικατοπτριζόταν σε μια επιμελώς κρυμμένη κάτω από τουλάχιστον δύο νούμερα μεγαλύτερη μπλούζα κοιλιά και μια αναπνοή που σιγό – τραγουδούσε playback με την βοήθεια της ατελείωτης κίνησης και της χωρίς νόημα βιασύνης που τρέφει την σχεδόν ομόφωνη σιωπή.
Η φωνή της κατατρομαγμένης ηλικιωμένης πελάτισσας δεν τον συγκίνησε. Το τράβηγμα από τον ώμο όμως τον έκανε να ταρακουνηθεί. Κάποιος – επιτέλους – προσέτρεξε σ’ αυτόν ˙ τον κοίταξε για παραπάνω από ένα δευτερόλεπτο ˙ του έκανε σινιάλο ότι ήταν σημαντικός ˙ δεν ήταν άλλος ένας από το πλήθος που απέστρεφε το βλέμμα, άνοιγε το στόμα, έχανε τις αισθήσείς του, έχανε έναν λόγο για να απευθυνθεί σ΄ αυτόν. Η έκκλησή της λειτούργησε στα μετά ακουστικών αυτιά του ως παράκληση, ως κίνητρο. Οι οδηγίες της σχολής (=κατάρτιση την δικαιολογούσε στα αυτιά των παλιών του συμμαθητών που δεν πίστευαν στα μάτια τους) απλώς λειτούργησαν συμπληρωματικά. Μηχανικά οι κινήσείς του οδηγήθηκαν προς το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Τράβηξε το πιστόλι του από τη θήκη του και τυφλώθηκε από την ερώτηση του μικρού του γιου. «Μπαμπά, τι δουλειά κάνεις;» «Προστατεύεις τον κόσμο;», ρώτησε κάτω από την εποπτεία της περήφανης – ανύποπτης μαμάς που είχε γραμμένο το ναι στα ήρεμα, αθώα μάτια της. Αυτά τα μάτια προσπαθούσε να ικανοποιήσει. Αυτά τα μάτια έβλεπε όταν τα χέρια του σημάδευαν την καρδιά του. Δεν ήξερε που στόχευε. Προσπαθούσε απλώς να βρει το κουράγιο να τραβήξει την σκανδάλη. Όχι, δεν ήταν άλλη μια ατάκα, ήταν απλώς μια στιγμή, μια προσωρινή εξιλέωση στα μάτια εκείνης. Τα μάτια της τον οδηγούσαν. Τα μάτια της τον τύφλωναν. Τα μάτια της τον οδήγησαν.
Το επόμενο πρωί προσπαθούσε απλώς να συνέλθει από ένα αίσθημα που είχε κάνει κατάληψη στο κορμί του. Δεν ήταν δικό του. Κάτι σκέψεις προσπαθούσε να ξεστομίσει σαν κακόμοιρος Δαπίτης αλλά μέχρι και ο ίδιος ήξερε ότι αφετηρία τους ήταν ή υποχρέωση, η κομματική υποδούλωση, η χωρίς επιχειρήματα εμμονή στην γραμμή: την διευθυντική, την κομματική, την κοινωνική….Τα συναισθήματά του είχαν καταλάβει την λογική και τον τρόμαζαν. Δεν τον άφησαν να κλείσει μάτι όλη νύχτα. Άοπλος απέναντι στην ισχύ της αυπνίας, προσπαθούσε να δικαιολογηθεί, να απολογηθεί.
Δεν κατάλαβε τον γιο του που γλίστρησε δίπλα του στον καναπέ. Δεν άκουσε τον Τέρενς να τον χαρακτηρίζει ήρωα, τον γιο του να τον σκουντάει υπερήφανα. Ένιωσε μόνο να τον ξυπνάει η αναπάντεχη ερώτησή του: «μπαμπά, ο Γιώργος δεν θα ’ ρθει σήμερα. Κάποιος σκότωσε τον μπαμπά του. Ποιος, μπαμπά;»
amy

deconstructing...

2006-06-15T14:34:00.000+03:00

Μικρές πράξεις ανατροπής:
- να μην διαβάζεις καθημερινά εφημερίδα, αγαπημένα σου blog
- να μην ανατρέχεις στο internet (παρόλο που κάποια νέα που περιμένεις θα ταξιδεύσουν γρηγορότερα μέσα από συγκεκριμένες διευθύνσεις του)
- να μην υποστηρίζεις την εθνική Βραζιλίας
- να αγνοείς θορύβους όπως το επίμονο παιχνίδι με το καπάκι που πέφτει και το σηκώνουν, πέφτει και το ξανασηκώνουν, πέφτει…
- να αγνοείς τις παραπομπές – ελπίζοντας ότι θα βαρεθούν και αυτές το στήσιμο και θα κατασκηνώσουν σ’ άλλα γραπτά, άλλες εργασίες
- να διαβάζεις “she” αντί για “he” όταν τίθεται το δίλημμα ποιο πρόσωπο να χρησιμοποιηθεί
(e.g.."The copyright owner can thus sell the right, licence it out, sell parts of it or whatever she desires to do with it that isn't legal.")
- να αγνοείς τον πολιτικά ορθό τρόπο ομιλίας, γραφής (αναμφισβήτητα πάντα – και αυτό δεν αποτελεί σαρωτική γενίκευση – κάποιος θα λεπτολογεί, παρεξηγείται, δυσαρεστείται, ευχαριστιέται – σε βάρος ίσως άλλων)
- να ξεχάσεις ότι κάθε πράξη σου κρύβει εκφάνσεις ανατροπής.
amy

ένα post για τις λέξεις που αρχίζουν από μόνο-

2006-06-14T02:39:00.000+03:00

Τις προάλλες, εκεί που ταξίδευα μόνος μου με το πούλμαν που σας έλεγα, και
σκάρωνα διάφορες μαλακιούλες με το μυαλό μου για να σπάω τη μονο-τονία του τοπίου, μου έσκασε (μπονγκκκ) η εξής μαλακιούλα:
Οι λέξεις που έχουν σαν πρώτο συνθετικό το μόνο-, μόνος, δεν λένε καθόλου
Εσείς τι λέτε;

Μοναξιά
Μοναρχία
Μονήρης
Μόνιμος
Μονογαμία
Μονοδιάστατος
Μονόδρομος
Μονοθεϊσμός
Μονοθεσίτης
Μονοκαλλιέργεια
Μονόκλινο
Μονοκόμματος
Μονολιθικός
Μονόλογος
Μονομανία
Μονομερής
Μονόπλευρος
Μονοπώλιο
Μοναχοπαίδι
Μοναχοφαγάς
Μονόφυλλο
Μονοφωνία
Μονοχρωμία
Μονόχνοτος

Μόν-γκο

…all lost in the supermarket…

2006-06-13T08:54:00.000+03:00

Έχει πάρει καλαθάκι και βαδίζει στα στενά δρομάκια ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Κάποιες είναι πολυώροφες και πολυσύχναστες. Τα κουδούνια τους συνεχώς χτυπάνε, κόσμος μπαινοβγαίνει, αναρίθμητες μάρκες παπουτσιών παρελαύνουν, χέρια απλώνονται, ονόματα προφέρονται, ονόματα μπερδεύονται, οικογένειες κοντοστέκονται, τα βλέμματα καθηλώνονται. Τα καρότσια στριμώχνονται στην ατελείωτη κίνηση και το σκηνικό θυμίζει κάτι από συγκρουόμενα. Σκοπός του παιχνιδιού δεν είναι ποιος θα οδηγήσει με μεγαλύτερη ασφάλεια αλλά πόσες μετωπικές θα καταγραφούν μέχρι να φτάσουν όλοι στο ταμείο. Από πίσω ακούγονται κόρνες, από μπροστά διάλογοι και στα πλαϊνά τοιχώματα τα προϊόντα κονταροχτυπιούνται σε λάμψη για να κερδίσουν μια ματιά.
Αποφάσισε να κάνει μια παράκαμψη από την συνοικία των τροφίμων και να περάσει στα πιο κρύα κλίματα. Κατεψυγμένα και εργένικα. Ετικέτες, τιμές και τα delivery ξεχνιούνται για πιο σπιτικές συνταγές. Πακέτα από πίτσες και ότι προϋποθέτει ελάχιστες κινήσεις πριν καταλήξει στο στομάχι βρίσκουν κατευθείαν τον δρόμο τους στο καλάθι του. Δεν κάνει καν τον κόπο να τα βάλει σε τάξη. Πέτρα – ψαλίδι – χαρτί και προϊόντα υγιεινής πλακώνονται από μπουκάλια μπύρας καθώς οι ναφθαλίνες και τα πακέτα ζάχαρης ανταλλάσσουν περίεργες ματιές και γνωρίζουν ένα αίσθημα φόβου μπροστά στον ξέφρενο χορό των μπιζελιών και τα λαχανάκια Βρυξελλών που έρχονται να τους κάνουν παρέα χάρη σε μια ξαφνική έμπνευση υγιεινής δια(σ)τροφής που τον κατέλαβε να κατευνάσει κάποιες από τις μητρικές ανησυχίες και να νιώσει λιγότερες ενοχές. Ο Μανόλης ο μανάβης διαλαλάει το εμπόρευμα του από απέναντι αλλά αυτός προτιμάει απλώς τους τυποποιημένους χυμούς που διαρκούν περισσότερο και κλείνει βιαστικά το μάτι στον Αιμίλιο που φαίνεται να ξεγλιστράει από ένα ζευγάρι χέρια που τον περιεργάζονται και να κυλάει προς πιο κίτρινα χρώματα.
Είναι πλέον έτοιμος να ανέβει ένα επίπεδο και να ασχοληθεί με τον χώρο του σπιτιού όταν ένα εσωτερικό μουρμουρητό του υπενθυμίζει ότι δεν έφαγε πρωινό και καθώς έχει ήδη αποφασιστεί γενικό συγύρισμα – καθάρισμα χρειάζεται επιπλέον δύναμη που όμως βαριέται αφόρητα να την βρει στύβοντας πορτοκάλια που μετά πρέπει να σουρώσει (κομμένο το δούλεμα – έτσι έχει συνηθίσει). Ψηφίζει γάλα και δημητριακά λοιπόν αλλά μπροστά του βλέπει μόνο γιαούρτια, παγωτά σε διάφορες γεύσεις, συσκευασίες, χρώματα, περιτυλίγματα. Νιώθει γοητευμένος αλλά δεν ενδίδει. Έχει μάθει να προσπερνάει τις περιττές πληροφορίες και να αποκρυπτογραφεί τις ετικέτες έτσι ώστε να προστατεύει την τσέπη του. Ναι και η υγεία είναι ένα θέμα αλλά το ατελείωτο πήγαινε – έλα στις λεωφόρους της δουλειάς και τις διασκέδασης του προσφέρουν αρκετή γυμναστική. Είναι και το ποδόσφαιρο, συνηθίζει το βλέμμα στην άσκηση των άλλων και παραιτείται από οποιαδήποτε καταβολή περιττής προσπάθειας που μεταφράζεται σε ιδρώτα, φουσκωμένα μπράτσα και κοιλιακούς – φέτες. Η γράμμωση ξεχνιέται και το ίδιο και τα αγαπημένα του δημητριακά που καθώς φαίνεται θεωρούνται ντεμοντέ μπροστά στην επέλαση των ηλίθιων σοκολατούχων και των φυτικών, πληκτικών και σωρεία άλλων στερητικών.
Τα βήματα του τον φέρνουν σε ατελείωτους διαδρόμους με θερμοκρασίες που απορροφούν την ζέστη και την μουσική lounge αισθητικής που διαχέεται σ’ όλον τον υπερκαταναλωτικό ναό. Όλα εύρυθμα και μελετημένα προκειμένου να χαλαρώσει μπροστά στην έκθεση και την υπερβολή και να ζαλιστεί από τα επίθετα, ξεχνώντας τα ουσιαστικά. Όχι δεν ξέχασε το γάλα απλώς έμεινε αποσβολωμένος να κοιτάει την ένδειξη του πληθυντικού στο ψυγείο: «γάλατα», όπως λέμε: «θάλαττα» ; μάλιστα, ημερομηνία παρασκευής: σημερινή: κατευθείαν από την βοσκούσα αγελάδα στο ποτήρι του. Ημερομηνία λήξης: δεν βαριέσαι. Το μάτι πέφτει στα «Ε». Ε όπως λέμε ευτυχία, ελευθερία. Ε όπως εφήμερο, επανάληψη. Ε όπως έμπνευση, αυτή που λείπει από τους διαφημιστές. Όχι πια φαγούρα, όχι πια κάλοι, όχι πια ζεσταμένο φαγητό. Τα σαμπουάν και οι αφροί δίνουν κάποιες ιδέες γι’ αυτούς και την χαμένη τους έμπνευση αλλά το μυαλό του χορεύει σε beat ρυθμούς σαν κι αυτούς που θα ακούγονται το βράδυ αν δεν αποτρέψει την εγρήγορση των κουνουπιών που βράδια τώρα χτυπάνε τατουάζ γεωμετρικών σχημάτων σ’ ολόκληρο το κορμί του. Απορεί με τόσο αλκοόλ στο αίμα του πως και δεν έχουν μεθύσει μέχρι τώρα να κάνουν κανένα πάρτι σ’ έναν πιο εξωτικό προορισμό και να εγκαταλείψουν επιτέλους τη σκληρή χειρονακτική εργασία πάνω σε αφυδατωμένους από την αργοπορημένη άφιξη της καλοκαιρινής άδειας οργανισμούς.
Τέλος πάντων. Η ώρα κινείται αργά σ’ αυτό το μέρος και δεν αντέχει άλλο το βάρος που του ‘χει προστεθεί. Πετάει την πετσέτα και ρίχνει το καλάθι στο καρότσι που είναι παρκαρισμένο πιο δίπλα. Ο δεύτερος όροφος αποδεικνύεται ιδιαίτερα χρηστικός και γι’ αυτό απολύτως βαρετός. Το βλέμμα ανεβοκατεβαίνει αμέτρητες αποστάσεις ανάμεσα στα χαμηλά, προσβάσιμα ράφια και τα λουσάτα ρετιρέ που όμως κατοικούνται από ογκώδεις ένοικους που δεν μετακινούνται ούτε και με τις πιο φιλότιμες ακροβασίες. Απορρυπαντικά, μαλακτικά… κάτι ξεχνάει. Με τι θα καθαρίσει τα κολλήματα και τις ανασφάλειες που λερώνουν την ανεμελιά του;
«Χρωματοπαγίδα». Ίσως είναι η απάντηση που… δεν έψαχνε. Να παγιδεύσει τα μουντά χρώματα σε πλύσεις που πλέον δεν θα προκαλούν ξεθώριασμα. Ξεφτίζει η μνήμη. Τον είχε προειδοποιήσει η μάνα του: να βάζει χωριστά τα χρωματιστά.
Η ζαλάδα και η βαρεμάρα είναι πλέον εμφανείς και ούτε και οι μπαταρίες που εντελώς θαυματουργά εμφανίζονται στο ράφι μπροστά του δεν μπορούν να τις αποφορτίσουν. Ρίχνει μια ματιά στα βιβλία με την ένδειξη «πρόσφατες κυκλοφορίες» και νιώθει τον προερχόμενο από τα παραδίπλα ράφια φθόνο των δημοσιογράφων – συγγραφέων (επιτέλους πρόσθεσα και αυτό τον τίτλο στο βιογραφικό μου) που με επιτηδευμένο φεμινιστικό ενθουσιασμό του φωνάζουν: πώς να ζήσετε, πώς να φάτε, πώς να φλερτάρετε, πώς να μιλήσετε, πώς να κοιμηθείτε, πώς να ονειρευτείτε καλύτερα. Καλόν ύπνο.
Στο ταμείο, οι αριθμοί διαδέχονται τις σκέψεις, η συνδιαλλαγή αργεί να πραγματοποιηθεί, η κοπέλα είναι καινούρια. «Δείξτε κατανόηση» παρακαλεί ο προϊστάμενος της που προσπαθεί να περάσει το προφίλ του καλού εργοδότη ενώ είναι φανερό ότι μόλις που κρατιέται για να φύγουν οι πελάτες και να ξεστομίσει το κήρυγμα – τροπάριο. Οι ανάγκες στριμώχνονται στις σακούλες και οι επιθυμίες βαδίζουν προς την ακατάστατη φιλοξενία του καταφύγιού του. Νιώθει πολύ κουρασμένος. Μάλλον θα αφήσει για αύριο τις δουλειές.
amy

Αντίο και καλή τύχη

2006-06-08T22:27:00.000+03:00
Η επικαιρότητα τρέχει:
Κάηκε το κέντρο από τους κουκουλοφόρους / Τι θα γίνει με το πανεπιστημιακό; / Μας πυροβόλησαν τα μουνιά οι Βάζελοι, θα πέσει αίμα / Πάλι έδωσε show o Giorgakis / Έχουμε καταστρέψει το περιβάλλον, έχουμε γαμήσει το σύμπαν / Δεν μας αλλάζουνε σεντόνια στα ξενοδοχεία, αυτά δεν είναι κρεβάτια είναι τράπεζες σπέρματος / Γαμώ την κοινωνία σου, κοινωνία, ποιος έφαγε τον Άλεξ; / Είμαστε όλοι άνεργοι / Είμαστε όλοι σακατεμένοι / Είμαστε όλοι μετανάστες
Αλλά πιστέψτε με:
ΧΑ ΧΑ ΧΑ, Αγαπητοί μου, πραγματικά, δεν μου καίγεται καρφί . Ναι είμαι ένας χοντρόπετσος, ένας άκαρδος και το παινεύομαι
Τα προσωπικά μου συνωθούνται –κυρίως- μέσα στο κεφάλι μου:
Τι θα γίνει με το μέλλον μου; / Που πάνε τα εργασιακά μου; / Θα τελειώσω ποτέ αυτές τις #$%@ σπουδές που άρχισα; / Ποιος είμαι; / Που πάω; / Πως θα σώσω τον κόσμο; / Μήπως είμαι αλκοολικός;/ Τι θα φάω το βράδυ;
Αλλά, ΧΑ ΧΑ ΧΑ, τα έχω ξεχάσει όλα, εξαφανίστηκαν, δεν έχω συνείδηση, ούτε συναίσθηση.
Κλικάροντας το κουμπάκι που γράφει «Publish Post», όλα αυτά θα συμπηχτούν μέσα σε μια μικρή πλαστική διάφανη σφαίρα, σαν αυτά τα σουβενίρ που τα γυρνάς ανάποδα και πέφτει ασημόχαρτο χιόνι, χιόνι σαν αυτό που θα ρίξει το σαββατοκύριακο, και θα την αφήσω τη σφαίρα πάνω στο ράφι (για να τη βρω και να την επαναναπτύξω φυσικά όταν επιστρέψω).
Γιατί φεύγω από την Dark City για τριήμερο, ναι φεύγω μαζί με όλους τους άλλους μαλάκες Αθηναίους για τας εξοχάς, και θα κάθομαι στο κάθισμα του πούλμαν, και θα κοιτάω από ψηλά όλα τα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα, φορτωμένα με πεθερές, γιαγιάδες, ποδηλατάκια , ράντζα, σκυλιά με τις γλώσσες έξω, πάνες, και θα χαμογελάω, ναι θα χαμογελάω σα χαζός, από χαρά.
Γιατί θα είμαι το τριήμερο στην παραλία κάτω από μια ομπρέλα- είτε για τον ήλιο είτε για το χιόνι που έρχεται , δεν έχει καμία σημασία- και θα είμαι μαζί της και δε θα διαβάζω blogs, δε θα διαβάζω τίποτα, δε θα κάνω τίποτα, απλά θα χαθώ μέσα στη θάλασσα.
Και πραγματικά σας εύχομαι ολόψυχα κάτι ανάλογο : D
Πάω να ετοιμάσω τα μπαγκάζια μου
Αντίο και καλή τύχη

Μόνγκο

?

2006-06-08T07:48:00.000+03:00

Αμηχανία είναι :
- να κάνεις άλλα απ’ αυτά που σκέφτεσαι
- να σκέφτεσαι περισσότερο απ’ όσο πρέπει
- να ξοδεύεις το βλέμμα σου σ’ ένα ανώφελο μέτρημα:
- πόσα πλακάκια έχει αυτό το ηλίθιο πάτωμα;
- πόσες λίστες με στιγμές που ένιωσες πιο άβολα θα κάνεις;
- πόσα «άνετα» χαμόγελα θα χαρίσεις;
Αμηχανία είναι:
- να μιλάς με υπεκφυγές
- να σου μιλάνε με υπεκφυγές
- να αποστρέφεις το βλέμμα
- να αποστρέφουν το βλέμμα
Αμηχανία είναι:
- να γλιστράς χωρίς να ξέρεις που θα καταλήξεις
- να γλιστράς ελπίζοντας ότι θα καταλήξεις
- να μπορείς να πεις δεν πειράζει παρόλο που δεν είναι αυτό που περιμένει ο καλύτερος σου φίλος όταν έρχεται η ώρα της αποτίμησης άλλης μιας βραδιάς οινοποσίας, παρήγορων λόγων, αδιέξοδων συζητήσεων που παραδοσιακά αρχίζουν με το «λοιπόν» και καταλήγουν στο «καληνύχτα, σκάσε πια»
Αμηχανία είναι:
- δεν ξέρω,
μου είπαν ότι περνάει
amy

sunflower

2006-06-07T08:34:00.000+03:00

Τα μάτια είναι πλημμυρισμένα από κιτρινοπράσινες αποχρώσεις ˙ είναι κολλημένα στο απέραντο λιβάδι με τα ηλιοτρόπια που δίνουν την αίσθηση ενός παραδεισένιου τοπίου βγαλμένου όμως από ένα… καρποστάλ που μεγενθυμένο σε μια τεράστια αφίσα κοσμεί την ντουλάπα απέναντι από το κρεβάτι της. Πιο δίπλα είναι ο Jeff, απέναντι ο Ιan, παραδίπλα η Αmelie αλλά είναι νωρίς για καλημέρες. Το βλέμμα προτιμά να εστιάσει εκεί. Είναι ωραία τα όνειρα με ορθάνοιχτα τα μάτια. Είναι και η πρωινή ησυχία…που δεν διαρκεί πολύ ˙ την σπάει ο ήχος από την σκούπα που τραντάζει το μπαλκόνι και απομακρύνει φοβισμένα τα περιστέρια – «βρωμόπουλα» ακούγεται να τα αποκαλεί ο θυμωμένος γείτονας – που είχαν βρει καταφύγιο στην μπουκαβίλια του. Ο ήχος από τα μουρμουρητό του σταδιακά χάνεται καθώς αρχίζει να λικνίζεται στο παιχνίδισμα του αέρα με τα cd – που είχε κρεμάσει εν είδη σκιάχτρου στο air-conditioner – και τις φωνές-κλάματα των μικρών από τον κάτω όροφο που αρνούνται να μπουν στο σχολικό. Η δωροδοκία και οι γονικές διαπραγματεύσεις οδηγούν στην απρόθυμη επιβίβαση τους σ’ άλλο ένα ωράριο που δεν έχουν επιλέξει και εκείνη ισορροπεί ανάμεσα στην ανάγκη για περισσότερο ύπνο και το δρομολόγιο προς έναν προορισμό που καθημερινά φαίνεται ίδιος παρ’ όλα τις αλλαγές – λίφτινγκ που έχει υποστεί.
Ίσως σηκώθηκε από την λάθος μεριά του κρεβατιού ˙ είναι και που δεν βρήκε το σωστό cd - soundtrack για την πρωινή ακεφιά. Please don’t wake me/ please don’t shake me/ I’m only sleeping. Πώς να κοιμηθεί όταν βλέπει το πρόσωπο του πρώην προϊστάμενου της * να την χαιρετάει με το μικρό της όνομα, μια οικειότητα που όμως έχασε προ πολλού;
«Καλά είναι;» Ας σταματούσαν πια όλοι να την ρωτάνε. Ας μιλάγανε για τον καιρό. Είναι πιο αδιάφορο θέμα όπως και η κουβέντα που κρύβεται πίσω από τα σύννεφα της βαρεμάρας και αρνείται να σχηματιστεί σε ουσιαστικές λέξεις που χτίζουν μια αληθινή κουβέντα. Και το άλλο: «Τι νέα;» Αν ήθελε, θα στα ’λεγε, δεν θα χρειαζόταν να τα εκβιάσεις για να στα πει. Ευτυχώς κατεβαίνει σε λίγες στάσεις. «Γεια», της λέει χαμογελαστός. «Αντίο», του αντιτείνει εκείνη.
Ανεπιθύμητες συναντήσεις, μέρος δεύτερο. «Που χάθηκες;», «Τι κάνεις τώρα;», «Να τα πούμε.», «Να ανταλλάξουμε τηλέφωνα!», «Ναι, έχεις δίκιο, καλύτερα να σημειώσεις εσύ το δικό μου.» «Ωραία, τα λέμε». Άλλη μια σπαστική φράση ˙ γιατί την χρησιμοποιούμε όταν δεν την εννοούμε; Αφού είχαμε χαθεί τόσο καιρό πως θα τα πούμε; Όπως τα ’παμε χθες; Και τι θα πούμε; Να είμαι το κομμάτι του χθες που θα σε βοηθήσει να συναρμολογήσεις το πάζλ του σήμερα, τώρα που είναι «τακτοποιημένη» η ζωή σου και βυθίζεσαι περισσότερο στο παρελθόν; Αγία Νοσταλγία, ωραίο τραγούδι αλλά δεν ενδείκνυται για την ώρα.
Οι fabulous four της υπενθυμίζουν: Good Day Sunshine αλλά εκείνη βυθίζεται στην υπνηλία ενός αδιάφορου ξεφυλλίσματος και αδυνατεί να δει τις ακτίνες του. Τις νιώθει βέβαια να της χτυπάνε την πλάτη αλλά μάλλον μια παραίσθηση θα ’ναι. Μπορεί και όχι. Γυρίζοντας προς την κατεύθυνση από την οποία προέρχεται το χτύπημα βλέπει κάποια γυναικεία χείλη να ρωτάνε κάτι. Λέει ναι, μα φαίνεται πως δεν ήταν η σωστή απάντηση γιατί αυτά συνεχίζουν να τραγουδούν τον ίδιο ρυθμό ενώ τα μάτια του ίδιου προσώπου συνεχίζουν να είναι απορημένα όπως πριν την ερώτηση και άρα μόνο μια λύση απομένει. Τα ακουστικά κρέμονται από τα αυτιά, οι τέσσερις Άγγλοι δεν είναι πλέον μια ιδιωτική ακρόαση και οι ερωτήσεις διαδέχονται η μία την άλλη καθώς απομακρύνει την μάσκα της αντικοινωνικής για να εκτελέσει χρέη ξεναγού. Παράξενη πόλη, παράξενοι άνθρωποι. Εάν δεν βοηθήσει ο ένας τον άλλο, θα χρειαστεί να απευθυνθούν στους αστυνομικούς που τοποθετημένοι στις γωνίες καιροφυλαχτούν να δουν την αγριεμένη της διάθεση και να την συλλάβουν ˙ αυτή και την συμπαθητική ξένη που με σπαστά ελληνικά θα οδηγηθεί προς την πυξίδα τους.
Άλλη μια απρόσμενη συνάντηση και ο Moz φαίνεται να την κοροϊδεύει καθώς της φέρνει στο νου μια από τις πολλές ατάκες του: ..two people who I’d much rather kick in the eye. Ναι, καλά ˙ εάν ήξερε kickboxing, ίσως. Αλλά άκουσε την φίλη της, χρόνια στο άθλημα, που την προειδοποίησε για τις κλωτσιές που θα εισπράξει και τα μαύρα μάτια που ούτε το καλύτερο concealer δεν θα μπορέσει να κρύψoουν. Και εντάξει, να τις τρως ˙ πρέπει να το βλέπουν όλοι δηλαδή;
Οι σκέψεις παγώνουν καθώς νιώθει κάτι να της τραβάει το πόδι. Η πόρτα έκλεισε αλλά όχι προτού…το κλωτσήσει και τώρα η φούστα που θυμήθηκε να βάλει σήμερα θα αποκαλύπτει στην κοινή θέα το ατυχές περιστατικό. Ερωτήσεις, εξηγήσεις. Τι νέα; Τα ίδια.
Η πρωινή αφηρημάδα δεν έχει τέλος και αναρωτιέται που άφησε την συγκέντρωσή της και τα ρέστα από το χαρτονόμισμα που θυμάται να έδωσε κάπου. Θα το είχε πάρει είδηση πολύ αργότερα αλλά ένιωθε τις τσέπες της ανάλαφρες, σε πλήρη αναντιστοιχία με το γεμάτο έγνοιες μυαλό της. Αυτά τα δύο συμβάδιζαν καθώς τα διέκρινε πάντα ο ίδιος νόμος της βαρύτητας. Η μουσική παραμένει εγκλωβισμένη στο Help στην αναφώνηση του οποίου προσφέρει χέρι βοήθεια ένας περιπτεράς που για κάποιο λόγο την φωνάζει. «Τα ρέστα σου» της εξηγεί γεμίζοντας τα χέρια της με υποδιαιρέσεις του ευρώ και ένα πακέτο τσίχλες. Τον κοιτάζει απορημένη. «Κέρασμα για να ξεχαστείς», συνεχίζει διευκρινίζοντας εκείνος στα άνευ γυαλιών, διασταλμένα από την απορία μάτια της. «Είσαι καλά;», «Έχεις κάτι;» συνεχίζει εκείνος, μη δίνοντας σημασία στις ερωτήσεις του που μένουν αναπάντητες. «Γιατί είσαι αφηρημένη;», επιμένει θέλοντας εμφανώς να περάσει από το πελατειακό επίπεδο της σχέσης τους στο ψυχαναλυτικό. Γιατί; Τι να απαντήσει. Ο Paul εύστοχα προτείνει: don’t bother me αλλά 1) πάντοτε προτιμούσε τις απαντήσεις του John – είναι σαν να είχε να διαλέξει ανάμεσα στον Roger Moore και τον Sean – call me Bond – Connery και 2) ο περιπτεράς της δεν είναι αγγλομαθής – τον είχε δει κάποτε να μιλάει σε μια Αγγλίδα τουρίστρια χρησιμοποιώντας τα χέρια του. Οπότε, επιλέγει την ασφαλή οδό του «έχω αργήσει» και τον αφήνει να πειραματιστεί με κάποιον πιο εξωστρεφή πελάτη.
Ο John συνεχίζει να αργοπορεί την άφιξή του καθώς ο Paul την προειδοποιεί: I am looking Through You και εκείνη πρέπει να εξομολογηθεί ότι το τωρινό της κόλλημα την φέρνει μερικές φορές σε δύσκολη θέση. Όπως τις προάλλες που ο αδερφός της απορούσε για το βύθισμα της στα άπαντα του συγκροτήματος από το Liverpool και εκείνη απλώς του χαμογελούσε. Τι να του πει;
ότι την γοητεύουν:
– οι εκκλήσεις του John προς την κοπέλα του κάθε τραγουδιού;
– οι απέλπιδες προσπάθειές του να την ξανά-κατακτήσει ενώ δεν διστάζει να παραδεχθεί ότι είναι wicked guy και loser;
– οι μελιστάλακτες προσωπικές εξομολογήσεις της πρώτης περιόδου του που όταν μετατρέπονται σε πολιτικές την δεύτερη (περίοδο) δεν χάνουν σε τίποτα από την ειλικρίνειά τους
– το ωραίο μπέρδεμα του he με το she, sender με receiver, boy με girl, they both have troubles που τόσο χαζά και γλυκά ξέρει να αναδεικνύει μέσα από τα τραγούδια του.
ή:
ότι κάθε καλοκαίρι χρωματίζεται από διαφορετικές μουσικές;
– 4 χρόνια πριν είχε κόλλημα με τους Cure
– μετά ήρθαν οι γλάροι μιας συλλογής που ευτυχώς ξεχάστηκε
– έπειτα ήρθαν οι four tet και άλλοι ηλεκτρονικοί φίλοι τους
– και τώρα είναι η σειρά των Beatles.
Ενδιάμεσα υπάρχουν άλλες εποχές και φυσικά άλλες μουσικές αλλά είπαμε δεν πιστεύει στις ψυχαναλυτικές αηδίες.

* ( όχι αφεντικό ˙ αυτό είναι ένα επίθετο που χαρακτηρίζει μόνο εκείνον τον αμερικάνο τραγουδιστή, αν και ποτέ δεν κατάλαβε γιατί ˙ όχι, δεν θα του αναγνωρίσει προνόμια μιας προσωρινής εξουσίας με την επιλογή λέξεων που την τοποθετούν σκαλιά κάτω του…είναι και ψηλότερη απ’ αυτόν…)

It’s-no-fun-talking-without-codes-amy

Μια αιώνια φιλία

2006-06-05T10:03:00.000+03:00

Μου λένε να γράφω ˙ να γράφω αληθινά, να γράφω ότι ζω. Δε γράφω στο κλικ ούτε θέλω να γράψω μόνο στο αγαπημένο μου blog. Ούτως η άλλως , είμαι guest σε αυτό το blog . Σήμερα, θέλω να γράψω. “Delirio tremens” το λένε αυτοί. Εγώ θέλω να κλέψω ˙σήμερα, ποστάρω.
Σήμερα λοιπόν θέλω να γράψω για μια αιώνια φιλία. Αυτό το φίλο το ξέρω χρόνια, με ξέρει και αυτός καλά. Στα δύσκολα είναι πάντα εκεί , στις χαρές, τις λύπες˙ είναι σαν τα κηδειόχαρτα που βλέπει στις κολώνες ˙ αυτός ο φίλος είναι κάτι σαν τους λοιπούς συγγενείς. Είναι πάντα εκεί, είτε τον θες, είτε δεν τον θες. Καμία φορά σου πιάνει την κουβέντα, σε κάνει να ξεχνιέσαι, άλλες φορές σου παίρνει τα αυτιά με τη φλυαρία του, θέλεις να τον σκοτώσεις. Αλλά έτσι δεν είναι οι φίλοι?
Τέρμα οι περιττές συστάσεις, τέρμα τα πολλά λόγια˙ ο φίλος μου είναι μέσα μου. Μην φρικάρεις, δεν θα σου μιλήσω για κανένα φανταστικό φίλο. Ο φίλος μου υπάρχει και έχει όνομα, είναι η τρύπα στο στομάχι. Ναι, μια τρύπα στο στομάχι. Όταν είμαι καλά, δεν πολύ-ενοχλεί ˙ όταν είμαι χάλια, πάλι το ίδιο. Αλλά όχι πάντα. Ξέρεις είναι και λίγο ξεροκέφαλος. Έχει μια δικιά του προσωπικότητα. Συνήθως το ποτίζω αλκοόλ. Μεθάω μαζί του, ξεκαρδίζομαι στα γέλια και πέφτουμε αγκαλιά ντιρλα στο πάτωμα. Όμως τότε εκείνος πονάει πιο πολύ απ’ ότι εγώ οπότε πρέπει να τον γυρίσω σπίτι. Με τι κουράγιο; Με τι μυαλό;… Άλλες φορές μου ζητάει αγάπη. Ξέρω τι θέλει ο μπαγάσας αλλά εγώ συνήθως κάνω το δύσκολο σαν το μαλάκά ˙ βράχος ηθικής, ε? Που και που κάνω λάθη και εγώ και ο βράχος σπάει, κοσμοκαλόγεροι αλλά ναι ˙ αλλά και αυτοί … ναι, και αυτοί έχουν τις αντοχές τους.
Αλλά ούτε πράγματι έχει όρεξη για κουβέντα ˙ τότε ρε γαμώτο με στέλνει. Θυμάται ιστορίες, που συνήθως με φέρνουν σε δύσκολη θέση, λέει χωρατά και εγώ τον χαζεύω. Ναι, έχει πλάκα αλλά όχι πάντα. Ειδικά όταν λέει την αλήθεια ˙ φαρμακερά λόγια μες την καρδιά χωρίς έλεος … ο ελεεινός.
Είχαμε καιρό να τα πούμε και τα είπαμε ένα χεράκι. Ναι, ναι, μου χρειαζότανε το παραδέχομαι. Εθελοτυφλώ ώρες-ώρες. Η καλή πίστη και άλλαι μαλακίαι part II, the sequel ˙ μετά την μεγάλη επιτυχία του πρώτου μέρους, έπρεπε να βγει η συνέχεια, να βάλουμε και αλλά λεφτά στα ταμεία, να δώσουμε και άλλο πόνο στο θιλοθεαμον κοινό. Τι να του πεις τώρα? Έχει δίκιο. Ότι και να του πεις, λίγο θα ναι αλλά who needs action when you got words?
Άναψα τσιγάρο ˙ διαμαρτυρήθηκε. Το ’χει σιχαθεί πια, το λέει και σε κάτι γνωστούς του με κάτι περίεργα ονόματα - συκώτι, πνευμόνια - που μου τη σπάνε. Του ’χα πει ότι είναι μαλάκες και να μη τους ακούει, στη τελική να πάνε να γαμηθούνε, τη ζωή μου τη χαίρομαι εγώ, και κατά επέκταση αυτός αλλά δεν με άκουσε. Ούτε εγώ. Μεταξύ μας. Αλλά η υπόθεση σήκωνε τσιγάρο. Το βούλωσε και με άφησε να του τα πω χύμα. Ήμουν μπερδεμένος ˙ δεν με καταλάβαινε, μιλούσα ακατάληπτα με την ορμή του μεθυσμένου, με τη φόρα αυτού που θέλει να τα πει για να μη κλάψει, σιγά μη τον γνώριζα στα δάκρυα. Κωλοπαρτίδες και με αυτούς θα ανοίξουμε?
Με άκουσε. Με κατάλαβε. Είχε τις αντιρρήσεις του, αλλά στο τέλος τον έπεισα, βλέπεις πάντα το καταφέρνω αυτό, κάνω πάντα ότι θέλω εγώ ( ή έτσι νομίζω τουλάχιστον).

-"Δε πάει άλλο ρε", μου είπε και με κοίταξε στα μάτια.
-"Αυτό δε σου λέω και εγώ τόση ώρα,ρε μαλάκα;", του αντέτεινα και εγώ.

Η σιωπή ακούστηκε πιο βαριά από τη κουβέντα μας και αυτό μας πόνεσε και τους δυο. "Ίσως έτσι είναι καλύτερα αρκεί να το παραδεχθούμε", είπε αυτός και εγώ κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι μου.

ΥΓ1 Για μια παρόμοια φίλια είχε μιλήσει πρώτος (και πολύ καλύτερα) ο Μίλτος Πρωτογερέλλης στη «Πατησίων», στην πρώτη σελίδα – αγόρασέ το ˙ αξίζει το κόπο: Εκδόσεις Ύψιλον.

ΥΓ2 Όσο για τη κουβέντα, ακόμα δεν έβγαλα άκρη αλλά εκείνη όπως πριν, έτσι και τώρα θα με νιώσει.

$onick

μια ταινία για τον Παλαιοκώστα

2006-06-04T22:00:00.000+03:00
Σύμφωνα με εγκυρότατες πληροφορίες της στήλης, ο κινηματογραφικός κολοσσός του Hollywood, Warner bros, απέκτησε τα δικαιώματα από το ελληνικό Υπουργείο Δημοσίας Τάξης για να γυρίσει ταινία με θέμα την "φτερωτή" απόδραση του Βασίλη Παλαιοκώστα, αδελφού του διαβόητου κακοποιού Νίκου Παλαιοκώστα. Η ταινία θα ονομάζεται "a flew over the lark's nest", στα ελληνικά: "η φωλιά του κορυδαλλού". Τον Νίκο Παλαιοκώστα θα υποδυθεί ο Μπραντ Πιτ, αφού βάψει τα μαλλιά του και κάνει πολύωρο solarium. Τον αδελφό του Βασίλη θα παίξει ο Σον Πεν. Στον ρόλο του διευθυντή των φυλακών, θα επαναδραστηριοποιηθεί ο θρύλος του ελληνικού κινηματογράφου Γκουσγκούνης. Τον Πολύδωρα θα παίξει ο Βύρωνας που με αυτόν του το ρόλο θα κλείσει και την καριέρα του.

Μόνγκο

innocence vs experience

2006-06-03T19:11:00.000+03:00

SONGS OF INNOCENCE & EXPERIENCE
The Lamb /The Tyger
Infant Joy/ Infant Sorrow
The Divine Image/ The Human Abstract

Στις δύο ομάδες ποιημάτων του που εκδόθηκαν κάτω από τον τίτλο “Songs of Innocence & Experience” (το 1794), ο William Blake βάζει εκπροσώπους δύο αντίθετων καταστάσεων της ανθρώπινης ψυχής να εκθέσουν το όραμά τους για τον κόσμο.
Η αθωότητα μετασχηματίζεται σε εμπειρία, ο συμβολισμός συναντάει την πραγματικότητα και η αλήθεια θέτει συνεχή ερωτηματικά μέσα από την διαδοχική ενσάρκωσή τους σε αντιθετικά ζεύγη.
Το πειθήνιο αρνί μετατρέπεται σε τίγρη που αναδύει φωτεινή φλόγα ˙ και τα δύο έχουν δημιουργηθεί από το ίδιο χέρι.
Η βρεφική χαρά που είναι συνώνυμη της ευτυχίας μπορεί να προκαλέσει και δάκρυα θλίψης όταν η γύμνια της στο πρωινό φως αναδείξει την άνιση μάχη της κόντρα στην αδυναμία και την απελπισία ˙ και η χαρά και η θλίψη είναι συνοδευτικά του ίδιου νεογέννητου υποκειμένου.
Η ευσπλαχνία, η συμπόνια, η ειρήνη και η αγάπη είναι ρούχα που ζεσταίνουν αδιακρίτως κάθε ανθρώπινη ψυχή. Όταν αποκτούν όμως την απόχρωση του μέσου, εξελίσσονται σε ένδειξη εκμετάλλευσης, σκληρότητας, σύγκρουσης και υποκριτικής ταπεινοφροσύνης. Όλα τα χαρακτηριστικά αυτά δεν βρίσκονται μακριά. Το ανθρώπινο μυαλό είναι το δέντρο που ευθύνεται και για τα δύο είδη καρπών.

Δεν είχε άδικο ο Blake.
Όλα συνυπάρχουν στον κόσμο.
Το μαύρο , το άσπρο, οι διακρίσεις, τα όρια, οι ορισμοί δεν είναι κουτιά χωρίς περιεχόμενο.
Η δόμηση – αποδόμησή τους ερμηνεύεται μέσα σ’ ένα κοινωνικό πλαίσιο, τις εκφάνσεις του οποίου άλλοτε ερωτευόμαστε και άλλοτε αποστρεφόμαστε. Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτως των συμβόλων που διακρίνουν την σχέση μας με τους άλλους (<,>, =,?), υπάρχουμε παράλληλα – το ουσιαστικό συνυπάρχουμε ίσως είναι δύσκολο να ειπωθεί όταν το πρόσημο των διαθέσεων, των ευκαιριών αλλάζει τόσο ραγδαία.
Οι δρόμοι μας μπορεί να μην συναντιούνται και ίσως ο εγωισμός είναι αρκετά μεγάλος για να νοιαστεί για προσωπικές ιστορίες, δράματα και ονόματα που δεν ηχούν οικεία στα αυτιά μας. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι επειδή νομίζουμε, έτσι είναι.
Για αυτό, τρομάζει περισσότερο από τις απορίες, την έκπληξη και τον φόβο ο διαχωρισμός ανάμεσα στους
"μέσα" και τους "έξω"
Αυτοί που ξέρουν /Αυτοί που βασίζονται στην γνώση άλλων για να μάθουν
Αυτοί που κινούν τα νήματα/ Οι μαριονέτες
Αυτοί που διαχέουν τον φόβο/ Αυτοί που νιώθουν τον φόβο
Αυτοί που λένε /Αυτοί που ακούν

Κανείς δεν κάνει τίποτα.

Ας κρατήσουν την γνώμη τους για τον εαυτό τους λοιπόν:
– οι ξανθιές τηλεοπτικές δημοσιογράφοι που υπό το πρόσχημα – ρόλο της Ms Marple
μιλάνε, μιλάνε, μιλάνε, βάζουν διαφημίσεις, πουλάνε, μιλάνε, μιλάνε, μιλάνε,
βάζουν διαφημίσεις.
– οι ειδικοί, ψυχολόγοι, αναλυτές, αστυνομικοί, ερευνητές που φωνάζουν, δικάζουν,
καταδικάζουν, βγάζουν πορίσματα, προειδοποιούν, μιλάνε, μιλάνε, μιλάνε.
– οι δημοσιογράφοι – ειδικοί που γνωρίζουν και μιλάνε. Νιώθουν και το δείχνουν.
Μιλάνε, δίνουν τον λόγο για λίγο και αρχίζουν και μιλάνε.
Όλοι μιλάνε, όλοι αποφαίνονται.
Κανείς δεν κάνει τίποτα όμως.
Τα συναισθήματα μοιάζουν φτηνά όταν συνοδεύονται μόνο από λόγια.
Καμία πράξη.
Μια απορία:
Τι θα απαντήσει κανείς σ’ αυτούς που φταίνε, σ’ αυτούς που δεν φταίνε;
Κάποια μάτια ήδη κοιτάζουν από μακριά, απαλλαγμένα τουλάχιστον από ευθύνες.
Όλα είναι μακριά:
-οι ομάδες και οι κατηγοριοποιήσεις που δεν φυτρώνουν αυθαίρετα στα παιδικά μυαλά
-η ενσωμάτωση και η περιθωριοποιήση που η αθώα (?) παιδική απόχη πιάνει σαν τρόπαιο απο την ενήλικη εμπειρία
-η ανοχή, η συνύπαρξη: εαν δεν χωράει άλλους το ίδιο μας το μυαλό πως θα χωρέσουμε οι ίδιοι; που θα χωρέσουμε; ίσως τελικά...δεν χωράμε πουθενά
και η απορία
What are you gonna do now that your teenage idols have left the building?
καμία απορία για τα μάτια που κοιτάζουν μακριά:
Nothing
amy

the real thing

2006-06-03T11:32:00.000+03:00
Όταν γράφεις όλα είναι πιο εύκολα. Όταν γράφω, μπορώ να γράψω αλά Πιραντέλο, μπορώ να φωνάξω, μπορώ να κάνω τα πράγματα μικρά και μεγάλα. Όταν γράφω μπορώ να το παίξω παντογνώστης, μπορώ να κοιτάξω ανάμεσα από τις χαραμάδες, μέσα από τις ποντικότρυπες, κάτω από τα σεντόνια. Μπορώ να ελέγξω καταστάσεις, να παίξω με τους ανθρώπους, να πετάξω, να χαϊδέψω, να κάνω έρωτα, ακόμα και να σκοτώσω. Στην πραγματική ζωή όμως δεν είμαι παρά ένας ΜΑΛΑΚΑΣ. Δε μπορώ παρά να βλέπω τη ζωή να με προσπερνάει ή και να περνάει από πάνω μου σαν οδοστρωτήρας. Στην πραγματική ζωή οι πόθοι μου δε με ακολουθούνε, οι αποστάσεις με τους άλλους μου μοιάζουν αγεφύρωτες, οι καταστάσεις γλιστρούν μέσα από τα χέρια μου, η ομίχλη καλύπτει το τοπίο.
Αλλά δεν θα τρέξω βουρκωμένος να ζητήσω καταφύγιο κάτω από το φουστάνι του φαντασιακού, δεν θα βουτήξω τη πένα μου σε ναρκωτική μελάνη.
Με όλες τις δυνάμεις μου…
I WILL STICK TO REAL LIFE
I WILL STICK TO REAL LIFE
I WILL STICK TO REAL LIFE
.
(αυτά, πάω να συνεχίσω τον ύπνο μου, γαμημένο hangover)

Μόνγκο

τα λόγια είναι περιττά

2006-06-02T22:37:00.001+03:00
Η επιτυχία της τέχνης της γραφής, αλλά και η ομορφιά κάθε είδους αυτοέκφρασης, δε συνίσταται τόσο στον πλούτο των ιδεών, την ένταση των συναισθημάτων, στη δύναμη των εικόνων κτλ. όσο στην ΑΠΑΛΟΙΦΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΤΤΟΥ.
Είναι απίστευτο πόση ΦΛΥΑΡΙΑ συναντάμε γύρω μας.

Μόνγκο

(πως προέκυψε) μια απλή λύση για τα ελληνοτουρκικά

2006-05-31T22:16:00.000+03:00
Άϋλος Αρχισυντάκτης Μπλογκ (ΑΑΜ): Μόνγκο, έρχεσαι λίγο εδώ αγόρι μου.
Μόνγκο (Μγκ): Μάλιστα κύριε άϋλε αρχισυντάκτα. Με θέλετε κάτι;
ΑΑΜ: Μόνγκο, εεε, ήθελα να σου πω κάτι για τα ποστς σου.
Μγκ: Τι; Δε σας αρέσουνε κύριε ΑΑΜ;
ΑΑΜ: Δεν είναι πως δε μου αρέσουνε. Σίγουρα έχουν κάποια καλλιτεχνικότητα και μιλάν για τον καημό του εν γένει πάσχοντος ανθρώπου, αλλά, να, θα πρέπει να είμαστε και πρακτικοί, να ζούμε στην εποχή μας ρε παιδάκι μου, να μιλάμε για πράγματα που είναι καυτά και εφήμερα.
Μγκ: Δηλαδή κύριε ΑΑΜ;
ΑΑΜ: Να τα ελληνοτουρκικά. Αυτό είναι το θέμα που νοιάζει τον κόσμο τώρα. Δε βλέπεις τι γίνεται στα άλλα μπλογκς, έχει βουίξει το Ίντερνετ.
Μγκ: Δεν το ήξερα κύριε ΑΑΜ, με έχει καταπιεί ο Νίτσε αυτές τις μέρες.
ΑΑΜ: Καλά αγόρι μου εσύ ζεις τελείως στον κόσμο σου. Ποιος Νίτσε και Νίντζα. Δε βλέπεις τι γίνεται εδώ. Έχει ξεσπάσει ο 1ος παγκόσμιος πόλεμος στα μπλογκς. Οι μπλόγκερς έχουν χωριστεί σε τουρκοφάγους, προσγειωμένο-σώφρονες και κοσμοπολίτες-απάτριδες και εκτοξεύουν μεταξύ τους πυρηνικά ποστς και κόμεντς αέρος-αέρος. Αυτά θέλουν οι αναγνώστες Μόνγκο, Αίμα, Τσόντα και Ξεκατίνιασμα. Άντε, πήγαινε στρώσου γράψε κάτι γιατί έχουμε χάσει ήδη πολύ χρόνο
Μγκ: Μα κύριε αρχισυντάκτα, δεν έχω κάτι να γράψω. Ε, και ξέρετε αυτά που λέγαμε περί ελευθερίας έκφρασης όταν ξεκίναγα…
ΑΑΜ: Δεν έχει μα. Και τι ελευθερία ρε αγόρι μου, σε μπίζνα έχεις μπει -μα αυτός ζει τελείως στον κόσμο του-.
Μγκ: Μα, δεν μου έρχεται τίποτα να γράψω. Να βάλω μήπως ένα ποίημα που απάγγειλα την 25η Μαρτίου στο Δημοτικό;
ΑΑΜ: Μόνγκο, βγάλε φτερά και πήγαινε γράψε ΤΩΡΑ γιατί θα κάνεις να δεις στην οθόνη τις άρτι-φάρτι αερολογίες σου μέχρι να ξαναπάρει ο ΠΑΟ πρωτάθλημα!
Μγκ: Μάλιστα κύριε ΑΑΜ.
ΑΑΜ: Και που είσαι, να το κάνεις να φαίνεται πως έχει βάθος, βάλε αναφορές στον Πρετεντέρη, σε θινκ-τανκς και σε πολιτικά περιοδικά της δεκαετίας του 80, αυτά θέλει ο κόσμος, άντε λεβέντη μου…
.
Μετά από 30 λεπτά
.
ΑΑΜ: Κιόλας αγορίνα μου! Μπράβο, το ήξερα πως μπορώ να βασίζομαι πάνω σου, εσείς ρε είστε η ψυχή του μπλογκ. Για να δούμε λοιπόν, είμαι όλος αυτιάς, εε αυτιά.
Μγκ: Κύριε αρχισυντάκτα, πήρα την πρωτοβουλία και σύνταξα κάτι πιο προχωρημένο. Από αναλύσεις, κορώνες, και αντεγκλήσεις έχουμε γεμίσει. Κοίταξα στη ρίζα του προβλήματος και έβγαλα ένα πρόχειρο σχεδίασμα για να λυθούν μια για πάντα τα ελληνοτουρκικά. Λέω μάλιστα να το ονοματίσω «Σχέδιο Μόνγκο».
ΑΑΜ: Σαν περίεργα μας τα λες, αλλά για συνέχισε να δούμε που το πας.
Μγκ:Ας ξεκινήσουμε ρωτώντας, γιατί η Τούρκικη εξωτερική πολιτική διακατέχεται από τέτοια επιθετικότητα;
Επειδή η Τουρκία ταλανίζεται από δομικά κοινωνικο-πολιτικά και οικονομικά προβλήματα, χαίρω πολύ.
Πως θα μπορούσε να βγει το τούρκικο κράτος από αυτό το τέλμα; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Με τον τουρισμό!
Ποιον τουρισμό; Με το δικό μας. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να σπρώξουμε στη γείτονα τους τουρίστες μας.
Αυτό είναι κάτι πολύ απλό και εύκολο για εμάς τους Έλληνες. Δεν έχουμε παρά να κάνουμε ακόμη πιο ακριβά τα αεροπορικά εισιτήρια. Να ακριβύνουμε λίγο ακόμη τα πάντα. Τα ξενοδοχεία, τα rooms-to-let, τα φαγητά, τον φρέντο, το κωλόχαρτο. Να προσφέρουμε ακόμη χειρότερης ποιότητας υπηρεσίες. Να δίνουμε αισχρής ποιότητας συνθήκες διαμονής, σε πανάκριβες τρώγλες. Να μειώσουμε και άλλο τις μερίδες, να βγάλουμε τη φέτα από τη χωριάτικη. Να γεμίσουμε τα καράβια τόσο ώστε ο κόσμος να βγαίνει από αυτά κυβωτιοποιημενός και να αφαιρέσουμε και το τελευταίο ίχνος συνέπειας από τα δρομολόγια πάσης φύσης μεταφορικού μέσου. Να εκπαιδεύσουμε νέες γενιές ταξιτζήδων, στα πρότυπα των δαιμόνιων προπατόρων τους γιατί αυτοί οι πιο νέοι έχουν αρχίσει να γίνονται ευγενικοί. Πολύ απλά θα σταματήσουμε να υποκρινόμαστε, δε θα είναι ανάγκη να φοράμε αυτό το μισοχαμόγελο, θα είμαστε επιτέλους οι εαυτοί μας απέναντι στους κουτόφραγκους.
Και τότε, όταν το τουριστικό προϊόν μας θα έχει γίνει άθλιο ακόμη και για 70χρονους χίπηδες τι θα κάνουν όλοι αυτοί οι τουρίστες που είναι εθισμένοι στα νερά της εδώ πλευράς της Μεσογείου;
Μα θα πάνε εκεί όπου οι συνθήκες και ο τόπος μοιάζουν περισσότερο με εδώ! Δηλαδή στην Τουρκία! Και θα προστεθούν στους ήδη πολλούς που έχουν. Οι Αμερικάνοι τουρίστες εξάλλου δεν γνωρίζουν πως είμαστε διαφορετικά κράτη. Έτσι η Τουρκία θα γίνει ένα ευημερούν κράτος που όμως ή οικονομία του θα βασίζεται σε ένα πολύ ευάλωτο και ασταθές προϊόν, όπως είναι ο τουρισμός. Και τότε δε θα έχουν καμιά διάθεση ούτε για θερμά επεισόδια, ούτε για επιθετικότητες και τσαμπουκάδες, ούτε για παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας. Θα προσέχουν τη χήνα που κάνει τα χρυσά αυγά (the tourism) σαν ιερή αγελάδα.
Και τότε εμείς θα παίρνουμε τα F-16 μας, θα σουλατσάρουμε πάνω από τη χώρα τους και αυτοί θα μας παρακαλάνε γονυπετείς: «Σας παρακαλούμε γραικοί, μην το κάνετε αυτό, τρομάζετε τους τουρίστες μας δε βλέπετε κλαψ, κλαψ..»
Η Ελλάδα θα βιώσει στιγμές ανυπέρβλητης εθνικής ανάτασης.
Τα καταδιωκτικά μας θα φτάνουν πάνω από το μαυσωλείο του Ατατούρκ και θα ζωγραφίζουν με τα απαέρια των τουρμπίνων κωλοδάκτυλα. Θα πετάνε φέιγ-βολάν που θα λένε πως ο τούρκικος καφές είναι ελληνικός ή θα δείχνουν έναν νταβραντωμένο τσολιά να κάνει ελληνικό σεξ –προσοχή όχι οθωμανικό- σε μια τουρκάλα με μαντίλα. Ο λαός μας θα ζει ένα διαρκές Εuro 2004, μια αέναη Eurovision 2005, φανταστείτε τα ηδονικά κύματα οργασμικής εθνικής υπερηφάνειας!
Και αναλογιστείτε όλες τις άλλες παράπλευρες ωφέλειες. Μπορεί να χάσουμε εθνικό εισόδημα από τον τουρισμό αλλά θα το αναπληρώσουμε, και με το παραπάνω, από τη σταδιακή μείωση των εξοπλισμών. Θα μπορείς να βρεις να μείνεις στη Σαντορίνη δεκαπενταύγουστο χωρίς να είναι ανάγκη να κλείσεις 2 χρόνια πριν. Θα σταματήσει η διαβρωτική επίδραση των ξένων στον προαιώνιο πολιτισμό μας. Οι ξένοι δε θα έχουν να πουν τίποτα κακό πια για εμάς γιατί δε θα βλέπουν τίποτα!
Πως σας φαίνεται;;
ΑΑΜ: Μόνγκο απολύεσαι. Να μου παραδώσεις αύριο τους κωδικούς του μπλογκ και να φέρεις ένα χάρτινο κουτί για να μαζέψεις τις ιδέες σου, τα συναισθήματα και τις εμπνεύσεις σου.

Μόνγκο

I don't want to spoil the party

2006-05-31T19:03:00.000+03:00

Απ’ όλες τις εργασίες που αφορούν στο σπίτι, αυτή που μισεί περισσότερο είναι το ξεσκόνισμα. Την ενοχλούν τα στρώματα σκόνης που κρύβονται κάτω από τα πετσετάκια και τα τραπεζομάντιλα. Τα βλέπει με την άκρη του ματιού της να της ζητούν να τα απομακρύνει μα εκείνη επιδεικτικά τα αγνοεί ˙ έτσι κι αλλιώς σε λίγα λεπτά δεν θα διστάσουν να ξανά-σχηματιστούν. Είναι το ίδιο μάταιο όσο το να προσπαθεί να πείσει ότι το φτέρνισμά της δεν οφείλεται σε κρύωμα αλλά είναι σύμπτωμα αλλεργίας, δηλαδή, άδικος κόπος. Στην πολλοστή φορά διάψευσης του τόσο προφανούς γι’ αυτούς αντιλαμβάνεται ότι μεταμορφώνεται στον κυβερνητικό εκπρόσωπο τύπου και απλώς παραιτείται. Εξάλλου, αξίζει τον κόπο;
Οι καλύτερες διακοπές για ’σενα θα είναι στον τόπο καταγωγής μου, της προσφέρει με ένα ύποπτο χαμόγελο ως απάντηση – περισπασμό η μικρή της φίλη ονόματι Pucca, φέρνοντας προφανώς στην σκέψη της τις κερασιές που πλημμυρίζουν τον τόπο της τέτοια εποχή. Ποια εποχή; Η άνοιξη έχει αποχωρήσει ˙ τα χελιδόνια ήδη της γνέφουν αντίο καθώς αποδημούν σ’ άλλες περιοχές ενώ τα καλοκαιρινά στιγμιότυπα ήδη έχουν αρχίσει να αποτυπώνονται στη μνήμη της. Ο φωτογραφικός της φακός έχει θολώσει από την ζέστη όμως και έτσι θα πρέπει να αρκεστεί σε εφήμερες στιγμές, αναμνήσεις που δεν θα μπορεί να ξεφυλλίσει παρά μόνο στο μυαλό της, που με ή χωρίς αλκοόλ δεν είναι τόσο… νηφάλιο αυτό τον καιρό.
Το βλέπει και η ίδια άλλωστε αυτό στην φευγάτη διάθεση των γύρω της, τα απλωμένα κοντομάνικα ρούχα στα μπαλκόνια, τον ενθουσιασμό για το επερχόμενο μουντιάλ, τις παγωμένες μπύρες που στοιβάζονται πάνω στα τραπεζάκια καθώς το βλέμμα στρέφεται στις βραδινές εικόνες της τηλεόρασης ή δροσίζεται στην χωρίς τέλος κίνηση στους δρόμους – πασαρέλες.
Μόνο αυτή η πασχαλιά, το δέντρο απέναντί της, δεν λέει να απεκδυθεί την ανοιξιάτικη φορεσιά της. Επίμονα ανθοφορεί διεκδικώντας τον θαυμασμό της ενώ εκείνη μάταια αποζητά την χαμένη της αυτοσυγκέντρωση. Προσπαθεί να διαβάσει, αλλά ξεφυλλίζει τα μουσικά περιοδικά. Κάνει εργασίες υποτίθεται ενώ βυθίζεται στα δροσερά νερά των επερχόμενων soundtrack που δεν λένε να δυναμώσουν την ένταση. Έχουν μπουκώσει τα ηχεία, είναι και μεσημέρι. Και έτσι χαζεύει, ρίχνει κλεφτές ματιές απέναντι. Κλέβει στιγμιότυπα. Το μοβ χρώμα της τραβάει την προσοχή. Έχει βλέπεις πλημμυρίσει τα κλαδιά της, που ευγνώμονα ακλάδευτα στέκουν μοναχικοί μαχητές του δυνατού ήλιου,μ’ όλες τις αποχρώσεις του. Αντιστέκονται άλλα όχι για πολύ ˙ το διάβασε και σ’ εκείνο το περιοδικό άλλωστε: «αντέχει πάρα πολύ στο κρύο και δεν προσβάλλεται εύκολα από ασθένειες. Αγαπάει το φως, όχι όμως και την έκθεση στον δυνατό ήλιο του καλοκαιριού, που μπορεί να προκαλέσει ζημιά στο φύλλωμά της.»
Αντίο λοιπόν, πρόσκαιρα και μόνο, πρέπει να ετοιμάσει τις αποσκευές της και αυτή. Όλοι ετοιμάζονται για το καλοκαίρι, κάτι δεν πρέπει να κάνει και εκείνη; Η κοπέλα στην απέναντι πολυκατοικία για παράδειγμα από το πρωί βάζει συνεχώς πλυντήρια και γεμίζει τα σκοινιά του μικροσκοπικού της μπαλκονιού με πλούσιες υποσχέσεις. Σε λίγο έχει την εντύπωση ότι θα απλώσει και τις σελίδες των βιβλίων στις οποίες την έβλεπε να απορροφάται ολόκληρα απογεύματα, σημειώνοντας, διαγράφοντας, σκίζοντας ενώ ταυτόχρονα έκανε ατελείωτους γύρους στον μικροσκοπικό της στίβο προκειμένου να χωνέψει τους ακατανόητους γρίφους τους. Η αιωρούμενη εξεταστική όμως την έκανε ακροβάτρια πάνω στο τεντωμένο νήμα που ενώνει το νοικιασμένο της σπίτι με το αγαπημένο της νησί. Δύο μπαλκόνια πιο πάνω, κάτι πιτσιρίκια έχουν μπερδέψει το μπαλκόνι τους με πισίνα και με τα πολύχρωμα μαγιό τους (μπανιερά τα έλεγε η Εnid Blyton) κάνουν βουτιές στα πιο ρηχά νερά. Η μαμά φωνάζει στον πιτσιρικά της διπλανής μονοκατοικίας αλλά εκείνος ανένδοτος συνεχίζει να ρίχνει αυτοσχέδια βελάκια στους περαστικούς, που ανήμποροι να εξηγήσουν τι τους βρήκε και τρομοκρατημένοι από τα χτυπήματα του κουνουπιού – τίγρη, για τα οποία είχε προειδοποιήσει η αγουροξυπνημένη τηλεοπτική δημοσιογραφία, τρέχουν πανικόβλητοι στο γωνιακό φαρμακείο. Μονάχα ο εργένης ένοικος του τελευταίου ορόφου φαίνεται απαθής. Έχει χαλαρώσει στην ξαπλώστρα του επιδιδόμενος στο πιο ηλίθιο σπορ καθώς απολαμβάνει τα όσα συμβαίνουν γύρω του, ιδίως τις προτροπές του καθηγητή προς το μικρό μαθητή: μη πας στη συναυλία αύριο ˙ δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο ˙ διάβασε τα κεφάλαια που σου ’χω σημειώσει μέχρι να γίνουν το αγαπημένο σου τραγούδι.
I used to think that the day would never come, του υπενθυμίζει η αφίσα στην κολώνα με την οποία είναι έτοιμος να συγκρουστεί. Φταίει η ζέστη, η πίεση – από παντού, η αλμυρή τιμή του εισιτηρίου, τα απραγματοποίητα του όνειρα που σαν κατακάθι από ένα βαρύ καφέ επιμένουν να του αφήνουν μια μπερδεμένη γεύση.
You’ll get higher with violins and happy endings, μοιάζουν να του απαντούν οι Βέλγοι από την εισαγωγή της μουσικής συλλογής που εκείνη ετοιμάζει. Ίσως πολύ χαρούμενο για ξεκίνημα, σκέφτεται ενώ δίνει πάσα στους συμπατριώτες τους που παρεκκλίνοντας από την παρόμοια διάθεση που γενικά τους χαρακτηρίζει τραγουδούν: isn’t it always so?/ the story is unfold – at least/ you gotta a different road and now you gotta quit the scene. Ανεπίλυτοι γρίφοι, δεν μπορεί να τους ξεφύγει και τώρα μιλάει και αυτή με κώδικες… Δεν είναι αλήθεια ˙ απλώς γλιστράει στους ρυθμούς γιατί είναι πιο ευγενικοί από την χωρίς μελωδία φλυαρία. Η μάχη ανάμεσα σε τραγούδια που λένε κάτι και σε άλλα που περνάνε αδιάφορα συνεχίζεται καθώς η παρασκηνιακή μουσική του Guero αρνείται να δώσει περαιτέρω απαντήσεις και ο προπονητής ζητάει αλλαγή. Τα γυναικεία (ελεύθερα) φωνητικά ανταποκρίνονται στις προσδοκίες του καθώς με το maybe not ξαφνιάζουν την έμπνευση με δόσεις ειλικρίνειας. Πετάγονται μπροστά της όμως κάτι… υποκατάστατα που μπερδεύουν το παιχνίδι με το domino και θέλουν να κλέψουν την παράσταση με το hey! did you see me coming? Προφανώς όχι, του ανταποδίδουν οι four tet δείχνοντας τις σοβαρές προθέσεις τους και βολιδοσκοπώντας τον Patric που κάτι ψελλίζει για favor. Τι να κάνει κι αυτός, μουρμουράει κάτι για difficult day ενώ ψάχνει πιθανούς, πρόθυμους συμπαίχτες. Τα μάτια του φωτίζουν στο άκουσμα του we are nowhere and it’s now και μπορεί να κάνει διάλειμμα για λίγο. Ο προπονητής διακρίνει χαλαρότητα και σκέφτεται αλλαγή – ξανά. Ο ευαίσθητος John τον απαλλάσσει από το δίλημμα σηκώνοντας πρόθυμα το χέρι του, τραγουδώντας διαδοχικά: I am a loser/ I don’t want spoil the party. Αρνητικό το κλίμα και γι’ αυτό το ημίχρονο έρχεται νωρίτερα. Is it wicked not to care?
amy

Καλλιτεχνικά Δρώμενα

2006-05-30T19:49:00.000+03:00

Αγαπητοί αναγνώστες και αναγνώστριες της στήλης θα ήθελα – για να μη χανόμαστε κιόλας- να μοιραστώ μαζί σας το γεγονός πως είδα μια ταινιάρα (δύο φορές) και άρχισα να διαβάζω ακόμα ένα βιβλίο που δε θα τελειώσω.
Σας μεταφέρω δύο μικρά αλλά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Ώστε αυτό ήταν… το τελευταίο χαρτί
Μπλακ Τζακ
Ο Πατέρας του 8000 μίλια και 27 χρόνια μακριά, ακόμα μοίραζε στο γιο του από τον πάτο της τράπουλας
Αλλά ο Τζέηκ, ο κρουπιέρης, είχε χιούμορ
…
Τώρα είχε φτάσει στο σημείο όπου δεν άκουγε πια τον ήχο της μπίλιας
Το γύρισμα του τροχού τον είχε φέρει πίσω στον τόπο που είχε γεννηθεί
Η αποστολή του κρουπιέρη είχε ολοκληρωθεί
Ήταν κυρίαρχος του παιχνιδιού
Είχε αποκτήσει τη δύναμη να σε κάνει να χάνεις

Από την ταινία «Ο κρουπιέρης» φυσικά
--------------------------------------------------------------------------------------------
Κι αν αναρωτηθούμε ποιες σχέσεις υπάρχουν ανάμεσα στην αγάπη, στη δικαιοσύνη και στον πραγματικό κόσμο, θα διαπιστώσουμε ότι παρόμοιες σχέσεις είναι ανύπαρκτες!
….
Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι οι αξίες που επικρατούν δεν ανταποκρίνονται σε καμία πραγματικότητα και αποτελούν απλή ένδειξη της ισχύος όσων τις δημιούργησαν, προκειμένου ν’ απλοποιήσουν τη ζωή τους

Φρειδερίκος Νίτσε, Ευρωπαϊκός Μηδενισμός
Μόνγκο

μία εικόνα...

2006-05-28T16:38:00.000+03:00

ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ:
– Γυναίκες που μου απευθύνουν, με μια εκνευριστική ευκολία που αντιστοιχεί στην συχνότητα που κάποιοι χρησιμοποιούν το ευχαριστώ και το παρακαλώ, λέξεις οικειότητας του τύπου «χρυσή μου» και «αγάπη μου» χωρίς καν να με ξέρουν.
– Άντρες που περνούν από στενούς δρόμους επιδεικνύοντας με τον χειρότερο δυνατό βαθμό ηχορύπανσης τη δύναμη των …ίππων τους (τι ιπποτικό!)
– Γυναίκες και άντρες που βγάζουν βόλτα το άτυχο κατοικίδιό τους όχι για να πάρει λίγο αέρα και να ξεχάσει ότι δεν έχει επιλέξει τους ιδιοκτήτες του αλλά για να απομακρύνουν από την εστία τους – όχι όμως και από την αντίστοιχη των άλλων – τις ευθύνες υγιεινής και καθαριότητας με τις οποίες είναι επιφορτισμένοι.
– Γυναίκες και άντρες που περιφέρουν τα δεκάποντα τακούνια και τα καινούρια τους παπούτσια με την άφθαρτη σόλα ,αντιστοίχως, σε χώρους ησυχίας (βλέπε βιβλιοθήκες)
– Γυναίκες και άντρες μεγαλύτερης ηλικίας που με καμία άλλη ιδιότητα παρά μόνο αυτή υποθέτουν πως θα έχουν, και εάν δεν το αυτόματα πετυχαίνουν, εκβιάζουν, την προσοχή, το σεβασμό, το χρόνο σου.
– Γυναίκες και άντρες που δεν έχουν την ευγένεια να απαντούν σε (λογικές) ερωτήσεις.
– Γυναίκες και άντρες που κρέμονται κυριολεκτικά πάνω από το Μηχάνημα Αυτόματης Ανάληψης και τον τηλεφωνικό θάλαμο ενώ 1) είναι δεν είναι η δική τους σειρά 2) δεν χρονοτριβείς και 3) οι προσωπικές και χρηματικές συναλλαγές είναι προσωπική υπόθεση.
– Τέτοιες καταστάσεις γιατί με κάνουν να ταυτίζομαι με τον γκρινιάρη από τα στρουμφάκια και πάντοτε μου την έσπαγαν τα γαλάζια ανθρωπάκια.
ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ:
– Η εικόνα ενός νεογέννητου πουλιού που κοιτάζει απορημένο τους περαστικούς μέσα από την ασφάλεια της φωλιάς του που κάποιος φρόντισε να ανασυνθέσει τόσο πιστά και στοργικά όσο θα φρόντιζε και η ίδια η μάνα για το μικρό της.
– Που μια τέτοια εικόνα με κάνει να ξεχνάω όλες τις προηγούμενες.
amy

Έρωτες Γυναικών

2006-05-27T20:07:00.000+03:00
Ήταν τρεις φίλες: η Μίνα, η Λίνα και η Τίνα. Ήταν πολύ δεμένες και είχαν ορκιστεί να μείνουν για πάντα φίλες. Οι κοπέλες της σύντομης ιστορίας μας γνωρίσανε τρεις φίλους: Το Μάκη, το Λάκη και τον Τάκη. Ήταν και αυτοί πολύ καλοί φίλοι, αλλά δεν είχαν ορκιστεί τίποτα γιατί το έβρισκαν γυναικουλίστικο. Μετά από λίγες μέρες που όλοι αυτοί έκαναν παρέα, τα πράγματα εξελίχτηκαν ως εξής:
Η Μίνα δάγκωσε τη λαμαρίνα για τον Τάκη. Η Λίνα ένιωθε μια βαθιά έλξη για το Μάκη. Η Τίνα έκοβε τις φλέβες της για το Λάκη.

Παρακαλώ προσέξτε τη ροή της επιθυμίας από την πλευρά των γυναικών:
Μίνα--------------------> Τάκης
Λίνα --------------------> Μάκης
Τίνα -------------------->Λάκης

Από τη μεριά των αγοριών τώρα, του Τάκη του άρεσε πολύ η Μίνα. Του Λάκη του γυάλισε η Λίνα (του άρεσε και αυτή η παρήχηση του Λ που έκαναν τα ονόματά τους). Ο Μάκης γούσταρε την Τίνα.

Παρακαλώ προσέξτε τις από εδώ αντιστοιχίες:
Τάκης ------------------->Μίνα
Λάκης ------------------->Λίνα
Μάκης ------------------->Τίνα

Η Μίνα που δάγκωσε τη λαμαρίνα για τον Τάκη, τα έριξε στο Μάκη για να κάνει τον Τάκη να ζηλέψει. Δεν υπήρχε κανένας προφανής λόγος για να το κάνει αυτό αφού και του Τάκη του άρεσε πολύ. Ο Μάκης παρόλο που γούσταρε την Τίνα δεν είχε κανένα πρόβλημα που του την έπεσε η Μίνα. Η Λίνα που ένιωθε μια βαθιά έλξη για το Μάκη, βλέποντας τη φίλη της τη Μίνα να του τα ρίχνει, άρχισε να κολλάει στον Τάκη για να την εκδικηθεί. Έτσι μείνανε ο Λάκης και Τίνα. Η Τίνα όπως ξέρουμε έκοβε τις φλέβες της για το Λάκη αλλά ο Λάκης ήταν κολλημένος με τη Λίνα, έτσι έριξε μια ξεγυρισμένη χυλόπιτα στη Τίνα και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να βρει το δρόμο προς την καρδιά της Λίνας παρόλο που αυτή κόλλαγε στον Τάκη και ένιωθε μια βαθιά έλξη για το Μάκη. Η Τίνα δε μπόρεσε να αντέξει το βάρος της απόρριψης από το Λάκη και έκοψε πραγματικά τις φλέβες της. Ο Μάκης πήδηξε τη Μίνα, ο Τάκης το έμαθε και με το Γιαπωνέζικο σπαθί του έκοψε το κεφάλι του Μάκη. Η Λίνα που αν και ήταν με τον Τάκη, στην πραγματικότητα ένιωθε μια βαθιά έλξη για το Μάκη, έριξε υδράργυρο στο αυτί του Τάκη την ώρα που κοιμότανε. Ο Λάκης που μέσα σε αυτό το χαμό ανακάλυψε πως είναι Gay και γούσταρε τον Τάκη, έφερε ένα αμόνι στο κεφάλι της Λίνας και έφυγε για τη Μύκονο.
Η Μίνα την έκανε με τον κηπουρό που από την αρχή ήταν ερωτευμένη μαζί του.

Μόνγκο

ένα μη αντιπροσωπευτικό δείγμα

2006-05-26T08:25:00.000+03:00

Αξιότιμη κυρία,

Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος θα διενεργήσει, κατά τη διάρκεια του Μαΐου 2006, τη δειγματοληπτική έρευνα για τη χρήση τεχνολογιών πληροφόρησης και επικοινωνίας.
Στα νοικοκυριά του δείγματος, που επιλέγονται τυχαία, περιλαμβάνεται και το δικό σας. Για το σκοπό αυτό, υπάλληλος της Υπηρεσίας μας θα σας τηλεφωνήσει και θα ζητήσει την συνεργασία σας στην συμπλήρωση στοιχείων που αφορούν στο νοικοκυριό σας και ειδικότερα στην οικιακή χρήση συσκευών υψηλής τεχνολογίας (τηλεόραση, κινητό τηλέφωνο, ηλεκτρονικό υπολογιστή κ.ά.), καθώς, επίσης, και να του χορηγηθούν ατομικές πληροφορίες σχετικά με τη χρήση ή μη ηλεκτρονικού υπολογιστή, στην πρόσβαση ή μη στο internet, στην αγορά ειδών και υπηρεσιών μέσω του internet κλπ.
Οι πληροφορίες που θα μας δώσετε είναι απόλυτα εμπιστευτικές. Πιστεύουμε ότι θα δείξετε κατανόηση και γι’ αυτό σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων.

Με τιμή,
Κάποιος από το τμήμα ειδικών ερευνών νοικοκυριών
__________________________________________________________________

Αξιότιμε υπεύθυνε των …ειδικών ερευνών,

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω εκ των προτέρων για την τυχαία προτίμησή σας στο πρόσωπό μου, συγνώμη στο νοικοκυριό μου, αλλά και να σας επιστήσω την προσοχή σας στο γιατί δεν αποτελώ το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα για την εν λόγω έρευνά σας και άρα δεν θα τιμήσω την συνεργασία που μου προτείνετε.
Παρακαλώ όπως δείξετε την απαιτούμενη κατανόηση.
Η επαφή μου με την υψηλή τεχνολογία είναι σαφώς επηρεασμένη αυτό τον καιρό από την τρικυμία των στοιχείων, αριθμών και bytes που κολυμπάνε στο μυαλό μου.
Θα σας πρότεινα πριν προχωρήσετε στην οποιαδήποτε εξαγωγή συμπερασμάτων να ακολουθήσετε την μέθοδο Δειγματοληψίας κατά Στρώματα. Βλέπετε εν’ όψει καλοκαιριού έχω διαταράξει τα στατιστικά δεδομένα και αποτελώ η ίδια έναν ολόκληρο πληθυσμό ο οποίος διαιρείται σε διαφορετικά στρώματα. Μόνο, επιτρέψτε μου χάριν έμφασης να επαναλάβω τη λέξη, και μόνο, όταν εκλέξετε ένα δείγμα από κάθε στρώμα μου θα μπορέσετε ίσως να βάλετε σε κάποια τάξη τα δεδομένα που θα συλλέξετε. Οφείλω να σας προειδοποιήσω βέβαια ότι τυχών προσδοκώμενη ομοιογένεια των στοιχείων ενδέχεται να αποβεί ανεκμετάλλευτη καθώς δύσκολα μπορεί να τα βάλει κανείς με τις τυχαίες μεταβλητές.
Προς διευκόλυνση σας ίσως θα χρησίμευε ο εξής ορισμός των στρωμάτων:
Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος ( εάν θέλετε να έχετε πλούσια συμπεράσματα, μη διστάσετε να καταχωρήσετε και τον Σεπτέμβριο στα θερινά στρώματα, αστάθμητοι παράγοντες με αποτρέπουν όμως από το να σας εγγυηθώ για την ασφάλεια μιας τέτοιας πρωτοβουλίας …άλλα όλο και κάποια διόρθωση θα μπορέσετε να κάνετε).
Καθένα από τα στρώματα αυτά χωρίζεται σε επιθυμίες, ανάγκες, υποχρεώσεις, ευχάριστες αποσπάσεις (όχι, δυστυχώς τα επαγγελματικά μου δεν έχουν μεταβεί ακόμα στο εξελικτικό στάδιο που εννοεί η τελευταία λέξη, τελευταία ο υπολογιστής μου αντιμετωπίζει δυσκολίες εκκίνησης και η τεχνικός μου – μπορείτε να την αποκαλείτε Μαριέττα – μεταθέτει συνεχώς την αναμενόμενη επίσκεψή της στο νοικοκυριό μου) και συναισθήματα που απορρέουν από την καθεμία κατηγορία καθώς και από τον συνδυασμό των τεσσάρων (όλοι μαζί και όλοι για έναν). Η κατηγοριοποίηση αυτή επιδέχεται περαιτέρω διαιρέσεων καθώς ο φιλόλογός μου στα μαθήματα της Δέσμης (όχι του κορμού, του οποίου δεν θυμάμαι το όνομα γιατί ήμουν απορροφημένη στο να μισώ τον τελευταίο /ερώτηση: πόσες φορές μπορεί να ζητήσει ένας καθηγητής από έναν μαθητή να μεταβεί στο βάθρο(=θρανίο εξέτασης) προκειμένου να καταθέσει για την αγάπη του Αινεία και της Διδώς;) συνήθιζε να επιμένει στην διάκριση ανάμεσα στις ορατές και τις λανθάνουσες καταστάσεις. Εγώ τις βάφτισα ανομολόγητες αλλά μάλλον συμφωνούμε ως προς το περιεχόμενο.
Εάν θέλετε να εκτιμήσετε την άγνωστη μέση τιμή μ του πληθυσμού αυτού, είναι καλό να χρησιμοποιήσετε την εξής εκτιμήτρια συνάρτηση:
x¯ = 1/n * ΣΧ1, όπου n μέγεθος των ατακτοποίητων σκέψεων.
Γενικά, είναι χρήσιμο να γράψετε :
â = x και να γνωρίζετε ότι το σύμβολο «^» καπελώνει όταν λειτουργεί εμμέσως – υπογείως.
Αν υποθέσουμε ότι θέλετε να εκτιμήσετε τη διακύμανση σ2 του ίδιου πληθυσμού, χρησιμοποιήστε την συνάρτηση που δίνεται από το ακόλουθο τραγούδι:
“What I’m Looking For” – Βrendan Benson.
Μην διανοηθείτε να κάνετε συνειρμικές σχέσεις με το νέο του συγκρότημα, τους Raconteurs που μπορεί να είναι μια καλή boy band’s pop effort αλλά περιλαμβάνει και τον φίλο του τον Jack White, που ως γνωστόν δεν έχει αντίστοιχες στιχουργικές ευαισθησίες (ίσως είμαι επηρεασμένη από την περσινή συναυλία, oops, εμφάνιση του με την αδερφή του Μeg αλλά ….όπως πάντα άνοιξα πολλές παρενθέσεις και είναι καλύτερα να σταματήσω). Ο στόχος μου επιτεύχθηκε, βλέπετε αφού ήθελα να σας δείξω ότι οι αναπάντεχες παρενθέσεις δεν συμβαδίζουν με την εξαγωγή συμπερασμάτων που ρευστοποιούνται σε αριθμητικές λύσεις οι οποίες ταυτίζονται με τις κρυμμένες στις τσέπες του σορτς (ένεκα ζέστης)σμικρύνσεις των απαντήσεων.
Όσο για τη χρήση υψηλής τεχνολογίας, η ροή εντολών προέρχεται από τις δυστυχώς γαλάζιες σημειώσεις μου που στον ύπνο μου μετατρέπονται σε μαυρόασπρο εφιάλτη που μου απαγορεύει την έξοδο από τον λογισμικό θάλαμο μέχρι να υπολογίσω τα δευτερόλεπτα που θα χρειαστούν για να κατεβάσω στον υπολογιστή μου,ταχύτητας 56Κbps,ένα αρχείο 3ΜΒ. Το κόστος του Ιnternet μπορώ να σας πω ότι είναι δυσβάσταχτο για το μυαλό μου ενώ η ηλεκτρονική μου διεύθυνση: http://www.idontknow/Imnotanswering.com έχει κατακλυστεί από σωρεία spam messageς και πλέον είναι ανενεργή. Γενικώς, τα ποσοστά επιτυχίας δεν κρίνονται υψηλά εάν δεν αντικαταστήσω την (5 subjects plus a couple of 2 huge question marks , a total of 7) 7up με την sprite – zero. Ίσως όταν επιτέλους αντιληφθώ εάν το νόμισμα είναι κίβδηλο και πόσο διάστημα εμπιστοσύνης χρειάζεται για να αποκλεισθεί η πιθανότητα απόρριψης, να έχω περισσότερους βαθμούς ελευθερίας ν και να πάψω να είμαι άλλη μια στατιστική,

Μέτα πάθους και εκνευρισμού,

amy

Υ.Γ Προτιμώ τα DVD από την τηλεόραση (ιδίως τώρα που καταποντίστηκε και η Juventus …) και το κινητό μου είναι εξοπλισμένο έτσι ώστε να προστατεύεται από τυχών πτώσεις. Δεν παίζω παιχνίδια ούτε ανησυχώ για το εάν έχει προηγμένες δυνατότητες. Ένα μέσο είναι όπως τόσα άλλα. Η είσοδος – έξοδος κλήσεων , αποστολή – λήψη μηνυμάτων είναι προσωπική μου υπόθεση και δεν νομίζω ότι έχει καμία σχέση με την έρευνά σας, speakin’ confidentially…

0 comments

2006-05-24T23:11:00.000+03:00
Ήμουνα αρνητικός (δες αν θες ) απέναντι στην περιαυτολογία των blogs (λέγονταs περιαυτολογία εννοώ να γράφει ο blogger για το blog του, για άλλα blogs ή γενικά για το νόημα και την ουσία του blogging). Επειδή όμως οι λαοί δεν είναι μαλάκες και οι θυμοσοφίες τους δε βγήκαν τζάμπα, έτσι και εγώ πρόκειται να λουστώ ενοποιώ σας αυτό που κορόιδευα, με άλλα λόγια όπως καταλάβατε ετοιμάζομαι να περιαυτολογήσω.
Αυτό το 0 (μηδέν) που βλέπετε στον τίτλο είναι ένα πολύ ύπουλο πραγματάκι.
Στην αρχή το αντιμετωπίζεις αδιάφορα, σχεδόν με συγκατάβαση- εντάξει λες, δεν είναι τα comments ο σκοπός μας,
σημασία έχει να δει το φως της οθόνης το κείμενο που σε διάλεξε απλά για να το κυοφορήσεις,
τουλάχιστον διαβαζόμαστε μεταξύ μας,
την πλάκα μας κάνουμε, και άλλα τέτοια.
Αυτό το 0 όμως δρα όπως η made in china σταγόνα του βασανιστηρίου, σιγά - σιγά διαπερνά τα προστατευτικά αναχώματα που έχεις στήσει και πνίγει τις πεποιθήσεις και την αυτοπεποίθησή σου.
Για μένα το ζητούμενο της δημιουργίας (από το να πλέκεις κάλτσες, μέχρι να συνθέτεις ορατόρια) είναι να φτάσεις τον άλλον, να τον αγγίξεις, να γεμίσεις αυτό το τρομακτικό μεταξύ σας κενό, να προκαλέσεις κάποια –ακόμη και αρνητική φυσικά- αντίδραση από τη μεριά του. Γιατί η γραφή που γράφεται για τη γραφή, για τον εαυτό της, θα βυθιστεί σαν τον Νάρκισσο στη λίμνη του τίποτα. Θα μου αρκούσε να με διαβάζανε 4-5-6-7 (stop ρε) άτομα.
Δεν έβλεπα άλλον τρόπο από τα comments για να έχω μια ιδέα του πόσοι διαβάζουν τα κείμενά μας και τι γνώμη έχουν για αυτά. Και αυτό το 0 το συνέδεα με μια ανάλογη (μηδενική δηλαδή) αναγνωσιμότητα των posts μου. Τα blogs δεν πουλιούνται στα περίπτερα, ούτε μοιράζονται στο metro για να έχεις ένα μέτρο της κυκλοφορίας τους. Ειδικά όταν είδα κάποια posts που ο τοκετός τους μου ήταν επώδυνος να μένουν ασχολίαστα, είπα αυτό ήταν πάει…
Αφού δε μας διαβάζει κανείς, πιο είναι το νόημα, μπορώ να τα γράφω και χωρίς να καταλαμβάνω και χώρο στο διαδίκτυο και να τα καταχωνιάσω κάπου στο σκληρό δίσκο.
Σαν τον απατημένο σύζυγο που θέλει να τραβήξει τα πράγματα μέχρι το τέρμα για να τραβήξει τη σκανδάλη, θέλησα να δω με τα ίδια μου τα μάτια την αποτρόπαια πράξη –απραξία στην προκειμένη περίπτωση- και έβαλα μετρητή στο blog και …
…και έμεινα με το στόμα ανοιχτό : ο
Είχαμε τουλάχιστον 30 χτυπήματα την ημέρα και αυτό αν αφαιρέσεις τις φορές που μπαίναμε στο blog η αγία τριάδα (εγώ, ο $onick και amy) γιατί όλο μας τρώει το χεράκι μας και θέλουμε να μπαίνουμε να το καμαρώνουμε το βλαστάρι μας. Υπήρχαν μέρες μάλιστα που τα χτυπήματα φτάναν και τα 60. Αυτοί οι αριθμοί φυσικά είναι pico-τοσοδόυληδες μπροστά στην mega-πολλαπλάσια αναγνωσιμότητα που έχουν άλλα blogs αλλά για μένα ήταν πολύ μεγάλη υπόθεση. Κάποιοι μπαίνανε και διαβάζανε (ελπίζω δηλαδή) αυτά που σκαλίζαμε στα πληκτρολόγια μας.
Ναι αλλά, τότε γιατί 0 comments;;
Η μια εξήγηση που μου φαίνεται να ταιριάζει είναι αυτή που δίνει ο thas του vita moderna (δες αν θες):Πως τα comments τα κάνουν αυτοί που βρίσκονται εντός των τοιχών, οι ίδιοι οι bloggers που κομεντάρονται μεταξύ τους. Εμείς είμαστε εκτός αυτών τειχών και θα παραμείνουμε από ΄τι φαίνεται. Διαβάζω –blogs- κάθε μέρα αλλά τα comments που έχω κάνει μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Η άλλη εξήγηση είναι πως κάποιοι μπαίνουν σε ό,τι βλέπουν να σκάει στο monitor και δεν τους λέμε και τίποτα. Οι μόνοι που μας διαβάζουν συνειδητά, οι μόνοι που επιστρέφουν, είναι οι φίλοι μας- και μιλώ για φίλους που τους βιώνουμε με σάρκα και οστά, όχι διαδικτυακούς.
Το θέμα σηκώνει πολύ συζήτηση αλλά όπως και να χει, μπορώ να πω (ακριβώς όπως ένα άντρας θα έλεγε με ένα ένοχο χαμόγελο μπροστά στην ομόφυλη ομήγυρη πως το Viagra έσωσε τη σεξουαλική του ζωή) πως αυτός ο μετρητής έσωσε τη blog ζωή μου και δε με βλέπετε αλλά σας διαβεβαιώνω πως αυτή τη στιγμή έχω ένα ένοχο χαμόγελο.

Μόνγκο

details from winter

2006-05-23T10:03:00.000+03:00

A long overdue goodbye to… winter.

I thought little arithmetics had got me down,
Now I know I have to wave goodbye –
«Αντίο...Βουδαπέστη»

Δίνεις ποτέ προσοχή στα πράγματα που αξίζουν ή είναι οι λεπτομέρειες που σου κλέβουν ασυναίσθητα την προσοχή; Όσο κι αν νομίζεις ότι γνωρίζεις τον εαυτό σου είναι αρκετές στιγμές – πολύ κοινές και καθημερινές – που τον συλλαμβάνεις να σου κλέβει την αυτοκυριαρχία και αυτογνωσία σου. Είναι κάτι στιγμές που νιώθεις σαν λαθρεπιβάτης στο βαγόνι μικρών στιγμών, σαν αυτών που με απόλυτη αφαιρετικότητα φρόντιζε να επισημαίνει ο τεχνίτης των μικρών ιστοριών Raymond Carver. Δεν έχουν αντικειμενικά μεγάλη σημασία αλλά η αδυναμία σου να προβλέψεις την συμπεριφορά σου σ’ αυτές τις προσδίδουν αυτόματα ουσιαστική αξία για ’σένα. Το καθημερινό μέσα από την απλότητα και αμεσότητά του ανάγεται τότε σ’ ένα σημαντικό εργαλείο επαφής με τον αληθινό εαυτό.
Συνεχώς μιλάς - κλέβεις χρόνο και εκστομίζεις λόγια που κλέβουν την ουσία από τις στιγμές και αφαιρούν τον έμφυτο αέρα αυθεντικότητας που αυτές κρύβουν - λόγια χωρίς κίνηση. Τι διαφορετικό αέρα έχει η αυθόρμητη κίνηση! Αυτή που δεν κρύβει σκέψεις, δεν υπονοεί και δεν είναι καταφύγιο για συναισθήματα που βολικά τα βαφτίζουν λανθάνοντα τα άτομα θεωρητικών τάσεων, κατευθύνσεων και ενορμήσεων. Είναι αναπόδραστο το αληθινό. Τι θα κάνεις, θα δώσεις εντολή στο αριστερό σου χέρι να βαρέσει το δεξί επειδή δεν μέτρησε τα ρέστα από το μεγάλης αξίας χαρτονόμισμα που έδωσες στον υπάλληλο; Η προσοχή δεν εκβιάζεται και το μείγμα βιασύνης, ντροπής και αποστροφής για ένα μέσο που έχει αναχθεί σε σκοπό δεν κρύβεται όσο κι αν το τσαλακώνεις για να χωρέσει στην τσέπη που έχει ξεχειλίσει από τα πρέπει και όσα άλλα έχεις βολικά εντάξει στις «κοινωνικές επιταγές» προκειμένου να επιταχύνεις την ανώδυνη εξαργύρωσή τους.
Γράφεις συνεχώς επιταγές έχοντας υπόψη μόνο το άμεσο κέρδος, την άμεση ικανοποίηση (instant gratification). Ξεχνάς τι θέλεις να πεις γιατί πολλές φορές αρχίζεις να μιλάς χωρίς να έχεις κάτι να πεις. Τι κι αν δεν ξέρεις, στην πορεία θα ανακαλύψεις… εάν - εάν δεν σ’ έχουν πρώτα προδώσει οι κινήσεις σου. « Η επιθυμία από μόνη της », έλεγε ο T. S. Eliot, « είναι κίνηση/ όχι επιθυμητή στην ουσία της » - συγχωρείστε μου την πρόχειρη μετάφραση. Μπορεί λοιπόν οι κινήσεις μας , οι χειρονομίες μας να μην φέρουν το μεγάλο βάρος της αιτιολόγησης των λεγόμενών μας ή των πράξεών μας αλλά σίγουρα μπορεί να ρίξουν κάποιο φως στον πυρήνα της ουσίας τους.
Δεν μπορεί, σίγουρα θα ’χετε προσέξει τις αδέξιες κινήσεις που κάνουμε – αρκετοί από ’μας – προκειμένου να ενισχύσουμε την επιχειρηματολογία μας. Ολόκληρο βιβλίο θα μπορούσε να (ξανά)γράψει ο Umberto Echo για την σημειολογία αυτών των εικόνων. Πολλές φορές αδυνατούμε να πούμε όσα θέλουμε είτε λόγω αντικειμενικών δυσκολιών είτε λόγω αστάθμητων υποκειμενικών εμποδίων τα οποία όμως ο ενθουσιασμός και ο αυθορμητισμός της κίνησης του σώματός εύκολα ξεπερνά. Ταξιδεύει πριν από ’μας, για μας, στον προορισμό το όνομα του οποίου είναι δύσκολο να ονομάσουμε γιατί κάποτε οι επιθυμίες μας που βρήκαν το θάρρος να αρθρώσουν το δικαίωμα της έστω και καθυστερημένης διεκδίκησης προσκρούουν στο τείχος της πεζής ανάγκης. Και τότε παρατηρούμε χωρίς να μπορούμε να πούμε. « Τα λόγια που δεν είπαμε γεμίζουν ανάστροφα τα λόγια που είπαμε » για να παραφράσουμε τον Ρίτσο.
Τα λόγια χρωματίζουν αλλά τα χέρια είναι που μιλάνε.
Τα νευρικά δάχτυλα που κάνουν ολόκληρες διαδρομές στις ζάρες των βλεμμάτων που έπεσαν χωρίς να τα αντικρίσουμε επειδή δεν είχαμε το θάρρος να διεκδικήσουμε ευθέως αυτό που ίσως δεν μας ανήκει. Μιλάνε τα πόδια που αμήχανα σταυρώνονται καθώς προσπαθούν να βγάλουν μια άκρη στον λαβύρινθο των ανείπωτων. Δάχτυλα που βγάζουν... αποφασιστικά τσιγάρα από το πακέτο, ψάχνουν αφηρημένα για αναπτήρα , απασχολούν το στόμα και αγνοούν τις σκέψεις που παίζουν κρυφτό. Δάχτυλα κρύα που μπλέκονται σε μια χαλαρή χειραψία για να πουν ένα αποφασιστικό αντίο. Σώμα κυρτωμένο, χέρια σε στάση προσοχή - κόκκινο. Πώς να περάσεις; Το κρύο σ’ έχει τυλίξει και εσύ παίζεις με τα κρόσσια από το κασκόλ, μετράς τα πρέπει στους κόμπους που πλέκεις για να ξεμπλέξεις τις ελπίδες σου. Άλλο ένα πρέπει, άλλο ένα χλιαρό αντίο προτού κουλουριαστείς στη ζέστα του σπιτιού σου. Πράσινο. Μη χρονοτριβείς. Θα υπάρξει χρόνος για μια πιο ζεστή αγκαλιά, ένα πιο θερμό αποχαιρετισμό.
emy

super...εμμονές

2006-05-22T16:09:00.000+03:00

Κάπου, κάποτε είχε διαβάσει ότι τα γυαλιά ηλίου είναι η καλύτερη εφεύρεση. Κρατώντας την αναπνοή της – ενώ από το δεξί της χέρι στηρίζεται (και από το αριστερό της εκτείνεται ένα ανάλαφρο αλλά απαραίτητο … αξεσουάρ, που θα μπορούσε να το είχε αφήσει απλώς στην καρέκλα αλλά, βλέπεις, σε στιγμές αμηχανίας είναι καλό να κρατάς κάτι), σκέφτηκε ότι αυτή η δήλωση είναι μάλλον αναληθής. Προσφέρουν βέβαια ένα αδιαπέραστο βλέμμα (ιδίως όταν μιλάμε για φακούς – καθρέφτες) αλλά δεν σε εξοπλίζουν μ’ αυτή την ικανότητα που από τη μία αφοπλίζει τους άλλους και από την άλλη σε φέρνει πιο κοντά στον super ήρωά σου.
Όχι αυτό που χρειάζεσαι είναι: x – ray vision ˙ η όραση που ακτινογραφεί όλους τους άλλους και ταυτόχρονα σε θωρακίζει από περισσότερη (και ενοχλητικότερα: διεισδυτικότερη) ενδοσκόπηση ˙ κάτι σαν το μηχάνημα με το οποίο είναι εφοδιασμένοι οι ράθυμοι φύλακες – φρουροί οι οποίοι καθίστανται ικανοί κατ’ αυτόν τον τρόπο να διαπερνούν και πολλές φορές να κοροϊδεύουν τον πιο προσωπικό χώρο μιας γυναίκας: την τσάντα της ( ασχέτως εάν αυτή είναι στην οποία βασίζονται σε κάθε έξοδό τους). Ακτινοβολία όμως τέλος και το λεπτό σηματοδοτεί την εκπνοή αέρα και ηλίθιων σκέψεων. Today she’s …radiating!
Περπατάει και η μουσική αδυνατεί να απεγκλωβίσει τα τραγούδια των εμμονών της. Ο Hulk διαπληκτίζεται με τον Spiderman ενώ η Lois Lane θέτει συνεχείς ερωτήσεις. Ο Superman αγνοείται ενώ και το πλήρωμα του Star Trek αδυνατεί να ανταποκριθεί στις εκκλήσεις της για διακτινισμό στον προορισμό της. Μάλλον οι σκέψεις της χρειάζονται μια εκτεταμένη βόλτα.
Η μισητή ζέστη ξεγλιστρά μέσω του δροσιστικού ροφήματος και ενώ είναι έτοιμη να καταβάλει την απαιτούμενη προσοχή προκειμένου να φαίνεται ότι προσπαθεί, παρατηρεί ότι συγκεντρώνει το βλέμμα του καθηγητή της. Ο κρυπτονίτης που μισό-φαίνεται από την τσέπη του ήδη αρχίζει να της απορροφά την ενέργεια ενώ δεν χρειάζονται ιδιαίτερες ικανότητες για να αντιληφθεί την άφιξη μιας αγγαρείας. Ας είναι, θα φορέσει το κουράγιο της και θα αλλάξει στο ασανσέρ.
Η επιστροφή αποδεικνύεται περισσότερο κουραστική και από την αναμονή του λεωφορείου ένα Κυριακάτικο απόγευμα και πλέον η ακοή της έχει δεχθεί ισχυρά πλήγματα. Το ραντάρ της δεν πιάνει υπερηχητικά σήματα παρά μόνο τον εξωτερικό θόρυβο ηχηρών λέξεων. Frame….capturing…. fractals…..changing… gear. Η φλυαρία που διαδέχεται τις περιγραφές εμπνέει το δικό της μοντάζ: Δευτέρα βράδυ, Παρασκευή βράδυ, Σάββατο, Κυριακή. Στη σκόνη του θρανίου σχηματίζει τελείες ενώ η παύλα κάνει προσωρινή αποχή. Οι κουρτίνες κρύβουν τον ουρανό αλλά τουλάχιστον οι πλανόδιοι μουσικοί δυνάμωσαν την ένταση. Ο Βιβάλντι άρχισε να διαγράφει τον χειμώνα από την αφηρημένη σκέψη καθώς τα δάχτυλα δοκιμάζουν τις αντοχές του θερινού ωραρίου στα κουρασμένα πόδια της που με τη σειρά τους κρατούν τον ρυθμό στην άχρωμη φωνή. Αριθμοί και μουσική/ Τεχνολογία και λογική/ Δεν είσαι παρά μια στατιστική σιγοψιθυρίζει ενώ ετοιμάζεται για την απογείωση.. 5,4,3,2,1. Πού πάτε; δεν τελειώσαμε. Βιάζεται και φεύγει χωρίς να απαντήσει, κρύβοντας τα χέρια της στις τσέπες του παντελονιού της. Δεν θέλει να την δουν. Θα προλάβει;
amy

lordi of the pricks

2006-05-22T01:23:00.001+03:00

Για τη €vision μπορείτε να διαβάσετε απείρως καλύτερα πράγματα από ό,τι θα μπορούσα να γράψω εγώ, σε άλλα blogs (old-boy, πιτσιρίκος etc. etc.). Εγώ θέλω απλά να γράψω πως είμαι ενθουσιασμένος με το αποτέλεσμα της €vision γιατί μπορώ επιτέλους να φωνάξω:
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΡΧΙΣΕ

Μόνγκο

between the lines

2006-05-20T18:21:00.000+03:00

Sketch=a copy with emotions

Working out the rhymes –
Sometimes it’s hard to read between
the lines.
Started to think about givin’ in
Or better yet handin’ out the key but
then felt depressed at the idea of running off copies
- see-through thrills.

Sitting comfortably in the livin’ room of an inaction,
decided to might as well force them to forge their way in –
allowing the unguaranteed reaction that doesn’t sit still.

Words, meanwhile, hit with force
And so I wish silence could take over and
Just embrace all the ones I deeply care for
Innuendos an’ – oh well – empty lines flying over,
Erasing a good deal of fertile will,
Please don’t make me weep because
I can’t take the grief.
(Words may sound locked but tell me can anyone say they have the code?)

amy

Σε είδα...

2006-05-20T10:54:00.000+03:00
Καθόμουν στο καφέ στη Ζωοδόχου πηγής,
σε είδα με την άκρη του ματιού μου να έρχεσαι από την Ακαδημίας.
Έτρεχες πάνω στα παρμπρίζ των παρκαρισμένων αυτοκινήτων
που σπάγανε κάτω από τα βήματά σου.
Κατέβηκες στην άσφαλτο και όπως περπάταγες, ένα τροπικό δάσος φύτρωνε πίσω σου.
Απέναντι από το μαγαζί χρησιμοποίησες το τοιχίο του πάρκιν για δοκό ισορροπίας.
Οι Πακιστανοί, τα χαμίνια και οι τρελοί βαθμολόγησαν το πρόγραμμά σου με 10.
Με μια τελευταία περιδίνηση, πέρασες μέσα από το ανοιχτό παράθυρο και ήρθες δίπλα μου.
Κανείς άλλος δε σε είδε
Δε μπήκα στον κόπο να τους εξηγήσω
Δε θα πίστευαν ποτέ πως μπορείς να είσαι σε δυο μέρη ταυτόχρονα

Μόνγκο

superfuzzed

2006-05-19T12:28:00.000+03:00

Γιατί θα πάω τη Κυριακή στο gagarin

γιατί δίσκοι σαν το nevermind, dirt, siamese dream,superfuzz bigmuff, άλλαξαν τη σχέση μου με τη μουσική
τελευταία συναυλία των honeydive στο καφεθέατρο. Μια εποχή τελειώνει. Διασκευή στο hate the police. Στα ματια μας ηταν οι mydhoneydive.
για το εξώφυλλο του superfuzz bigmuff
για την απόλυτη φωνη του Mark Arm
γιατί θα ήθελα να ημουν στο reading του 91
γιατί έχω σιχαθεί να βλέπω αφίσες δύο και τρείς φορές το χρόνο των violent femmes, puressence, peter hamill, fuzztones,που μας δυνάστευσαν επι χρόνια
για να ουρλιάξω touch me i'm sick
$onick

Z

2006-05-17T18:45:00.000+03:00

Η μόνη ταινία του Γαβρά που είχα δει ως τώρα ήταν το Mad City. Στην Τρελή Πόλη, ο δημοσιογράφος της τηλεόρασης Ντάστιν Χόφμαν και ο απολυμένος σεκιουριτάς Τραβόλτα, με επίκεντρο της εξέλιξης την ομηρία μαθητών σε ένα μουσείο φυσικής ιστορίας (Άσχετο: να που μπορεί να συμβεί και κάτι ενδιαφέρον σε ένα μουσείο φυσικής ιστορίας ), ανοίγουν το κουτί της Πανδώρας των Media και η δίνη που δημιουργείται καταπίνει τελικά και τους ίδιους. Αν όμως το Mad City είναι εγκλωβισμένο στα στενά όρια του αμερικάνικου Mainstream, το Ζ καίγεται από το δημιουργικό πυρετό του γαλλικού σινεμά των 60’ς και απογειώνεται. Σε μια χώρα που δεν είναι η Ελλάδα αλλά είναι η Ελλάδα, το πολιτικό κατεστημένο, η στρατοκρατία και το παρακράτος συνωμοτούν και με εκτελεστικά όργανα ένα δίδυμο τραμπουκο-χαφιέδων τον Βάγκο και τον Γιάγκο δολοφονούν αυτόν που στέκεται απέναντί τους, τους κρίνει και τους ξεσκεπάζει – γιατί τα απολυταρχικά καθεστώτα πάντα κάποιον πρέπει να φοβούνται - Δεν αναφέρεται σε άλλον από τον Γρηγόρη Λαμπράκη.
Ο απολυταρχισμός, το πολιτικό παρασκήνιο, η σαπίλα μιας ολόκληρης κοινωνίας, λίγο πριν η χώρα μας μπει στον γύψο των συνταγματαρχών, μέσα από μια ταινία που δείχνει, για μια ακόμη φορά, πως ο καλύτερος τρόπος για να διηγηθείς την ιστορία είναι ο μύθος.
Το μοντάζ, οι εμβόλιμες σκηνές, τα φλασμπακ, διαστέλλουν και συστέλλουν το χρόνο όπως είθισται να κάνει η λογοτεχνία. Οι κινήσεις και οι τοποθετήσεις της κάμερας κάνουν την εσωτερικότητα, την ένταση, τον ίλιγγο, εικόνα. Η μουσική του Θεοδωράκη ξέρει να χορεύει και σε άλλους ρυθμούς πέρα από το συρτάκι. Οι χαρακτήρες που ενσάρκωσαν οι ηθοποιοί εξακολουθούν να ζουν κάπου σε αυτή τη χώρα φέροντας πάνω τους για πάντα τη σκουριά εκείνων των ημερών.
Το DVD της ταινίας έδωσαν πρόσφατα τα Νέα, παραμονές της πορείας για τον Λαμπράκη (όχι για αυτόν που είναι στο ίδρυμα, για τον άλλον, τον αείμνηστο). Όσοι δεν την έχετε δει βγάλτε την από το ράφι, κάψτε ή δανειστείτε το δίσκο και ρίξτε τον στη σχισμή του Player.
Υ.Γ. για τα σημεία που ο προβοκάτορας μεταφραστής δεν υποτίτλισε ρωτήστε τη φίλη/φίλο που ξέρει γαλλικά

Μόνγκο